II SA/Go 151/13

Dnia 11 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A.S. w przedmiocie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji po wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 284/11, z żądaniem wymierzenia grzywny oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] marca 2009r. rencista policyjny – A.S. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wypłacenie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2008. Uznając skargę A.S. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji za zasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2009r. (sygn. akt II SAB/Go 30/09) zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o wypłacenie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, w terminie 30 dni od doręczenia organowi prawomocnego wyroku i akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 marca 2010r. (sygn. akt I OSK 1576/09) oddalił skargę kasacyjną Komendanta Powiatowego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 27 sierpnia 2009r. (sygn. akt II SAB/Go 30/09). Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia [...] lipca 2010r. cofnął A.S. uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2010r. nr [...] utrzymał tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 17 listopada 2010r. (sygn. akt II SA/Go 752/10) uchylił ww. decyzje organu I i II instancji. Sąd przyjął, że wbrew jednoznacznemu żądaniu skarżącego organy orzekły o cofnięciu uprawnień. A.S. złożył skargę w przedmiocie wymierzenia Komendantowi Powiatowemu Policji grzywny za niewykonanie ww. wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 13 kwietnia 2011r. (sygn. akt II SA/Go 101/11) skargę tę oddalił, stwierdzając, że organ w terminie, tj. dnia [...] lutego 2011r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego z powodu niemożności ustalenia jego wysokości. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2011r. W konsekwencji złożonej przez A.S. skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 16 czerwca 2011r. (sygn. akt II SA/Go 284/11) uchylił decyzję organu I, jak i II instancji. Sąd powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w sprawie o sygn. akt I OSK 1576/09 podniósł, iż wbrew temu co wykazywał organ, zmiana stanu prawnego wskutek nowelizacji rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 919 ze zm.) nie spowodowała automatycznie wygaśnięcia z dniem 1 stycznia 2006r. decyzji administracyjnych przyznających emerytowanym funkcjonariuszom policji prawo do przedmiotowego równoważnika. Brak w nowej regulacji postanowień co do losu decyzji wydanych przed jej wejściem w życie sprawił, że decyzje te wiążą nadal, mimo że przestała istnieć lub zmieniła się podstawa prawna, która uzasadniała ich wydanie. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] maja 1998r. nr [...] o przyznaniu prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego mogło nastąpić w sposób indywidualny, przez zastosowanie przewidzianych w procedurze administracyjnej trybów nadzwyczajnych lub na skutek zastosowania określonych przepisów intertemporalnych. Oba przypadki w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły. Sąd za niezasadne uznał stanowisko o braku podstawy prawnej uniemożliwiającej konkretyzację wypłaty równoważnika i wskazał, że źródłem stosunku administracyjnego i płynącego z niego uprawnienia skarżącego jest decyzja administracyjna z dnia [...] maja 1998r. Decyzja ta nie zawierała innego sposobu obliczania wysokości równoważnika, niż poprzez odwołanie do każdoczesnego brzmienia przepisów wykonawczych w tym zakresie. Wyliczenie równoważnika pieniężnego dla policyjnych emerytów i rencistów następowało corocznie na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. Taka też reguła dotyczy lat następnych w stosunku do uprawnień wynikających z ostatecznej i niewyrugowanej z obrotu prawnego decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 grudnia 2011r. (I OSK 1712/11) oddalił skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji od wyroku z dnia 16 czerwca 2011r. (sygn. akt II SA/Go 284/11). Postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r. Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zawiesił postępowanie administracyjne w przedmiocie wypłaty A.S. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2012. Organ wskazał, że zagadnieniem wstępnym, warunkującym zawieszenie postępowania, jest ustalenie, czy w obrocie prawnym nadal pozostaje decyzja administracyjna Komendanta Rejowego Policji nr [...] z dnia [...] maja 1998r. przyznająca A.S. równoważnik, a co za tym idzie prawo pobierania świadczenia. Pismem z dnia [...] marca 2012r. A.S. wezwał Komendanta Powiatowego Policji do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 czerwca 2011r. (sygn. akt II SA/Go 284/11). Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012r. Komendant Wojewódzki Policji, powołując się na dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził nieważność decyzji Komendanta Rejowego Policji z [...] maja 1998r. nr [...]. Postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2012r. Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu zażalenia A.S., utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lutego 2010r. o zawieszeniu postępowania. Pismem z [...] marca 2012r. A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę o wymierzenie Komendantowi Powiatowemu Policji grzywny z tytułu niewykonania wyroku Sądu z dnia 16 czerwca 2011r. (sygn. akt II SA/Go 284/11). Uznając, iż podjęcie rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania administracyjnego oznacza, że bezczynność organu po wyroku uchylającym akt ustaje, Sąd wyrokiem z dnia 30 maja 2012r. (sygn. akt II SA/Go 344/12) skargę A.S. oddalił. Z uwagi na wydanie przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] maja 2012r. decyzji nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2012r. w części obejmującej stwierdzenie nieważności decyzji przyznającej stronie prawo do świadczenia, postanowieniem z dnia [...] maja 2012r. Komendant Powiatowy Policji podjął z urzędu postępowanie w sprawie z wniosku A.S. w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. Komendant Powiatowy Policji, powołując się na dyspozycję art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 29-30 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), art. 91 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 919 ze zm.), odmówił A.S. wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2012. W uzasadnieniu swej decyzji Komendant Powiatowy Policji wskazał, iż A.S. nie legitymuje się ostateczną decyzją o przyznaniu świadczenia, bowiem decyzja Komendanta Rejonowego Policji nr [...] z dnia [...] maja 1998r. została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności. Zatem brak jest podstaw prawnych do realizacji uprawnienia opartego na tejże decyzji. W rezultacie wniesionego przez A.S. odwołania, Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] czerwca 2012r. Organ odwoławczy uznał, iż z racji stwierdzenia nieważności decyzji z której odwołujący wywodzi uprawnienie do równoważnika, uzasadniona była odmowa jego wypłaty. Dnia 7 września 2012r. A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. kolejną skargę o wymierzenie grzywny Komendantowi Powiatowemu Policji z tytułu niewykonania wyroku z dnia 16 czerwca 2011 r. (sygn. akt II SA/Go 284/11). Z uwagi na niespełnienie przez skarżącego wynikającego z art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi warunku dopuszczalności skargi o wymierzenie organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku sądu w postaci uprzedniego wezwania organu do wykonania tego wyroku, skarga A.S. nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym i postanowieniem z dnia 21 listopada 2012r. (sygn. akt II SA/Go 810/12) została przez Sąd odrzucona. W dalszej kolejności, w skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji wezwaniu z dnia [...] grudnia 2012r. A.S. zwrócił się do tego organu o wypłatę równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2012. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Komendant Powiatowy Policji w piśmie z dnia [...] grudnia 2012r. poinformował A.S., iż postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia [...] marca 2009r. zakończone zostało "zgodnie z wyrokami sądów administracyjnych" wydaniem decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r., utrzymanej w mocy przez organ odwoławczy. Z tego względu Komendant Powiatowy Policji uznał wezwanie do zapłaty za bezzasadne. Pismem z dnia [...] stycznia 2013r. A.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę w przedmiocie bezczynności Komendanta Powiatowego Policji po wyroku Sądu z dnia 16 czerwca 2011r. (sygn. akt II SA/Go 284/11), w której zwrócił się: o nakazanie organowi, by przystąpił do realizacji wydanego przez Sąd wyroku i zgodnie z przepisami przeprowadził czynności materialno-techniczne skutkujące wypłaceniem zaległego równoważnika, o określenie terminu wykonania wyroku oraz o wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu skargi A.S. podniósł, iż po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji i uprawomocnieniu się wyroku z dnia 16 czerwca 2011r. (sygn. akt II SA/Go 284/11), Komendant Powiatowy Policji zobowiązany był do wypłaty zaległego równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W ocenie skarżącego wstrzymanie od roku 2006 wypłaty równoważnika było działaniem niezgodnym z prawem, bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji nr [...] z dnia [...] maja 1998r. nastąpiło dopiero w grudniu 2012r. Z powyższego wynika, że decyzja nr [...] w okresie od 2006 roku do grudnia 2012 roku pozostawała w obrocie prawnym i obligowała organy Policji do wywiązywania się ze zobowiązań z niej wynikających. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wskazał, iż nie pozostawał w bezczynności, bowiem stosując się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 grudnia 2011r. (sygn. akt I OSK 1712/11) oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 16 czerwca 2011r. (sygn. akt II SA/Go 284/11), na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej stronie równoważnik, wydał decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2012r. odmawiającą jego wypłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na mocy art. 154 ppsa kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania po wyroku sądu administracyjnego uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Mając na uwadze, iż skarga A.S. z dnia [...] stycznia 2013r. poprzedzona została skargą z dnia [...] marca 2012r. oddaloną wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 30 maja 2012r. (sygn. akt II SA/Go 344/12), jak również uwzględniając, iż zgodnie z art. 171 ppsa wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, rolą składu orzekającego w niniejszej sprawie było - przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy - uprzednie zbadanie, czy w sprawie nie zachodzi podstawa do odrzucenia skargi, o której stanowi ustawodawca w art. 58 § 1 pkt 4 ppsa, tj. czy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami nie została już prawomocnie osądzona. Powaga rzeczy osądzonej (res iudicata) to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczająca ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy (M. Bogusz, Powaga rzeczy osądzonej w nowym postępowaniu sądowoadministracyjnym, Państwo i Prawo 2004, s. 87). Istotą tej zasady jest zapewnienie stabilności prawomocnym wyrokom sądowym. Stanowi ona bezwzględną negatywną przesłankę procesową, co oznacza, że sprawa ta nie może być przedmiotem skutecznego wszczęcia ponownego postępowania sądowego i wydania kolejnego rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym. Przy czym, na tle brzmienia art. 58 § 1 pkt 4 oraz art. 171 ppsa, dla uznania, że w sprawie zachodzi stan powagi rzeczy osądzonej nie ma znaczenia prawnego rodzaj rozpoznawanej przez sąd sprawy. Zaznaczyć należy, że stan powagi rzeczy osądzonej istnieje wówczas, gdy skarga zostanie wniesiona w sprawie, w której postępowanie zostało już zakończone prawomocnym wyrokiem, przy istniejącej tożsamości podmiotów oraz tożsamości przedmiotu postępowania. Tożsamość podmiotowa zachodzi w sytuacji, w której występuje ten sam skarżący (adresat praw, bądź obowiązków lub żądający podjęcia przez organ pewnych czynności), a stroną przeciwną jest ten sam organ. Tożsamość przedmiotowa istnieje natomiast wówczas, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków lub zgłaszanych żądań, opartych na tym samym stanie faktycznym oraz tej samej podstawie prawnej. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, że w niniejszej sprawie konstrukcja powagi rzeczy osądzonej nie znajduje zastosowania, bowiem na skutek podjęcia przez Komendanta Powiatowego Policji postanowieniem z dnia [...] maja 2012r. postępowania w sprawie z wniosku A.S. w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, a następnie wydania przez ten organ w dniu [...] czerwca 2012r. decyzji nr [...] odmawiającej wypłaty stronie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2012, nastąpiła zmiana stanu faktycznego znosząca tożsamość przedmiotową sprawy zainicjowanej skargą z dnia [...] marca 2012r. ze sprawą dotyczącą ponowionej skargi z dnia [...] stycznia 2013r. Kolejna skarga A.S. obejmująca sprawę opartą na odmiennym stanie faktycznym może zatem stanowić przedmiot merytorycznego rozstrzygnięcia tutejszego Sądu. Przystępując zatem do rozpoznania sprawy ze skargi A.S. z dnia [...] stycznia 2013r. w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 154 § 1 ppsa w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Z powyższego wynika, iż warunkiem dopuszczalności wniesienia przedmiotowej skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarżący spełnił powyższy wymóg, gdyż skargę poprzedził skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji, zatytułowanym "wezwanie do zapłaty", pismem z dnia [...] grudnia 2012r., w którym powołując się na stanowisko tutejszego Sądu wyrażone w wyroku z dnia 16 czerwca 2011r. (sygn. akt II SA/Go 284/11) wezwał Komendanta do wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2012. Skarga zatem podlegała merytorycznej ocenie. Podnieść należy, iż skarga o wymierzenie organowi administracyjnemu grzywny z tytułu niewykonania wyroku sądu może odnieść zamierzony skutek jedynie do czasu wydania danego aktu. Za taką interpretacją przemawia sformułowanie przywołanego powyżej § 1 art. 154 ppsa oraz a contrario treść § 3 tegoż artykułu, na mocy którego wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Sąd nie może jej wymierzyć jeżeli wniesienie skargi nastąpiło po wykonaniu wyroku. Wynika to z wykładni funkcjonalnej przepisu, gdzie głównym ratio legis jest przymuszenie organu do wykonania orzeczenia sądu administracyjnego. Zastosowanie zaś środka przymusu jest aktualne wówczas, gdy określony podmiot nie wykonał czynności, której wykonanie przez zastosowanie tego środka ma być wymuszone. Zaznaczyć trzeba, że w przypadku, gdy w sprawie był wydany wyrok kasacyjny (jak w sprawie o sygn. akt II SA/Go 284/11) to jedyną przesłanką warunkującą wymierzenie grzywny jest bezczynność organu. Za ugruntowanym orzecznictwem wskazać trzeba, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2001r., II SA 2015/00, LEX nr 57180). Niewykonanie wyroku ma miejsce zarówno wtedy, gdy organ nie wykonał orzeczenia w ogóle, jak i wtedy, gdy organ wykonał orzeczenie, ale z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Przy czym w sytuacji, gdy sąd nie określił terminu wydania aktu lub podjęcia czynności, zastosowanie w sprawie znajdują terminy ustawowe przewidziane przez ustawodawcę w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267). Zgodnie z tym przepisem sprawy winny być załatwiane bez zbędnej zwłoki (§ 1), nie później niż w ciągu miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych w ciągu dwóch miesięcy (§ 3), przy czym termin ten liczyć należy od dnia doręczenia akt organowi. Dokonane przez Sąd w oparciu o nadesłane akta administracyjne sprawy ustalenia prowadzą do stwierdzenia, że Komendant Powiatowy Policji nie pozostaje w stanie bezczynności po wyroku z dnia 16 czerwca 2011r. Zważyć bowiem trzeba, że akta sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku tutejszego Sądu wydanego w sprawie II SA/Go 284/11 organ I instancji otrzymał dnia 17 lutego 2012r. Od tej daty organ podjął czynności zmierzające do rozpatrzenia sprawy i następnie w terminie do rozpoznania sprawy zgodnym z art. 35 kpa (tj. dnia 28 lutego 2012r.) zawiesił postępowanie do czasu zakończenia postępowania prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1998r. Przypomnieć należy, że wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie oznacza, że bezczynność organu po wyroku uchylającym akt ustaje, zaś okres zawieszenia postępowania nie stanowi bezczynności organu administracji publicznej. O powyższym wypowiedział się tutejszy Sąd w sprawie zainicjowanej skargą A.S. z dnia 29 marca 2012r. (wyrok z dnia 30 maja 2012r., sygn. akt II SA/Go 344/12). W dalszej kolejności stwierdzić należy, iż po wydaniu przez Komendanta Głównego Policji ostatecznej decyzji w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 1998r., Komendant Powiatowy Policji podjął zawieszone postępowanie i w terminie uwzględniającym wymagania art. 35 kpa wydał decyzję nr [...] odmawiającą wypłaty A.S. równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2012. Podzielając pogląd wyrażony w piśmiennictwie, iż na ocenę istnienia bezczynności organu, o której mowa w art. 154 § 1 ppsa nie ma wpływu prawidłowość nowego rozstrzygnięcia, lecz tylko to, czy zostało faktycznie wydane (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 548-550; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 366), Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że brak jest merytorycznych przesłanek do wymierzenia Komendantowi Powiatowemu Policji grzywny, o której mowa w art. 154 ppsa. Sąd zważył przy tym, że wymierzenie grzywny nie może być również warunkowane oceną skarżącego, iż wydana przez organ po wyroku z dnia 16 czerwca 2011r. decyzja nie uwzględnia wytycznych w nim wskazanych. W ramach postępowania wywołanego przedmiotową skargą ustala się bowiem wyłącznie przebieg postępowania oraz dokonuje jego oceny pod kątem, czy ustalone fakty na tle przepisów określających terminy załatwienia spraw wskazują na bezczynność organu. Podkreślić należy, że niezastosowanie się do oceny prawnej sformułowanej w wyroku sądu może być zwalczane w drodze postępowania instancyjnego i stanowić podstawę uchylenia decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2005r., sygn. akt I OSK 426/05). Badanie, czy organ dopuścił się naruszenia art. 153 ppsa odbywa się w ramach kontroli legalności aktu. Nie jest natomiast dopuszczalne, aby w dwóch różnych postępowaniach sądowych dochodziło do oceny działania organu administracji w aspekcie jego związania oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uprzednio wydanym wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012r., sygn. akt II OSK 2676/11). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.