II SA/Go 500/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2022 r. sprawy ze skargi B. spółka z o.o. sp.k. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Dnia [...] sierpnia 2020 r. w [...] poddano kontroli drogowej samochód marki [...] o nr rej. [...], którym kierował R.S. Kontrola została przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji. W toku kontroli stwierdzono naruszenia z załącznika nr 3 do u.t.d. Podmiotem wykonującym przewóz drogowy była B. Spółka z o.o. Spółka komandytowa Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli drogowej, protokołem oględzin pojazdu oraz protokołem przesłuchania świadka. Z dokumentów tych wynika, iż kierowca świadczył usługę przewozu osób, tj. pasażera, który zamówił przewóz za pomocą aplikacji [...] na trasie z ul. [...] na ul. [...]. Opłata za kurs w wysokości 14,21 zł została uiszczona poprzez aplikację [...]. Kierowca okazał do kontroli prawo jazdy, wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką, umowę najmu pojazdu Taxi z dnia [...] lutego 2020 r., umowę zlecenia z dnia [...] lutego 2020 r. Z wykonanej dokumentacji fotograficznej powyższego pojazdu wynika, że posiadał on lampę z napisem Taxi, był oznakowany na bocznych drzwiach naklejkami z napisem [...], herbem [...] oraz nr bocznym [...]. Ponadto kontrolujący zabezpieczyli również zrzuty z ekranu z aplikacji [...] z telefonu pasażera, również potwierdzający, że przewóz został zamówiony za pomocą tej aplikacji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił w/w Spółkę o wszczęciu wobec niej z urzędu postępowania administracyjnego. W toku tego postępowania organ I instancji pozyskał z Urzędu Miasta informację, iż strona na dzień kontroli nie posiadała licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej u.t.d.), nałożył na B. Sp. z o.o. Sp. k. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za: - wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, - wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., - wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Od powyższej decyzji Spółka, działając przez pełnomocnika, wniosła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zarzucając naruszenie: 1) art. 4 pkt 11 art. 5b ust. 1 pkt 3 w zw. z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, podczas gdy czynności podejmowane przez stronę stanowiły przewóz osób taksówką, na którą Spółka posiada odpowiednią licencję a nie przewóz okazjonalny, 2) art. 92a ust. 1, 7, 11 w zw. z lp. 2.10 i 2.11 załącznika nr 3 u.t.d. w sytuacji, w której zgodnie z § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, taksometr nie jest elementem niezbędnego wyposażenia taksówki a rozliczenie przejazdu może się odbyć z wykorzystaniem aplikacji mobilnej o której mowa w art. 13b u.t.d. 3) art. 4 pkt 11 u.t.d. w zw. z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. poprzez uznanie, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów wypełnia znamiona przewozu okazjonalnego podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym jak i "usług okazjonalnych" określona w w/w rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób). Pismem z dnia [...] września 2021 r. organ odwoławczy wezwał pełnomocnika strony do przedłożenia dokumentów świadczących, że w dniu kontroli: 1) przewóz osób wykonany został przy użyciu aplikacji mobilnej spełniającej wymogi rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób (Dz.U. z 2020 r. poz. 954), 2) strona posiadała kasę rejestrującą spełniającą wymagania rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2020 r. poz. 957) współdziałającą z w/w aplikacją mobilną stosownie do § 5 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. Pismo to zostało doręczone w dniu 29 września 2021 r., przy czym pozostało ono bez odpowiedzi. Decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając za zasadne wymierzenie Spółce kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za naruszenia z lp. 1.1, lp. 2.10 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z art. 92a ust. 3 u.t.d. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z pisma Urzędu Miasta z dnia [...] września 2020 r. wynika, że strona na dzień kontroli posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, udzieloną dnia [...] stycznia 2020 r. i nie posiadała innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta Miasta. Jednocześnie omawiany pojazd został zgłoszony do w/w licencji dnia [...] lutego 2020 r. Z powyższego wynika, że strona posiadała w chwili kontroli ważne uprawnienie do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Jednocześnie nie posiadała innych uprawnień do wykonywania przewozu osób. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d. nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego musi być bowiem traktowane jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definicji transportu drogowego, jednak nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. Strona wykonywała zatrzymanym do kontroli pojazdem przewóz okazjonalny zamówiony za pomocą aplikacji [...], pomimo że w/w pojazd był zgłoszony do licencji taksówkowej. Oznakowanie pojazdu z zewnątrz odpowiadało warunkom technicznym określonym dla taksówek, natomiast pojazd nie był wyposażony w taksometr. Strona wykonywała zarobkowo przewóz osób w rozumieniu art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Ponadto przewóz nie spełnił wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Kontrolowany pojazd jest przystosowany do przewozu maksymalnie 5 osób łącznie z kierowcą. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zatem w/w pojazd tego warunku nie spełniał. Z materiału dowodowego sprawy nie wynika, aby przewóz ten spełniał również wymogi określone w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. W szczególności przewóz został zamówiony przez pasażera za pomocą aplikacji [...], a nie na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 Kodeksu cywilnego, w lokalu przedsiębiorstwa. Nawet gdyby zamówienie usługi i ustalenie warunków jej wykonania oraz uiszczenie opłaty za jej wykonanie uznać za formę umowy o usługę transportową, to nie jest ona umową zawartą w formie wymaganej przez art. 18 ust. 4b u.t.d., gdyż oświadczenia w niej zawarte nie są opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Strona wykonywała przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4 tej ustawy. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował wykonywanie przewozu w dacie kontroli jako wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 utd oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. Dodatkowo strona wykonując przewóz okazjonalny pojazdem oznaczonym jako taksówka, naruszyła również zakazy określone w art. 18 ust. 5 pkt 2 i 3 u.t.d. Stosownie do art. 18 ust. 5 przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: 1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; 2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych przedsiębiorców świadczących takie usługi; 3) umieszczania na dachu pojazdu łamy łub innych urządzeń technicznych. Natomiast z zebranego materiału dowodowego wynika, że pojazd z zewnątrz był oznakowany jako taksówka tj. posiadał lampę z napisem "Taxi", zaś na bocznych drzwiach naklejki z napisem [...], herbem [...] oraz nr bocznym [...]. Strona posiadała ważne uprawnienia do wykonywania transportu drogowego taksówką, jednak pojazd nie spełniał wymogów określonych dla taksówki. Stosownie do art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 450, zwanej dalej p.r.d.) taksówką jest pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b u.t.d. Jak wynika z protokołu oględzin pojazdu, nie był on wyposażony w taksometr. Wymagania dotyczące w/w aplikacji mobilnej zostały określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. Zgodnie z jego § 5 aplikacja zapewnia m.in. funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania spełniającą wymagania rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2020 r. poz. 957). Pomimo wezwania strona w toku postępowania nie przedstawiła dowodów świadczących o fakcie spełniania przez aplikację [...] wymagań określonych dla aplikacji mobilnej o których mowa w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. Strona wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli przewóz okazjonalny z naruszeniem zakazu opisanego w art. 18 ust. 5 pkt 2 i skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. W odniesieniu do łącznej wysokości kary (12.000 zł) organ zauważył, iż art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3. Organ nakładający karę pieniężną na podstawie u.t.d. nie ma możliwości kształtowania jej wysokości czy miarkowania. Jednocześnie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Odnosząc się do argumentacji strony organ odwołąwczy podkreślił, iż najistotniejszą cechą odróżniającą taksówkę od innego pojazdu jest obligatoryjne wyposażenie jej w zainstalowaną na dachu dodatkową lampę z napisem "Taxi", a także zainstalowanie taksometru. Jedno z tych oznaczeń wyróżnia pojazd z zewnątrz a drugie wewnątrz. Przewóz wykonywany w dniu kontroli był przewozem okazjonalnym, ale wykonywanym z naruszeniem warunków jego wykonywania, tj. w szczególności w art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d., ponieważ pojazd był przystosowany do przewozu maksymalnie 5 osób łącznie z kierowcą. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. W sprawie nie zaszły nadto wszystkie warunki określone w art. 18 ust. 4b u.t.d. Wykonywanie przewozów okazjonalnych jest możliwe pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast wykonywanie tych przewozów innymi samochodami osobowymi wymaga zastosowania się do wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 i do zakazów wymienionych w art. 18 ust. 5 u.t.d. W przypadku przewozów okazjonalnych zamawianych przy pomocy aplikacji [...] – obecnie [...], istotne jest faktyczne wykonywanie przewozów osób. W wyroku z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt [...] Trybunał Sprawiedliwości UE poddał analizie charakter usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną, jaką jest aplikacja [...], czy [...] wskazując, że usługę pośrednictwa polegającą na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres “usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Polega ona na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której po pierwsze, kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Platforma mobilna wywiera decydujący wpływ na warunki, na jakich kierowcy świadczą usługi. Administrator określa – za pomocą aplikacji – przynajmniej maksymalną cenę danego przewozu, że przedsiębiorstwo to pobiera tę cenę od klienta, a następnie przekazuje jej część właścicielowi pojazdu niebędącemu zawodowym kierowcą. Z kolei rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92, na które powołuje się Spółka, nie obowiązuje gdyż zostało zastąpione rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009 dotyczy usług transportowych wykonywanych pojazdem konstrukcyjnie przystosowanym do przewozu powyżej 9 osób łącznie z kierowcą. Natomiast definicja przewozu okazjonalnego określona w art. 4 pkt 11 u.t.d. odnosi się do przewozów wykonywanych pojazdem przeznaczonym do przewozu, do 9 osób łącznie z kierowcą. Definicja ta nie zawiera ograniczeń osobowych, które pojawiają się w art. 18 u.t.d. i dotyczą ograniczeń w zależności od pojazdu, jakim przewóz jest wykonywany. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 92a ust 1, 7, 11 u.t.d. w zw. z lp. 2.10 i 2.11 załącznika nr 3 u.t.d., w sytuacji gdy taksometr nie był w dniu kontroli elementem niezbędnego wyposażenia taksówki a rozliczenie przejazdu mogło odbyć się z wykorzystaniem aplikacji mobilnej, zgodnie z przywołanym przez skarżącą § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia oraz art. 2 pkt 43 p.r.d. opłata za przewóz taksówką, na dzień kontroli tj. [...] sierpnia 2020 r., mogła być ustalona na podstawie taksometru albo aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b u.t.d. Na podstawie art. 13b ust 4 u.t.d. określono wymagania dotyczące ww. aplikacji mobilnej w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób, które weszły w życie z dniem 1 czerwca 2020 r. Pominięcie tych przepisów przez organ I instancji nie zmienia faktu, że z materiału dowodowego nie wynika, aby strona wykonując przewóz używała aplikacji mobilnej spełniającej wymagania rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. Co więcej, strona została wezwana do przedstawienia dokumentów świadczących, że przewóz wykonywany przez stronę w dniu [...] sierpnia 2020 r. spełniał wymagania w/w rozporządzenia, jednakże w toku postępowania przed organem I instancji ani w postępowaniu odwoławczym nie przedstawiła dowodów świadczących o spełnianiu przez aplikację [...] za pomocą której wykonywano w dniu [...] sierpnia 2019 r. przewóz osób, wymagań określonych dla aplikacji mobilnej o których mowa w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego B. Sp. z o.o. Sp.k. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy: a) art. 4 pkt 11, art. 5b ust 1 pkt 3 u.t.d. w zw. z Ip. 1.1 oraz 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez wymierzenie kary w wysokości łącznie 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Spółkę nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz osób taksówką, na którą Spółka posiada odpowiednią licencję; b) art. 4 pkt 11 u.t.d. w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób); 2) przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie: a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania zasad działalności aplikacji [...]; c) art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, iż organ w sposób błędny zakwalifikował przejazd będący przedmiotem kontroli jako przejazd okazjonalny samochodem niespełniającym kryteriów ustawowych. Skarżąca spółka uzyskała stosowną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, w związku z czym kontrolowany przejazd był przejazdem taksówką, a nie przejazdem okazjonalnym. Z dniem 1 stycznia 2020 roku, doszło do zmian w ustawie o transporcie drogowym, celem uregulowania rynku przewozów drogowych i zakładających m.in. wprowadzenie instytucji pośrednika w przewozach w odniesieniu do podmiotów, które umożliwiają kojarzenie pasażera i przewoźnika takich jak "[...]". Nowelizacja zakładała liberalizację wymogów dla przewoźników chcących świadczyć usługi przewozu za pomocą aplikacji elektronicznej. Podstawowym wymogiem dla przedsiębiorcy zamierzającego wykonywać zarobkowy przewóz drogowy z wykorzystaniem aplikacji elektronicznej dostarczanej przez pośrednika, jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Spółka taką licencję w dniu kontroli posiadała. W związku z tym kontrolowany przejazd nie mógł być kwalifikowany jako tzw. przewóz okazjonalny. Zdaniem organu o tym, że kontrolowany przewóz nie był przewozem taksówką świadczyć ma to, że pojazd nie spełniał wszystkich wymogów z § 24 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Tymczasem o tym, czy pojazd traktować jako taksówkę, decyduje wpis w dowodzie rejestracyjnym potwierdzający spełnienie wymogów dotyczących taksówki. Przyjęcie innego toku rozumowania prowadziłoby do absurdalnych wniosków, np. takich, że brak apteczki doraźnej pomocy czy koła zapasowego dyskwalifikowałoby pojazd jako taxi. Inną kwestią jest natomiast niespełnianie przez pojazd skarżącej wymagań dla taksówki takie naruszenie prawa może bowiem być podstawą do nałożenia na spółkę sankcji czy to o charakterze karnym za popełnione wykroczenie, czy ewentualnie administracyjnym jednakże jest to zupełnie inna podstawa prawna. Organ w sposób całkowicie błędny zakwalifikował przejazd będący przedmiotem kontroli jako tzw. przejazd okazjonalny samochodem niespełniającym kryteriów ustawowych. Jak bowiem ustalono w toku postępowania, spółka uzyskała stosowną licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, w związku z czym kontrolowany przejazd był przejazdem taksówką, a nie przejazdem okazjonalnym. Podstawowym wymogiem dla przedsiębiorcy, który zamierza wykonywać zarobkowy przewóz drogowy z wykorzystaniem aplikacji elektronicznej dostarczanej przez pośrednika, jest uzyskanie przez takiego przedsiębiorcę odpowiedniej licencji, zaś w analizowanym stanie faktycznym Spółka taką licencję w dniu kontroli posiadała. Uznać zatem należy, że kontrolowany przejazd należy zakwalifikować jako przejazd taksówką, na co Spółka posiadała stosowną licencję. Idąc tokiem rozumowania GITD każdy brak techniczny taksówki, nawet brak w pojeździe apteczki, koła zapasowego, zestawu naprawczego oznaczałby, że przejazd takim pojazdem traktowany byłby jako wykonywanie transportu drogowego bez zezwolenia czy licencji, nawet mimo zgłoszenia takiego pojazdu do licencji na taksówkę. Skoro wadliwie GITD uznał, że kontrolowanego przejazdu nie należy zakwalifikować jako przejazdu taksówką, na co Spółka posiadała stosowną licencję, a jako przejazd okazjonalny, nieprawidłowo została także przez organ nałożona kara za wykonywanie przewozu pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust 4a u.t.d., gdyż te parametry techniczne nie dotyczą taksówek. GITD nie odniósł się również w sposób wystarczający i przekonujący do argumentów strony skarżącej, co stanowiło naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Spółki brak jest możliwości zakwalifikowania przejazdu jako tzw. przewozu okazjonalnego. W art. 11 pkt 4 u.t.d. "przewóz okazjonalny" zdefiniowano jako "przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego", co pozwala twierdzić, że stanowi on odmianę przewozu osób, przy czym nie może mieć cech przewozu regularnego, regularnego specjalnego ani przewozu wahadłowego. Ponieważ unormowania krajowe z zakresu transportu drogowego funkcjonują w systemie uregulowań Unii Europejskiej, w judykaturze trafnie wywiedziono, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d., jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, stanowiąc jedynie, że przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" w prawie unijnym. Rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu autokarami i autobusami oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 684/92 w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarami i autobusami określa, że usługi okazjonalne są to usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym specjalnych usług regularnych, oraz które w szczególności charakteryzują się faktem przewożenia grupy pasażerów zebranej z inicjatywy klienta lub samego przewoźnika". Wobec uchylenia z dniem 4 grudnia 2011 r. rozporządzenia 684/92 i zastąpienia go rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006, za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika" (§ 2 pkt 4 rozporządzenia Nr 1073/2009). W przywołanych unormowaniach prawa unijnego i krajowego "przewóz okazjonalny" współbrzmi także ze słownikowym znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji – okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod red. prof. dr M. Szymczaka, t. II, Warszawa 1988, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika. W tym też sensie nie może być utożsamiany z przewozem osób taksówką. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] o nałożeniu na B. Sp. z o.o. Sp.k. kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przechodząc do omówienia motywów wydanego w niniejszej sprawie wyroku należy wskazać, iż w myśl art. 4 pkt 1 u.t.d. użyte w ustawie określenie "krajowy transport drogowy" oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Z przytoczonych przepisów ustawy wynika, że prowadzenie działalności polegającej na krajowym transporcie drogowym w zakresie przewozu osób wymaga posiadania co najmniej jednego z trzech rodzajów licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d., przy czym ustawodawca wyraźnie rozróżnił wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą i 3) taksówką. Definicję taksówki zawiera art. 2 pkt 43 p.r.d. – w wersji obowiązującej w dacie kontroli pojazdu – zgodnie z którym taksówką jest pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: (a) taksometru albo (b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b u.t.d. Owo odpowiednie wyposażenie i oznaczenie pojazdu samochodowego, o którym mowa w przywołanym art. 2 pkt 43 p.r.d., zostało szczegółowo określone w § 24 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 2022 – w wersji obowiązującej w dacie kontroli pojazdu). W myśl przywołanego przepisu do wyposażenia tego zalicza się m.in. taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje oraz dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające określonym w tym przepisie warunkom. W dacie omawianej kontroli pojazdu ([...] sierpnia 2020 r.) obowiązywał już przepis art. 13b u.t.d. Zgodnie z jego ust. 1 rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2, może się odbywać przy użyciu aplikacji mobilnej spełniającej wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 oraz wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określone w przepisach o podatku od towarów i usług. Aplikacja mobilna może działać przy udziale systemu teleinformatycznego. Wymiana danych pomiędzy aplikacją mobilną a systemem teleinformatycznym zapewnia bezpieczeństwo przesyłania danych (art. 13b ust. 2). Aplikacja mobilna zapewnia rozliczalność operacji związanych z przewozem osób oraz integralność i bezpieczeństwo gromadzonych danych. W przypadku aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego zdanie pierwsze stosuje się (art. 13b ust. 3). Z kolei w ust. 4 omawianego artykułu zawarta została delegacja ustawowa dla ministra właściwego do spraw informatyzacji do określenia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, w drodze rozporządzenia: 1) minimalnych wymagań funkcjonalnych dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego, 2) sposobu zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną oraz system teleinformatyczny – z uwzględnieniem potrzeby prawidłowego naliczania opłat za przewóz osób oraz zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną. W oparciu o tę delegację ustawową, rozporządzeniem Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłaty za przewóz osób (Dz.U. z 2020 r. poz. 954) zostały określone m.in. minimalne wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego. Zgodnie z § 5 tego rozporządzenia aplikacja zapewnia funkcjonalność umożliwiającą współdziałanie z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania o zastosowaniu specjalnym, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 111b ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r. poz. 106 i 568). Skarżąca Spółka ma o tyle rację, że w dacie kontroli sam taksometr nie stanowił już obowiązkowego wyposażenia taksówek, a opłata za przewóz mogła być ustalona również za pomocą aplikacji mobilnej, co wynika z art. 2 pkt 43 p.r.d. oraz art. 13b ust. 1 u.t.d. Jednakże nie jest to wystarczająca podstawa do uwzględnienia skargi. Aplikacja mobilna musi bowiem spełniać wymogi wynikające z art. 13b u.t.d., a w konsekwencji i wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r., obowiązującym od 1 czerwca 2020 r., w tym wynikające z przytoczonego wyżej § 5 rozporządzenia. Niespełnienie tego wymogu pociąga za sobą taką konsekwencję, iż dany przewóz stanowi przewóz okazjonalny, a pojazd musi spełniać kryterium konstrukcyjne określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., ewentualnie kryteria z art. 18 ust. 4b tej ustawy, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Dzieje się tak dlatego, że definicję przewozu okazjonalnego zawiera art. 4 pkt 11 u.t.d., w myśl którego jest to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wobec tego należy uznać, że każdy przewóz osób, który nie jest przewozem regularnym, przewozem regularnym specjalnym albo przewozem wahadłowym w rozumieniu u.t.d., winien być kwalifikowany jako przewóz okazjonalny. W art. 4 u.t.d. nie przewidziano definicji przewozu taksówką, jednakże z przepisów u.t.d wynika, że relację między pojęciem przewozu osób taksówką a przewozem okazjonalnym należy określić jako alternatywę rozłączną, tzn. jeżeli ma miejsce przewóz osób taksówką to nie ma miejsca przewóz okazjonalny i odwrotnie – ustalenie, że miał miejsce przewóz okazjonalny wyklucza uznanie, że był to przewóz osób taksówką. Świadczy o tym chociażby obowiązek uzyskania odrębnej licencji na wykonywanie przewozów osób taksówką i odrębnej na wykonywanie przewozów okazjonalnych (art. 5b ust. 1 u.t.d.). Z uwagi na nieprecyzyjny charakter definicji przewozu okazjonalnego z art. 4 pkt 11 u.t.d. orzecznictwo sądowe dopuszcza sięganie po kryteria charakteryzujące przewóz okazjonalny przez przepisy prawa wspólnotowego, gdzie jak wynika z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE. L z 2009 r.; 300. s. 8) za usługi okazjonalne uznaje się "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". W odróżnieniu od przewozów regularnych przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (wyrok NSA z 20 września 2007 r., I OSK 1361/06, wyroki WSA w Gdańsku z 30 maja 2019 r., III SA/Gd 149/19, WSA w Lublinie z 7 listopada 2019 r., III SA/Lu 271/19, WSA w Rzeszowie z 3 marca 2020, II SA/Rz 1477/19; orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Dopuszcza się przewóz okazjonalny: 1) pojazdami zabytkowymi, 2) samochodami osobowymi: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa – niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy (art. 18 ust. 4b). Przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: 1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; 2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; 3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (art. 18 ust. 5). Podstawowe różnice w wykonywaniu transportu drogowego taksówką i przewozu okazjonalnego sprowadzają się do obowiązku posiadania odmiennych licencji, wielkości pojazdów w zakresie liczby pasażerów, którzy mogą być przewożeni (taksówka do 9 osób łącznie z kierowcą, natomiast przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą), ustalania jednej opłaty za przejazd na podstawie taksometru w taksówce, który to sposób rozliczania jest zabroniony w przewozie okazjonalnym oraz zakazu posiadania w pojeździe wykonującym przewóz okazjonalny w ogóle taksometru, jak i oznakowywania pojazdu w sposób charakterystyczny dla taksówki. Przy czym w dacie kontroli opłata za przejazd taksówką mogła być ustalona za pomocą aplikacji mobilnej zamiast za pomocą taksometru. Organy prawidłowo ustaliły na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, iż kontrolowany w niniejszej sprawie pojazd ([...]) nie spełniał kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., gdyż jest to pojazd przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Ponadto nie zostały spełnione wymogi z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., co zostało szczegółowo opisane w zaskarżonej decyzji. Płatność za przewóz została uiszczona za pośrednictwem aplikacji mobilnej [...], jednakże strona skarżąca nie wykazała, aby aplikacja ta spełniała wymóg z § 5 rozporządzenia z dnia 28 maja 2020 r. W konsekwencji w sprawie w odniesieniu do kontrolowanego pojazdu nie zostało wykazane spełnienie ustawowych wymogów wynikających z art. 13b ust. 1 w związku z ust. 4 u.t.d. Należy przy tym zwrócić uwagę, że obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez ten organ dowodów mających wykazać okoliczności korzystne dla stron postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki (por. wyrok NSA z 15 grudnia 2017 r, II GSK 756/16). W niniejszej sprawie skarżąca Spółka, negując twierdzenia organów, dowodów takich nie przedstawiła. Natomiast sama argumentacja negująca niewadliwe ustalenia organów nie jest wystarczająca dla podważenia tych ustaleń wynikających ze zgromadzonych dowodów. Zasadą jest, iż odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi przedsiębiorca i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10 i z 12 grudnia 2019 r., II GSK 676/19). W świetle zgromadzonego materiału dowodowego organy prawidłowo przyjęły, że kontrolowany przejazd stanowił przewóz okazjonalny w zakresie transportu drogowego, wykonywany bez uprawniającej do tego licencji (art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.). Organy prawidłowo również przyjęły, iż strona wykonując przewóz okazjonalny pojazdem oznaczonym jako taksówka, naruszyła zakazy określone w art. 18 ust. 5 pkt 2 i 3 u.t.d. W myśl art. 18 ust. 5 tej ustawy, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: 1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru; 2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych przedsiębiorców świadczących takie usługi; 3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że pojazd oznakowany był z zewnątrz jako taksówka tzn. posiadał lampę z napisem "Taxi", zaś na bocznych drzwiach naklejki z napisem [...], herbem [...] oraz nr bocznym [...]. Strona posiadała ważne uprawnienia do wykonywania transportu drogowego taksówką, jednak pojazd nie spełniał wymogów określonych dla taksówki. Tym samym zawarta w skardze argumentacja, w myśl której kontrolowany pojazd stanowił taksówkę, okazała się niezasadna, podobnie jak twierdzenia strony odwołujące się do treści § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy. W świetle zgromadzonych w sprawie dowodów oraz ustalonego na ich podstawie stanu faktycznego organy prawidłowo orzekły o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej za popełnienie wskazanych w załączniku nr 3 do u.t.d. naruszeń z lp. 1.1 (wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji) – 12.000 zł, lp. 2.10 (wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu lub zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.) – 8.000 zł oraz lp. 2.11 (wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy) – 8.000 zł, przy zastosowaniu treści art. 92a ust. 3 u.t.d., w myśl którego suma nałożonych w niniejszej sprawie kar pieniężnych nie mogła przekroczyć kwoty 12.000 zł. Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny, zaś dokonana ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.