II SA/Go 1015/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi B.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego – B.G. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 83a ust. 1, art. 86 ust. 1 pkt 7,8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1098 ze zm., dalej jako u.o.p.), Prezydent Miasta udzielił w punkcie I zezwolenia B.G. na usunięcie 17 sztuk drzew oraz krzewów o łącznej powierzchni 28 m2 z działek nr ew.: [...], w terminie do dnia 31 grudnia 2021 r., pod warunkiem zastąpienia innymi drzewami liściastymi w ilości 34 sztuk o obwodach pni 12-14 cm na wysokości 100cm i wysokości minimum 300-350 cm oraz krzewami o łącznej powierzchni 28 m2 na użytkowanym terenie. Jednocześnie organ zobowiązał stronę do pisemnego powiadomienia Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta o wykonaniu nasadzeń zastępczych w terminie do dnia 7 stycznia 2022 r. określając jednocześnie warunki techniczne sadzenia ww. drzew i krzewów. W punkcie II decyzji organ określił, że zezwolenie na usunięcie drzew i krzewów może zostać wykonane pod warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę, która koliduje z drzewami i krzewami będącymi przedmiotem zezwolenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona złożyła wniosek w dniu 30 listopada 2020 r. z prośbą o wydanie zezwolenia na usuniecie objętych decyzją drzew i krzewów, uzasadniając, że ich usunięcie jest konieczne ze względu na kolizję z inwestycją polegającą na budowie mieszkań na sprzedaż lub najem. Nadtępnie organ wskazał, iż podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2020 r. przez przedstawicieli organu z udziałem strony ustalono liczbę i gatunki drzew oraz krzewów objętych wnioskiem o wycinkę. Wszystkie drzewa i krzewy rosną na niezagospodarowanej działce, są w dobrym stanie zdrowotnym, z pojedynczymi posuszowymi gałęziami i kolidują z planowaną inwestycją polegającą na budowie trzech budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej wielorodzinnej z parkingiem. Od powyższej decyzji odwołanie złożył wnioskodawca, zaskarżając decyzję w zakresie punktu II (omyłkowo opisując go w odwołaniu jako pkt III), w którym organ określił warunek wykonania zezwolenia od uzyskania pozwolenia na budowę i wniósł o uchylenie decyzji w tym zakresie. Odwołujący zarzucił organowi naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na dowolnym przyjęciu, że usunięcie drzew i krzewów w obrębie wskazanej działki jest konieczne ze względu na kolizję z inwestycją polegającą na budowie mieszkań na sprzedaż lub wynajem, podczas gdy owe krzewy uniemożliwiają skarżącemu ogrodzenie nieruchomości i postawienie na niej monitoringu, co w konsekwencji skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że zachodzą przesłanki określone w art. 83d ust. 5 u.o.p. Skarżący wskazał, że Prezydent Miasta nieprawidłowo ustalił przyczynę, dla której skierowano do niego wniosek o udzielenie zezwolenia, co z kolei skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że zachodzą przesłanki określone w art. 83d ust. 5 u.o.p. Odwołujący podniósł, że realizacja inwestycji wymagających pozwolenie na budowę na działkach położonych przy ulicy [...] została zablokowana w administracyjnym toku postępowania i zostanie ona bardzo opóźniona albo nie dojdzie do niej wcale. Tymczasem działki zakupione zostały z zamysłem wykorzystania ich w działalności gospodarczej prowadzonej przez wnioskodawcę, jako tymczasowego składu sprzętu budowlanego do czasu zakończenia robót budowlanych w rejonie [...]. Ponadto zdaniem odwołującego organ całkowicie przemilczał podstawę prawną postanowienia w pkt II skarżonej decyzji oraz nie uzasadnił dlaczego postawił warunek realizacji wycinki od uzyskania pozwolenia na budowę. Kolejnym pismem z dnia [...] marca 2021 r. B.G. zmodyfikował swoje odwołanie w ten sposób, że najpierw wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2021 r. w zakresie punktu II, a dopiero w razie nieuwzględnienia wniosku wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie. Jako powód stwierdzenia nieważności decyzji wnioskodawca wskazał, że warunek, który organ postawił w punkcie II ma tak dalece nieskonkretyzowaną zawartość, że jest niewykonalny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO lub Kolegium) w związku ze złożeniem ww. wniosku o stwierdzenie nieważności postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] zawiesiło postępowanie odwoławcze. Decyzją z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] SKO odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2021 r., znak [...] Prezydenta Miasta w części dotyczącej punktu II decyzji zawierającej warunek, przez który decyzja miała być niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność miała mieć charakter trwały. Przedmiotowa decyzja z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] uzyskała przymiot ostateczności w ramach administracyjnego toku instancji, jak też nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r., nr [...] SKO podjęło z urzędu zawieszone postępowanie odwoławcze. Następnie decyzją z dnia [...] września 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie m.in. art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 1, art. 83a ust. 1 i art. 83d ust. 1, 2, 3 i 5 u.o.p., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępnie SKO wskazało, że strona wniosła odwołanie w zakresie punktu III decyzji, natomiast zaskarżona decyzja Prezydenta Miasta zawiera tylko punkty I i II wraz z podpunktami. Mając jednak na uwadze uzasadnienie odwołania Kolegium przyjęło, że strona wniosła odwołanie od ww. decyzji w zakresie punktu II. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie powszechnie przyjmuje się dopuszczalność zaskarżenia oraz wzruszenia decyzji jedynie w części, w sytuacji, gdy pozostałe zawarte w takiej decyzji rozstrzygnięcia mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. W przypadku, gdy strona jednoznacznie w odwołaniu wskazuje, że zaskarża decyzję pierwszo-instancyjną w określonej, dającej się wyodrębnić części - to organ II instancji nie może wykroczyć poza tak wyznaczone granice kompetencji organu odwoławczego. W konsekwencji nie może on poddać kontroli niezaskarżonej części decyzji organu pierwszej instancji i ponownie rozpatrzyć sprawę także w zakresie rozstrzygniętym niezaskarżoną częścią orzeczenia. Dalej SKO wskazało, iż B.G. wnioskiem z dnia [...] listopada 2020 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów, a działanie to związane było z prowadzoną działalnością gospodarczą — budowa mieszkań pod sprzedaż lub wynajem. Co istotne, również w protokole z oględzin drzew i krzewów z dnia [...] grudnia 2020 r. podpisanego przez stronę stwierdzono, że drzewa i krzewy kolidują z planowaną inwestycją polegającą na budowie trzech budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej wielorodzinnej z parkingiem. Następnie skarżący złożył do organu I instancji w dniu 11 lutego 2021 r. do akt sprawy projekt zagospodarowania terenu: "Budowa podbudowy słupowej dla telekomunikacyjnych linii kablowych na działce [...], lecz nie wskazał, czy inwestycja ta ma zastąpić budowę domów szeregowych, czy ma się odbywać równolegle do niej, stanowiąc jej uzupełnienie. Wobec powyższego, zdaniem organu II instancji, strona wyraźnie wskazała, że celem wycinki drzew i krzewów jest docelowo realizacja inwestycji budowlanej w postaci budowy trzech budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej wielorodzinnej z parkingiem i pomimo przeszkód, B.G. nie wyklucza realizacji pierwotnego zamierzania inwestycyjnego. Organ II instancji zauważył nadto, że skarżący wskazał, że działki zakupione zostały z zamysłem wykorzystania ich w działalności gospodarczej, i taki zasadniczo cel zostanie spełniony przez wykorzystanie działki jako tymczasowego składu sprzętu budowlanego, zaś użycie określenia "tymczasowy" również pokazuje, że skarżący w przyszłości nie wyklucza innego wykorzystania nieruchomości, niż jako teren składowania sprzętu budowlanego. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 83d ust. 5 u.o.p. jeżeli przyczyną usunięcia drzewa lub krzewu jest realizacja inwestycji wymagającej uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę, zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu może zostać wykonane pod warunkiem uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę, które kolidują z drzewami lub krzewami, będącymi przedmiotem zezwolenia. Przepisu nie stosuje się do inwestycji liniowych celu publicznego, co oznacza, że Prezydent Miasta miał kompetencje i prawną możliwość do zastosowania w ramach uznania administracyjnego przepisu art. 83d ust. 5 u.o.p. Organ II instancji podkreślił, że zamiar wycięcia drzew lub krzewów nie może być uzasadniony "chwilową potrzebą", a powinno stanowić przemyślaną decyzję. Stąd też ustawodawca celem uniknięcia pochopnych wycinek drzew i krzewów w art. 83d ust. 5 zdanie 1 u.o.p. przewidział dla organów wydających zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu możliwość zamieszczenia w sentencji rozstrzygnięcia zastrzeżenia, że zezwolenie może zostać wykonane pod warunkiem uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę, które kolidują z drzewami lub krzewami, będącymi przedmiotem zezwolenia. Należy wskazać również, że wyrażenie zgody na wycięcie drzew lub krzewów, jak i warunki, na jakich usunięcie drzew lub krzewów jest możliwe stanowi rozstrzygnięcie uznaniowe. Organ, działając w ramach uznania administracyjnego, może uwzględnić wniosek o usunięcie drzew lub odmówić wyrażenia zgody, jak również uzależnić wydanie zezwolenia od przesadzenia drzew w inne miejsce lub zastąpienia drzew wycinanych innymi drzewami w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew i dlatego nie można podzielić argumentacji strony o naruszeniu przez organ I instancji przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu strony o braku wskazania podstawy prawnej kwestionowanego warunku wynikającego z przywołanego art. 83d ust. 5 u.o.p. organ odwoławczy wyjaśnił, że nie jest wymagane przez przepisy art. 107 pkt 4, 5 i 6 oraz § 3 k.p.a. przytoczenie w decyzji wszystkich przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę do wydania decyzji. W końcowej części uzasadnienia Kolegium nadmieniło, że za zasadne uznało utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji — jako wydanej zgodnie z przepisami prawa — niezależnie od podnoszonych w odwołaniu przyczyn i zamiarów złożenia wniosku o uzyskanie przedmiotowego zezwolenia, bowiem we wskazanym środku zaskarżenia strona zakwestionowała decyzję przyznającą jej uprawnienie jedynie w części. W sytuacji jednak, gdyby strona nie była usatysfakcjonowana z przyznanego jej uprawnienia, przed upływem terminu określonego w decyzji może także zrezygnować z przyznanych uprawnień, wnosząc o wygaszenie decyzji. Na powyższą decyzję B.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając jej naruszenie: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., na skutek błędnego rozpatrzenia całości materiału dowodowego i wydanie decyzji utrzymującej w mocy za-skarżone rozstrzygnięcie, podczas skarżący nie jest, jak mylnie przyjęły organy, podmiotem zawodowo trudniącym się sprzedażą nieruchomości, a podmiotem wykonującym infrastrukturę liniową w postaci sieci światłowodowej, obecne na działce krzewy i drzewa kolidują nie z inwestycją w postaci budowy nieruchomości, a z przeznaczeniem jej na skład materiału i urządzeń bo nieruchomości nie da się ogrodzić i monitorować, - art. 83d ust 5 u.o.p. poprzez jego zastosowanie przy braku przyczyny jaką jest realizacja inwestycji wymagającej uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę i wniósł o uchylenie decyzji obu organów w zaskarżonym zakresie.  W uzasadnieniu skarżący wskazał, że rozstrzygnięcie organu II instancji naraża go na straty finansowe albowiem zawodowo trudni się on budową sieci światłowodowych i w ramach swojej działalności ma potrzeby magazynowania materiału i urządzeń w m.in. postaci minikoparek, kompresorów, szpul z rurkami i mikrorurkami w pobliżu prac budowlanych. Skarżący zaznaczył, że rozpoczął realizacje w [...], gdzie skala zapotrzebowania na sieć światłowodową jest tak duża, że będzie ona wykonywana przez wiele miesięcy, stąd też zakup gruntu położonego przy ulicy [...] był przemyślaną decyzją i stanowił realizację strategii biznesowej przyjętej przez skarżącego. Skarżący podał, że grunt zakupiony docelowo pod inwestycje, początkowo stanowić miał zaplecze przedsiębiorstwa, jednak na skutek warunku skarżący został zmuszony do dzierżawy gruntu od osób trzecich. Zdaniem skarżącego organ nie przeanalizował w ogóle potrzeb skarżącego i wydał decyzję dowolną, oderwaną od stanu faktycznego sprawy, wskazując, iż na żadnym etapie postępowania nie oświadczał, że przyczyną wniosku jest inwestycja budowlana, którą planuje w przyszłości dokonać na nieruchomości. Skarżący podkreślił, że Prezydent Miasta nieprawidłowo ustalił przyczynę, dla której skierowano do niego wniosek o udzielenie zezwolenia na usunięcie drzew, co z kolei skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, że zachodzą przesłanki określone w art. 83d ust 5 u.o.p. Skarżący na początku lutego 2021 r. zgłosił zamiar budowy podbudowy słupkowej dla telekomunikacyjnych kabli liniowych do Prezydenta Miasta. Uzyskał zaświadczenie z dnia [...] lutego 2021 r. oznaczone symbolem [...] i wbrew twierdzeniom organu nie uzasadniał nigdy, że drzewa kolidują z inwestycją polegającą na budowie mieszkań pod sprzedaż i wynajem, co jest oczywistym nadużyciem, wynikającym z lapidarnego zapoznania się z treścią wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej jako p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W przedmiotowej sprawie wniosek taki złożył organ, a skarżący nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Przedmiot tak rozumianej kontroli w przedmiotowej sprawie stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021r., nr [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta. z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...] w sprawie udzielenia B.G. zezwolenia na usunięcie 17 sztuk drzew oraz krzewów o łącznej powierzchni 28 m 2 z nieruchomości położonych w [...] (dz. nr ewid.: [...]). Materialnoprawną postawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1098 ze zm., dalej jako u.o.p.). Zgodnie z art. 83 ust. 1 u.o.p. usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320), zwanej dalej "Kodeksem cywilnym" - jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Przepis art. 83b ust. 1 u.o.p. określa wymagane elementy wniosku o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu, do których należy: 1) imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę posiadacza i właściciela nieruchomości albo właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego; 2) oświadczenie o posiadanym tytule prawnym władania nieruchomością albo oświadczenie o posiadanym prawie własności urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego; 3) zgoda właściciela nieruchomości, jeżeli jest wymagana, lub oświadczenie o udostępnieniu informacji, o której mowa w art. 83 ust. 4; 4) nazwa gatunku drzewa lub krzewu; 5) obwód pnia drzewa mierzony na wysokości 130 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości drzewo: a) posiada kilka pni - obwód każdego z tych pni, b) nie posiada pnia - obwód pnia bezpośrednio poniżej korony drzewa; 6) wielkość powierzchni, z której zostanie usunięty krzew; 7) miejsce, przyczynę, termin zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu, oraz wskazanie czy usunięcie wynika z celu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej; 8) rysunek, mapę albo wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane projekt zagospodarowania działki lub terenu w przypadku realizacji inwestycji, dla której jest on wymagany zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - określające usytuowanie drzewa lub krzewu w odniesieniu do granic nieruchomości i obiektów budowlanych istniejących lub projektowanych na tej nieruchomości; 9) projekt planu: a) nasadzeń zastępczych, rozumianych jako posadzenie drzew lub krzewów, w liczbie nie mniejszej niż liczba usuwanych drzew lub o powierzchni nie mniejszej niż powierzchnia usuwanych krzewów, stanowiących kompensację przyrodniczą za usuwane drzewa i krzewy w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska lub b) przesadzenia drzewa lub krzewu - jeżeli są planowane, wykonany w formie rysunku, mapy lub projektu zagospodarowania działki lub terenu, oraz informację o liczbie, gatunku lub odmianie drzew lub krzewów oraz miejscu i planowanym terminie ich wykonania; 10) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach albo postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na obszar Natura 2000, w przypadku realizacji przedsięwzięcia, dla którego wymagane jest ich uzyskanie zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, oraz postanowienie uzgadniające wydawane przez właściwego regionalnego dyrektora ochrony środowiska w ramach ponownej oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli jest wymagana lub została przeprowadzona na wniosek realizującego przedsięwzięcie; 11) zezwolenie w stosunku do gatunków chronionych na czynności podlegające zakazom określonym w art. 51 ust. 1 pkt 1-4 i 10 oraz w art. 52 ust. 1 pkt 1, 3, 7, 8, 12, 13 i 15, jeżeli zostało wydane. Z kolei art. 83c u.o.p. przewiduje, że wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu może być uzależnione od określonych przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia tego drzewa lub krzewu (ust. 3). Organ, wydając zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu uzależnione od wykonania nasadzeń zastępczych, bierze pod uwagę w szczególności dostępność miejsc do nasadzeń zastępczych oraz następujące cechy usuwanego drzewa lub krzewu: 1) wartość przyrodniczą, w tym rozmiar drzewa lub powierzchnię krzewów oraz funkcje, jakie pełnią w ekosystemie; 2) wartość kulturową; 3) walory krajobrazowe; 4) lokalizację (ust. 4). Organ, wydając zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu uzależnione od przesadzenia tego drzewa lub krzewu, bierze pod uwagę w szczególności dostępność miejsc do przesadzenia oraz następujące cechy przesadzanego drzewa lub krzewu: 1) rozmiar, w tym objętość bryły korzeniowej i wysokość; 2) kształt systemu korzeniowego; 3) kondycję; 4) długość okresu przygotowania go do przesadzenia. Natomiast elementy treści decyzji – zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów określone zostały w art. 83 d u.o.p., są to: 1) imię, nazwisko i adres albo nazwę i siedzibę wnioskodawcy; 2) miejsce usunięcia drzewa lub krzewu; 3) nazwę gatunku drzewa lub krzewu; 4) obwód pnia drzewa mierzony na wysokości 130 cm, a w przypadku gdy na tej wysokości drzewo: a) posiada kilka pni - obwód każdego z tych pni, b) nie posiada pnia - obwód pnia bezpośrednio poniżej korony drzewa; 5) wielkość powierzchni, z której zostanie usunięty krzew; 6) wysokość opłaty za usunięcie drzewa lub krzewu; 7) termin usunięcia drzewa lub krzewu (ust. 1). W przypadku uzależnienia wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu od wykonania nasadzeń zastępczych, zezwolenie to określa dodatkowo: 1) miejsce nasadzeń; 2) liczbę drzew lub wielkość powierzchni krzewów; 3) minimalny obwód pni drzew na wysokości 100 cm lub minimalny wiek krzewów; 4) gatunek lub odmianę drzew lub krzewów; 5) termin wykonania nasadzeń; 6) termin złożenia informacji o wykonaniu nasadzeń (ust. 2). W przypadku uzależnienia wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu od wykonania nasadzeń zastępczych bądź od przesadzenia tego drzewa lub krzewu, zezwolenie to może określać dodatkowo warunki techniczne sadzenia lub przesadzenia drzewa lub krzewu (ust. 4). Jeżeli przyczyną usunięcia drzewa lub krzewu jest realizacja inwestycji wymagającej uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę, zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu może zostać wykonane pod warunkiem uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę, które kolidują z drzewami lub krzewami, będącymi przedmiotem zezwolenia. Przepisu nie stosuje się do inwestycji liniowych celu publicznego (ust. 5). W rozpoznawanej sprawie organ I instancji uwzględnił złożony przez skarżącego wniosek o usunięcie drzew i krzewów, kierując się treścią cytowanych powyżej przepisów. W pkt I tejże decyzji organ I instancji udzielił zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów wymienionych we wniosku strony, zobowiązując jednocześnie skarżącego do dokonania nasadzeń zastępczych w określonej lokalizacji i w określonych warunkach. Natomiast w pkt II w/w decyzji organ określił jako warunek wykonania niniejszej decyzji uzyskanie przez skarżącego pozwolenia na budowę, która koliduje z drzewami i krzewami będącymi przedmiotem zezwolenia. Jednocześnie w uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w uzasadnieniu wniosku strona wskazała, iż usunięcie drzew jest konieczne ze względu właśnie na kolizje z planowaną inwestycją polegającą na budowie mieszkań. Wnosząc odwołanie od decyzji skarżący zakwestionował właśnie pkt II decyzji z [...] lutego 2021 r. (omyłko opisany w odwołaniu jako pkt III, katorgo decyzja nie posiada), zarzucając organowi dowolne przyjęcie, iż usunięcie drzew i krzewów jest konieczne w związku z kolizją z inwestycją obejmującą budowę mieszkań i wyjaśniając, iż w rzeczywistości ma on zamiar ogrodzić nieruchomość i zamontować monitoring. Skarżący potwierdził iż w przyszłości ma zamiar dokonać inwestycji dotyczącej budowy nieruchomości, ale aktualnie jego zamiarem było składowania na nieruchomości sprzętu służącego do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z budową sieci światłowodowej i dlatego konieczność ogrodzenia i zamontowania monitoringu. Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, przy czym w części nagłówkowej poprzedzającej sentencję, organ wskazał, iż decyzja wydana została po rozpatrzeniu odwołania w części dotyczącej pkt II decyzji I instancji (zawierającej warunek, o którym mowa powyżej) i dodatkowo w treści uzasadnienia decyzji (str. 4 akapit drugi i trzeci) SKO potwierdziło ograniczenie rozpoznania w przez organ odwoławczy sprawy w granicach objętych w/w odwołaniem. Kolegium wyjaśniło przy tym, iż w orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjmuje się dopuszczalność zaskarżenia oraz wzruszenia decyzji jedynie w części, w sytuacji gdy pozostałe zawarte w takiej decyzji rozstrzygnięcia mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Przyjmując, że organ II instancji jest związany zakresem odwołania, Kolegium w wyniku ponownego rozpoznania sprawy uznało odwołanie za nieuzasadnione i stwierdziło, iż decyzja w tym zakresie jest prawidłowa. SKO wskazało, iż decyzja będąca przedmiotem rozpoznania ma charakter uznaniowy, a organ I instancji był uprawniony do wprowadzenia spornego warunku, mając na uwadze, że zamiar wycięcia drzew i krzewów musi stanowić przemyślaną decyzję i nie może być ,,uzasadniony chwilową", zwracając uwagę na fakt, iż odwołujący mimo wskazania ,,tymczasowego" przeznaczenia nieruchomości, nie wykluczył innego wykorzystania jej w przyszłości. W tych okolicznościach skarżący nadal kwestionuje prawidłowość ustanowienia w decyzji zezwalającej na usunięcie drzew i krzewów warunku uzależniającego wykonanie tejże decyzji od uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, uznając, iż organ błędnie zinterpretował złożony przez niego wniosek i błędnie ustaliły stan faktyczny w sprawie. Podkreślił przy tym, iż nie uzasadniał wniosku kolizją drzew i krzewów z inwestycją polegającą na budowie mieszkań. We wskazanych okolicznościach sprawy w pierwszej kolejności Sąd poddał dogłębnej analizie kwestię dopuszczalności i skutków odwołania się przez stronę od decyzji w części dotyczącej tylko elementu obejmującego warunek wykonania decyzji zezwalającej na usunięcie drzew i krzewów polegający na uprzednim uzyskaniu pozwolenia na budowę. O ile zasadniczo w istocie, jak wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium, to strona określa granice zaskarżenia decyzji a organ pozostaje tymi granicami zobowiązany, to jednak według Sądu nie oznacza, że jest to warunek bezwzględny na gruncie postępowania administracyjnego. Należy bowiem najpierw dokonać oceny czy określona decyzja może zostać zakwestionowana w toku postępowania administracyjnego w części. Przy czym nie jest tu decydujące jedynie techniczne wyodrębnienie elementów decyzji w postaci punktów, ale to na ile te elementy (punkty) są ze sobą powiązane, oddziaływują na siebie, tworząc jednak mimo wszystko całość, która nie jest podzielna, a określone tą decyzją prawa lub obowiązku nie mogą być realizowane w oderwaniu od siebie. ,,Decyzje wydawane w postępowaniu administracyjnym bywają bardzo zróżnicowane. Jedne z nich nadają się do częściowego wykonania bez wpływu na całokształt wydanego rozstrzygnięcia. W innych natomiast przypadkach kwestionowanie istotnego elementu wydanej decyzji powoduje, że bez niego nie może być ona wykonana, gdyż ma on istotne znaczenie z punktu widzenia przystąpienia do wykonywania uprawnień z niej wynikających. W tych przypadkach, w których konkretna decyzja może samodzielnie funkcjonować bez jakiejś swojej części, istnieje możliwość odwoływania się od konkretnej części decyzji, która będzie podlegała kontroli instancyjnej, a w pozostałym zakresie orzeczenie stanie się ostateczne i wniesienie odwołania nie wpłynie na wykonalność orzeczenia w części, w jakiej nie zostało zakwestionowane. (...) Zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów są więc specyficznym rodzajem decyzji administracyjnych. (...) W związku z tym należy uznać, że w pewnych sytuacjach, w których da się wyodrębnić poszczególne części decyzji jako oddzielne przedmioty postępowania, będzie możliwość częściowego odwoływania się od wydanego zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, z jednoczesnym wykonywaniem go w części, w jakiej nie wniesiono odwołania. Z tej możliwości jednak należy korzystać niezwykle ostrożnie i powinna być ona stosowana tylko w przypadkach niebudzących wątpliwości. W przeciwnym razie usunięcie drzew będzie traktowane jako dokonane bez wymaganego zezwolenia ze wszelkimi z tego tytułu konsekwencjami." (Krzysztof Gruszecki, Wykonalność zezwoleń na usunięcie drzew lub krzewów, ZNSA 2020, nr 6, s. 61-74). Zwrócić należy uwagę, iż decyzja udzielająca zezwolenia na wycięcie drzew lub krzewów zawiera najczęściej zarówno uprawnienie, jak też warunki na jakich uprawniony podmiot może z tego uprawnienia skorzystać. Te warunki to np. opłata związana z usunięciem drzew lub krzewów, czy wykonanie nasadzeń zastępczych. W takim przypadku ustanowienia w zezwoleniu któregoś z warunków nie ma możliwości częściowego przystąpienia do wykonywania uprawnień wynikających z wydanego zezwolenia przy jednoczesnym kwestionowaniu nałożonych w nim obowiązków (por. odnośnie opłaty wyrok NSA z dnia 5 października 2021 r., II OSK 1060/11 www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Ograniczenia w przystąpieniu do wykonywania uprawnień wynikających z zezwoleń na usunięcie drzew lub krzewów mogą mieć oparcie także w przepisie szczególnym, jakim jest niewątpliwie cytowany wcześniej art. 83d ust. 5 u.o.p. Zastosowanie określonego tym przepisem warunku oznacza, że dopiero z chwilą uzyskania przez adresata zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów, pozwolenia na budowę lub rozbiórkę, które kolidują z drzewami lub krzewami, będącymi przedmiotem zezwolenia, będzie mogło dojść do wykonania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Niewątpliwie ograniczenie, o którym mowa ma związek z postulatem ochrony drzew i zachowania ich wynikającym z przepisów u.o.p. Przy czym podkreślić należy, iż odnośnie możliwości i podstawy do zastosowania tego warunku ogromne znaczenie ma prawidłowa ocena treści wniosku o usunięcie drzew i stanowiska wnioskodawcy, bowiem to na ich podstawie organ może określić zasadność jego zastosowania. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż organ II instancji rozpoznając odwołanie nie dokonał szczegółowej analizy charakteru decyzji organu I instancji i oceny czy decyzja organu I instancji ma charakter podzielny i czy część decyzji nie objęta odwołaniem może samodzielnie funkcjonować, pozwalając aby przedmiotem odwołania stał się jedynie element decyzji odnoszący się do warunku uzyskania przez stronę pozwolenia na budowę. Tymczasem zdaniem Sądu, mając na uwadze wcześniejsze rozważania, elementy decyzji organu I instancji tj. zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów oraz warunek jego wykonania, dotyczący uzyskania przez skarżącego pozwolenia na budowę, są ze sobą powiązane, tworzą całość. W/w warunek odnosi się do całej decyzji. Ponadto warunek ten jest konsekwencją ustalenia przez organ stanu faktycznego, według którego przyczyną usunięcia drzew i krzewów jest kolizja ich z planowaną inwestycją polegającą na budowie domów, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji (wskazano tam tą właśnie przyczynę usunięcia). Zatem warunek, o którym mowa powiązany jest z treścią uzasadnienia decyzji i istotnie związany jest z przesłankami wydania zezwolenia na usuniecie drzew i krzewów. W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy, nie jest zatem możliwe skuteczne zaskarżenie jedynie elementu decyzji odnoszącego się do w/w warunku, dotyczącego nałożonego na stronę obowiązku, z pominięciem korzystnego dla wnioskodawcy uprawnienia. Przedmiotowe rozstrzygnięcie o uprawnieniu do wycięcia drzew nie może bowiem samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym ze względu na wspólną materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, a także określoną przez organ w decyzji przyczynę złożenia wniosku, cel i sens prowadzonego w związku z tym przez organy postępowania. W związku z tym zdaniem Sądu uznać należało, iż nie ma możliwości kwestionowania wyłącznie warunku wykonania decyzji związanej z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (który to warunek w istocie w przedmiotowej sprawie odnosi się do wszystkich drzew, a więc powiązany jest z poprzedzającym go pkt I decyzji), w oderwaniu od samego zezwolenia, które wydane zostało w oparciu o określony stan faktyczny i na podstawie określonego wniosku. W tym kontekście, mając na uwadze stanowisko SKO wyrażone w zaskarżonej decyzji, należy wskazać na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 12 grudnia 2017 r., II OSK 431/17 odnośnie dopuszczalności wydania przez organ II instancji rozstrzygnięcia wykraczającego poza zakres objęty odwołaniem. W wyroku WSA w Szczecinie z dnia 13 października 2016 r., II SA/Sz 630/16, od którego skarga kasacyjna została oddalona w/w wyrokiem NSA, wskazano, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a., sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega, w wyniku złożenia odwołania przez uprawniony podmiot - ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Złożenie odwołania ma ten skutek, że organ odwoławczy uzyskuje możliwość ale i powinność ponownego rozpatrzenia sprawy, w której zapadła decyzja organu pierwszej instancji. Słusznie podkreśla się w orzecznictwie, że dla uznania, iż zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (por. wyrok NSA z dnia 12 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 721/92, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazano w cyt. wyroku, taki model postępowania administracyjnego przesądza o tym, że organ odwoławczy nie jest związany zakresem żądania zawartego w odwołaniu i nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie, lecz obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie, dokonując merytorycznej i prawnej oceny całej decyzji, która powinna spełniać wymogi przeidziane art. 107 k.p.a. Z przyjętej przez k.p.a. konstrukcji odwołania i zakresu kompetencji organu odwoławczego wynika, że nawet wówczas, gdy strona zaskarżyła jedynie część decyzji organu I instancji, to nie oznacza, iż w pozostałej, niezaskarżonej części decyzja ta staje się ostateczna. Organ odwoławczy, nie będąc związany granicami i podstawami odwołania, może a nawet powinien rozpatrzyć sprawę w granicach nie objętych zakresem odwołania, jeżeli jest to niezbędne dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Jedyne ograniczenie, które wprowadził ustawodawca dla organu odwoławczego, zawarte jest w art. 139 k.p.a. - zakaz orzekania na niekorzyść strony odwołującej się. Zaakceptowanie odmiennego stanowiska oznaczałoby przyjęcie sprzecznej z k.p.a. zasady związania organu odwoławczego wniesionym przez stronę odwołaniem, a tym samym bezpodstawne ograniczenie kompetencji organu odwoławczego do kontroli decyzji w zaskarżonej części, nie zaś do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia w całości sprawy administracyjnej rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją organu I instancji (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I OSK 218/08 oraz wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2019 r., II OSK 446/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Mając na uwadze powyższe, Sąd mógł przejść do dalszych rozważań dotyczących kontrolowanej sprawy, odnoszących się przede wszystkim do kwestionowanego przez skarżącego ustalenia przez organy stanu faktycznego w sprawie polegającego na błędnym zdaniem skarżącego przyjęciu, że wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew uzasadniony był ich kolizją z inwestycją polegająca na budowie mieszkań na przedmiotowej nieruchomości. Analiza akt sprawy wskazuje, iż w istocie we wniosku inicjującym postępowanie, którego obligatoryjnym elementem jest podanie przyczyny złożenia usunięcia drzew lub krzewów, skarżący podał, że działanie związane jest z prowadzoną działalnością gospodarczą – budowa mieszkań pod sprzedaż lub wynajem (k. 1 akt administracyjnych). Także w protokole oględzin drzew i krzewów z dnia [...] grudnia 2020 r., w których skarżący brał udział, wpisano, iż wymienione w nim drzewa i krzewy kolidują z planowaną inwestycją polegającą na budowie trzech budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej wielorodzinnej wraz parkingiem. Jednak należy zwrócić uwagę na istotną okoliczność, mianowicie przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, skarżący na wezwanie organu do złożenia planu zagospodarowania terenu, w którym to wezwaniu przytoczono także treść przepisu art. 83d ust. 5 u.o.p., skarżący złożył do akt administracyjnych sprawy projekt zagospodarowania terenu z lutego 2021 r. pod tytułem: Budowa podbudowy słupowej dla telekomunikacyjnych linii kablowych na działce nr [...]. Analiza treści tego projektu w szczególności w zakresie mapy do niego załączonej (k. 13) stoi w sprzeczności z treścią planu dotyczącego budowy budynków na tej nieruchomości (k.12), tj. wynika z nich, iż nachodząc na siebie nie jest możliwa ich jednoczesna realizacja. Na podstawie tak zebranego materiału dowodowego organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] lutego 2021 r., wskazując w uzasadnieniu jedynie na okoliczność konieczności usunięcia drzew ze względu na kolizję z inwestycją polegająca na budowie mieszkań pod sprzedaż lub wynajem, w ogóle nie odnosząc się do złożonego przez skarżącego dokumentu projektu dotyczącego słupów z lutego 2021 r. Z kolei organ II instancji, odnosząc się do znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów wskazał, że strona składając projekt z lutego 2021 r. nie podała czy inwestycja ma zastąpić budowę domów czy ma być realizowana równolegle, wobec czego organ przyjął, że wiążące jest wyraźne wskazanie przez stronę docelowej realizacji inwestycji w zabudowie szeregowej, i nie wycofanie się przez stronę z tej deklaracji. W ocenie Sądu, zgodzić należy się ze skarżącym, iż organy nie zebrały w przedmiotowej sprawie w pełni materiału dowodowego i nie poddały go szczegółowej analizie (art. 6, art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 138 k.p.a.). Podkreślić należy, iż skarżący jako wnioskodawca jest dysponentem złożonego przez niego wniosku o usunięcie drzew i krzewów, w tym też mieści się prawo do jego modyfikacji, a organ jest obowiązany wziąć to pod uwagę i poddać stosownej analizie, a w sytuacji powzięcia wątpliwości, powinien zwrócić się do strony o udzielenie jednoznacznych wyjaśnień. W opisanych powyżej okolicznościach zdaniem Sądu pominięto przed wydaniem decyzji I instancji sprzeczności jakie się pojawiły w związku z uprzednim określeniem przez stronę we wniosku przyczyny usunięcia drzew i krzewów i następnie złożenia na wezwanie organu planu zagospodarowania terenu, dotyczącego innego sposobu zagospodarowania terenu tj. Budowa podbudowy słupowej dla telekomunikacyjnych linii kablowych. Powyższe wątpliwości powinny zostać przez organ wyjaśnione, gdyż o treści wniosku, w tym także wskazaniu jaka jest przyczyna usunięcia drzew i krzewów oraz o uzasadnieniu wniosku decyduje wnioskodawca. Jeżeli w tym zakresie wolą wnioskodawcy była zmiana określenia przyczyny złożenia wniosku, bądź powstały na tym tle wątpliwości, organ rozpoznając sprawę powinien to ustalić, uwzględnić i ocenić. Od tego uzależnione jest też bowiem zastosowanie warunku, o którym mowa w art. 83d ust. 5 u.o.p. Dopiero na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organ może prawidłowo rozpoznać wniosek, stosując odpowiednie przepisy prawa. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy zobowiązany będzie uwzględnić zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu niniejszego wyroku i ponownie rozpoznać odwołanie, w razie potrzeby uzupełnić materiał dowodowy w sprawie celem ustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego w sprawie, ponownie dokonać analizy i oceny na tle przepisów prawa oraz następnie wydać orzeczenie w trybie art. 138 § 1 lub § 2 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, uwzględniając wyrażone w niniejszym uzasadnieniu stanowisko Sądu oraz zawarte wskazania co do dalszego postępowania przy jednoczesnym stanowisku skarżącego domagającego się prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, według Sądu wydane rozstrzygnięcie nie narusza określonej art. 134 § 2 p.p.s.a. zasady zakaz reformationis in peius. Sąd administracyjny, powołany wyłącznie do kontroli zgodności z prawem działań organów administracyjnych, nie mając – co zasady – kompetencji merytorycznych do orzekania w sprawie administracyjnej, nie może przewidywać treści przyszłych rozstrzygnięć administracyjnych, na dodatek podejmowanych na podstawie nowego stanu prawnego i faktycznego sprawy administracyjnej, istniejących w czasie ponownego orzekania przez organ administracji publicznej. W szczególności dokonanie oceny czy uwzględnienie skargi nastąpiło na korzyść, czy też na niekorzyść skarżącego nie jest możliwe w sytuacji, gdy – stosownie do postanowień art. 145 § 1 pkt 1 lit. c – uwzględnienie skargi nastąpiło na skutek stwierdzenia przez sąd naruszenia w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego aktu lub czynności przepisów prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (por. T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 134). Wobec powyższych okoliczności Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (pkt I). W zakresie kosztów sądowych, obejmujących wpis sądowy od skargi, Sąd orzekł na podstawi art. 200 i art. 205 § 1, w zw. z art. 210 p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).