II SA/Go 501/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia utraty prawa do uposażenia oddala skargę. Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2023 r., nr [...] – na podstawie art. 121e ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, 7, 10, 12-14 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 171 ze zm., dalej jako u.o.P.) – wobec nadkom. P.S. (dalej skarżący) stwierdził utratę prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego, tj. od dnia [...] kwietnia 2022 r. do dnia [...] września 2022 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem z dnia [...] marca 2023 r., nr [...] uznał, iż skarżący dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej przez działanie naruszające zasady praworządności w ten sposób, że w okresie orzeczonej niezdolności do służby, tj. od [...] kwietnia 2022 r. do [...] września 2022 r., w krótkich odstępach czasu w celu wykonania tego samego zamiaru wykorzystał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego przeznaczeniem, realizując obowiązki sądowego kuratora społecznego Sądu Rejonowego Zespołu Kuratorskiego Służby Sądowej Wykonującej Orzeczenia w Sprawach Rodzinnych i Nieletnich, poprzez wielokrotne nawiązywanie osobistych i telefonicznych kontaktów z podopiecznymi, osobami ze środowiska nadzorowanego oraz z instytucjami publicznymi. Kolejno wskazano, iż w dniu [...] września 2022 r. dzielnicowa Rewiru Dzielnicowych KPP sierż. szt. Ż.K., pełniąc służbę obchodową, około godziny 16:30 udała się do miejsca zamieszkania W.K., celem przeprowadzenia wizyty do procedury "Niebieska Karta". Pod wskazanym adresem zastała W.K. oraz pozostałych członków rodziny. Po upływie chwili do mieszkania wszedł skarżący. Jego obecność zaskoczyła funkcjonariuszkę, gdyż posiadała ona wiedzę, iż policjanta nie ma w służbie od dłuższego czasu. Skarżący na widok funkcjonariuszki, skierował do niej słowa cyt. "Ż. mnie tutaj nie było". Policjantka zadała wymienionemu pytanie, o powód jego wizyty u W.K., uzyskując od funkcjonariusza odpowiedź, iż jest on kuratorem w tej rodzinie. Następnie skarżący nie zaniechał czynności kuratora i w rozmowie z funkcjonariuszką dokonywał ustaleń w zakresie okoliczności wizyty przedstawiciela Policji w nadzorowanej przez niego rodzinie. Ponadto z informacji z dnia [...] września 2022 r. udzielonej przez Kierownika Zespołu Kuratorskiej Służby Sądowej wykonującej orzeczenia w sprawach rodzinnych i nieletnich, wynika że skarżący pełni funkcję kuratora społecznego w Zespole Kuratorskiej Służby Sądowej wykonującej orzeczenia w sprawach rodzinnych i nieletnich. W okresie od [...] kwietnia 2022 r. do [...] września 2022 r. także pełnił tę funkcję. W swoich zadaniach kurator społeczny wykonuje stałe nadzory nad podopiecznymi i wywiady kontrolne, czynności te wykonuje w różnych godzinach, jest to tzw. zadaniowy system pracy: w środowisku może przebywać w godzinach 7:00-22:00. Dni i godziny wykonywanych przez kuratora czynności przedstawiane są w kartach czynności i przedłożonych w Wydziale Rodzinnym i Nieletnich wywiadach kontrolnych. Ogólna liczba wykonanych przez skarżącego czynności we wskazanym okresie oscyluje w granicach 60-120 lub więcej. Następnie KPP odniósł się do zarzutu wykorzystania zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego przeznaczeniem, podczas którego skarżący realizował obowiązki sądowego kuratora społecznego, i wyjaśnił, że wykonywanie czynności mogących przedłużyć okres niezdolności do pracy zawsze stanowi o wykorzystaniu zwolnienia niezgodnie z jego celem, którym jest odzyskanie przez ubezpieczonego zdolności do pracy. W jego osiągnięciu przeszkodą może być zarówno wykonywanie pracy zarobkowej, jak i inne zachowania ubezpieczonego utrudniające proces leczenia i rekonwalescencję. Adnotacja na zwolnieniu lekarskim, że chory może chodzić, upoważnia jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego. Nie oznacza natomiast możliwości gospodarowania czasem zwolnienia od pracy/służby w sposób dowolny. Korzystający ze zwolnienia lekarskiego (chory) powinien podejmować jedynie taką aktywność, która jest potrzebna do jego codziennego funkcjonowania i która jest nastawiona na poprawę stanu zdrowia. Podejmowanie się innych zajęć, niezwiązanych z leczeniem i niezaleconych przez lekarza należy traktować jako korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. Ponadto organ zauważył, że choroba funkcjonariusza Policji wiąże się z jego absencją w służbie, zwolnieniem od wykonywania obowiązków służbowych oraz obciążeniem obowiązkami służbowymi, wynikającymi z zakresu obowiązków policjanta, innych pozostających w służbie funkcjonariuszy. Funkcjonariusz powinien realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem absencja skarżącego trwała od dnia [...] kwietnia 2022 r. do dnia [...] stycznia 2023 r. i wyniosła niemal 10 miesięcy, w tym od dnia ujawnienia przewinienia dyscyplinarnego, tj. [...] września 2022 r., była nadal kontynuowana i wyniosła 5 miesięcy. Powyższa sytuacja rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Omawiana sytuacja dezorganizowała tok służby, zmuszała przełożonych do zapewnienia zastępstwa za nieobecnego funkcjonariusza, co z kolei prowadziło do zwiększenia obciążenia pozostałych w służbie policjantów oraz do realnego obniżenia poziomu efektywności i jakości zleconych zadań. Taki stan rzeczy sprzeczny jest z interesem organu Policji i godzi w ważny interes służby. Sytuacja taka może rodzić napięcia i konflikty, a ponadto skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizację zadań pozostałych funkcjonariuszy, jak również przyczyniać się do trudności z utrzymaniem dyscypliny służbowej w samej jednostce. W świetle powyższego KWP stwierdził, iż nie można uznać zachowania skarżącego za etyczne i uczciwe wobec społeczeństwa oraz pracodawcy i innych policjantów, obciążonych w tym czasie dodatkowymi obowiązkami służbowymi. W ocenie organu, skarżący zaświadczając o niezdolności do realizacji obowiązków służbowych, winien wyłącznie podejmować działania służące poprawie stanu zdrowia. Realizując obowiązki kuratora społecznego, zbieżne z zakresem obowiązków, których wykonywanie nie było mu wskazane (zwolnienie lekarskie), świadczy o tym, że skarżący podejmował się zajęć niezwiązanych z leczeniem i niezaleconych przez lekarza, a tym samym korzystał ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. W konsekwencji KPP wyjaśnił, iż zgodnie z art. 121e ust. 1 u.o.P. prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego może podlegać kontroli, którą w myśl art. 121e ust. 2 pkt 2 ustawy przeprowadza przełożony policjanta właściwy do spraw osobowych, a zgodnie z ust. 9 cyt. przepisu osoba upoważniona przez przełożonego policjanta. Zgodnie z art. 121e ust. 3 u.o.P., jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia. Stosownie do art. 121e ust. 13 u.o.P. utratę prawa do uposażenia stwierdza przełożony na podstawie ustaleń zawartych w protokole. Na podstawie art. 121e ust. 7 u.o.P. kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega między innymi na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby, nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem. Organ podkreślił, że przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy rozumieć każdą czynność, która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby (do pracy) czynności dnia codziennego. Podstawowym celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej sprawności i zdolności do pracy czy służby. Chodzi więc o zaniechanie zachowań, które są wykorzystywaniem zwolnienia w innym celu niż odzyskanie zdolności do pracy. Organ w trakcie kontroli ustalił, iż skarżący w trakcie niezdolności do służby podejmował liczne czynności będące obowiązkami kuratora społecznego. W wyniku wykonywania dodatkowych czynności zarobkowych w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim, skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta. Okres orzeczonej niezdolności do służby od [...] kwietnia do [...] września 2022 r. wykorzystał w sposób niezgodny z jego celem. P.S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając organowi I instancji przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i wydanie rozstrzygnięcia bez wnikliwej analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, bez uwzględnienia dotychczasowej postawy i właściwości osobistej obwinionego, a także jego stosunku do wykonywanej pracy, opinii służbowej oraz okresu pozostawania w służbie, a także i tym samym uwzględnienie okoliczności przemawiających jedynie na jego niekorzyść. W uzasadnieniu odwołania skarżący nie kwestionował tego, że w czasie zwolnienia lekarskiego wykonywał funkcje kuratora sądowego. Zwrócił uwagę na orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym nie stanowi ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych wykonywanie w czasie zwolnienia chorobowego pracy, która nie jest sprzeczna z zaleceniami lekarskimi. Konstatacja ta stoi w opozycji do stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonej decyzji, w myśl którego przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy rozumieć każdą czynność, która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby czynności dnia codziennego, albowiem podstawowym celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej sprawności i zdolności do pracy czy służby. Chodzi więc o zaniechanie zachowań, które są wykorzystywaniem zwolnienia w innym celu niż odzyskanie zdolności do pracy. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2023 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności powołał treść przepisów stanowiących podstawę jej wydania, tj. art. 121e ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3, 7, 9, 10, 12, 13 u.o.P. Następnie, mając na uwadze treść art. 121e ust. 7 u.o.P., przedstawił ustalenia poczynione w toku sprawy, tj. że skarżący w okresie od dnia [...] kwietnia 2022 r. do dnia [...] września 2022 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich, zgodnie ze wskazaniami lekarskimi zawartymi na zaświadczeniach lekarskich policjant mógł chodzić. Skarżący w ww. okresie realizował zadania związane ze sprawowaną funkcją sądowego kuratora społecznego, tj. wykonywał nadzory nad podopiecznymi i wywiady kontrolne, przy czym czynności podejmowane były zarówno w bezpośrednim kontakcie, jak i za pośrednictwem łączności teleinformatycznej. W okresie tym, pełniąc funkcję sądowego kuratora społecznego, skarżący wykonywał czynności, za które przysługiwał mu ryczałt, o którym mowa w art. 90 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 167 ze zm.). Ryczałt ten jedynie rekompensuje poniesione przez kuratora koszty i tym samym nie może być uznany za wynagrodzenie ani zarobek osoby będącej społecznym kuratorem sądowych. Jednocześnie ustalono, iż skarżący we wskazanym okresie nie wykonywał czynności, o których mowa w art. 91 ustawy o kuratorach sądowych i nie otrzymywał z tego tytułu ryczałtu. Ryczałt, o jakim mowa w art. 91 ustawy o kuratorach sądowych, stanowi świadczenie pieniężne o charakterze zbliżonym do wynagrodzenia kuratora zawodowego. W związku z tym KWP wskazał, że wykonywanie funkcji kuratora społecznego nie zawsze wiąże się z otrzymywaniem ryczałtu stanowiącego wynagrodzenie, a tym samym nie przesądza o zakwalifikowaniu wykonywanej funkcji do pracy zarobkowej. W konsekwencji uznał, że skarżący nie wykonywał pracy zarobkowej w okresie niezdolności do pracy. W tej sytuacji organ odwoławczy zbadał także drugą z przesłanek wymienionych w art. 121e ust. 7 u.o.P., a więc korzystanie ze zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z jego celem. W tym kontekście wskazał (tak jak organ I instancji), że celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy rozumieć każdą czynność, która nie stanowi dla osoby niezdolnej do służby czynności dnia codziennego. Adnotacja lekarza, że pacjent może chodzić, uprawnia jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego. Obowiązek wykorzystywania zwolnienia lekarskiego od pracy zgodnie z jego celem, tj. poddania się zaleceniom i wskazaniom lekarskim, stawia wymóg wyeliminowania sytuacji takiemu celowi przeciwnych. Chodzi więc o zaniechanie zachowań, które są wykorzystywaniem zwolnienia w innym celu niż odzyskanie zdolności do pracy. Organ zauważył, że w niektórych sytuacjach osoba przebywająca na zwolnieniu lekarskim będzie zobligowana do podjęcia określonych innych działań, co może usprawiedliwiać zachowanie prawa do uposażenia, musi to być jednak aktywność, która została wymuszona obiektywnymi okolicznościami - co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Wykonywane czynności kuratora społecznego, tj. wizytowanie środowisk w okresie zwolnień lekarskich, nie miało charakteru czynności wymuszonych czy incydentalnych. Zebrany w sprawie materiał dowodowy świadczy, że praca kuratora społecznego była wykonywana przez policjanta w sposób ciągły, ze stałym zamiarem, w sposób nieprzerwany, obejmując okresy wymienionych zwolnień lekarskich. Ponadto pełnienie funkcji kuratora społecznego nie może być uznane za zwykłą czynność dnia codziennego. Analiza art. 121e u.o.P. prowadzi do wniosku, że wystarczającą podstawą do pozbawienia policjanta prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego jest stwierdzenie, że wykonywał on pracę zarobkową w okresie orzeczonej niezdolności do służby i nie jest niezbędne ustalenie, aby była ona niezgodna z celem zwolnienia lekarskiego. Zatem jeżeli w toku przeprowadzonej kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego, organ ustali, że policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby (niezależnie od tego, czy stosuje się do zaleceń lekarskich związanych z rodzajem stwierdzonej u niego choroby - bierze wskazane leki, stosuje dietę itp.), wykonuje jakąkolwiek pracę zarobkową albo podejmuje jakąkolwiek aktywność niezwiązaną z procesem leczenia, to zasadnie uzna, że takie zachowanie policjanta stanowi nienależyte wykorzystanie zwolnienia lekarskiego. Wykonywanie pracy nie wymaga ustalenia, że aktywność kolidowała z zaleceniami lekarza udzielającego zwolnienia lekarskiego. Pracą jest również podejmowanie zatrudnienia w sposób nieodpłatny. Dalej KWP podkreślił, że zwolnienie lekarskie wystawia się ze względu na stan zdrowia i w okresie wskazanym w tym dokumencie pacjent powinien powstrzymywać się od pracy. Zwolnienie lekarskie nie obejmuje swym zakresem jedynie zwolnienia od pracy u danego pracodawcy, ale stanowi nakaz powstrzymywania się od wykonywania jakiejkolwiek innej pracy, czy to pracy nieodpłatnej, wykonywanej w ramach wolontariatu, czy to pracy wykonywanej na zlecenie. W czasie zwolnienia lekarskiego należy bowiem nabierać sił, wypoczywać, a nie aktywnie wykonywać zadania nie związane z podstawowym źródłem zatrudnienia, jak również nie związane z powrotem do zdrowia. Tak więc w sytuacji, w której funkcjonariusz wykonuje pracę (podejmuje zatrudnienie nawet w formie wolontariatu) podczas zwolnienia lekarskiego, należy uznać, że wykorzystuje on zwolnienie w sposób niezgodny z jego celem. W konsekwencji każdą czynność, która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby czynności dnia codziennego, należy uznać za nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego. Nie sposób bowiem uznać, iż wykonywanie przez skarżącego funkcji sądowego kuratora społecznego w trakcie niezdolności do służby, służyło zaspokajaniu jakichkolwiek jego własnych potrzeb bytowych, życiowych bądź zdrowotnych lub było wskazane dla osiągnięcia celów zwolnienia lekarskiego. P.S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję, zarzucając jej: 1. naruszenie art. 7, 7a, 77 k.p.a., przez brak wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez brak zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w którym zasadne byłoby uznanie w niniejszej sprawie nadrzędności interesu społecznego nad interesem wnioskodawcy, tym bardziej że zasada wyrażona w art. 7a nakazuje rozstrzygać wszelkie wątpliwości w zakresie treści normy prawnej na korzyść strony; 2. naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 121e ust. 13 u.o.P., przez jego błędne zastosowanie i orzeczenie o utracie prawa do uposażenia za okres od [...] kwietnia 2022 r. do [...] września 2022 r.; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 121e ust. 3 i 7 u.o.P., przez nieuwzględnienie, iż kontrola dotyczyć winna tego, czy funkcjonariusz w okresie orzeczonej niezdolności do pracy wykorzystuje zwolnienie w sposób niezgodny z jego celem, w szczególności nie wykonuje pracy zarobkowej i pominięcie, że dopuszczalne jest wykonywanie podczas zwolnienia przez stronę incydentalnej, usprawiedliwionej aktywności zawodowej, szczególnie jeśli ma ona charakter społeczny; 4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że obwiniony wykorzystał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego przeznaczeniem i tym samym naruszył zasady etyki zawodowej poprzez działanie naruszające zasady praworządności, realizując w tym czasie obowiązki sądowego kuratora społecznego, poprzez wielokrotne nawiązywanie osobistych i telefonicznych kontaktów z podopiecznymi, osobami ze środowiska nadzorowanego oraz z instytucjami publicznymi, w sytuacji gdy wykonywanie tego zajęcia nie można uznać za sprzeczne z zaleceniami lekarskimi i jakoby przekreślało cele zwolnienia lekarskiego i najszybszy powrót do zdrowia. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części oraz poprzedzającego go w tym zakresie orzeczenia KPP i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że na zwolnieniach lekarz umieścił adnotacje, że chory może chodzić. Oznaczało to, że choroba nie wymagała leżenia przez funkcjonariusza w łóżku. Taka adnotacja lekarza upoważniała chorego do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego. Za niezgodne z celem zwolnienia uznać należało takie postępowanie, które w powszechnym odczuciu jest nieodpowiednie dla osoby chorej i może nasuwać wątpliwości co do jej rzeczywistego stanu zdrowia. W ocenie skarżącego, zaskarżone rozstrzygnięcie wydano z naruszeniem przepisów prawa. Skoro prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności funkcjonariusza Policji do służby z powodu choroby oraz prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego może podlegać kontroli (art. 121e ust. 1 u.o.P.), to dokonując takiej kontroli i stosując kryterium prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 7 ustawy), rzeczą organu było wyjaśnić w trakcie przeprowadzonego postępowania i wskazać, po pierwsze, z jakiego rodzaju chorobą (czy niesprawnością) funkcjonariusza Policji mamy do czynienia w tym konkretnym przypadku, a po drugie, czy z uwagi na stwierdzoną przez lekarza chorobę, zachowanie policjanta utrudniało mu powrót do zdrowia i pełni sił. Tego rodzaju ustaleń zabrakło w sprawie. W związku z tym niewystarczające jest stwierdzenie organu, że zachowanie skarżącego nie pozwalało na odzyskanie pełnej sprawności i szybkiego powrotu do zdrowia. Organ powinien był w szczególności ocenić, czy zachowanie to wymagało zwiększonego wysiłku kosztem zdrowia skarżącego, tym bardziej, że zachowanie skarżącego polegało jedynie na wykonywaniu telefonów i sporadycznym spotkaniu z osobami, które kontrolował. W ocenie skarżącego zasadny jest zarzut, że niewystarczające jest powołanie się organu na podstawowy cel zwolnienia lekarskiego, jakim jest uzyskanie przez funkcjonariusza Policji pełnej sprawności (zdolności do służby) i każdy przypadek nieprawidłowego wykorzystywania zwolnienia lekarskiego należy badać w sposób indywidualny. Zdaniem skarżącego nieprawidłowo zastosowano przepis art. 121e ust. 3 u.o.P., wprowadzający sankcję w postaci utraty prawa do uposażenia, bez uprzedniego dostatecznego wyjaśnienia stanu sprawy. Jeśli już organ dokonuje takiej kontroli, to w świetle art. 121e ust. 7 u.o.P., nie może swoich ustaleń ograniczać tylko faktu, że przeciwko funkcjonariuszowi toczyło się postępowanie dyscyplinarne i okoliczności, że wykonywał telefony oraz spotykał się sporadycznie z osobami, które kontrolował co rzekomo miało samoczynnie przesądzać o niewłaściwym wykorzystaniu zwolnienia lekarskiego. W świetle powyższych rozważań obowiązek zbadania prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego nie został więc należycie wykonany. Rzeczą organu jest w trakcie rozpoznawania sprawy zgromadził pełny materiał dowodowy, czego nie dokonano. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, że w postępowaniu rolą organu było zbadanie czy z uwagi na stwierdzoną przez lekarza chorobę skarżącego, jego zachowanie polegające na wykonywaniu czynności kuratora sądowego utrudniało mu powrót do zdrowia. Przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy rozumieć każdą czynność, która nie stanowi dla osoby niezdolnej do służby czynności dnia codziennego. W związku z tym każdą czynność, która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby (pracy) czynności dnia codziennego należy uznać za nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego. Organ poczynił samodzielne ustalenia co do nienależytego wykorzystania przez skarżącego zwolnienia lekarskiego. Zgormadzony w sprawie materiał wskazuje, że skarżący, jako kurator społeczny, podczas zwolnień lekarskich rzeczywiście wykonywał czynności kuratora społecznego, a wykonywanie tych czynności nie miało charakteru czynności wymuszonych czy incydentalnych. Praca kuratora społecznego była wykonywana przez skarżącego w sposób ciągły, ze stałym zamiarem, w sposób nieprzerwany, obejmując okresy zwolnień lekarskich. Ponadto pełnienie funkcji kuratora społecznego nie może być uznane za zwykłą czynność dnia codziennego. W rezultacie, w ocenie organu, zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. Wojewódzki sąd Administracyjny zważył co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej pod względem legalności - w związku z brakiem wniosku strony i organu o przeprowadzenie rozprawy - na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...], utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] marca 2023 r., nr [...] stwierdzający utratę przez skarżącego prawa do uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego tj. od dnia [...] kwietnia do [...] września 2022 r. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Skarga nieuzasadniona podlega zaś oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). W wyniku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonego orzeczenia, w oparciu o w/w kryterium zgodności z prawem, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 121e u.o.P., w myśl którego prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, prawidłowość wykorzystania zwolnienia lekarskiego, spełnienie wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz oświadczenie policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3, może podlegać kontroli (ust. 1). Zgodnie z art. 121e ust. 2 u.o.P. kontrolę przeprowadzają: 1) komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - w zakresie prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego; 2) przełożony policjanta właściwy w sprawach osobowych - w zakresie prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego i spełnienia wymogów formalnych zaświadczeń lekarskich oraz w zakresie oświadczenia policjanta, o którym mowa w art. 121c ust. 1 pkt 3. Jeżeli w wyniku kontroli zostanie ustalone nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego, policjant traci prawo do uposażenia za cały okres zwolnienia (ust. 3). Przy czym ustawodawca w art. 121e ust. 7 przesądził, że kontrola prawidłowości wykorzystania zwolnień lekarskich polega na ustaleniu, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności czy nie wykonuje pracy zarobkowej. W razie stwierdzenia w trakcie kontroli, że policjant wykonuje pracę zarobkową albo wykorzystuje zwolnienie lekarskie w inny sposób niezgodny z jego celem, osoba kontrolująca sporządza protokół, w którym podaje, na czym polegało nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego (art. 121e ust. 10) i który przedstawia się policjantowi w celu wniesienia do niego ewentualnych uwag, a wniesienie ich policjant potwierdza własnoręcznym podpisem (art. 121e ust. 12). Na podstawie ustaleń zawartych w protokole przełożony stwierdza utratę prawa do uposażenia za okres, o którym mowa w ust. 3 lub 4 (art. 121e ust. 13). Zebrany w przedmiotowej sprawie przez organy materiał dowodowy potwierdza, iż skarżący, będący funkcjonariuszem policji – specjalista Zespołu Profilaktyki Społecznej, Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji, w okresie od [...] kwietnia do [...] września 2022 r. przebywał w sposób ciągły na zwolnieniu lekarskim (k. 9-15 akt administracyjnych). W zwolnieniu lekarskim na okres od [...] kwietnia do [...] kwietnia 2022 r. jako wskazanie lekarskie wpisano (1) tj. ,,chory powinien leżeć", zaś w pozostałych zwolnieniach, we wskazaniach lekarskich zaznaczono (2) tj. ,,chory może chodzić". Jednocześnie organy ustaliły, że skarżący w okresie od [...] kwietnia do [...] września 2022 r. wykonywał czynności jako kurator społeczny przy Sądzie Rejonowym w ramach 10 prowadzonych przez niego nadzorów - pisma z dnia [...] września i [...] listopada 2022 r., k. 19, 21 i 22 akt administracyjnych (wyjaśnienie Sądu: skarżący uzyskał zgodę na pełnienie funkcji kuratora społecznego przy Sądzie Rejonowym w rozkazie personalnym Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. - k.153 akt osobowych). Wykonywane przez skarżącego w trakcie trwania zwolnienia lekarskiego czynności polegały zarówno na kontakcie telefonicznym z podopiecznymi i instytucjami, jak i na kontakcie osobistym z w/w. W opisanym okresie skarżący ok. 100 razy kontaktował się osobiście z podopiecznymi i przedstawicielami instytucji. Do tego skarżący wykonywał w w/w czasie także wywiady kontrolne w środowisku, o których mowa w art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o kuratorach sądowych (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1095, dalej jako u.k.s.), za przeprowadzenie których otrzymywał ryczałt z tytułu zwrotu kosztów (pismo k. 35 akt administracyjnych). Powyższym okolicznościom skarżący nie zaprzeczył w toku postępowania. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny organy uznały, iż w odniesieniu do skarżącego spełnione zostały przesłanki ustawowe, o których mowa w cyt. art. 121e ust. 7 i 13 u.o.P., pozwalające na orzeczenie przez organy o utracie przez skarżącego prawa do uposażenia za cały okres zwolnienia lekarskiego. W ocenie Sądu wyrażona w zaskarżonej decyzji ocena organu II instancji nie budzi zastrzeżeń. W pierwszej kolejności dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, należy wyjaśnić, mając na uwadze treść cytowanego powyżej art. 121e ust. 10 i 12 u.o.P., że w przedmiotowej sprawie nie został sporządzony protokół z kontroli. Przedmiotowe postępowanie przeprowadzone zostało w związku z otrzymaną przez organ I instancji informacją policjantki (Ż.K.), która przy wykonywaniu czynności służbowych w dniu [...] września 2022 r. ujawniła fakt wykonywania przez skarżącego, w czasie trwania zwolnienia lekarskiego, czynności kuratora społecznego. Brak protokołu kontroli, o którym mowa w art. 121e ust. 10 u.o.P. nie uniemożliwia jednak przeprowadzenia postępowania w przedmiocie utraty uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego i wydania decyzji w trybie art. 121e ust. 13 u.o.P. Ocenę taką potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którym skład orzekający w pełni się zgadza. Przyjmuje się, że przepis art. 121e ust. 13 u.o.P. nie może być wykładany w oderwaniu od pozostałych przepisów tego aktu, w szczególności art. 121e ust. 7. Przepis ten wyraźnie wskazuje bowiem, że przez kontrolę prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego rozumie się ustalenie, czy policjant w okresie orzeczonej niezdolności do służby nie wykorzystuje zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego celem, a w szczególności, czy nie wykonuje pracy zarobkowej. Ustalenia dokonane w tym postępowaniu, jeśli są bezsporne i kwalifikowane przez organ jako nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia, stanowią podstawę do podjęcia rozstrzygnięcia o utracie przez policjanta prawa do uposażenia (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16). W orzecznictwie podkreśla się, iż protokół kontroli, o którym mowa w powyższych przepisach nie stanowi samodzielnej czynności, oderwanej od pozostałych, zebranych w sprawie dowodów, które świadczą, że policjant wykorzystuje zwolnienie lekarskie w sposób niezgodny z jego celem. Ustawodawca łączy odebranie uposażenia z generalnym dokonaniem ustaleń co do nieprawidłowego wykorzystania zwolnienia, a nie z samymi protokołami kontroli – tak NSA w wyroku z 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2071/17, WSA w Warszawie w wyroku z 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2257/19, WSA w Poznaniu w wyroku z 29 stycznia 2020 r. , sygn. akt II SA/Po 938/19, WSA w Krakowie w wyroku z 18 października 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 511/18. Zatem brak sporządzenia w niniejszej sprawie protokołu kontroli w trybie art. 121e ust. 10 i 12 u.o.P. nie stanowiło jakiejkolwiek przeszkody czy nieprawidłowości w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją. Powyższe nie było przy tym kwestionowane przez stronę skarżącą. Niewątpliwie zasadnicze zagadnienie na gruncie przedmiotowej sprawy stanowiło czy wykonywanie czynności jako kurator społeczny przez skarżącego przebywającego na zwolnieniu lekarskim stanowiło wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem, w szczególności czy nie stanowiło wykonywania pracy zarobkowej. W ocenie Sądu z pewnością organ prawidłowo stwierdził, iż podejmowanie przez skarżącego działań w związku ze sprawowaną funkcją kuratora społecznego nie stanowiło wykonywania pracy zarobkowej, o której mowa w art. 121e ust. 7 u.o.P. Należy wyjaśnić, iż instytucja kuratora społecznego uregulowana została w art. 84-91 u.k.s. W świetle tych przepisów kuratorowi społecznemu przysługują dwa rodzaje ryczałtów w związku z wykonywanymi zadaniami tj. ryczał za sprawowanie nadzoru lub dozoru, który ma na celu pokrycie poniesionych kosztów i tym samym nie może być uznany za wynagrodzenie ani zarobek (art. 90 u.k.s) i ryczałt za przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, który stanowi świadczenie pieniężne o charakterze zbliżonym do wynagrodzenia kuratora zawodowego (art. 91 u.k.s.; por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2017 r., I OSK 157/16). Skoro skarżony organ w toku postępowania odwoławczego ustalił, iż skarżący w okresie obejmującym zwolnienie lekarskie nie wykonywał czynności, o których mowa w art. 91 u.k.s. i nie otrzymywał z tego tytułu ryczałtu, a przeprowadzał jedynie wywiady środowiskowe, o których mowa w art. 90 ust. 4 u.k.s., słusznie więc organ uznał, iż w istocie nie można przyjąć, iż wykonywał on pracę zarobkową, o której mowa w art. 121e ust. 7 u.o.P. Ponieważ w art. 121e ust. 7 u.o.P. ustawodawca odnośnie wykonywania pracy zarobkowej użył zwrotu ,,w szczególności" oznacza, że możliwe są inne przypadki wykorzystania zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem. Zatem wykonywanie przez skarżącego wymienionych powyżej czynności w charakterze kuratora społecznego w trakcie zwolnienia lekarskiego, nawet jeżeli nie stanowiło wykonywania pracy zarobkowej, mogło być mimo wszystko wykorzystywaniem zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem. Sformułowanie " wykorzystanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem" nie ma definicji legalnej. W orzecznictwie odnoszącym się do badanej kwestii zwraca się uwagę, iż celem zwolnienia lekarskiego jest uzyskanie przez chorego pełnej zdolności do służby. Samo bowiem zwolnienie lekarskie przesądza o niezdolności do służby w okresie w nim wskazanym. Przez nieprawidłowe wykorzystanie zwolnienia lekarskiego należy rozumieć każdą czynność, która nie stanowiła dla osoby niezdolnej do służby czynności dnia codziennego (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 listopada 2002 r., sygn. akt III AUa 3189/01). Za sprzeczne z celem zwolnienia lekarskiego uznaje się wykonywanie wszelkich czynności, które wydłużają czas powrotu do zdrowia, utrudniają rekonwalescencję i odpoczynek, wbrew zwolnieniu. Nawet zapis w zaświadczeniu lekarskim wskazujący, że pacjent może chodzić, uprawnia jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego np. poruszania się po mieszkaniu, udania się na zabieg czy kontrolę lekarską. Zakres dopuszczalnego poruszania się funkcjonariusza w przypadku orzeczenia o czasowej niezdolności do pracy zawierającego określenie "chory może chodzić" winien ograniczać się do najbliższych okolic jego miejsca zamieszkania i tylko dla załatwienia podstawowych potrzeb życiowych. Dodać należy również, że okoliczność, iż w trakcie zwolnienia lekarskiego chory może chodzić nie oznacza, że policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim może traktować okres zwolnienia lekarskiego, jako czas wolny od służby, którym może swobodnie dysponować. Czas zwolnienia lekarskiego nie może być traktowany jako równoważny okresowi urlopu wypoczynkowego, urlopu bezpłatnego, czy innych dni wolnych od służby, w których to okresach policjant decyduje o sposobie spędzania wolnego czasu (zob. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r., III OSK 1016/21 oraz z dnia 16 czerwca 2021 r., III OSK 3406/21, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017r., sygn. akt II SA/Wa 1687/16). Obowiązek wykorzystywania zwolnienia lekarskiego od pracy zgodnie z jego celem - w sensie poddania się zaleceniom i wskazaniom lekarskim - stawia wymóg wyeliminowania sytuacji takiemu celowi przeciwnych. Chodzi więc o zaniechanie zachowań, które są wykorzystywaniem zwolnienia w innym celu niż odzyskanie zdolności do pracy. Należy jednak zaznaczyć, że w niektórych sytuacjach osoba przebywająca na zwolnieniu lekarskim będzie zobligowana do podjęcia określonych działań (np. udział w posiedzeniach rady nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej), co może usprawiedliwiać zachowanie prawa do uposażenia, musi to być jednak aktywność, która została wymuszona obiektywnymi okolicznościami (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 października 2018 r., III SA/Gd 511/18, wyrok NSA z dnia 17 września 2020 r., I OSK 175/20). Zauważyć należy także, iż w postępowaniu dotyczącym badania przesłanek utraty prawa funkcjonariusza policji do uposażenia, organ nie dokonuje analizy jednostki chorobowej i nie ustala stanu zdrowia kontrolowanego policjanta (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r., III OSK 1016/21). Podkreślić jednak należy, iż niewątpliwie ocena w zakresie wykorzystywania zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem w rozumieniu art. 121e ust. 7 u.o.P., mimo przytoczonych powyżej ogólnych reguł interpretacji tego pojęcia, każdorazowo wymaga odniesienia się do okoliczności konkretnej, indywidualnej sprawy. Dopiero szczegółowa analiza na tle konkretnego stanu faktycznego, znajdującego odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy, pozwala dokonać oceny czy doszło do wykorzystania przez funkcjonariusza zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem. W ocenie Sądu dokonana właśnie w taki sposób analiza, jak prawidłowo stwierdziły organy, pozwoliła stwierdzić, iż skarżący dopuścił się w czasie udzielonego mu zwolnienia lekarskiego wykorzystania tego zwolnienia niezgodnie z jego celem. Za powyższym przemawia przede wszystkim ustalony przez organy fakt wykonywania przez skarżącego praktycznie przez cały okres trwania zwolnienia lekarskiego czynności kuratora społecznego (od [...] kwietnia do [...] września 2022 r.), polegającego zarówno na kontakcie telefonicznym, jak i osobistym z podopiecznymi i instytucjami. Nawet w okresie trwania pierwszego ze zwolnień lekarskich trwającego od [...] do [...] kwietnia 2022 r., kiedy wskazanie lekarskie brzmiało ,,chory powinien leżeć", skarżący podejmował kontakt osobisty z podopiecznym w dniu [...] kwietnia 2022 r. (dot. to m.in. sygn. akt [...]). W przedmiotowej sprawie przede wszystkim uwagę zwraca ilość podejmowanych przez skarżącego czynności jako kuratora społecznego, licznych, w krótkich odstępach czasu, co kilka dni (szczegółowy wykaz w piśmie k. 21-22 akt administracyjnych). Powyższe nie pozwala uznać, iż czynności te, mimo, że skarżący działał jako kurator społeczny, miały charakter incydentalny, spowodowane były szczególnymi, obiektywnymi okolicznościami. Wręcz przeciwnie czynności podejmowane przez skarżącego jako kurator społeczny miały charakter regularny, rozciągnięty w dłuższym, kilkumiesięcznym okresie czasu. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż w znacznej mierze podejmowane przez skarżącego czynności jako kuratora społecznego były istotnie zbliżone lub takie same jakie skarżący wykonywał jako funkcjonariusz policji będący specjalistą Zespołu Profilaktyki Społecznej, Nieletnich i Patologii Wydziału Prewencji. Skoro natomiast przebywał on na zwolnieniu lekarskim, czyli nie był zdolny do służby właśnie w w/w zakresie, to nie sposób uznać, aby wykonywanie czynności podobnych do tych wykonywanych w ramach służby, z istotnym natężeniem czynności, stanowiło w okolicznościach niniejszej sprawy wykorzystanie zwolnienia lekarskiego zgodnie z jego celem. Dodać należy również, iż jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] września 2023 r. (k. 1 akt administracyjnych postępowania dyscyplinarnego [...]) w dniu [...] września 2022 r., kiedy funkcjonariusz Ż.K., wykonując czynności służbowe w związku z niebieską kartą w jednej z rodzin, spotkała skarżącego, który stawił się u tej samej rodziny celem wykonania czynności jako kurator społeczny, skarżący nakłaniał funkcjonariuszkę do zatajenia tej okoliczności. Powyższe wskazuje, iż skarżący niewątpliwie miał zatem świadomość nieprawidłowości swojego działania i jego ewentualnych następstw. W przeciwnym razie, gdyby skarżący nie miał wątpliwości o wykorzystywaniu zwolnienia lekarskiego zgodnie z jego celem, nie uznawałby tego za okoliczność nieporządaną, którą należy utajnić w środowisku pracy. W świetle powyższych okoliczności, na tle art. 121e ust. 7 w zw. z art. 13 u.o.P., Sąd uznał, iż nie budzi wątpliwości prawidłowość dokonanej przez skarżony organ oceny i wydanego rozstrzygnięcia. Na marginesie dodać należy, iż w związku z ujawnieniem okoliczności wykonywania przez skarżącego czynności jako kurator społeczny w czasie zwolnienia lekarskiego wszczęte i przeprowadzone zostało także wobec skarżącego postępowanie dyscyplinarne. Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji orzeczenia nr [...] z dnia [...] marca 2023 r. utrzymującego w mocy orzeczenie Komendanta Policji Powiatowej nr [...] z dnia [...] stycznia 2023 r. w zakresie uznania winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej poprzez działanie naruszające zasady praworządności związane z wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego przeznaczeniem realizując obowiązki kuratora społecznego i ukarania skarżącego karą nagany. Skarga od w/w decyzji została przez tutejszy Sąd oddalona wyrokiem z dnia 20 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 308/23 (wyrok nieprawomocny). Sąd wyjaśnia, że przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne nie jest związane z przedmiotowym postępowaniem, choć częściowo wspólny pozostaje materiał dowodowy dla obu spraw. Na związek taki nie wskazuje treść art. 121e u.o.P., co oznacza, iż postępowanie dotyczące utraty uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego jest całkowicie niezależne od postępowania dyscyplinarnego, jego przeprowadzenie opiera się wyłącznie o przesłanki wskazane w art. 121e u.o.P., które są odrębne od przesłanek stwierdzenia przewinienia dyscyplinarnego. W tym zakresie należy stwierdzić, iż w istocie organ I instancji mylnie w uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] marca 2023 r. przywołał elementy istotne z punktu widzenia postępowania dyscyplinarnego i z nim związane, odnoszące się przede wszystkim do zasad etyki zawodowej. Te elementy bowiem nie mają wpływu na wynik postępowania dotyczącego utraty uposażenia przez funkcjonariusza policji. Jednak niewątpliwie prawidłowo materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie został uzupełniony przez organ II instancji i prawidłowo uzasadnione zostało, z punktu widzenia treści art. 121e u.o.P. i wymogów art. 107 § 3 k.p.a., stanowisko organu II instancji. Z powyższych względów w/w uchybienie organu I instancji pozostaje bez wpływu na wynik postępowania. Za nieuzasadnione uznał Sąd zarzuty skargi. Postępowanie w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Należy wskazać, że przepisy k.p.a. nakładają na organy obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w związku z tym winny one zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona ( art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Wbrew zarzutom zaskarżona decyzja w niczym nie narusza wskazanych w skardze przepisów k.p.a. Skarżący był także zawiadomiony i pouczony w postępowaniu odwoławczym w trybie art. 10 k.p.a. Zdaniem Sądu wszystkie okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie wyjaśnione, zgodnie z regułami zawartymi w tych przepisach. Należy przy tym zauważyć, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zezwala na uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jedynie w sytuacji, gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszenia przepisów postępowania nie można w niniejszej sprawie stwierdzić. sprawa została należycie wyjaśniona, ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości i został należycie oceniony z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wszelkim wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Należy przy tym wyjaśnić, iż art. 7a k.p.a., na który wskazał skarżący w skardze, nakazujący rozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony odnosi się do wątpliwości co do treści normy prawnej, a na gruncie przedmiotowej sprawy brak było takich wątpliwości. Zatem brak przesłanek do jego zastosowania. Zdaniem Sądu, wbrew ocenie skarżącego, na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia nie ma wpływu okoliczność, iż skarżący wykonywał czynności jako kurator społeczny, gdyż nawet charakter społeczny aktywności nie oznacza, że jest ona automatycznie dopuszczalna w trakcie zwolnienia lekarskiego. W sytuacji bowiem gdy wypełnia ona cechy pozwalające uznać, iż zwolnienie wykorzystywane jest niezgodnie z celem zwolnienia lekarskiego, nie ma znaczenia czy jest wykonywana społecznie. Natomiast w przedmiotowej sprawie okoliczności sprawy pozwoliły stwierdzić, iż zwolnienie wykorzystywane było przez skarżącego niezgodnie z jego celem. Niewątpliwie z akt sprawy nie wynika, aby wykonywane przez skarżącego czynności kuratora społecznego miały charakter incydentalny, bądź była to usprawiedliwiona obiektywnymi okolicznościami aktywność. Wbrew stanowisku skarżącego wykonywane przez skarżącego czynności jako kuratora społecznego nie można zakwalifikować jako zwykłych czynności życia codziennego. Podobne stanowisko wyraziły sądy: WSA w Gdańsku w wyroku z 18 października 2018 r., III SA/Gd 511/18, i WSA w Opolu z dnia 267/20 w wyroku z dnia 8 grudnia 2020 r. Za nieuzasadnione uznać należało także żądanie skarżącego ustalenia przez organy w toku postępowania rodzaju choroby skarżacego, gdyż nie było to wymagane z punktu widzenia ustalania przesłanek z art. 121e u.o.P. W postępowaniu dotyczącym utraty uposażenia za okres zwolnienia lekarskiego organ nie jest zobligowany do analizy jednostki chorobowej i nie ustala stanu zdrowia kontrolowanego policjanta (wyrok NSA z dnia 22 lutego 2022 r., III OSK 1016/21). Tym bardziej, iż w ustalonych w przedmiotowej sprawie okolicznościach sprawy, które opisane zostały szczegółowo powyżej, schorzenie, z powodu którego udzielone zostało zwolnienie lekarskie, nie miało żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie budziło także wątpliwości Sądu prawidłowość określenia okresu na jaki orzeczona została utrata uposażenia, gdyż prawidłowo w myśl art. 121e ust. 13 u.o.P. obejmuje ono okres zwolnienia lekarskiego, a to obejmowało okres [...] kwietnia do [...] września 2022 r. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd oddalił skargę w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. ----------------------- # 2