II SA/Go 496/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. "I." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w Rzepinie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia: odrzucić skargę. Dnia 7 czerwca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga Przedsiębiorstwa "I" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektor Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] wydaną w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry Skarga została wniesiona przez adwokata M.B.-B. ( i została przez niego podpisana). Do skargi złączono pełnomocnictwo udzielone przez M.S. adwokatowi M.B.-B.. Pełnomocnictwo nie zawiera daty, w której zostało udzielone. Ponadto Nie załączono do niego dokumentów potwierdzających umocowanie M.S. do występowania w imieniu skarżącej spółki. W związku z powyższym Sąd wezwał pełnomocnika skarżących do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania braku formalnego skargi, poprzez złożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby, która podpisała pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącej, w szczególności poprzez przesłanie aktualnego na dzień złożenia skargi pełnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego oraz wykazania w jakiej dacie pełnomocnictwo to zostało udzielone. . Wezwanie z dnia 20 czerwca 2016 r. zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 27 czerwca 2016 r. Termin na uzupełnienie stwierdzonych braków formalnych złożonej skargi upłynął bezskutecznie wraz z dniem 4 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) skarga powinna zawierać elementy wymienione w tym przepisie (wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego), jednak powinna również czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania te zostały określone w art. 46 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje m.in., że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa (art. 46 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 47 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Omawiane braki skargi mogą być uzupełniane w następstwie wezwania przez sąd w terminie i ze skutkiem określonym w art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. Strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym przesłać wszystkie żądane od niej dokumenty oraz uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania w ogóle, ale także jego nieprawidłowe, czy niepełne wykonanie. Mając na uwadze dobro prawem chronione jakim jest prawo do sądu, stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzystała w sposób odpowiedni, wówczas ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie właściwie zdiagnozowanych istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem (postanowienie NSA z 29 grudnia 2011 r., I OSK 2319/11, LEX nr 1149332). Okoliczność, iż strona jest reprezentowana przez pełnomocnika w niczym nie zmienia powyższej konkluzji, co do znaczenia i charakteru prawa do sądu. Z samej istoty przedstawicielstwa, którego formą jest pełnomocnictwo wynika, że czynności prawne materialne i procesowe dokonywane są w imieniu innej osoby i z bezpośrednim skutkiem prawnym dla niej. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela (pełnomocnika) i w zakresie jego umocowania powoduje powstanie praw lub obowiązków bezpośrednio po stronie reprezentowanego. Tym samym wszelkie działania i zaniechania pełnomocnika w podejmowaniu określonych czynności procesowych odnoszą skutek prawny wobec mocodawcy (postanowienie NSA z 22 stycznia 2014 r., II GSK 2179/13, LEX nr 1452753). Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w treści art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 p.p.s.a. Z przepisów tych wynika, że każde nieuzupełnienie właściwie zdiagnozowanych istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można mówić również wówczas, gdy strona składając skargę nie dołączyła pełnomocnictwa odpowiadającego swoim zakresem przedmiotowi sprawy, która została wszczęta na skutek wniesienia tej skargi. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, iż niedołączenie do skargi pisemnego pełnomocnictwa jest brakiem formalnym, który podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 23 stycznia 2008 r., II GSK 361/07, LEX nr 471052). Naczelnego Sądu Administracyjnego w postanowieniu z dnia 3 lutego 2015 r. I OSK 3191/14 wskazał, że stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Pojęcie pełnomocnictwa rozumieć należy całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych dla wykazania umocowanie pełnomocnika do działania za mocodawcę (J. Drachal, J. Jagielski, M. Cherka w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Beck 2013, s. 217, nb 11). Dokumenty te służyć mają ocenie, czy działając w sprawie osoba ma w dacie wnoszenia skargi, a także odpowiednio na dalszym etapie postępowania procesowa legitymacje do występowania w imieniu strony skarżącej. Tut. Sąd wezwał adw. M.B.-B. do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego skargi m.in., poprzez złożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej spółki, wskazując iż w szczególności chodzi o pełny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Zaznaczyć należy, że w okolicznościach sprawy, wobec braku informacji w jakiej dacie pełnomocnictwo to zostało udzielone, zasadnym było wezwanie do złożenia takiego właśnie dokumentu, który daje możliwość pełnej identyfikacji osób uprawnionych do działania w imieniu strony skarżącej na przestrzeni dłuższego okresu czasu. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci braku pełnomocnictwa została skutecznie doręczona na adres kancelarii autora skargi dnia 27 czerwca 2016 r. Siedmiodniowy termin do wykonania wezwania we wskazanym wyżej zakresie rozpoczął zatem swój bieg w dniu następnym, tj. 28 czerwca 2016 r. i upłynął z dniem 4 lipca 2015 roku. Termin ten upłynął bezskutecznie. W niniejszej sprawie od prawnika profesjonalisty można było wymagać należytej staranności polegającej na prawidłowym wykonaniu wezwania Sądu, który wezwał go do przedłożenia określonych dokumentów. Tymczasem nie udzielił on żadnej odpowiedzi na wezwanie Sądu. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II GSK 577/14, zgodnie z którym konsekwencje nieprawidłowego działania pełnomocnika obciążają stronę, i w takiej sytuacji brak jest podstaw do odrębnego wzywania strony skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, bowiem takie działanie prowadziłoby do naruszenia zasady równości wobec prawa wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie odrzucona w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bez ponownego wezwania. Strona korzystająca z usług profesjonalnego pełnomocnika nie powinna z tego tytułu korzystać z dodatkowych przywilejów. Przywilejem takim byłoby wzywanie strony do uzupełnienia braków skargi, wobec niewykonania wezwania przez jej pełnomocnika (vide postanowienie NSA z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 138/14; powołane orzeczenia dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie wskazać należy, iż rozpoznanie złożonego w niniejszej sprawie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uwarunkowane było skutecznym wniesieniem skargi, a tym samym zależało od uzupełnienia w/w braków formalnych skargi. Wobec orzeczenia o odrzuceniu skargi brak było podstaw do rozpoznania wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że brak formalny skargi nie został uzupełniony w sposób umożliwiający nadanie sprawie dalszego biegu. Wobec powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.