II SA/Go 42/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. sprawy ze skargi B Spółki z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Dnia [...] kwietnia 2011 r na autostradzie [...] kontroler transportu drogowego zatrzymał do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i z naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował M.S.. Kierowca wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy z miejscowości [...] oraz miejscowości [...] w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy B Sp. z o.o.. W trakcie kontroli kierowca okazał umowę o pracę zawartą z w/w spółką, protokoły przekazania-odbioru przewożonych maszyn, z których wynika, iż przewożony ładunek należał do przedsiębiorstwa B Spółka z o.o.. Kierowca nie okazał natomiast do kontroli oryginału wypisu z licencji. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego spółka przesłała wyjaśnienia, do których dołączyła umowę użyczenia z dnia [...] stycznia 2011r., zawartą pomiędzy D BV a skarżącą na używanie samochodu ciężarowego [...] Nr rej. [...] na okres do [...] grudnia 2011 r. Organ przyjął zatem, iż skarżąca posiadała tytuł prawny do samochodu, ładunek należał do B Spółki z o.o., a przewóz wykonywała BA Spółka z o.o . W wyjaśnieniu z dnia [...] maja 2011 r. skarżąca podała, że kierujący M.S. nie był wyposażony w oryginał dokumentu zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne z uwagi na posiadanie oryginału dokumentu w 1 egzemplarzu. Spółka natomiast zatrudnia pięciu kierowców samochodów o masie całkowitej powyżej 3,5 ton, wykonujących jednocześnie przewozy drogowe. Nadto dodała, że spółka BA znajduje się w złej kondycji ekonomicznej i dlatego otrzymała wsparcie od głównego udziałowca spółki B – Holandia. Spółka zwróciła się do Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego (GITD) z wnioskiem o wpis na listę zgłoszonych pojazdów do zaświadczenia lecz uzyskała negatywną odpowiedź (w aktach administracyjnych znajduje się pismo GITD z [...] maja 2011 r., iż w dniu [...] sierpnia 2007 r. wydano spółce BA zaświadczenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów drogowych na potrzeby własne o numerze [...] ważne do [...] czerwca 2011 r.). Jak wynika z pisma Starostwa Powiatowego z dnia [...] maja 2011r., skarżącej spółce nie została udzielona licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego Powyższy stan faktyczny był podstawą dla wydania przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz.874) decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. Nr [...] nakładającej na BA Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 8000 zł. W uzasadnieniu organ podał ,że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W przedmiotowej sprawie spółka BA takiej licencji nie posiadała. Zdaniem organu przedsiębiorca jest profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów w/w ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15000 zł. Konsekwencją powyższego rozwiązania jest przepis lp.1.1 załącznika do w/w ustawy, który karą 8000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek. W odwołaniu od powyższej decyzji Ba Sp. z o.o. podniosła, że nałożona kara jest niezgodna ze stanem faktycznym. W wyniku kontroli zatrzymanego kierowcy organ przyjął bowiem, że przewożony ładunek był własnością B Sp. z o.o. a nie BA Sp. z o.o. Tymczasem skarżąca niejednokrotnie zaznaczała, że BA nie świadczy usług transportowych innym podmiotom, dlatego też nie stara się o uzyskanie stosownej licencji. Wszystkie podesty ruchome przewożone transportem BA są jej własnością. Są one jedynie najmowane na podstawie umowy z dnia [...] maja 2004 r., aneks z [...] stycznia 2010 r. i dowożone do miejsca celowego. Protokół dostarczenia podestu jest jedynie wewnętrznym dokumentem B Spółki z o.o. potwierdzający dostarczenie podestu do wskazanego miejsca. Do odwołania spółka dołączyła umowę z dnia [...] maja 2004r. zawartą pomiędzy BA jako wynajmującym i B spółką z o.o. jako najemcą, której przedmiotem były środki transportu – podesty ruchome. Mocą tej umowy B spółka z o.o. stała się posiadaczem zależnym w/w maszyn wg listy środków trwałych sporządzonej na dzień [...] sierpnia 2011 r. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 4 pkt 3 i 4 oraz art. 92 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874) lp. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że stosownie do treści art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu sa prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby a także przewóz pracowników i ich rodzin d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. W ocenie organu strona nie przedłożyła dowodu na okoliczność wykonywania przewozu na potrzeby własne. Przedmiotem umowy najmu były podesty ruchome, jednakże bez wskazania ich ilości oraz danych identyfikacyjnych (nr fabryczne). Przedłożony wykaz dotyczył stanu na dzień [...] sierpnia 2011 r. a nie na dzień kontroli. Nadto oprócz podestów przewożony był także teleskop samojezdny, który przedsiębiorstwo B spółka z o.o. wynajmowało na rzecz P s.c. K. i wspólnicy. Dlatego też w ocenie organu drugiej instancji strona wykonywała krajowy zarobkowy przewóz drogowy, gdyż art. 4 pkt. 3 lit a ustawy o transporcie drogowym – transport drogowy to również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej niespełniający warunków, o których mowa w pkt. 4. Jedną z przesłanek wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego jest posiadanie tytułu prawnego do przewożonych rzeczy. Organ podkreślił, że przesłanki przewozu na potrzeby własne muszą być spełnione łącznie, a więc niespełnienie choć jednej z czterech przesłanek powoduje zakwalifikowanie danego przewozu jako transportu drogowego. W niniejszej sprawie postępowanie przed organem pierwszej instancji wykazało, że strona w dniu kontroli przewoziła podesty i teleskop samojezdny do których wg danych zawartych w protokołach przekazania tytuł prawny miała B spółka z o.o. (wynajmujący) oraz najemca a nie strona. Zatem niespełniona została przesłanka przewozu na potrzeby własne określona w art. 4 pkt 4 lit. c ustawy o transporcie drogowym. W tej mierze organ powołał się na wyrok NSA z 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08, w którym Sąd stwierdził, że z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, iż przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji byłoby w praktyce niemożliwe , gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest jej prowadzenie na podstawie licencji. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła BA spółka z o.o. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy. tj. art. 5 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżąca nie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika iż skarżąca dokonywała przewozu na potrzeby własne, - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. polegające na przyjęciu, iż skarżąca nie przedłożyła dowodu na okoliczność wykonywania przewozu na potrzeby własne, podczas gdy to na organie spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy co w konsekwencji stanowi niedopuszczalne przerzucenie ciężaru dowodu co do istotnych okoliczności w sprawie na skarżącą. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu strona podniosła, iż nie była zobligowana do uzyskania odpowiedniej licencji, albowiem wykonywała przewóz na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym. Spełniła wszystkie cztery przesłanki o których mowa w tym przepisie. Art. 4 pkt. 4 lit. c tej ustawy zawiera dwie alternatywy, z których wystarczającym dla uznania przewozu na przewóz na potrzeby własne jest spełnienie jednej z nich. W przedmiotowej sprawie organ błędnie uznał, że przewożone przez skarżącą podesty nie stanowiły jej własności. Strona złożyła organowi oświadczenie z dnia [...] sierpnia 2011 r., w którym wskazała, iż przewożone podesty stanowią jej własność. Przedłożyła również umowę najmu przedmiotowych podestów zawartą z B spółką z o.o. Zgodnie z tą umową skarżąca wynajęła B spółce z o.o. przedmiotowe podesty. Zatem brak było podstaw dla uznania, iż skarżąca winna uzyskać licencję na dokonanie przewozu wynajmowanych przez nią podnośników dla spółki B, albowiem organ dokonując błędu subsumcji stanu faktycznego pod normę zawartą w art. 4 pkt. 4 ustawy o transporcie drogowym niewłaściwie zastosował art. 5 tej ustawy. Nadto odnośnie naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. skarżąca podniosła, że przepisy te nakładają na organ obowiązek wyjaśnienia, czy skarżąca jest właścicielem przewożonych podestów – to zdaniem skarżącej spółki – niedopuszczalne jest uznanie, iż nie jest ona właścicielem przewożonych podestów, albowiem nie przedłożyła na tę okoliczność dowodu. Powyższe stanowi i nie przewidziane w przepisach prawa przerzucenie ciężaru dowodu co do istotnych okoliczności sprawy na skarżącą, pomimo braku podstawy ustawowej do takiego działania organu. Nadto ustalenia poczynione przez organ, że nie jest ona właścicielem podestów, nie znajduje podstawy w jakichkolwiek przepisach prawa, Wykaz środków trwałych nie stanowi miarodajnego dowodu dla ustalenia tzw. okoliczności negatywnej, że skarżąca nie jest właścicielem danych rzeczy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Dodał, że ustalenie pewnych faktów, o których wie wyłącznie strona, pozostaje poza zakresem możliwości organu. Ważna jest w tym przypadku inicjatywa strony zmierzająca do aktywnego dostarczenia materiału dowodowego. Strona nie może czuć się zwolniona od współdziałania z organem w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeśli nieudokumentowanie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla niej. W tej mierze organ powołał się na wyrok WSA w Opolu z dnia 19 października 2011 r., I SA/Op 320/11. Pismem procesowym z dnia [...] lutego 2012 r. pełnomocnik BA Spółki z o.o. podtrzymał wniesioną skargę. Podał nadto, iż w toku postępowania administracyjnego skarżąca złożyła oświadczenie, iż podesty ruchome przewożone w dniu kontroli były jej własnością, tego rodzaju urządzenia są rzeczami ruchomymi, dla których nie istnieje obowiązek posiadania dokumentu urzędowego wskazującego, kto posiada do nich prawo własności, w związku z czym jako nieuzasadnione jawią się zarzuty organu, iż skarżąca nie współdziała z organem przy ustaleniu w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy. Powołanie się przez organ na powyższy wyrok strona uznała za nietrafne, gdyż został on wydany na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej, zaś zasady ogólne obowiązujące w postępowaniu podatkowym, z uwagi na przedmiot regulacji i cele tego postępowania, nie są w całości tożsame z zasadami i celami postępowań prowadzonych według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Na rozprawie pełnomocnik procesowy skarżącej Spółki podtrzymał argumenty zawarte w skardze oraz piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2012 r. podkreślając, iż transport wykonywany był przez skarżącą Spółkę na jej potrzeby własne i dowody na tę okoliczność zostały przedłożone organowi. O ile organ uważał złożone dokumenty za niewystarczające, powinien wskazać, jakie jeszcze dokumenty strona musi przedłożyć. Nadto pełnomocnik złożył do akt sprawy pisemne oświadczenie BA Spółki z o.o., iż przewożone podesty ruchome stanowiły jej własność i przewożone były wyłącznie dla najmującego B Spółki z o.o. do wskazanego miejsca docelowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się niezasadna. Analiza rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa. W świetle poczynionych ustaleń organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły bowiem, iż strona wykonywała transport drogowy rzeczy, a nie przewóz na potrzeby własne. Stosownie do treści art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej w skrócie u.t.d., za krajowy transport drogowy uważa się podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Określenie "transport drogowy" obejmuje m.in. również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 (art. 4 pkt 3 u.t.d.). Zgodnie zaś z definicją zamieszczoną w art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Przewóz dokonywany przez stronę skarżącą w dniu kontroli, tj. [...] kwietnia 2011 r. nie mógł być zakwalifikowany jako przewóz na potrzeby własne, gdyż nie spełniał warunków określonych w art. 4 pkt 4 u.t.d., a ściśle rzecz biorąc nie spełniał przesłanki wskazanej w ppkt c) tego przepisu. Przede wszystkim strona skarżąca w żaden sposób nie wykazała w toku postępowania administracyjnego, że przewożone dnia [...] kwietnia 2011r. kontrolowanym pojazdem urządzenia – podesty nożycowe oraz teleskop samojezdny o określonych symbolach oraz indywidualnie wskazanych numerach fabrycznych – stanowią własność skarżącej BA Spółki z o.o.. Wprawdzie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy skarżąca złożyła do akt sprawy wykaz środków trwałych BA Spółki z o.o. oraz B Spółki z o.o. na dzień [...] sierpnia 2011 r. Pomijając fakt, że dokumenty te nie mogły stanowić dowodu obrazującego, jakie urządzenia i inne środki trwałe stanowiły własność wymienionych podmiotów w dniu kontroli, tj. [...] kwietnia 2011 r., w wykazach tych nie ma urządzeń o symbolach i numerach fabrycznych, jakie były przewożone kontrolowanym pojazdem. Podobnie złożona do akt sprawy umowa najmu z dnia [...] maja 2004 r., zawarta pomiędzy wymienionymi wyżej spółkami nie dostarczyła podstaw do ustalenia w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, jakie konkretnie wskazane podesty ruchome stanowią przedmiot najmu i czy urządzenia przewożone w dniu kontroli stanowią własność skarżącej. Jednak nawet gdyby zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie, iż przewożone urządzenia stanowiły własność skarżącej Spółki, to i tak dokonywanego w dniu [...] kwietnia 2011 r. przewozu nie można zakwalifikować jako przewozu na potrzeby własne. Gdyby bowiem przyjąć, iż przewożone urządzenia zostały przez skarżącą Spółkę, na podstawie umowy z dnia [...] maja 2004 r., oddane w najem B Spółce z o.o., zaś przewóz w dniu [...] kwietnia 2011 r. stanowił wykonanie umowy podnajmu zawartej między B Spółką z o.o. a podmiotem trzecim (co potwierdzają znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy protokoły przekazania-odbioru urządzeń, gdzie jako wynajmujący – czyli podmiot oddający w najem – figuruje nie skarżąca BA Sp. z o.o., lecz B Spółka z o.o.), to przewóz ten mógłby być ewentualnie rozpatrywany jako przewóz na potrzeby własne w odniesieniu do B Spółki z o.o. zamiast skarżącej BA Spółki z o.o., pod warunkiem jednakże spełnienia wszystkich przesłanek z art. 4 pkt 4 u.t.d. Z tego też względu podstawy uwzględnienia skargi nie mogło stanowić złożone na rozprawie pisemne oświadczenie skarżącej Spółki, iż przewożone podesty ruchome stanowiły jej własność i przewożone były wyłącznie dla najmującego B Spółki z o.o. do wskazanego miejsca docelowego. Na marginesie dodać należy, że kwalifikacja omawianego przewozu jako przewozu na potrzeby własne B Spółki z o.o. również nie była jednak możliwa z uwagi na to, że kierowca pojazdu nie był pracownikiem B Spółki z o.o., lecz skarżącej BA Spółki z o.o. Strona nie wykazała również, iż w odniesieniu do przewożonych urządzeń zaszedł inny przypadek wymieniony w art. 4 pkt 4c) u.t.d. Okoliczność nie pozwoliła na uznanie, iż w odniesieniu do skarżącej Spółki została spełniona przesłanka z ppkt c) wskazanego przepisu. Nie można również tracić z pola widzenia faktu, iż w dniu kontroli skarżąca Spółka nie legitymowała się wystawionym przez właściwego starostę (na podstawie art. 33 ust. 8 u.t.d.) zaświadczeniem o wykonywaniu krajowego niezarobkowego przewozu drogowego, gdy tymczasem z art. 33 ust. 1 u.t.d. przewiduje obowiązek uzyskania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Precyzyjne określenie warunków, jakim powinien odpowiadać przewóz na potrzeby własne, ma na celu z jednej strony opisanie sytuacji, w której przedsiębiorca realizuje nieodpłatnie na własne potrzeby, pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności działalność przewozową, z drugiej natomiast miało zapobiec sytuacjom gdy przedsiębiorca, pod pozorem wykonywania przewozów na potrzeby własne, w rzeczywistości świadczyłaby usługi transportowe. Tym samym również na przedsiębiorcy, który bez konieczności uzyskiwania licencji może przewozić wyprodukowane, wynajęte, wydzierżawione czy też przez siebie zakupione towary, ciąży obowiązek szczególnego przestrzegania warunków jakie ustawodawca nałożył dla wykonywania przewozów na potrzeby własne (wyrok WSA w Warszawie z 28 listopada 2005 r., VI SA/Wa 1161/05, LEX nr 213427). Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu niedokładnego wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy oraz przerzucenia na stronę ciężaru dowodu co do istotnych okoliczności w sprawie należy stwierdzić, iż stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania całego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej należy rozumieć w ten sposób, że organ albo czyni to z własnej inicjatywy, jeżeli uważa za konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, albo gromadzi w aktach sprawy dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Oznacza to, że na organach prowadzących postępowanie spoczywają dwa obowiązki: po pierwsze – określenia z urzędu, jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego i po drugie – obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub wskazanych przez stronę). Wskazane obowiązki organu nie przeczą tezie, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne (wyrok NSA z 15 listopada 2000 r., III SA 2431/99, LEX nr 46394). Jakkolwiek bowiem organ administracji jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, to jednak strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., II OSK 1677/10, LEX nr 746724, wyrok NSA z 19 stycznia 2012 r., II GSK 1478/10, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że Główny Inspektor Transportu Drogowego dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób określony w skardze. Zdaniem Sądu ustalenia faktyczne poczynione przez ten organ zasługują na akceptację, a tym samym w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. Organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że przewóz wykonywany przez stronę skarżącą stanowił transport drogowy. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 3a) u.t.d., transport drogowy (krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy) obejmuje każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Z okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że przejazd w dniu [...] kwietnia 2011 r. był wykonywany pomocniczo w stosunku do prowadzonej przez skarżącą Spółkę działalności gospodarczej, jednak skarżąca nie wykazała, jak wyżej wskazano, że wykonywała przewóz, o którym mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d., tj. przewóz na potrzeby własne. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 u.t.d. zasadą jest, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Natomiast zgodnie z art. 92 ust. 1 u.t.d. – w wersji obowiązującej na dzień kontroli, tj. [...] kwietnia 2011 r., jak i na dzień wydania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, tj. [...] października 2011 r. – kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy – podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia został określony w załączniku do ustawy (art. 92 ust. 4 u.t.d.). Pod lp. 1.1 tego załącznika, za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Taką właśnie karę organy orzekające w sprawie nałożyły na skarżącą BA Spółkę z o.o.. W świetle powyższych okoliczności wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów orzekających w sprawie uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego co oznacza, że w niniejszej sprawie nie doszło do takich naruszeń prawa, które skutkowałyby uwzględnieniem skargi. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić.