II SA/Go 303/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi Z.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adwokata E.S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, zwiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem kosztów udzielonej skarżącemu nieopłaconej pomocy prawnej oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych, tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa substytucyjnego. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012r. M.J. zwróciła się do Burmistrza Miasta o wymeldowanie z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] Z.M., oświadczając, iż nie mieszka on pod w/w adresem od czerwca 2012 r. Do wniosku załączyła kserokopię aktu notarialnego umowy sprzedaży potwierdzająceggo jej prawo współwłasności do budynku przy ul. [...] (poza lokalem nr 2) oraz postanowienie komornika sądowego dotyczące ustalenia kosztów postępowania w uzasadnienieu którego wskazano na fakt opuszczenia lokalu. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] października 2012r., znak [...] Burmistrz Miasta orzekł o wymeldowaniu Z.M. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Z.M. opuścił przedmiotowy lokal w czerwcu 2012 r. w związku z przeprowadzeniem eksmisji komorniczej, nie pozostawiając w lokalu żadnych swoich rzeczy. Organ powołując się na uzyskane w toku postępowania informacje wskazał, iż strona aktualnie zamieszkuje przy ul. [...]. Wskazując na ustalony w sprawie stan faktyczny organ stwierdził, iż Z.M. trwale opuścił dotychczasowe miejsce stałego pobytu, nie dopełniając obowiązku wymeldowania się wobec czego spełnione zostały określone w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tekst jednolity: Dz.U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm., dalej zwanej ustawą o ewidencji), przesłanki uzasadniające wymeldowanie strony z pobytu stałego przy ul. [...]. Pismem z dnia [...] listopada 2012r. Z.M., w ustawowo przewidzianym terminie ( wspólnie z żoną B.M., o wymeldowaniu której organ orzekł odrebną decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...]), złożył od decyzji odwołanie. W treści uzasadnienia odwołujący przytoczył szczegółowo okoliczności uzyskania w wyniku decyzji administracyjnej przydziału lokalu w budynku przy ul. [...], jego zamiany na lokal większy, trudności związane z kwestią ustalenia spadkobierców właściciela budynku oraz brakiem jego administratora, wieloletnią troskę jego i pozostaych lokatorów o stan lokali i budynku, okoliczności w jakich doszło do pozbawienia go i żony prawa do przebywania w spornym lokalu i wydania wyroku eksmisji z przydziałem lokalu socjalnego jak też zaistaniałe - jego zdaniem nieprawidłowości – dotyczące kwestii prawa własności budynku. Odwołujący wskazał też na bardzo zły stan zaproponowanego mu w związku z eksmisją lokalu socjalnego, uniemożliwiający jego zdaniem zamieszkanie w nim. Z.M. domagał się w odwołaniu wskazania miejsca zamieszkania, gdzie mógłby się zameldować. Zdaniem odwołującego decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej o przydziale lokalu na pobyt stały, na podstawie której prawo zamieszkania w przedmiotowym lokalu, nie została unieważniona, więc nadal pozostaje w obrocie. Jednocześnie stwierdził, iż wbrew zawartemu w uzasadnieniu decyzji organu I instancji stwierdzeniu, nie zamieszkuje przy ul. [...]. W toku postepowania odowławczego w celu uzupełnienia materiału dowodowego, M.J. na wezwanie Wojewody przedłożyła dokumenty: wyrok Sądu Rejonowego Wydział Cywilny ([...]) z dnia [...] czerwca 2011 r., nakazujący m.in. Z.M. opuszczenie nieruchomości położonej przy ul. [...] wraz z pomieszczeniem garażu i wydanie M.J., M.K. i M.K., wyrok Sądu Okręgowego Wydział Cywilny Odwoławczy ([...]) z dnia [...] grudnia 2011 r. oddalający apelację m.in. Z.M. od wyroku z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie eksmisji, sporządzony przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym protokół z przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2012 r. eksmisji Z. i B.M. z lokalu przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w przedmiocie wymeldowania Z.M.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił stanowisko Burmistrza Miasta co do zasadności wymeldowania Z.M. ze spornego lokalu w sytuacjigdy bezsporne pozostawało, iż w wyniku przeprowadzonej eksmisji nie mieszka on w spornym lokalu od dnia [...] czerwca 2012r. W ocenie organu II instancji podstawą do wymeldowania Z.M. z miejsca pobytu stałego stanowił wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nakazujący opuszczenie stronie spornego lokalu, od którego złożona apelacja, od którego - orzeczeniem Sądu Okręgowego Wydział Cywilny Odwoławczy w sprawie [...] – apelacja została oddalona, jak również protokół z eksmisji przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2012 r., potwierdzajaćy wydanie wierzycielowi, m.in. M.J. w dniu [...] czerwca 2012 r. lokalu przy ul. [...] w stanie wolnym od osób i rzeczy. Wojewoda stwierdził, iż wprawdzie wyrok eksmisyjny zwykle związany jest z brakiem dobrowolności opuszczenia spornego lokalu, lecz w takim przypadku nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy jest badanie w toku postępowania administracyjnego woli czy zamiaru osoby opuszczającej lokal, skoro osoba ta nie ma uprawnień do przebywania w lokalu i wyprowadza się z miejsca pobytu stałego wykonując prawomocny wyrok sądowy lub na skutek podjętych czynności egzekucyjnych. Wojewoda wskazał, iż nieprzebywanie w miejscu stałego zameldowania w związku z utratą uprawnień do przebywania w lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił , iż ewidencja ludności ma wyłącznie charakter rejestracyjny, a jej zadaniem jest potwierdzenie lub zaprzeczenie przebywania konkretnej osoby, pod konkretnym adresem w związku z czym nie jest prawidłowym utożsamianie zameldowania z tytułem prawnym do lokalu. W skierowanej do sądu administracyjnego skardze Z.M. zarzucił przede wszystkim na brak wskazania przez Sąd Rejonowy w wyroku eksmisyjnym ustawy, która stanowiła podstawę orzeczenia o eksmisji i podstaw uniewąznienia decyzji z dnia [...] listopada 1972 r. o przydziale mu lokalu. Wywodził, iż odpowiedzi takiej nie udzieliły w postępowaniu administracyjnym także organy I i II instancji. Skarżący podnosił, iż opuszczenie przez niego spornego lokalu nie było dobrowolne. Nadto eksmisja nie została prawidłowo przeprowadzona z uwagi na brak możliwości zamieszkania we wskazanym przez organ egzekucyjny lokalu socjalnym, który w dniu eksmisji był przedmiotem najmu. Skarżący dodał, iż w chwili obecnej oczekuje na przydział lokalu komunalnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji . W piśmie procesowym z dnia [...] października 2013 r. skarżący potrzymał skargę, powielając jednocześnie zarzuty przywołane uprzednio w odwołaniu od decyzji. Na rozprawie pełnomocnik substytucyjny, ustanowionego w ramach prawa pomocy, pełnomocnika skarżącego podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu. Sądowa kontrola legalności (zgodności z prawem) zaskarżonej decyzji wykazała, iż nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygniętej nią sprawy administracyjnej. Wskazania wymaga, iż w ramach sprawowanej kontroli legalności działań organów administracji publicznej usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego przez sąd administracyjny może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania w zakresie określonym w art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.; przywoływanej w dalszej części jako ppsa ). Ponadto wymaga podkreślenia, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Przedmiot, sprawowanej w tak określonych graniach, kontroli stanowiła decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o wymeldowaniu Z.M. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...]. W świetle ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 993 ze zm.- dalej powoływanej jako: ustawa o ewidencji) obowiązek meldunkowy, obejmujący zameldowanie i wymeldowanie z pobytu stałego lub czasowego, wynika z przepisów prawa i nie wymaga konkretyzacji w decyzjach administracyjnych. Zarówno zameldowanie, jak i wymeldowanie z pobytu stałego i czasowego jest jedynie rejestracją danych o miejscu pobytu osoby co oznacza, iż nie rodzi ono ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. Organ meldunkowy jedynie gromadzi informacje w postaci danych o miejscu pobytu konkretnej osoby. Na tej podstawie ewidencja ludności rejestruje faktyczne dane dotyczące miejsca pobytu osoby. Ewidencja ludności nie odzwierciedla stanu prawnego lokalu, a jedynie fakt przebywania w nim danej osoby. Wykonanie obowiązku meldunkowego w postaci zameldowania lub wymeldowania polega na zgłoszeniu wymaganych danych (art. 9 ust. 1, art. 10, art. 15 ustawy o ewidencji) właściwemu organowi, który dokonuje ich rejestracji, będącej czynnością materialno-techniczną, rodzącą skutki prawne. Stosownie do przepisu art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Czynności ewidencyjne podejmowane są zatem na podstawie zgłoszenia osoby wykonującej swój obowiązek meldunkowy, a wyjątki od tej zasady, dopuszczające wydanie decyzji, określone zostały w ustawie (art. 8 ust. 2, art. 15 ust. 2, art. 47 ust. 2). Materialnoprawną podstawą wydania przez organy decyzji zarówno w I, jak i w II instancji był przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji. Zgodnie z jego treścią organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Charakter ewidencji ludności oraz przytoczona regulacja art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji prowadzą do wniosku, że w sprawach związanych z wymeldowaniem organy administracji uprawnione są jedynie do badania, czy określona osoba faktycznie opuściła lokal i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się oraz czy opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały. Przy czym o trwałości opuszczenia miejsca pobytu świadczy zasadniczo upływ czasu, tj. okres pozostawania poza miejscem dotychczasowego pobytu, zaś o dobrowolności opuszczenia decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, niewywołana przymusem fizycznym albo psychicznym innej osoby. Wedle ustalonego w postępowaniu administracyjnym stanu faktycznego, bezspornym pozostawał fakt, iż w dacie orzekania przez organy Z.M. nie zamieszkiwała w lokalu położonym w [...]. Opuścił on ten lokal w związku z wydanym przez Sąd Rejonowy wyrokiem nakazującym eksmisję z w/w lokalu i w związku z wykonaniem go przez komornika sądowego w dniu [...] czerwca 2012 r. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy dokumentach, w szczególności tych uzyskanych przez organ II instancji. Z protokołu przeprowadzenia czynności egzekucyjnych w dniu [...] czerwca 2012 r. wynika iż znajdujący się pod adresem stałego zameldowania skarżącego wydany został wierzycielom w stanie wolnym od osób i rzeczy. Wskazana okoliczność nie była zresztą kwestionowana przez skarżącego. Nie ulega zatem wątpliwości, iż w przedmiotowej sprawie spełniona została przesłanka trwałości opuszczenia stałego miejsca pobytu przez skarżącego, w wskazany lokal przestał pełnić rolę centrum życiowego skarżącego. Do oceny pozostała zatem kwestia dobrowolności opuszczenia przez skarżącego przedmiotowego lokalu, której skarżący zaprzeczał. W tym zakresie stwierdzić należy, że choć opuszczenie przez skarżącego spornego lokalu nastąpiło wbrew jego woli, tj. w wyniku wykonania orzeczonej eksmisji, taki tryb nie niweczy przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji i skutku w postaci konieczności wymeldowania z pobytu stałego. Wyjaśnić bowiem należy, że zgodnie z prezentowaną zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnią art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, przesłanka wymeldowania polegająca na "opuszczeniu miejsca pobytu stałego" jest spełniona także w przypadku przymusowego opuszczenia lokalu, jeżeli ten przymus wynikał ze zgodnego z prawem, władczego działania organów państwa, w związku z wykonaniem w drodze egzekucji wyroku nakazującego eksmisję z lokalu ( vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 23 marca 2010 r., II OSK 579/09, lex nr 597705; z dnia 18 stycznia 2011 r., II OSK 46/10, lex nr 953076; z dnia 20 maja 2011 r., II OSK 915/10, lex nr 992665, z dnia 19 czerwca 2012 r., II OSK 526/11, lex nr 1216746). Organem egzekucyjnym powołanym do wykonania tytułu wykonawczego wystawionego przez sąd powszechny jest komornik sądowy. Zgodnie z art. 776 kpc podstawą egzekucji jest tytuł wykonawczy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Takim tytułem wykonawczym w niniejszej sprawie były prawomocne wyroki sądów powszechnych obydwu instancji orzekające eksmisję skarżącego ze spornego lokalu (wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] czerwca 2011r. oraz wyrok Sądu Okręgowego z dnia [...] grudnia 2011 r.). W okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd po dokonaniu analizy zgromadzonego prawidłowo materiału dowodowego, uznał, iż organy orzekające w rozpoznawanej sprawie wyjaśniły w dostateczny sposób okoliczności "opuszczenia" przez skarżącego przedmiotowego lokalu, a zwłaszcza że opuszczenie to jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji. Okoliczność ta w konsekwencji uzasadniała orzeczenie o wymeldowaniu skarżącego z tego lokalu. Natomiast w związku z podnoszonym przez skarżącego zarzutem dotyczącym przeprowadzonej eksmisji, a w szczególności faktem wskazania jako lokalu socjalnego, lokalu najmowanego, posiadającego warunki nienadające się do zamieszkania, Sąd podkreśla, iż okoliczności te pozostają bez znaczenia dla bytu prawnego decyzji o wymeldowaniu, albowiem tego rodzaju okoliczności nie wpływają na ocenę zaistnienia podstaw prawnych do wymeldowania. Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, jak już powyżej wskazano, wymaga dla zaistnienia przesłanek wymeldowania jedynie: opuszczenia miejsca pobytu stałego i niedopełnienie obowiązku wymeldowania. Jeśli zatem osoba nie przebywa w dotychczasowym miejscu pobytu (bez względu na to, czy opuszczenie tego miejsca miało charakter dobrowolny, czy też przymus opuszczenia wynikał z czynności prawnych właściwego organu) i nie wykonała obowiązku wymeldowania, istnieją podstawy do orzeczenia o wymeldowaniu. Ewentualne zarzuty dotyczące wadliwego wykonania przez komornika sądowego tytułu wykonawczego tj. wyeksmitowania skarżącego do pomieszczenia nie spełniającego ustawowych kryteriów lokalu socjalnego nie mogły zostać rozpatrzone w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie z pobytu stałego. Kwestionowanie prawidłowości działania komornika odbywa się w trybie przewidzianym przez przepisy Kodeksu postępowania cywilnego Część II postępowanie egzekucyjne, nie zaś w postępowaniu o wymeldowanie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt IVSA/Wa 674/12). Z kolei odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów dotyczących nieuprawnionego w jego ocenie orzeczenia o eksmisji (który to wyrok skutkował koniecznością opuszczenia przez niego lokalu przy ul. [...]), pomimo wydania w dniu [...] listopada 1972 r. decyzji o przydziale skarżącemu w/w lokalu, Sąd podkreśla, na co też uprzednio zwracał uwagę organ odwoławczy, iż orzekanie w sprawach meldunkowych nie rozstrzyga kwestii uprawnień do danego lokalu, w szczególności nie jest tożsame z orzeczeniem eksmisji. Zatem brak było podstaw, aby organy orzekające w sprawie, a także sąd administracyjny rozpoznający skargę mógł badać wskazane powyżej przez skarżącego okoliczności. Na wyłącznie ewidencyjny charakter obowiązku meldunkowego wskazał także Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (Dz. U. z 2002 r. Nr 78, poz. 716). W uzasadnieniu powyższego wyroku stwierdzono, że ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu. TK wyjaśnił także, iż obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Reasumując Sąd uznał, iż organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż wobec bezspornego faktu niezamieszkiwania skarżącego we wskazanym lokalu w związku z wykonaniem przez organ egzekucyjny eksmisji, zaistniała określona w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji przesłanka do orzeczenia o wymeldowaniu Z.M. z w/w lokalu. Należy jednak wskazać, iż w wyniku analizy akt administracyjnych ( art. 133 § 1 ppsa ) Sąd stwierdził naruszenie przez Wojewodę w toku postępowania odwoławczego przepisu art. 10 Kpa. Jego treść obliguje organy administracji publicznej do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji do umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (§ 1). W myśl § 2 organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Wojewoda przeprowadził w przedmiotowej sprawie uzupełniające postępowanie dowodowe, załączając do akt sprawy przedłożone przez M.J., na wezwanie organu, dokumenty w postaci: wyroków Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego oraz protokołu z czynności komornika. Pomimo uzupełnienia przez Wojewodę materiału dowodowego organ odwoławczy przed wydaniem decyzji, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 10 Kpa, nie zawiadomił skarżącego – Z.M. o prawie do zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie i możliwością ustosunkowania się do niego, realizując swój obowiązek jedynie w stosunku do wnioskodawczyni. Powyższe uchybienie, Sąd uznał jednakże za pozostające bez wpływu na wynik sprawy, nie stanowiące tym samym podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zauważyć bowiem należy, iż załączone przez M.J. dokumenty, miały na celu jedynie potwierdzenie i wykazanie – bezspornej w istocie - okoliczności opuszczenia przez skarżącego w sposób trwały lokalu przy ul. [...]. Podkreślić należy, iż okoliczność ta nie była przez stronę kwestionowana w toku postępowania administracyjnego, zaś dokumenty wskazane znane były skarżącemu jako stronie postępowań toczących się przed sądami powszechnymi i postępowania egzekucyjnego. Ustalenie zaś opuszczenia przez skarżącego w sposób trwały spornego lokalu stanowiło wystarczającą przesłankę do orzeczenia przez organy administracji publicznej, w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, o wymeldowaniu Z.M. z pobytu stałego przy ul. [...]. Zaakcentowania wymaga, iż wskazany na wstępie wzorzec kontroli sądowoadministracyjnej sprawowanej w oparciu o kryterium legalności ( zgodności badanych aktów z prawem ) nie pozwala na uwzględnianie przy orzekaniu zasad słuszności czy współżycia społecznego. Dostrzegając niewątpliwie bardzo trudną sytuację życiową skarżącego związaną z koniecznością opuszczenia lokalu mieszkalnego, w którym zamieszkiwał przez wiele lat i który remontował oraz wyposażył w rozliczne sprzęty, angażując własne środki finansowe, stwierdzić należy, iż podnoszone okoliczności nie mogły zostać uwzględnione jako podstawa usunięcia zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z powyższych względów skarga, na podstawie art. 151 ppsa, podlegała odaleniu. O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, Sąd orzekł na podstawie przepisu § 18 ust. 1 lit. c w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) w zw. z art. 250 ppsa.