II SA/Go 440/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D. na uchwałę Rady Gminy z dnia 24 lutego 2005 r. nr XIX/116/05 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] postanawia odrzucić skargę. Dnia 24 lutego 2005r. Rada Gminy podjęła uchwałę nr XIX/116/05 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. A.D., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Skarga została poprzedzona dwukrotnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa skierowanym przez A.D. do Rady Gminy, tj. wezwaniem z dnia [...] września 2012 r., na które organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] września 2012r. oraz wezwaniem z dnia [...] marca 2014 r., na które organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] kwietnia 2014r. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jako wniesionej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do badania merytorycznej zasadności skargi Sąd jest każdorazowo zobowiązany do sprawdzenia wszystkich jej wymagań formalnych, a w tym, czy została wniesiona w terminie wskazanym przez ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała Rady Gminy z dnia 24 lutego 2005 r. nr XIX/116/05 podjęta w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...]. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) – zwanej dalej u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest więc wezwanie organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego przez skarżącego oraz zachowanie terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Analiza akt niniejszej sprawy wykazała, że wniesienie przez A.D. skargi na powyższą uchwałę poprzedzone zostało dwukrotnym wezwaniem Rady Gminy do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 u.s.g. Pierwsze z nich – wniesione przez pełnomocnika A.D., działającego w jego imieniu, miało miejsce w dniu 14 września 2012 r., na które organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] września 2012 r. (doręczonym pełnomocnikowi strony w dniu 4 października 2012 r.), natomiast powtórne wezwanie miało miejsce w dniu [...] marca 2014 r., na które organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Wezwanie takie jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy wskazanej w tym wezwaniu, konkretyzujące podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i uchwałę, za przyczyną której to się stało. Nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. traktować jak czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby owe wezwanie znaczenia prawnego, byłby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawiać bezpieczeństwo tego obrotu. Ponadto takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie omawianego przepisu w pozycji bardziej uprzywilejowanej, niż inne podmioty wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa. Pogląd ten, wyrażony przez tutejszy Sąd między innymi w postanowieniu z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Go 1117/13, jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. postanowienie NSA w składzie 7 sędziów z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, ONSA z 2003 r. nr 1, poz. 2; postanowienia NSA z 16 grudnia 2008 r., II OSK 552/08; z 25 maja 2009 r., II OSK 769/09; z 29 września 2010 r. II OSK 1844/10; z 3 marca 2011 r., II OSK 202/11). Powyższe oznacza, że A.D. wyczerpał przysługujący mu środek, od którego uzależniona była dopuszczalność skargi, wnosząc w dniu 14 września 2012 r. pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywołanego zaskarżoną uchwałą. Zatem w niniejszej sprawie, ustanowiony w art. 53 § 2 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, powinien być liczony od następnego dnia po doręczeniu odpowiedzi Rady Gminy na to wezwanie, a więc od dnia 4 października 2012 r. Termin do wniesienia skargi na uchwałę do sądu administracyjnego upłynął z dniem 5 listopada 2012 r., tymczasem skarga została wniesiona przez A.D. (działającego przez profesjonalnego pełnomocnika) w dniu 4 czerwca 2014 r., a więc znacznie po upływie przewidzianego w tym celu ustawowego terminu. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, orzeczono jak na wstępie.