II SA/Go 408/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Sławomir Pauter Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi D.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi uchyla zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Samorządowego Kolegium Odwoławcze nr [...] – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 - określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 103 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz. U. 2015 r. poz. 155 ze zm.- określanej dalej jako u.k.p.) - utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] o cofnięciu D.P. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii B prawa jazdy na okres 2 (dwóch) lat od dnia [...] sierpnia 2015 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. Powyższe decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. D.P. uzyskał w 2003 r. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B, stwierdzone dokumentem prawa jazdy nr [...] wydanym przez Starostę. W dniu 29 grudnia 2011r. wspomniany Starosta otrzymał z Sądu Rejonowego - Wydziału Karnego odpis wyroku z dnia [...] listopada 2011r., sygn. akt [...], w którym orzeczono wobec D.P. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których uprawnienia stwierdza prawo jazdy kat. B na okres 2 (dwóch) lat, jednocześnie nakładając na niego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami właściwemu starostwu w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku. W dniu 30 sierpnia 2015 r. D.P. przybył do Starostwa Powiatowego oświadczając, że prawo jazdy kat. B zgubił. Mając na uwadze powyższe okoliczności Starosta wydał wspomnianą na wstępie decyzję z dnia [...] października 2015 r. przywołując jako podstawę prawną art. 104 k.p.a., art. 182 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy ( Dz. U nr 90, poz. 557 ze zm. – określanej dalej jako k.k.w. ) i art. 43 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny ( Dz. U nr 88, poz. 553 ze zm. – określanej dalej jako k.k. ) . W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w przypadku oświadczenia o zagubieniu prawa jazdy okres wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów należy liczyć od dnia powiadomienia starosty o jego utracie. Starosta przywołał treść art. 182 k.k.w. zgodnie z którym organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. Ponadto Starosta wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 43 § 3 k.k. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązuje od uprawomocnienia się wyroku, a sąd orzekający zakaz nakłada jednocześnie obowiązek zwrotu dokumentu, jeżeli nie został on zatrzymany i do chwili wykonania tego obowiązku okres, na który orzeczono zakaz nie biegnie. Przedłożone organowi orzeczenie Sądu Rejonowego stało się prawomocne w dniu 01 grudnia 2011 r. Jednakże wobec niezrealizowania nałożonego orzeczeniem obowiązku zwrotu dokumentu przez D.P., zgodnie z art. 43 § 3 k.k. okres, na który orzeczono zakaz nie biegł, a za termin początkowy w przedmiotowej sprawie uznać należy [...] sierpnia 2015 r. Od powyższej decyzji D.P. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyjęcie, że okres 2 lat, na jaki został pozbawiony prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych już upłynął, co najmniej 29 września 2013 r., licząc od daty wydania mu nowego dowodu osobistego w miejsce utraconego, co nastąpiło z dniem 29 września 2011 r. Ponadto podkreślił, iż kiedy zgubił portfel udał się do Urzędu Miejskiego i powiadomił o zgubieniu portfela, a w nim dowodu osobistego, prawa jazdy i niecałych 100 złotych gotówki. Wypełnił otrzymany druk i nie pamięta, czy druk dotyczył tylko dowodu osobistego, czy również i prawa jazdy. Nikt nie pouczył go, że zgubienie prawa jazdy ma zgłosić w starostwie. Dowiedział się o tym dopiero w dniu 30 sierpnia 2015 r. , gdy udał się do Wydziału Komunikacji w sprawie prawa jazdy. Do tego czasu nie pamiętał o prawie jazdy, bo nie mając samochodu nie było mu ono potrzebne. Podniósł także, że data decyzji [...] października 2014 r. jest dla niego niezrozumiała, ponieważ przyjmując, że Starostwo już w dniu 12 października 2014 r. miało wiadomość o zgubieniu przez niego prawa jazdy to okres cofnięcia prowadzenia pojazdów winien dotyczyć okresu od dnia [...] sierpnia 2014 r. do [...] sierpnia 2016 r., a nie okresu podanego w decyzji. W tym miejscu należy zauważyć, iż postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. znak: [...] organ I instancji - na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. - sprostował zaskarżoną decyzję poprzez zastąpienie daty wydania decyzji "[...] października 2014 r." datą "[...] października 2015 r." Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu powyższego odwołania wydało wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] marca 2016 r. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium przywołało powyżej przedstawiony stan faktyczny, uznając go za niesporny, zauważając jednocześnie, iż pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy zobowiązał D.P. do niezwłocznego zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów do właściwego Wydziału Komunikacji. Również pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. organ I instancji wzywał stronę do złożenia posiadanego blankietu prawa jazdy bądź do złożenia stosownego oświadczenia. Ponadto kolejnym pismem z dnia [...] marca 2012 r. Sąd Rejonowy wezwał D.P. do zwrotu blankietu prawa jazdy uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych ewentualnie w razie jego zagubienia do zgłoszenia tego faktu do Wydziału Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego. Równocześnie Sąd pouczył stronę, że do chwili zwrotu blankietu prawa jazdy lub zgłoszenia zagubienia skazany nie może prowadzić pojazdów, a okres, na który orzeczono zakaz nie biegnie do chwili zwrotu blankietu prawa jazdy do właściwego Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego. Późniejszy zwrot dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami powoduje przedłużenie obowiązywania zakazu (art. 43 § 3 k.k.). Tak więc – w ocenie organu II instancji - zarzut skarżącego, iż nikt nie poinformował go o konieczności zgłoszenia zagubienia dokumentu prawa jazdy nie jest trafiony. Podobnie nie jest słuszny zarzut skarżącego, co do czasu zakazu orzeczonego przez Sąd Rejonowy w zakresie określenia początku biegu zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Data początkowa biegu terminu zakazu ustalona została przez organ I instancji na dzień zgłoszenia zagubienia dokumentu prawa jazdy tj. na dzień [...] sierpnia 2015 r. W tym zakresie organ odwoławczy powołał się na pogląd wyrażony przez WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 16 września 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 752/14, w myśl którego, w przypadku gdy osoba, wobec której orzeczono zakaz nie odda dokumentu prawa jazdy, wydłuża się w stosunku do niej faktyczny okres niemożności prowadzenia pojazdów, gdyż bieg okresu takiego zakazu zostaje wstrzymany, dopóki nie zdeponuje ona dokumentu, co nie zmienia faktu, że zakaz obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia. Zaznaczyć należy, że powołane przepisy nie przewidują możliwości zaliczenia na poczet orzeczonego zakazu okresu, w którym skazany nie posiadał prawa jazdy, z uwagi na zagubienie tego dokumentu lub zniszczenie w stopniu powodującym nieczytelność i nie uzyskał wtórnika tego dokumentu, wbrew "obowiązkowi wynikającemu z art. 16 ust. 1 u.k.p." W postępowaniu administracyjnym nie można bowiem skutecznie kwestionować prawidłowości orzeczonego prawomocnym wyrokiem środka karnego i żądać modyfikacji przez zaliczenie na poczet zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okresu, w którym skazany nie posiadał - z uwagi na zgubienie - dokumentu prawa jazdy, od dnia popełnienia czynu, na zasadzie analogii do zaliczania na podstawie art. 63 § 3 k.k. okresu rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy. Zgodnie z art. 42 k.k. orzeczony przez sąd, jako środek karny, zakaz prowadzenia pojazdów może obejmować zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju, wszelkich pojazdów lub wszelkich pojazdów mechanicznych. To sąd zatem, zależnie od okoliczności konkretnej sprawy, decyduje o zakresie orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów. Kolegium ponadto wskazało, iż zgodnie z art. 182 § 1 zd. 1 k.k.w. w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Stosownie natomiast do art. 182 § 2 k.k.w., organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Z przytoczonym przepisem art. 182 § 2 k.k.w. koresponduje obecnie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., w świetle których starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Wprawdzie organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję nie powołał się na ten przepis, jednak pozostaje to bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził brak uzasadnionych podstaw do rozpatrzenia sprawy w sposób korzystny dla skarżącego w kontekście okoliczności podniesionych w odwołaniu. Starosta wydał bowiem przedmiotową decyzję zgodnie z aktualnymi przepisami, tj. art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. i art. 182 § 2 k.k.w. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł D.P., podkreślając, iż z zaskarżoną decyzję - podobnie jak i z decyzją Starosty - pogodzić się nie może, oznaczałoby to, że faktycznie byłby pozbawiony prawa jazdy przez okres blisko 6 lat. Wyrok bowiem sądu stał się prawomocny dnia 1 grudnia 2011 r., a cofnięcie mu prawa jazdy ustanie w świetle zaskarżonych decyzji dopiero [...] sierpnia 2017 r., co jest chyba najdłuższym okresem, na jaki ktoś został pozbawiony prawa jazdy. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyjęcie, że okres 2 lat, na jakie został pozbawiony prawa prowadzenia pojazdów mechanicznych upłynął co najmniej 29 września 2013 r., powielając argumentację i okoliczności wskazane w odwołaniu, a opisane już powyżej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumentację wskazaną uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - określanej dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje decyzje. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1403/08). Mając na uwadze tak zakreślone granice kognicji Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania w sposób mogący mięć istotny wpływ na wynik . Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest powołana na wstępie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty o cofnięciu D.P. uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii B prawa jazdy na okres 2 (dwóch) lat od dnia [...] sierpnia 2015 r. do dnia [...] sierpnia 2017 r. Podstawą materialną cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami jest przepis art. 182 § 2 k.k.w., który stanowi, iż organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Powyższy przepis koreluje z dyspozycją art. 103 ust.1 pkt 4 u.k.p., który stanowi, iż starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, iż wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] listopada 2011r., sygn. akt [...], orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których uprawnienia stwierdza prawo jazdy kat. B na okres 2 (dwóch) lat, jednocześnie nakładając na niego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami właściwemu starostwu w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku. Wyrok ten uprawomocnił się dnia 1 grudnia 2011 r. Sporną kwestią pozostawała data, od której należy liczyć okres biegu omawianego środka karnego. W ocenie skarżącego bieg terminu powinien zacząć biec co najmniej od momentu wydania mu nowego dowodu osobistego tj. od dnia [...] września 2011 r., gdyż wcześniej poinformował Urząd Miejski o zagubieniu prawa jazdy oraz dowodu osobistego. Według zaś organów administracji termin te powinien być liczony od dnia zgłoszenia faktu utraty prawa jazdy Staroście, co miało miejsce w dniu [...] sierpnia 2015 r. Zgodnie z art. 43 § 2 k.k. zakazy (w tym również zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych) obowiązują od uprawomocnienia się wyroku. Przy czym – jak trafnie zwróciły na to uwagę organy administracji orzekające w niniejszej sprawie - w myśl art. 43 § 3 in fine k.k. do chwili wykonania przez skazanego obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie. Z przepisów tych jednoznacznie wynika oznaczenie daty początkowej biegu tego okresu. Mimo bowiem, iż orzeczony przez sąd zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia, to bieg okresu, na który orzeczony został zakaz rozpoczyna się z chwilą wykonania obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1457/07 ). Jeżeli więc osoba, wobec której orzeczono zakaz nie odda dokumentu, to automatycznie wydłuża się w stosunku do niej faktyczny okres niemożności prowadzenia pojazdów poprzez wstrzymanie biegu okresu takiego zakazu, dopóki nie zdeponuje ona owego dokumentu, co nie zmienia przy tym faktu, że obowiązuje on od uprawomocnienia się orzeczenia ( por. postanowienie SN z 20 marca 2014 r., sygn. III K 416/13). W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, iż w sytuacji, gdy skazany nie może zwrócić dokumentu prawa jazdy, gdyż go utracił, jedynym logicznym i zgodnym z istotą i celem regulacji prawnej dotyczącej zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wnioskiem jest przyjęcie, że bieg okresu, na który został orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów rozpoczyna się z dniem zgłoszenia właściwemu organowi faktu zaginięcia tego dokumentu. Wniosek taki wzmacnia treść art. 18 ust. 1 u.k.p., który stanowi, iż osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem jest obowiązana zawiadomić starostę o utracie tego dokumentu, jego zniszczeniu w stopniu powodującym nieczytelność, a także o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w nim zawartych, w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia. Przed wejściem tego przepisu w dniu 19 stycznia 2013 r. podobnej treści obowiązek statuował art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U z 2012 r. poz. 1137 ze zm. – określanej dalej jako u.p.r.d.) zobowiązujący osobę posiadającą uprawnienie do kierowania pojazdem do niezwłocznego zawiadomienia starosty m.in. o utracie prawa jazdy. Inne interpretacje prowadziłyby albo do nadużyć – osoba skazana mogłaby uchylać się od wykonania środka karnego poprzez odmowę zwrotu dokumentu z powołaniem się na fakt zagubienia, albo do absurdalnych wniosków, że okres zakazu prowadzenia pojazdów nie biegnie w ogóle w przypadku braku fizycznej możliwości zwrotu dokumentu prawa jazdy ( por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 182/10, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 402/14, wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 558/14, wyrok NSA z dnia 04 października 2011 r., sygn. akt I OSK 208/11 ). W niniejszej sprawie skarżący niewątpliwie zawiadomienie o którym mowa w art. 18 ust. 1 u.k.p. złożył w dniu 30 sierpnia 2015 r. Zauważyć jednak należy, iż na etapie postępowania odwoławczego skarżący wskazywał, iż takie zawiadomienie złożył już w 2011 r. w Urzędzie Miejskim informując nie tylko o zagubieniu dowodu osobistego, ale również prawa jazdy. Okoliczności tej organ odwoławczy nie zbadał mimo, iż ma ona istotne znaczenie dla sprawy. Zważyć bowiem należy, iż k.p.a. (zwłaszcza art. 63 § 1 k.p.a.) nadaje pojęciu podanie szerokie znaczenie. W doktrynie podkreśla się, że aprobaty wymaga pogląd, iż "podaniem w rozumieniu kodeksu są wszelkiego rodzaju oświadczenia stron oraz uczestników postępowania, z którymi występują oni wobec organu" ( por. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan "Postępowanie administracyjne ogólne", Wyd. C.H. Beck, W-wa 2003, str. 487 i powołana tam literatura). Stąd w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, iż zawiadomienie o zmianie danych ( ich aktualizacja ), które podlegają rejestracji przez organy administracji, czy też zgłoszenie podjęcia określonych czynności istotnych z punktu widzenia prawa administracyjnego, nie uruchamiają wprawdzie odrębnego postępowania jurysdykcyjnego zmierzającego do wydania decyzji, jednak zastosowania mają odpowiednio przepisy art. 63 i nast. k.p.a. ( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 19 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 868/05, LEX nr 507219, wyrok NSA z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II GSK 816/10 ). W konsekwencji również tego rodzaju zawiadomienie powinien organ niewłaściwy do jego przyjęcia przekazać właściwemu organowi zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. Jeśli więc organ niewłaściwy tego nie uczynił to obywatel nie może ponosić negatywnych tego konsekwencji. Obowiązkiem organu drugiej instancji jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją organu pierwszej instancji (art. 15 k.p.a.).W ramach tego obowiązku na organie ciąży powinność podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Rozwinięciem tej zasady jest obowiązek organu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego oceny w całokształcie stanu faktycznego sprawy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.). Wyżej wymienione rygory procesowe obowiązują również w postępowaniu odwoławczym (art. 140 k.p.a.), co oznacza, że organ wyższego stopnia ma obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wobec tego, iż na etapie postępowania odwoławczego nie zbadano, czy istotnie skarżący złożył zawiadomienie określone w art. 18 ust. 1 u.k.p. ( uprzednio w art. 98 ust. 1 u.p.r.d. ) do niewłaściwego organu, Sąd uznał, iż organ odwoławczy przedwcześnie wydał decyzję, nie zbadawszy wszelkich niezbędnych okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, z naruszeniem art. 7 , 77 § 1 , 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a.. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną oraz poczyni wyżej wskazane ustalenia dotyczące tego, czy rzeczywiście skarżący w 2011 r. złożył zawiadomienie o utracie prawa jazdy w Urzędzie Miejskim. Przy czym podkreślić należy, iż nie ma racji skarżący domagając się, aby bieg terminu zakazu prowadzenia pojazdu mógł zacząć biec już od [...] września 2011 r. Byłoby to bowiem - jak słusznie wskazały organy administracji - sprzeczne z powołanym art. 43 § 2 k.k. stanowiącym, iż zakazy obowiązują od uprawomocnienia wyroku, a ten orzekający zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych wobec skarżącego uprawomocnił się w dniu 1 grudnia 2011 r. Stąd jeśli istotnie zawiadomienie o utracie prawa jazdy nastąpiło przed [...] września 2011 r. , jak to przedstawia skarżący , to i tak bieg zakazu mógł się rozpocząć dopiero od dnia 1 grudnia 2011 r., chyba , że skarżącemu wydano wtórnik prawa jazdy. Sąd nie orzekł o zwrocie należnych kosztów postępowania skarżącemu, gdyż nie złożył wniosku o ich przyznanie, mimo stosownego pouczenia w zawiadomieniu o terminie rozprawy, a tym samym zgodnie z art. 210 § 1 zd. 1 p.p.s.a. utracił uprawnienie do żądania zwrotu tych kosztów.