I SA/Go 923/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Protokolant Referent Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi JI Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności nabywcy środków trwałych za zaległości podatkowe związane z prowadzeniem działalności gospodarczej zbywcy w podatku od towarów i usług za luty 2002 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 500,00 zł (pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca JI Spółka z o.o. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2008 r. nr [...]. W przedmiotowej sprawie bezspornym było, że na Przedsiębiorstwie "B" J.Z., ciążyły zaległe zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2002 r. Zobowiązania te związane były z prowadzoną przez J.Z. działalnością gospodarczą. W dniu [...] stycznia 2005 r. skarżąca spółka "JI" nabyła od niego udziały w nieruchomości stanowiącej trzykondygnacyjny murowany budynek mieszkalno - usługowy oraz udział w prawie wieczystego użytkowania związany z tym z budynkiem za kwotę 800.000,00 zł. W związku z tym, że [...] października 2005 r. ogłoszono upadłość Przedsiębiorstwa "B" J.Z. nie uiścił w całości ciążących na nim należności podatkowych, a Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie w celu przeniesienia odpowiedzialności za jego zaległości na skarżącą spółkę, jako nabywcy majątku związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ powołał się na art. 112 § 2 Ordynacji podatkowej pozwalający na przeniesienie odpowiedzialności, w każdym przypadku, kiedy składnik majątku podatnika stanowił środek trwały ujęty w ewidencji czy też wykazie środków trwałych. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności skarżącej spółki jako nabywcy środków trwałych należących do J.Z. za jego zaległości w podatku od towarów i usług za 2001 i 2002 r. Strona skarżąca w piśmie z dnia [...] grudnia 2007 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że przedmiot sprzedaży nie stanowił środka trwałego. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2008 r. uchylił decyzję organu I instancji oraz orzekł o solidarnej ze zbywcą odpowiedzialność JI sp. z o.o., jako nabywcy środków trwałych od J.Z. za zaległości podatkowe związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy i powstałe do dnia nabycia z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2002 r. Na powyższą decyzję skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji I i II instancji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego, a także zwolnienie skarżącej spółki z ponoszenia kosztów wpisu sądowego od skargi i wstrzymania wykonanie decyzji organu I i II instancji. Strona skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie, że skarżąca spółka nabyła od J.Z. nieruchomość stanowiącą w chwili sprzedaży składnik majątku, który był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy; 2. naruszenie prawa materialnego: a) art. 112 § 1 pkt 3 i § 2 Ordynacji podatkowej, przez niewłaściwe zastosowanie stanowiące konsekwencje błędnego uznania, iż przedmiot sprzedaży w dniu sprzedaży stanowił aktywa trwałe lub środek trwały w przedsiębiorstwie zbywcy; b) art. 107, 108, 112 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej przez błędną ich wykładnię; 3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej przez sprzeczność ustaleń organu z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, oraz ze stanem faktycznym, a także rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony; 4. naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Spółka podniosła też zarzut przedawnienia należności w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami i kosztami . W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że zaskarżona decyzja nie wykazuje niezgodności z prawem materialnym, nie narusza procedury administracyjnej oraz nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte okazały się zasadne. W przypadku, gdy w skardze zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatni z wymienionych zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji jest prawidłowy, można przejść do skontrolowania subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowane przez organ przepisy prawa materialnego. Wobec tego rozpatrzenie zarzutów procesowych ma pierwszeństwo przed zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd dopatrzył się naruszeń prawa procesowego, skutkujących taką wadliwością zaskarżonej decyzji, która wymagała jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przede wszystkim zasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Spór w przedmiotowej sprawie sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie: czy nieruchomość nabyta przez skarżącą spółkę w dniu [...] stycznia 2005 r., stanowiła w momencie sprzedaży u zbywcy środek trwały. Brak posiadania ewidencji środków trwałych u sprzedawcy, może skutkować poniesieniem przez niego stosownej odpowiedzialności, a nie powinien wywoływać negatywnych skutków dla nabywcy, w postaci przeniesienia na niego odpowiedzialności podatkowej. Przepis art. 122 Ordynacji podatkowej wyraża zasadę prawdy materialnej, która jest naczelną zasadą postępowania podatkowego, zgodnie z nią organy podatkowe obowiązane są podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W konsekwencji, zasada prawdy materialnej zobowiązuje organy podatkowe do badania związku stanu faktycznego i prawnego sprawy z rzeczywistością. Procesowe gwarancje realizacji zasady prawdy materialnej zawierają regulacje dotyczące postępowania dowodowego ujęte w przepisach rozdziału 11 Ordynacji podatkowej. Ustalenie stanu faktycznego zgodnie z tą zasadą jest koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Organ podatkowy narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Niezgodne z prawdą ustalenie stanu faktycznego prowadzi w postępowaniu do naruszenia prawa (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2000 r., sygn. I SA/Lu 1608/98). Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe nie wywiązały się z dyrektyw postępowania wynikających ze wskazanych przepisów. Nie wyczerpano bowiem wszystkich możliwości dowodowych zmierzających do ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń. Aby dojść do prawdy obiektywnej organy podatkowe nie mogą ograniczać zakresu środków dowodowych. Jakiekolwiek ich ograniczenia, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, stanowią zagrożenie dla realizacji zasady prawdy materialnej i mogą wynikać tylko z przepisów ustawowych. Organy muszą podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zasada ta znajduje rozwinięcie w art. 187 Ordynacji podatkowej, nakazującym organowi podatkowemu zebranie i w sposób wyczerpujący rozpatrzenie materiału dowodowego. Tym samym, organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi na gruncie obowiązujących przepisów wiążą się skutki prawne (por. W. Chróścielewski, W Nykiel: Postępowanie podatkowe w świetle Ordynacji podatkowej, Warszawa 2000, s. 68). Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający sprawę w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2000 r., I SA/Lu 28/99, Orzecznictwo Podatkowe - Przegląd, 2001, nr 1, s. 51). Zasada ta nakazuje organom podatkowym uwzględniać zarówno okoliczności korzystne, jak i niekorzystne dla strony. Tymczasem w niniejszej sprawie organy wszelkie wątpliwości interpretowały na niekorzyść podatnika, a postępowanie podatkowe nie doprowadziło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co stanowiło o naruszeniu przepisów postępowania. Gromadząc materiał dowodowy organ podatkowy nie może pominąć dowodów przedstawionych przez stronę postępowania. W sprawie, w której strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ podatkowy obowiązany jest do jego uzupełnienia. Jest on obowiązany do rzetelnego ustalenia stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy. Wymaga to zbadania wszystkich dowodów, które mogą być dla niej istotne. Wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego powinno, bowiem prowadzić do jednoznacznych ustaleń faktycznych i prawnych. Jest oczywiste, że nie zawsze jest to możliwe, ale wtedy pamiętać należy o zasadzie rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 stycznia 1988 r. (sygn. akt III SA 964/87, ONSA 1989, nr 1, poz. 5) stwierdził, że jakiekolwiek niejasności lub wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika (in dubio pro fisco). W niniejszej sprawie było zbyt dużo takich wątpliwości, aby jednoznacznie ustalić stan faktyczny. Strona wskazała, że dokonała sprawdzenia u sprzedawcy przedmiotu sprzedaży, który w momencie sprzedaży oraz w momencie poprzedzającym nie stanowił środka trwałego u zbywcy. Ponadto opis nabytej nieruchomości zawarty był w akcie notarialnym, którym podatnik nabył własność przedmiotowej nieruchomości. Z treści aktu notarialnego nie wynikało, żeby nieruchomość ta stanowiła w momencie sprzedaży składnik majątku, związany z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy. Jednak organ nie zgodził się ze stroną twierdząc, że stosownie do § 8 powyższego aktu zbywca opodatkowany jest podatkiem od towarów i usług, w związku z czym podatku od czynności cywilnoprawnych nie pobrano, co oznacza pośrednio, że nieruchomość była jednak związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Nadto skarżąca podała, że gdyby przedmiotowa nieruchomość była środkiem trwałym, zbywca wystawiłby fakturę VAT, która stanowiłaby podstawę do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony, co byłoby dla skarżącej dużo korzystniejsze. Jednak organ stwierdził, że nabycie nieruchomości na mniej korzystnych warunkach o niczym nie przesądza. Organ uznał, że sprzedaż była związana z działalnością gospodarczą zbywcy, ponieważ nie złożył on we właściwym urzędzie podatkowym deklaracji PIT - 23 lub stosownego oświadczenia, że przychód z tytułu dokonania w/w sprzedaży wydatkuje zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz nie uiścił podatku od czynności cywilnoprawnej. Ustalono, że w bilansie sporządzonym na 2004 i 2005 r. - na koniec roku 2004 nie figurowały żadne środki trwałe w rubrykach dotyczących nieruchomości. Skoro nie było tu konkretnych wartości należy wnioskować, że przedmiot nabycia nie był środkiem trwałym. Nie można też z góry zakładać, że dowód w postaci przesłuchania J.Z. jest niewiarygodny, powołując się na próby modyfikacji rzeczywistego stanu rzeczy przez tego świadka w innym postępowaniu. Z tego samego powodu odmówiono też w niniejszej sprawie wiarygodności sporządzonym przez niego bilansom. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd, że w tym postępowaniu z art. 108 § 1 Ordynacji podatkowej wyraźnie wynika, że ciężar wykazania odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej spoczywa na organach podatkowych. One mają obowiązek z urzędu określić, jakie okoliczności faktyczne są istotne dla załatwienia sprawy oraz z urzędu przeprowadzić dowody konieczne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Za trafne należy uznać stanowisko wyrażone w orzecznictwie NSA, że obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa zawsze na organach podatkowych i nie może być żadną miarą przerzucany na podatnika, jeżeli to nie wynika z konkretnych przepisów podatkowych (por. wyrok NSA z dnia 20 marca 1997 r., SA/Po 1459/96, Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 1999, nr 4, poz. 113). Organy podatkowe nie mogą więc zajmować biernej postawy, ograniczając się do oceny, czy strona udowodniła fakty istotne dla korzystnego dla niej rozstrzygnięcia sprawy. Organ podatkowy nie może uzasadniać swego rozstrzygnięcia brakiem stosownych dokumentów, lecz jest obowiązany z urzędu do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie oznacza to jednak akceptowania całkowicie biernej postawy strony w trakcie prowadzonego postępowania. Powinna ona współdziałać z organem podatkowym w celu ustalenia stanu faktycznego, aby uniknąć ewentualnego negatywnego dla siebie rozstrzygnięcia, którego przyczyną byłoby wadliwe ustalenie stanu faktycznego jedynie w oparciu o wiedzę posiadaną przez organ podatkowy. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Celem postępowania podatkowego, jest wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie indywidualnej. Rozstrzygnięcie takie jest możliwe jedynie wówczas, gdy organ podatkowy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, podejmie wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Wymaga to zebrania informacji o faktach. Weryfikacja tych informacji następuje zazwyczaj przez przeprowadzenie dowodu. Proces ustalania istnienia lub nieistnienia faktów stanowi proces dowodzenia, który w ujęciu normatywnym stanowi postępowanie dowodowe (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, W. Morawski: Komentarz do Ordynacji podatkowej, Gdańsk 2003, s. 279). Podkreślić należy, że korzystając z cytowanych regulacji prawnych organ podatkowy nie może wybierać jedynie takich materiałów, które potwierdzają dowodzone przez niego tezy, a zupełnie pomijać i nie odnosić się do materiałów, które mogłyby im przeczyć. Organ stwierdził, że trudność ustalenia statusu nieruchomości polegała na tym, że zaginęła część dokumentacji związanej z prowadzoną przez J.Z. działalnością gospodarczą w tym również ewidencja środków trwałych, ale organ pomimo zaistniałych wątpliwości odrzucił lub uznał za niewiarygodne wszelkie dowody przedstawione przez stronę opierając się jedynie na swoich przypuszczeniach oraz na umowie i fakturach z 2001 r. Organy decydujące znaczenie dla ustalenia istotnych faktów przypisały zawartej [...] sierpnia 2002 r. umowie pomiędzy J.Z. prowadzącym Przedsiębiorstwo "B" z PL Spółka z o.o., dotyczącej odpłatnego użytkowania nieruchomości. Jednak w rozpoznawanej sprawie ważny jest stan jaki istniał w momencie sprzedaży tj. [...] stycznia 2005 r., a nie stan istniejący w 2002 r. Z kolei dokonana przez organ odwoławczy ocena, że dowody z zeznań świadków okazały się niewiarygodne, gdyż byli oni zainteresowani korzystnym dla Skarżącej rozstrzygnięciem, a przez to złożone przez nich zeznania są nieobiektywne, nie została poparta żadnymi obiektywnymi okolicznościami. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów. (por wyrok WSA z dnia 30 marca 2005 r. sygn. I SA/Bk 30/05). Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 ordynacji podatkowej), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 ordynacji podatkowej), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji, czego w rozpoznawanej sprawie, jak słusznie podniosła Skarżąca spółka, nie uczyniono. Z tych względów organ podatkowy dokonał dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, czym naruszono art. 191 o.p. Organy podatkowe wydając decyzje w oparciu o niepełny materiał dowodowy naruszyły przepis art. 187 § 1 o.p. Zdaniem Sądu zachodzące w niniejszej sprawie naruszenia przepisów prawa uzasadniają stwierdzenie, że postępowanie prowadzone było z naruszeniami określonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady zaufania. Jest to jedna z podstawowych zasad postępowania podatkowego, która jest nie tylko postulatem ustawodawcy wobec tych organów, ale także przesłanką oceny ich działania, w wyniku, której może dojść do uchylenia decyzji administracyjnej, nawet, jeżeli w toku postępowania nie naruszono innych przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2002 r., sygn. akt III SA 3390/00, Monitor Podatkowy, 2002, nr 9, poz. 33). Naruszenie przepisów postępowania sprawiło, że nie został ustalony w sposób należyty stan faktyczny sprawy. Skoro niewyczerpane zostały wszystkie możliwości zmierzające do zebrania dowodów i ustalenia tego stanu, przedwczesnym byłoby zajmowanie stanowiska w kwestii oceny naruszenia przepisów materialnoprawnych, tj. naruszenia art. 112 § 1 pkt 3 i § 2 Ordynacji podatkowej, bowiem warunkiem jego zastosowania będzie ustalenie, że sprzedaż dotyczyła środka trwałego. Organ prowadzący postępowanie w sprawie dokonuje oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Ocena ta powinna być przy tym zgodna z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki, a jej dokonanie poprzedzone być winno prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym. Zasada swobodnej oceny dowodów tylko wtedy będzie mogła mieć sens, jeżeli organ podatkowy zgromadzi w sposób zgodny z przepisami prawa formalnego wszystkie dowody niezbędne do ustalenia prawdy obiektywnej (por. S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2006, s. 597-598). Rozpoznanie zarzutów naruszenia prawa materialnego, w znacznej części będzie możliwe dopiero po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego w sprawie. Jednak już teraz należy wskazać, że w niniejszej sprawie pod uwagę należy brać przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387). Zgodnie z art. 21 cyt. ustawy do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed 1 stycznia 2003 r.). Skarżąca spółka zarzuciła też organom podatkowym, że nie wzięły pod rozwagę faktu upływu okresu przedawnienia dla należności podatkowej za luty 2002 r., których wymagalność powstała 2002 r. Jednak zarzut ten okazał się nietrafny. Otóż termin wymagalności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2002 r. przypadł na dzień [...] marca 2002 r. (art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym - Dz. U. 1993 r., nr 11, poz. 50 ze zm.). Zgodnie z art. 118 § 1 Ordynacji podatkowej nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Termin do wydania decyzji o odpowiedzialności osoby trzeciej, tak jak wskazał organ, co do zaległości za luty 2002 r. przypadał na dzień [...] grudnia 2007 r. Decyzja została wydana [...] listopada 2007 r., w związku z czym przedawnienie nie nastąpiło. Należy ponadto wskazać, że organ słusznie zauważył, że miało tu też miejsce przerwanie biegu przedawnienia względem zbywcy, czyli J.Z.. Zgodnie z art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia przerywa m. in. ogłoszenie upadłości, które nastąpiło [...] października 2005 r. Przedawnienie biegnie wtedy na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się orzeczenia o ukończeniu postępowania upadłościowego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ podatkowy powinien zatem uzupełnić materiał dowodowy, kierując się wyżej podanymi wskazaniami Sądu, a po uczynieniu tego dokonać jego ponownej oceny w płaszczyźnie skutków prawno-podatkowych. Dopiero gdy stan faktyczny ustalony zostanie z zachowaniem dyrektyw płynących z art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, wówczas będzie można ocenić, w jaki sposób skonfrontowano stan faktyczny z normami prawa materialnego, a więc czy dokonano prawidłowej czy też błędnej ich wykładni. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. |Sędzia WSA |Sędzia WSA |Asesor WSA | |Dariusz Skupień |Krystyna Skowrońska - Pastuszko |Anna Juszczyk - Wiśniewska |