II SA/Go 1117/13

Dnia 11 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L Spółki Akcyjnej na uchwałę Nr XIX/116/2005 Rady Gminy z dnia 24 lutego 2005 roku w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. L Spółka Akcyjna wniosła skargę na uchwałę Nr XIX/116/2005 Rady Gminy z dnia [...] lutego 2005 roku w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Skarga została przesłana bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., po czym zgodnie z regułą wynikającą z art. 54 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) – w myśl której skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, a organ ten przekazuje następnie skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę – w dniu 22 listopada 2013 r. została przesłana Radzie Gminy. Jak wynika z dokumentacji nadesłanej przez skarżącą Spółkę, skarga została poprzedzona wezwaniem Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa wywołanego powyższą uchwałą, złożonym w Urzędzie Gminy dnia 1 października 2013 r. Uchwała Nr XIX/116/2005 Rady Gminy z dnia [...] lutego 2005 roku została już wcześniej zaskarżona przez L S.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 11 stycznia 2013 r. Skarga ta została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa z dnia 14 września 2012 r., na które organ udzielił odpowiedzi pismem doręczonym stronie w dniu 4 października 2012 r. Prawomocnym postanowieniem z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Go 132/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił pierwszą skargę L S.A., z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia (przekroczenie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, biegnącego od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest więc wezwanie organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego przez skarżącego oraz zachowanie terminu, o którym mowa w cytowanym art. 53 § 2 p.p.s.a. Z akt niniejszej sprawy wynika, że wniesienie skargi na powyższą uchwałę poprzedzone zostało dwukrotnym wezwaniem Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 u.s.g. Pierwsze z nich miało miejsce w dniu 14 września 2012 r., na które organ udzielił odpowiedzi pismem doręczonym stronie w dniu 4 października 2012 r., zaś powtórne w dniu 1 października 2013 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Wezwanie takie jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy wskazanej w tym wezwaniu, konkretyzujące podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i uchwałę, za przyczyną której to się stało. Nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. traktować jak czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby owe wezwanie znaczenia prawnego, byłby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawiać bezpieczeństwo tego obrotu. Ponadto takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie omawianego przepisu w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Pogląd ten jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. postanowienie NSA w składzie 7 sędziów z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, ONSA z 2003 r. nr 1, poz. 2; jak również postanowienia NSA z 16 grudnia 2008 r., II OSK 552/08; z 25 maja 2009 r., II OSK 769/09; z 29 września 2010 r. II OSK 1844/10; z 3 marca 2011 r., II OSK 202/11). Powyższe oznacza, że L S.A. wyczerpała przysługujący jej środek, od którego uzależniona była dopuszczalność skargi, wnosząc w dniu 14 września 2012 r. pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. W niniejszej sprawie ustanowiony w art. 53 § 2 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi powinien być zatem liczony od daty doręczenia odpowiedzi na pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (gdyby odpowiedź nie została udzielona, byłby to termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia wezwania). Mając na uwadze okoliczność, że skarżąca Spółka wystąpiła po raz pierwszy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w dniu 14 września 2012 r., a ponowne wezwanie nie może być uznane za prawnie skuteczne, przyjąć należało, że bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg od następnego dnia po doręczeniu odpowiedzi Rady Gminy na to wezwanie, co nastąpiło w dniu 4 października 2012 r. Zatem termin do wniesienia skargi na uchwałę do sądu administracyjnego upłynął z dniem 5 listopada 2012 r. Tymczasem skarga stanowiąca przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie została wniesiona w dniu 22 listopada 2013 r. (data przesłania organowi skargi wniesionej bezpośrednio do Sądu – zgodnie z art. 54 § 1 i § 2 p.p.s.a.), a więc po upływie przewidzianego w tym celu ustawowego terminu. Na marginesie należy zwrócić uwagę, że wprawdzie w nagłówku skargi została powołana błędna data zaskarżonej uchwały, tj. [...] lutego 2004 r. zamiast [...] lutego 2005 r. (jednak w treści skargi została już podana prawidłowa data podjęcia uchwały) nadto uchwała została oznaczona numerem XIX/116/2005, zaś Spółka błędnie podała numer uchwały XIX/116/05, jednak w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie ma żadnej wątpliwości, że chodzi o uchwałę Nr XIX/116/2005 Rady Gminy z dnia [...] lutego 2005 roku. Wskazuje na to również podany w skardze przedmiot zaskarżonej uchwały, tzn. uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. W myśl tego przepisu sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.