II SA/Go 515/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi K. spółka z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej DIAS) po rozpatrzeniu odwołania K. spółka z o. o. w [...] (skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej NUCS) z dnia [...] lutego 2024 r., nr [...], którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieprzekazywanie do systemu SENT-GEO w trakcie całej trasy przewozu towaru po terytorium kraju, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozuSENT[...]. W podstawie prawnej tej decyzji wskazano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383; dalej "o.p.") oraz art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1, 2 i 5, art. 26 ust. 1, 2,4a i 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 104; dalej "ustawa SENT"). , 1.1. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji omówił przeprowadzone w sprawie postępowanie i wskazał, że dnia [...] listopada 2022 r. pracownik skarżącej zarejestrował w systemie SENT zgłoszenie przewozu z Łotwy do Niemiec towaru o nazwie [...], o kodzie CN [...] i masie brutto 25.660 kg. Rejestrujący otrzymał od organu I instancji wezwanie do przedstawienia środka transportu wraz z towarem do kontroli. Kontrola, przeprowadzona przez funkcjonariuszy celno-skarbowych [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] odbyła się w dniu [...] listopada 2022 r. na DKP w [...]. Kontrolujący stwierdzili nieprawidłowość w przekazywaniu w trakcie trasy przewozu towaru danych geolokalizacyjnych z lokalizatora zainstalowanego w środku transportowym (nr urządzenia [...]) polegająca na braku aktywności urządzenia w dniu [...] listopada 2022 r. od godziny 10.52: 43 do godz. 14.34:20 (3 godziny 41 minut i 18 sekund). Została ona opisana w protokole kontroli. 1.2. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2023 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie.Po przeprowadzaniu postępowania dowodowego, w tym pozyskaniu informacji z Centrum Informatyki resortu Finansów (CIRF) decyzją z dnia [...] września 2023 r. nr [...], NUCS nałożył na K. sp. z o. o. w [...] karę pieniężną w kwocie [...] zł za niewywiązanie się jako przewoźnika z obowiązku przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru, aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu SENT[...]. 1.3. Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, które to zostało uznane przez organ II instancji za niedopuszczalne postanowieniem DIAS z dnia z [...] października 2023r. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzjaz uwagi na błąd doręczenia nie została wprowadzona do obrotu prawnego i nie wywołała skutków prawnych w zakresie związania nią organu podatkowego i strony. Następnie NUCS ponowił zawiadomienie strony i dnia [...] lutego 2024 r.wydał decyzję nr [...], którą ponownie nałożył na spółkę karę pieniężną wkwocie [...] zł z tej samej przyczyny. Decyzja została doręczona skarżącej dnia [...] marca 2024 r. 2. Pismem z [...] marca 2024 r. K. Sp. z o. o. w [...] wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając, że: 1) przedstawione w decyzji okoliczności i stwierdzenia organu oparte są na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym (naruszenie art. 120 § 1 op. w związku z art. 121 op. i art. 122 § 1 o.p.), gdyż organ celno-skarbowy: a) nie uwzględnił faktu, że zainstalowane w pojeździć te same urządzenie przekazujące sygnał lokalizacyjny do systemu SENT w sposób prawidłowy podczas całej trasy przejazdu przekazywało dane geolokalizacyjne do sytemu e -TOLL co potwierdza, że działało prawidłowo; b) nie uwzględnił faktu, że w równolegle realizowanym przewozie, w jadącej w bezpośredniej odległości innej ciężarówce, także odnotowano przerwę w odnotowaniu danych geolokalizacyjnych w systemie SENT, w obu pojazdach prawie co do sekundy zbieżne ze sobą tj.od godz. 10.53 do godz. 14.34, co wskazuje na zewnętrzną, niezależną od przewoźnika, przyczynę braku odnotowania przez system SENT GEO sygnału lokalizacyjnego pojazdu; c) nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy, tj. nie wziął pod uwagę, że odwołująca przy przekazywaniu danych lokalizacyjnych do systemu SENT-GEO korzystała z urządzeń i usług certyfikowanej przez Krajową Administrację Skarbową Spółki C. oraz że w systemie ANPRS odnotowano, że towar był przewożony na trasie zgodnie ze zgłoszeniem; d) bezzasadnie uznał, że monitorowany pojazd przemieszczał się w kresie [...] listopada 2022 r. w godz. 17.40-5.41 podczas, gdy w rzeczywistości znajdował się ona na parkingu MOP [...], gdzie kierowca korzystał z 11 godzinnego odpoczynku i przerwy w przewozie, e) nie uwzględnił podawanych przez stronę faktów i uzyskanych od operatora ZSL Spółki C. informacji dotyczących prawidłowości działania zainstalowanych w pojeździe urządzeń lokalizacyjnych; f) pominął ratio legis przepisów ustawy SENT i główny cel i założenie towarzyszące wprowadzeniu tych przepisów, tj. ochrona legalnego handlu, a nie zwiększanie wpływów budżetu państwa z tytułu kar nakładanych z powodów uchybień formalnych i niezawinionych, jak w przypadku odwołującej; 2) zawiera istotne wady w uzasadnieniu faktycznym, który nie dowodzi, iż strona w jakikolwiek sposób przyczyniła się do braku odnotowania w systemie SENT aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem przewozu (naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 o.p. oraz art. 210 § 4 o.p.); 3) organ celno-skarbowy pominął wszelkie istotne fakty i rzeczowe wyjaśnienia świadczące na korzyść odwołującej, dokonując bezzasadnego nałożenia na spółkę kary pieniężnej (naruszenie art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p. i art. 191 o.p). 2.1. Nadto skarżonej decyzji spółka K. zarzuciła"naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego": 1) art. 22 ust. 3 i art. 26 ust. 3 ustawy SENT przez jego niezastosowanie w okolicznościach sprawy i błędną, zawężającą interpretację pojęcia interesu publicznego,w sytuacji, gdy:spółka nie przyczyniła się do braku odnotowania przez system SENT danych lokalizacyjnych pojazdu, a okoliczności sprawy potwierdzają fakt, że zdarzenie miało niezależne od spółki zewnętrzne przyczyny, co potwierdzają okoliczności, iż w pojeździe realizującym równoległy przewóz, urządzenie lokalizacyjne zainstalowane w pojeździe działało prawidłowo i spółka nie osiągnęła jakiejkolwiek korzyści z powodu nieprawidłowości, a budżet państwa nie poniósł żadnych strat; 2) art. 121, 122, 187 i 191 o.p. przez nierozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności dotyczących tego, że monitorowany pojazd przemieszczał się w okresie [...] listopada 2022 r. w godz. 17.40-5.41 podczas, gdy w rzeczywistości znajdował się on na parkingu MOP [...], gdzie kierowca korzystał z 11 godzinnego odpoczynku i przerwy w przewozie, tego, że brak odnotowania przejazdu w systemie SENT miał przyczyny zewnętrzne, niezależne od skarżącej i tego, że w tym samym czasie prawidłowo działał system lokalizacyjnym e-TOLL; 3) art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji przez pominięcie dyrektyw wykładni celowościowej i funkcjonalnej przy interpretacji przepisów ustawy SENT, co skutkowało nałożeniem kary niewspółmiernej do skali naruszeń i stopnia zawinienia odwołującej, podczas gdy nie doszło do żadnych naruszeń prawa, a strona dochowała staranności i dopełniła ciążących na niej obowiązków; 4) art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2023 r. poz. 221) przez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania przedsiębiorcy do władzy publicznej i nałożenie na odwołującą kary pieniężnej wbrew zasadom proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania; 5) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. i art. 207 o.p. w zw. z art. 2a o.p. przez zawarcie istotnych wad w uzasadnieniu faktycznym i prawnym, nie pozwalających rozpoznać zasadności podstaw rozstrzygnięcia organu I instancji, gdyż organ nie uwzględnił okoliczności potwierdzających zrealizowanie przez odwołującą wszelkich ciążących na niej obowiązków. 3. Nieuwzględniając tego odwołania i utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2024 r. DIAS opisał przebieg sprawy i dokonane przez organ i instancji ustalenia. Następnie szczegółowo omówił zasady, cele i funkcje systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. 3.1. Organ wskazał, że przedmiotowy przewóz podlegał regulacji ustawy SENT i został zgłoszony do rejestru transportu towaru podlegającego monitorowaniu,co zostało stwierdzone podczas kontroli. Podkreślił, że do obowiązków przewoźnika należy w szczególności przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, przewożącego towary wrażliwe po terytorium kraju. Aby zrealizować ten obowiązek przewoźnik musi wyposażyć środek transportu w lokalizator, chyba że dane przekazywane będą do systemu SENT za pomocą zewnętrznego systemu lokalizacji. Ustawodawca zapewnił przewoźnikom dowolność wyboru w tym zakresie.W zgłoszeniu przewozu jako urządzenie monitorujące przewóz podane było urządzenie [...]. W toku kontroli stwierdzono brak aktywności tego urządzenia przekraczający godzinę (długość przerwy: 3 godziny 41 minut i 18 sekund). Kierowca poinformował kontrolujących, że pojazd wyposażony jest w zewnętrzne urządzenie lokalizacyjne, dane do systemu przekazywane są automatyczne, a on nie ma możliwości ani włączenia, ani wyłączenia, ani sprawdzenia poprawności działania urządzenia. Z pisemnej informacji uzyskanej od Centrum Informatyki Resortu Finansów (CIRF) wynika, że w dniu [...] listopada 2022 r. nie odnotowano awarii systemu SENT-GEO. Przewoźnik nie zgłaszał problemów w działaniu systemu w trakcie realizacji przewozu towaru. Organ wskazał też, że skarżąca spółka upoważniła C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] do zgłoszenia do systemu monitorowania drogowego przewozu towarów (Platforma Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych, System e-Przewóz, SENT-GEO) swoich pojazdów, w tym realizującego przedmiotowy przewóz. W odpowiedzi na zapytanie organu, pismem z [...] lipca 2023 r.C. sp. z o.o. wskazała, że pomimo dołożenia przez nią "wszelkich starań w skonfigurowaniu urządzenia nie może zidentyfikować przyczyn wystąpienia zakłóceń w transmisji danych w badanym okresie. Wskazano tez, że zgodnie z jej wiedzą, dane lokalizacyjne urządzenia zamontowanego w kontrolowanym pojeździe gromadzone były w systemie spółki w sposób prawidłowy. 3.2. Dalej DIAS stwierdził, że określony w art. 10a ust. 1 ustawy SENT obowiązek zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych nie może być realizowany wyłącznie poprzez wyposażenie środka transportu, o którym mowa w art. 10a ust. 1, w lokalizator lub zawarcie umowy z operatorem zewnętrznym na przekazywanie do rejestru danych geolokalizacyjnych środka transportu z zewnętrznego systemu lokalizacji. Obowiązkiem przewoźnika jest również bieżąca kontrola sprawnego przekazu danych. Ten obowiązekprzewoźnika wynika wprost z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, ściślej z takich określeń jak: "cała trasa przewozu" i "aktualne dane geolokalizacyjne", które wykluczają wąską wykładnię obowiązku przewoźnika tylko do zapewnienia działania urządzenia monitorującego przejazd/lokalizatora w momencie rozpoczęcia jazdy. Z akt sprawy wynika, że spółka nie zapewniła przekazywania w trakcie całej trasy przewozu towaru aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Przerwa w przekazywaniu danych lokalizacyjnych była dłuższa niż 1 godzina. Odpowiedzialność za dokonywanie poszczególnych czynności przy przewozie towarówwrażliwych, ponoszą podmioty gospodarcze wymienione w ustawie SENT, czyli w niniejszej sprawie przewoźnik. Organ zaznaczył, że spółka jako profesjonalny przewoźnik, który zna przepisy prawa, jakim podlega przewóz towarów wrażliwych, powinna dołożyć wszelkiej staranności, aby zapobiec naruszeniom tych przepisów. Zatem zasadnie uznał, że zaistniały przesłanki do wszczęcia wobec spółki postępowania, a w konsekwencji do wymierzenia jej kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT, ponieważ to spółka ponosi pełną odpowiedzialność za powstałą sytuację. Zdaniem organu dla ustalenia, czy wypełniona została dyspozycja art. 22 ust. 2a ustawy SENT, wystarczające jest wykazanie, że doszło do naruszenia obowiązków (w tym przypadku określonych w art. 10a ust. 1 ustawy).W przypadku, kiedy organ stwierdzi naruszenie, nakłada na przewoźnika karę pieniężną. Przewidziana w ustawie SENT kara za to naruszenie to [...] zł. OrganI instancjinałożył zatem naspółkę karę w odpowiedniej wysokości. 3.3. W ocenie DIAS w sprawie nie zostały spełnione przesłanki umorzenia postępowania.Podkreślił, że odstąpienie od nałożenia kary nie jest tożsame z umorzeniem postępowania i ma ono charakter uznaniowy. Zdaniem DIAS w toku postępowania przed organem I instancji spółka nie przedstawiła żadnych dowodów, które pozwoliłyby na ustalenie, czy zaistniały przesłanki przemawiające za ewentualnym odstąpieniem od nałożenia kary. Organ I instancji pozyskał stosowne dokumenty z urzędu. Na ich podstawie DIAS ustalił, że: - spółka nie posiada zaległości, - nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne z jej majątku, - nie występowała z wnioskiem o ulgi w spłacie zobowiązań (lata 2019-2022), - dokonała czynności majątkowych, dot. nabycia pojazdów, tj. zakupiła dwie [...] rok produkcji [...];[...] rok produkcji [...] i [...] rok produkcji [...], - wg poziomu średniego, rocznego zatrudnienia w 2022 r. spółka kwalifikowała się do poziomu małego przedsiębiorstwa; danych o wielkości obrotu na czas sporządzania pisma organ skarbowy jeszcze nie posiadał. - w ramach prowadzonej działalności nabyła środki trwałe: w 2022 r. na kwotę: [...] zł i w 2023 r. na kwotę: [...] zł - składa deklaracje rozliczeniowe i nie posiada zadłużenia na ubezpieczenie społeczne, - spółka posiadała zadłużenie na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na różnicę składki za [...] na kwotę: [...] zł, - jako płatnik występowała do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań ze względu na sytuację SARS COVID-19. Ze sprawozdania finansowego za rok 2022 wynika, że w 2021 r. skarżąca spółka osiągnęła zysk netto ponad [...] zł i podobnie w 2022 r. Z kolei z zeznań CIT-8 i PIT-3x wynika, iż spółka w 2020 r. osiągnęła dochód [...] zł, a w 2021 r. z kolei [...] zł.).Z Systemu Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej, wynika że w latach 2021-2023 spółka otrzymała pomoc publiczną o łącznej wartości [...] zł. (szczegółowe dane są zawarte na s. 19-21 decyzji). Organ podał też, że od [...] kwietnia 2017 r. do [...] listopada spółka zarejestrowała jako przewoźnik 54 zgłoszenia, a do dnia [...] lutego 2024 roku - 151 zgłoszenia. Taka ilość zgłoszeń, zdaniem organu, dowodzi, że jest ona doświadczonym podmiotem w zakresie przewozów towarów wrażliwych.Z analizy systemu KARTA2 wynika, że wobec spółkiwszczętychjest9 postępowań w związku z naruszeniem przepisów ustawy SENT. W ocenie organu skarżąca spółka nie przedstawiła żadnych argumentów, które miałyby istotny wpływ na ocenę sytuacji i wymierzenie kary pieniężnej, jak również nie wskazali na sytuacje, które warunkowałyby przyznanie ulgi ze względu na "ważny interes" spółki. 3.4. Zdaniem DIAS za odstąpieniem od nałożenia sankcji nie przemawia również interes publiczny. W tym bowiem interesie leży powszechne i prawidłowe stosowanie prawa przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw towarów wrażliwych. Przyjęte rozwiązania służą prawidłowej realizacji obrotu towarowego i chronią legalny handel takimi towarami. Każdy zatem z podmiotów tego łańcucha jest obowiązany w trakcie całej trasy umożliwić lokalizację pojazdu wraz z towarem. W interesie publicznym leży, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, a przede wszystkim, by podmioty zajmujące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. W interesie publicznym jest to, by zastosowana sankcja spełniła swoje funkcje prewencyjne. W ocenie organu w sprawie nie było wyjątkowych okoliczności. Spółka nie wywiązała się z obowiązku zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych pojazdu, którym wykonywała przewóz. Wszelkie skutki złej realizacji obowiązków ustawowych, obciążają podmiot obowiązany do ich realizacji, w tym przypadku przewoźnika. Przewoźnik w każdym momencie ma możliwość weryfikacji prawidłowości działania systemu SENT w zakresie przesyłania danych geolokalizacyjnych wraz z monitorowaniem aktualnej pozycji lokalizatora GPS. Spółka nie skorzystała z tej możliwości, co świadczy o braku należytej staranności przy wykonywaniu nałożonych na nią obowiązków. Zadaniem przewoźnika jest pełnienie nadzoru nad wykonywanym transportem. Nadzór ten nie ogranicza się jedynie do wyposażenia pojazdu w lokalizator/urządzenie monitorujące przewóz. Odpowiedzialność przewoźnika rozciąga się dalej - do nadzoru nad prawidłowym działaniem tego urządzenia. Spółka nie dopełniła wszystkich obowiązków związanych z przekazywaniem do właściwego rejestru przez cały czas przejazdu aktualnych danych geolokalizacyjnych pojazdu, zatem dopuściła się naruszenia obowiązków wynikających z ustawy SENT. Na naruszenie to nie miały wpływu żadne niezależne od niej okoliczności. Sytuacja ta spowodowana była wyłącznie zaniedbaniem przy wykonywaniu nałożonych na przewoźnika obowiązków. Zatem nałożenie kary, określonej w ustawie SENT, w wysokości [...] zł jest współmierne i proporcjonalne do wagi naruszenia, a także zgodne z pojęciem sprawiedliwości społecznej. W tym wypadku, jak już słusznie stwierdził organ I instancji, nałożenie kary na spółkę jest zgodne z założeniem i celem wprowadzonych przepisów ustawy SENT. Zdaniem DIAS organ I instancji prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i w konsekwencji, nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów, zasadnie uznał, że zaistniały przesłanki do wymierzenia Spółce kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT. 3.5. Organ odniósł się też do tego, że pierwsza wydana przez organ I instancjidecyzja nie została doręczona stronie w sposób zgodny z przepisami o doręczeniach, tym samym nie weszła do obrotu prawnego. Powyższy stan prawny oznaczał konieczność doręczenia decyzji w sposób wskazany w ustawie Ordynacja podatkowa. Po otrzymaniu akt NUCS zauważył, że nieprawidłowo doręczył stronie również zawiadomienie o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie. Pomimo, że spółka skorzystała ze swoich uprawnień, to chciał naprawić swój błąd i z uwagi na obowiązek zapewnienia czynnego udziału w postępowaniuponownie wyznaczono spółce 7-dniowy termin do zapoznania się aktami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie, po czym wydano ponownie decyzje (będąca przedmiotem odwołania). Zdaniem DIAS pierwsza decyzja organu I instancji z dnia [...] września 2023 r. nie wiąże organów i stron postępowania, gdyż nie weszła ona bowiem do obrotu prawnego. Skutki prawne wywołało wydanie i doręczenie decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. 4. W skardze na decyzję DIAS z dnia [...] sierpnia 2024 r. K. spółka z o. o. w [...] zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 233 § 1 pkt 1 wzwiązku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 i art. 191 o.p. poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień skarżącej, niepodjęcie w ramach postępowania odwoławczego własnych działań merytorycznych mających na celu prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i w konsekwencji niezasadne utrzymanie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy Naczelnik UCS w [...] prowadząc postępowania wobec skarżącej naruszył zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych i zasadę prawdy obiektywnej, gdyż: a) nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy, tj. nie wziął pod uwagę, że skarżąca przy przekazywaniu danych lokalizacyjnych do systemu SENT-GEO korzystała z urządzeń i usług certyfikowanej przez Krajową Administrację Skarbową Spółki C. oraz że w systemie ANPRS odnotowano, że towar był przewożony; b) nie uwzględnił faktu, że zainstalowane w pojeździe te same urządzenie przekazujące sygnał lokalizacyjny do systemu SENT w sposób prawidłowy podczas całej trasy przejazdu przekazywało dane geolokalizacyjne do systemu e-TOLL co potwierdza, że działało prawidłowo; c) nie uwzględnił faktu, że w równolegle realizowanym przewozie, w jadącej w bezpośredniej odległości innej ciężarówce, także odnotowano przerwę w odnotowaniu danych geolokalizacyjnych w systemie SENT wynoszącą 3 godziny, 41 minut i 37 sekund, w obu pojazdach zbieżne co do sekundy ze sobą tj. od godz. 10.53:03 do godz. 14.34:21, co wskazuje na zewnętrzną, niezależną od przewoźnika, przyczynę braku odnotowania przez system SENT GEO sygnału lokalizacyjnego pojazdu; d) nie uwzględnił podawanych przez stronę faktów i uzyskanych od operatora ZSL Spółki C. informacji dotyczących prawidłowości działania zainstalowanych w pojeździe urządzeń lokalizacyjnych oraz informacji o przerwie w przemieszczaniu się pojazdu: e) pominął ratio legis przepisów ustawy SENT i główny cel i założenie towarzyszące wprowadzeniu tych przepisów, tj. ochrona legalnego handlu, a nie zwiększanie wpływów budżetu państwa z tytułu kar nakładanych z powodów uchybień formalnych i niezawinionych, jak w przypadku skarżącej;a w efekcie niedostrzeżenie, że Naczelnik UCS w [...] nie wyjaśnił wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, a w skutek tego dokonał nieprawidłowej oceny materiału dowodowego; 2) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 191 o.p. i w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i §4 o.p. przez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i niewyjaśnienie w decyzji zarówno organu I jak i II instancji, na jakiej podstawie organy uznały, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny oraz nieprzedstawienie konkretnych powodów nieuwzględnienia wyjaśnień zgłaszanych przez skarżącą, w sytuacji, gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego pozwoliłaby na stwierdzenie niezależnych od skarżącej, zewnętrznych przyczyn braku odnotowania przez system SENT danych geolokalizacyjnych pojazdu i brak zawinienia spółki w powstaniu stwierdzonej nieprawidłowości w rejestracji przewozu towaru i w rezultacie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, a w efekcie nieprawidłowe, niezgodne z wymogami art. 210 §4 o.p. uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu I i II instancji; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 10a ust. 1 i art. 22 ust. 2a ustawy SENT,przez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w kwocie [...] zł z powodu niewykonania obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, w sytuacji, gdy: a) skarżąca w żaden sposób nie przyczyniła się do braku odnotowania przez system SENT danych lokalizacyjnych pojazdu, a okoliczności sprawy potwierdzają fakt, że zdarzenie miało niezależne od spółki zewnętrzne przyczyny co potwierdzają okoliczności, iż w pojeździe realizującym równoległy przewóz także odnotowanoprzerwę w odnotowaniu danych przez system SENT mającą miejsce w tym samym czasie i o długości; b) okoliczności sprawy potwierdzają fakt, że dostarczone i obsługiwane przez zewnętrzny podmiot - Spółkę C. Sp. z o.o. - urządzenie lokalizacyjne zainstalowane w pojeździe działało prawidłowo, gdyż w tym samym czasie przekazywało w sposób prawidłowy, bez żadnych przerw, dane lokalizacyjne do systemu e-TOLL; 2) art. 22 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3 ustawy o SENT w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez ich niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny, w tym: a) błędną wykładnię i pominięcie w ustalaniu pojęcia ważnego interesu publicznego zasad proporcjonalności, bezpieczeństwa i zaufania do organów państwowych oraz pominięcie: - rzeczywistej intencji ustawodawcy i nieodstąpienie od nałożenia kary pomimo braku uszczuplenia wpływów Skarbu Państwa w podatku akcyzowym i podatku od towarów i usług; - faktu, że skarżąca dochowała wszelkich starań i wykonała wszystkie czynności związane z rejestracją i zgłoszeniem przewozu, a powstałe uchybienie było od niej całkowicie niezależne i niezawinione i nie powstało w wyniku działania czy zaniechania skarżącej; - faktu, że pojazd, którym dokonywano przewozu i zainstalowane w nim urządzenie lokalizacyjne było sprawne i na bieżąco przekazywało dane lokalizacyjne, gdyż trasa przejazdu została w sposób prawidłowy odnotowana przez system poboru opłat e-TOLL; - nieuwzględnienie okoliczności, że brak odnotowania w systemie SENT przejazdu pojazdu miał przyczyny zewnętrzne - niezależne od spółki co znajduje potwierdzenie w braku odnotowania równoległego przejazdu drugiej ciężarówki w tym samym dokładnie czasie co do sekundy zbieżne ze sobą; - okoliczności, że spółka była przekonana, że urządzenie geolokalizacyjne, za którego pracę i prawidłowość przekazywania danych był odpowiedzialny podmiot zewnętrzny – C. Sp. z o.o., przekazuje dane do systemu SENT-GEO, a w sprawie nie ustalono, aby działało nieprawidłowo czy uległo awarii; - okoliczności, że zaistniała sytuacja nie była następstwem czy skutkiem jakichkolwiek nielegalnych czy niezgodnych z prawem działań; a w efekcie zastosowanie niewspółmiernych środków (kary) względem celu jaki ma osiągnąć ustawa SENT. 3) art. 31 ust 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez naruszenie zasady proporcjonalności, co przejawiło się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu, jaki ma osiągnąć ustawa SENT i nieuwzględnieniem innych mniej uciążliwych dla strony rozwiązań przewidzianych przez tę ustawę. Na podstawie powyższych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz umorzenie postępowania lubuchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto spółka wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także o zasądzenie od organów podatkowych na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi powyższe zarzuty zostały rozwinięte i uzasadnione. 6. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 7. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. 8. Podstawę materialną kontrolowanych przez sąd decyzji stanowił art. 22 ust. 2a ustawy SENT, zgodnie z którym w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowaw art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł, gdyż przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Kontrolowany przewóz, którego podlegał, co jest niesporne przepisom ustawy SENT zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy SENT. Jako, iż chodziło o przemieszczenie towaru z jednego państwa członkowskiego UE do drugiego (tj. z Łotwy do Niemiec) przez terytorium Polski, obowiązki w zakresie zgłoszenia SENT do rejestru spoczywały na skarżącej spółce stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy SENT, które zostały przez nią zrealizowane. Niesporne w sprawie było również, że wykonywany transport mieścił sięw pojęciu przewozu towarów, o którym mowa w art. 2 pkt 9 ustawy SENT, odbywał się bowiem po drodze publicznej, zaś skarżąca spółka była przewoźnikiem w rozumieniu art. 2 pkt 8 ustawy o SENT, co wynika z protokołu kontroli z [...] grudnia 2022 r. i dokumentu CMR. 9. Zasadnicza oś sporu koncentrowała się wokół kwestii, czy rzeczywiście skarżąca spółka nie dopełniła obowiązku wskazanego w art. 10a ust. 1 ustawy SENT, tj. przekazywania danych geolokalizacyjnych w odniesieniu do przewozu objętego zgłoszeniem. W ocenie Sądu prawidłowe są ustalenia organów obu instancji poczynione na podstawie analizy systemu SENT GEO i zabezpieczonej w tym zakresie dokumentacji, że brak było przekazywania przez spółkę danych geolokalizacyjnych na trasie przewozu przez terytorium Polski towaru objętego zgłoszeniem w dniu [...] listopada 2022 r. od godz.10.52: 43 do godz. 14.34:20 (3 godziny 41 minut i 18 sekund). Z ustaleń organów wynika, żenie odnotowano w tym okresie awarii systemu SENT GEO, która uniemożliwiała poprawne przesyłanie danych i awarii takiej również nie zgłaszała sama spółkaw powyższym czasie. Zatem brak było podstaw do kwestionowania prawidłowości działania systemu. Przy tym potwierdzenia tej okoliczności nie stanowi fakt, na który powołała się skarżąca, że w tym samym czasie i miejscu przerwa w przesyłaniu danych miała miejsce w innym równolegle poruszającym się pojeździe przewoźnika. Świadczy to raczej o problemie systemowym występującym u operatora lokalizatorów, którymi posługuje się skarżąca w swoich pojazdach, tj. C. sp. z o.o. w [...]. Podkreślić należy, iż tenże operator nie potrafił zidentyfikować przyczyn nieprzekazywania sygnału GPS, wskazując na prawidłowość gromadzenia informacji w systemie. Przy czym, co wynika z akt innych spraw skarżącej dotyczących tej samej nieprawidłowości sytuacje te powtarzały się wielokrotnie (por. wyroki wydane w sprawach II SA/Go 370/23, II SA/Go 281/24, II SA/Go 189/24, II SA/Go 525/24orazII SA/Go 526/24 tutejszego sądu). 10. Sąd podziela pogląd organu, że obowiązek przewoźnika nie ogranicza się jedynie do wyposażenia pojazdu w lokalizator lub zewnętrzny system lokalizacji, ale również, czy przede wszystkim, do nadzoru nad wykonywanym transportem, w tym, czy wykonujący transport kierowca w sposób właściwy używa lokalizatora albo wspomnianego systemu. Zatem przewoźnik ma nie tylko wyposażyć środek transportu w lokalizator bądź urządzenie zewnętrzne pozwalające na przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem do rejestru SENT, ale i zapewnić skuteczność przekazu tych danych (por. wyroki NSA z 12 grudnia 2022 r., II GSK 317/22 i 7 czerwca 2022 r., II GSK 787/20; CBOSA). Odpowiedzialność za prawidłowe przekazywanie danych do systemu SENT GEO ciąży na przewoźniku, a nie na operatorze, za pośrednictwem którego przekazuje dane. Wynika to jednoznacznie z treści art. 10a ust. 1 i art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Korzystanie przez przewoźnikaz usług przedsiębiorcy zewnętrznego, z którym zawarł umowę na obsługę urządzeń geolokalizacyjnych jest dobrowolne i nie zwalnia przewoźnika z odpowiedzialności nawet w przypadku nieprawidłowego funkcjonowania tej usługi. To na przewoźniku spoczywa zatem obowiązek stałej kontroli wykonywanego przewozu w celu sprawdzenia czy dane geolokalizacyjne przekazywane są do systemu. Przewoźnik ma obowiązek weryfikować prawidłowość działania przekazywania tych danychw systemie SENT i tę weryfikację powinien dokonać najpóźniej w chwili przekroczenia granicy i kontynuować – stosownie do art. 10c ust. 1 ustawy SENT- w trakcie całego przejazdu, aż do momentu opuszczenia kraju. Tych czynności spółka niewątpliwie nie podejmowała przez stronę https://puesc.gov.pl/web/puesc/sent-zew-user oraz system SENTGEO. Z materiału dowodowego w sprawie nie wynika także, aby kierowca wyposażony został w mobilną aplikację kierowcy, która pozwalałaby na bieżąco ustalać okoliczność prawidłowości przekazywania danych geolokalizacyjnych. 11. Z powyższych względów podniesiona przez skarżącą okoliczność zakończenia współpracy z dotychczasowym dostawcą usług firma C. pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji. Okoliczność ta bowiem w żaden sposób nie podważa prawidłowości ustalonego przez organy stanu faktycznego w sprawie i jego oceny na tle ustalonego stanu prawnego i nie ma znaczenia w świetle przytoczonych powyżej rozważań Sądu dotyczących charakteru i zasad odpowiedzialności przewoźnika na gruncie ustawy SENT, a także analizowanych przez organ przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary. Zasadą jest, iż odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi przedsiębiorca i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługujew wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyroki NSA z 6 lipca 2011 r., II GSK 716/10 i 12 grudnia 2019 r., II GSK 676/19, CBOSA). Strona jako profesjonalny przedsiębiorca, powinna dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa i tak zorganizować działalność przedsiębiorstwa,w tym nadzór nad pracownikami, aby wypełniać obowiązki przewidziane w tych przepisach. Nie zwalniało bowiem z odpowiedzialności skarżącej spółki przekazywanie danych do KAS w innym systemie związanym z naliczaniem opłat za korzystanie z dróg. Warunkiem koniecznym dla prawidłowego przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu przewożącego towar wrażliwy jest powiązanie numeru lokalizatora zamontowanego w tym pojeździe, zarejestrowanego również w systemie SENT GEO z konkretnym numerem zgłoszenia SENT i przekazywanie danychw ramach tego systemu, a to niewątpliwie nie miało miejsca. Ustawodawcaw ustawie SENT nie wprowadził regulacji, które zwalniałyby przewoźnikaz obowiązku przesyłania danych do właściwego rejestru w związkuz monitorowaniem ruchu pojazdu w ramach innego systemu. 12. Oceniając zasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowegoSąd uznał, że postępowanie przed organami obu instancji odpowiadało standardom postępowania w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, zarówno w zakresie zabezpieczenia podstawowych uprawnień uczestnika procesu, jak i realizacji odpowiadających im obowiązków organu wyznaczonych powołanymi nie narusza prawa. Okoliczności faktyczne sprawy poczynione przez organ nie budzą wątpliwości w świetle przedstawionej powyżej analizy i znajdują swoje uzasadnienie oraz podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym. Zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania,o których mowa w powołanych wyżej przepisach o.p. oraz w zgodzie z art. 191 o.p. Ponadto organy obszernie wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się wymierzając skarżącej karę pieniężną za stwierdzone naruszenie i nie korzystającz instytucji odstąpienia od kary. Uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określonew art. 210 § 4 o.p. w stopniu umożliwiającym kontrolę przez sąd administracyjny. To, że strona nie zgadza się z tą argumentacją, nie świadczy o naruszeniu zasady zaufania do organów administracji, czy też naruszeniu wspomnianego przepisu określającego elementy konieczne uzasadnienia decyzji. W związku z tym - zdaniem Sądu - stan sprawy w odniesieniu do nieprawidłowości (typizacji deliktu administracyjnoprawnego) jest niewątpliwy i został on ustalony oraz udowodniony przez organy zgodnie z przepisami o.p. Również nie budzi wątpliwości wysokość kary, która została określona zgodnie z art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Skonstruowaną w ustawie SENT odpowiedzialność i przewidzianą w art. 22 ust. 2a tej ustawy sankcję określa się mianem administracyjnej, co oznacza, że do jej zastosowania wystarczające jest samo popełnienie stypizowanego przez przepis prawa materialnego czynu, bez względu na winę podmiotu odpowiedzialnego lub osób działających w jego imieniu lub na jego rzecz. Nie jest więc wymagane celowe działanie ze strony osób działających w imieniu spółki. 13. Odnosząc się do kwestii odstąpienia od nałożonej kary wskazać należy, że w kontrolowanej sprawie brak jest okoliczności mogących uzasadnić wystąpienie przesłanki "ważnego interesu przewoźnika". Na podstawie przeanalizowanej szczegółowo przez organy sytuacji finansowej i majątkowej spółki brak jest podstaw do twierdzenia, że kara w kwocie [...] zł naruszy stabilność funkcjonowania i zagrozi jej płynności finansowej. Spółka nie powoływała się również na jakieś szczególne, nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiałyby jej poniesienie kary za stwierdzone naruszenie. Niewątpliwie zderzenie powyższych okoliczności z wysokością wymierzonej kary pozwala uznać, iż jej uiszczenie nie spowoduje utraty płynności finansowej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje prezentowane w orzecznictwie stanowisko, w myśl którego odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej zawsze leży w interesie strony postępowania, prowadząc do zmniejszenia jej obciążeń finansowych, bądź spożytkowania środków z nałożonej kary na inne cele strony (wyrok NSA z 12 marca 2020 r., II GSK 1464/19). Nie jest to jednak równoważne z przesłanką "ważnego interesu" w rozumieniu art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Obowiązkiem każdego podmiotu jest przestrzeganie norm prawnych, a konsekwencją ich naruszenia jest właśnie sankcja przewidziana prawem. Kara pieniężna wiąże się z wypełnieniem nałożonych przez ustawodawcę wymogów, ważnych z punktu widzenia właściwego funkcjonowania życia społecznego. Zasadą jest uiszczanie należności publicznych, w tym kar, a odstąpienie od nich stanowi wyjątek i powinno być uzasadnione szczególnymi okolicznościami, które realnie zagrażają bytowi osoby wnioskującej. Należy zatem unikać sytuacji, w której odstąpienie od kary stawiałoby stronę w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych podmiotów, znajdujących się w podobnej lub gorszej sytuacji. Z analizy stanu finansowego skarżącej wynika, że zastosowanie tej przesłanki byłoby jej uprzywilejowaniem, tym bardziej że w stanie faktycznym sprawy brak zgłoszenia leżał wyłącznie po jej stronie. 14. Zdaniem Sądu zasadnie organy administracji publicznej przyjęły, że nie została spełniona również druga przesłanka określona w art. 22 ust. 3 ustawy SENT, uzasadniająca odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. interes publiczny. Z jednej strony w interesie publicznym leży, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty zajmujące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowywały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 lipca 2021 r., II SA/Go 467/21). Udzielanie pomocy w jakiejkolwiek formie nie może przy tym stanowić zakłócenia konkurencji na rynku poprzez sprzyjanie tylko niektórym przedsiębiorcom, stawianie ich w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów i prowadzić do zachwiania zasady proporcjonalności oraz równości wobec prawa. Z drugiej natomiast strony wprowadzenie przesłanki interesu publicznego do omawianej ustawy oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez orzekający w takiej sprawie organ kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach. Jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą – wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy zastosowanie ulgi). Dokonując "ważenia" obu wartości organ powinien uwzględnić także inne dyrektywy, wspólne dla całego społeczeństwa, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. Interes publiczny sprowadza się również do przeciwdziałania sytuacjom, gdy dokonanie zapłaty kary pieniężnej spowodowałoby takie pogorszenie sytuacji ekonomicznej podmiotu, że na skutek zapłaty kary stałby się beneficjentem pomocy publicznej. Efekt przysporzenia do budżetu państwa na skutek uiszczenia kary byłby zatem pozorny. W interesie publicznym leży zatem, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa i ponosili ich konsekwencje, ale nie w taki sposób, że konsekwencje te prowadziłyby do sięgania po pomoc publiczną (por. wyroki NSA z dnia 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11; 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/19; 22 stycznia 2020 r., II GSK 629/19). W tym znaczeniu dopuszczenie przez ustawodawcę możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w przypadkach uzasadnionych interesem publicznym oznacza, że rezygnacja z dochodzenia takich należności będzie zbieżna z tym interesem. 15. Zdaniem sądu w niniejszej sprawie z akt sprawy powinno wynikać, że istnieją podstawy do uwzględnienia takich szczególnych okoliczności uzasadniających rozważenie odstąpienia od ukarania z uwagi na interes publiczny, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponadto ratio legis ustawy SENT zasadniczo sprowadza się do zwiększenia skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Celem zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania (kontroli) przewozu towarów uznanych za "wrażliwe" prawodawca uznał, by przewóz niektórych towarów był rejestrowany, dostrzegając konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu tego typu towarów. Wprawdzie zgodzić się należy z poglądem, że celem nakładania tych kar nie powinno być zwiększenie w ten sposób dochodów budżetu państwa, to jednak nie można pominąć, że funkcją regulacji ustawy SENT jest wspomniana funkcja prewencyjna, która przez groźbę wysokiej kary za naruszenia norm monitorowana przewozu towarów wrażliwych ma odstraszać podmioty podlegające ustawie SENT od lekceważenia rygorów zgłaszania przewozu tych towarów. O tym, że tego typu prewencyjne rozwiązanie jest celowe przekonuje stwierdzona w niniejszym postępowaniu okoliczność, iż nieprawidłowość, za którą nałożono karę nie jest pierwszą nieprawidłowością, której dopuścił się przewoźnik w okresie poprzedzającym wydanie decyzji. Jak bowiem ustalił organ i co wynika z akt administracyjnych sprawy, jako przewoźnik towarów objętych systemem monitorowania przewozu w analizowanym okresie kontrolowano inne przewozy w kilku z nich, w opisanych wyżej sprawach prowadzonych przez tutejszy sąd doszło do naruszenia przepisów ustawy SENT. 16. Zdaniem sądu przewidziana w art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy SENT kara pieniężna nie jest też nieproporcjonalna w odniesieniu do stwierdzonego deliktu. Tutejszy sąd nie stosuje paremii"dura lex sed lex", bowiem ocenia sankcje przewiedziane ustawą SENT w sposób refleksyjny, kierunkowany określoną w art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej zasadą demokratycznego państwa prawa i zasadą proporcjonalności, w szczególności w aspekcie współmierności zastosowanych kary względem celu i funkcji, którym służy ustawa SENT. Pomijając złożoną i kontrowersyjną kwestię kompetencji sądu administracyjnego do kontroli konstytucyjności ustawy (dotychczas nie stwierdzono niekonstytucyjności przepisów ustawy SENT) zarzut nieproporcjonalności kary uwzględniany jest w orzecznictwie wyjątkowo, w sposób zindywidualizowany do okoliczności sprawy i przede wszystkim rodzaju naruszenia prawa. Za nieproporcjonalne uznawał tutejszy sąd kary wymierzone w sprawach, w których strony dopuściły się drobnych błędów formalnych lub oczywistych omyłek (takich jak tzw. literówki w numerach rejestracyjnych pojazdów). W niniejszej sprawie występuje zupełnie inna sytuacja, a mianowicie doszło do kolejnego naruszenia, które godzi bezpośrednio w cele i funkcje ustawy i sens monitoringu towaru wrażliwego. Stwierdzone nieprawidłowości polegały na naruszeniu przez spółkę obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych, który jest istotny z punktu widzenia nadzoru nad prawidłowością przewozu towarów wrażliwych. Dlatego nie mogą być oceniane tak samo, jak naruszenia określane jako "drobne". Brak informacji o bieżącym położeniu środka transportu uniemożliwia ciągłość monitorowania. Nie jest wykluczone, że w tym okresie, gdy pojazd nie podlega monitoringowi, może dojść do naruszenia prawa mającego wpływ na zobowiązania podatkowe oraz ochronę przed niezgodnym z prawem usunięciem odpadów. Może m.in. wystąpić obrót poza ewidencją, a to ma bezpośredni wpływ na dochody budżetu. Naruszenie to jest istotne z perspektywy działania całego systemu monitorowania i nie stanowi wyłącznie nieistotnego uchybienia formalnego. Jest ono również następstwem braku należytej staranności ze strony przewoźnika, o czym dodatkowo świadczy fakt, iż uchybienia te nie były przypadkiem jednostkowym Takie zachowania nie mogą być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. W interesie publicznym leży bowiem powszechne, prawidłowe stosowanie przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw przepisów prawa. Każdy zatem z podmiotów obowiązany jest w trakcie całej trasy umożliwić lokalizację pojazdu wraz z towarem, zaś w sytuacji nieprzestrzegania przepisów prawa winien mieć świadomość konsekwencji, a przede wszystkim sankcji, które są istotnym elementem ustawy SENT uruchamianym w przypadku naruszenia przyjętych zasad. Strona jako profesjonalny przedsiębiorca powinna dysponować stosowną wiedzą na temat obowiązków, jakie nakładają na nią przepisy prawa i tak zorganizować działalność przedsiębiorstwa, aby wypełniać obowiązki przewidziane w tych przepisach. 17. Odnosząc się do zgłoszonego przez skarżącą wniosku dowodowego, oddalonego przez Sąd na rozprawie, należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.Zasadą jest, że Sąd zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. orzeka na podstawie akt sprawy przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż uwzględnienie wniosku dowodowego wskazanego przez skarżącą nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stwarzał Sądowi możliwość dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji, brak było na gruncie przedmiotowej sprawy istotnych wątpliwości, które uzasadniałyby uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie.Dodać należy, iż celem wprowadzenia regulacji art. 106 § 3 p.p.s.a. nie było umożliwienie ponownego, czy też uzupełniającego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, lecz pozwolenie na dokonanie przez sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, co przejawia się w badaniu, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego, nie może zasadniczo wykraczać poza materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a na gruncie przedmiotowej sprawy nie było takiej potrzeby (zob. wyrok NSA z 9 lipca 2019 r., I GSK 1288/18, CBOSA). Nadto strona skarżąca miała pełną możliwość powoływania tych dowodów przed organami, z czego zresztą korzystała , gdyż część zgłoszonych do skargi dowodów jest powieleniem tego, co już znajduje się w aktach administracyjnych. Pozostałe dowody, w świetle tego, o czym mowa była wyżej nie maja znaczenia dla wyniku kontroli sądowej. 18. Odnosząc się do kwestii dwukrotnegowydania przez organ I instancji decyzji nakładającej na spółkę karę, zdaniem sądu jest to uchybienie nie mające wpływu na wynik sprawy. Ponieważ pierwsza decyzja NUCS nie została skarżącej doręczona nie wywołała ona żadnego skutku prawnego. W obrocie prawnym funkcjonuje wyłącznie jedna decyzja NUCS - z dnia [...] lutego 2024 r. Zgodnie bowiem z art. 212 o.p. organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili doręczenia, a nie wydania. W tych okolicznościach nawet jeżeli organ I instancji dopuścił się zatem uchybienia, to nie miało ono wpływu na wynik postępowania, a tym samym nie mogło stanowić przesłanki do uwzględnienia skargi. Nie zostało przy tym żadne prawo skarżącej naruszone, a wręcz przeciwnie, organ I instancji zapewnił jego realizację, bowiem ponownie dokonał zawiadomienia o prawie do czynnego udziału w sprawie. 19. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w rozpatrywanej sprawie ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny, zaś dokonana ocena dowodów nie nosi znamion dowolności. Nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 czy art. 191 Ordynacji podatkowej. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.