II SA/Go 524/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2023 r. sprawy ze skarg K. R., J. R. i J. R. na [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargi. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2022 r. Wójt Gminy ustalił na rzecz firmy P Sp. z o.o. (dalej jako inwestor lub spółka), lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji na działce oznaczonej nr ewid. [...], polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]. W decyzji podano: 1.Funkcja inwestycji - inwestycja obejmuje budowę m.in.: - stalowa wieża antenowa o wysokości maksymalnie 76.0 m n.p.m., - zespół urządzeń nadawczo-odbiorczych oraz transmisyjnych umiejscowionych w szafach systemowych, - anteny sektorowe pracujące w częstotliwościach 900 MHz, 1800 MHz - 6 szt, - zespół anten parabolicznych, - elementy torów antenowych. - infrastruktura techniczna, - zagospodarowanie terenu. 2.Rodzaj zabudowy i zagospodarowania terenu - obiekt infrastruktury technicznej. 3.Stan prawny terenu: Teren nie jest objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. 4. Warunki i wymagania kształtowania ładu przestrzennego: Przebieg inwestycji - zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do decyzji. Planowaną inwestycję w pasie dróg lokalizować zgodnie z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Inwestycję realizować z uwzględnieniem wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestycję realizować z uwzględnieniem wymogów zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. Inwestycję zaprojektować zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, polskimi normami i zasadami wiedzy technicznej. Powierzchnia zabudowy wieży antenowej - 200 m2, maksymalna wysokość wieży - do 76,0 m n.p.t., parametry dla anten sektorowych - 6 szt.: Azymut-w przedziale od 80°-300°  Wysokość zawieszenia - do 70,5 m n.p.t. Pasmo [MHz]-900,1800. Zakres tilt min-max - 0o-12°. EIRP dla pasma [W] - w przedziale od 933 do 1050. EIRP dla anteny [W]-1983. 5. Ochrona środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu: Inwestycja nie zalicza się do mogących pogorszyć stan środowiska, gdyż wg załączonej do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia przedstawiona kwalifikacja anten sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019, poz. 1839), przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych ww. rozporządzeniu (§2 ust 1 pkt 7; § 3 ust. 1 pkt 8), wobec tego zostaje uznane za nieniosące ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko, dlatego nie podlega ono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Planowaną inwestycję zaprojektować w sposób zapewniający spełnienie wymogów z zakresu warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, bezpieczeństwa pożarowego i użytkowania. 6. Ochrona dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej: Teren i obiekt zamierzenia inwestycyjnego jest objęty wymaganiami w zakresie dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. W miejscu planowanej inwestycji znajduje się stanowisko archeologiczne nr [...], zarejestrowanego jako osada z okresu wpływów rzymskich (OWR), nieokreślone stanowisko wczesne średniowieczne (WS), osada późnośredniowieczna (PS). W związku z tym, w przypadku zamiaru wykonania robót ziemnych lub zmiany charakteru dotychczasowej działalności na tym terenie, zastosowanie posiada art. 31, zgodnie z trybem uzyskania pozwolenia konserwatorskiego wg art. 36 ust. I pkt 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 710 ze zm.) Kto w trakcie prowadzenia robót budowlanych lub ziemnych odkrył przedmiot, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem, jest obowiązany: wstrzymać wszelkie roboty mogące uszkodzić lub zniszczyć odkryty przedmiot, zabezpieczyć, przy użyciu dostępnych środków, ten przedmiot i miejsce jego odkrycia, niezwłocznie zawiadomić o tym właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, a jeśli nie jest to możliwe. Wójta Gminy. 7. Obsługa w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej: Obsługa komunikacyjna terenu - z publicznej drogi gminnej [...] (działka nr ewid. [...]). Skomunikowanie nieruchomości objętej inwestycją z drogą gminną za pomocą zjazdu. Należy uzgodnić u zarządcy drogi publicznej lokalizację oraz projekt budowlany zjazdu i uzyskać zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w celu jego budowy. Zasilanie w energię elektryczną - z istniejącej sieci elektroenergetycznej na warunkach jej właściciela i dostawcy energii. W przypadku konieczności budowy przyłączy z pasa drogowego drogi publicznej należy uzgodnić u zarządcy drogi lokalizację przyłączy infrastruktury technicznej w pasie drogowym. Prowadzenie robót w pasie drogowym w celu budowy przyłączy infrastruktury technicznej - na warunkach i po uzyskaniu pisemnego zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego oraz na umieszczenie urządzeń obcych w pasie drogowym. Pozostałe zapotrzebowanie w zakresie infrastruktury technicznej - nie dotyczy. W przypadku przejścia sieci uzbrojenia terenu przez pas drogowy należy uzyskać zezwolenie zarządcy drogi publicznej na lokalizację w pasie drogowym urządzenia niezwiązanego z potrzebami zarządzania drogami i ruchem drogowym, a przed rozpoczęciem robót zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia urządzenia i prowadzenia robót. Dopuszcza się przebudowę i modernizację istniejących przyłączy i sieci na całym obszarze objętym inwestycją oraz wykonanie nowych przyłączy na warunkach właściciela lub zarządcy sieci. W przypadku kolizji planowanej inwestycji z istniejącymi podziemnymi i nadziemnymi elementami infrastruktury technicznej, należy je usunąć na warunkach i w uzgodnieniu z właścicielami sieci. Należy zachować warunki techniczne w zakresie odległości od istniejących sieci uzbrojenia podziemnego określone przez jednostki branżowe. 8. Wymagania dotyczące interesów osób trzecich: Realizację inwestycji należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Projektowana inwestycja nie może utrudniać dostępu i korzystania z nieruchomości sąsiednich. Decyzja niniejsza nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Inwestycję należy zrealizować zgodnie ustawą z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310 z późn. zm.). Należy stosować odpowiednie przepisy rozporządzenia Ministra Spraw7 Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów' budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. Nr 109, poz. 719). Projekt zagospodarowania terenu inwestycji oraz projekty budowlane obiektów należy uzgodnić w zakresie i formie wymaganej przepisami odrębnymi. 9. Ochrona według przepisów odrębnych - teren nie jest narażony na niebezpieczeństwo osuwania się mas ziemnych oraz nie jest terenem górniczym. 10. Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na mapie w skali 1:S000 stanowiącej integralny załącznik do niniejszej decyzji. Od powyższej decyzji odwołania złożyli J.R., K.R. i J.R.. Decyzją z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. SKO zaznaczyło, że niniejsza sprawa jest przedmiotem ponownego rozpatrzenia na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 10 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Go 169/18 uchylającego zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2018 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (NSA w wyroku z 17 maja 2021 r. sygn. akt 11 OSK/2336/18 oddalił skargę kasacyjną inwestora). W ww. wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. wskazał, że z akt sprawy nie wynika czy przedsięwzięcie przekracza dopuszczalny w Polsce poziom gęstości mocy pól elektromagnetycznych - 0,1 W/m2. Następnie należy sobie odpowiedzieć na pytanie, czy ustalony w sprawie stan faktyczny dawał organom podstawę do uznania, że postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji celu publicznego przedmiotowej stacji bazowej nie powinno zostać poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy więc wyjaśnić czy w odległości zależnej od mocy EIRP od terenu planowanej inwestycji zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, zagospodarowania terenu lub pozwolenia na budowę, a także czy obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, a więc czy istnieją warunki do sytuowania budynków mieszkalnych powyżej minimalnej wysokości osi głównej wiązki promieniowania, biorąc również pod uwagę ukształtowanie terenu planowanego przedsięwzięcia (z map wynika, że inwestycja planowana jest w dolinie) oraz bliskość istniejących zabudowań mieszkalnych. Ponownie prowadząc postępowanie obowiązkiem organów będzie dokonanie wnikliwej analizy parametrów technicznych i użytkowych planowanego przedsięwzięcia i na podstawie tych ustaleń dokonanie oceny, co do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności analizie należy poddać wszystkie działki położone wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten stacji bazowej [...] pod kątem co tam faktycznie może być legalnie pobudowane, a tym same co może być legalnie dostępne dla ludzi. Również NSA wskazał, iż konieczne jest wyjaśnienie, czy w odległości zależnej od mocy EIRP od terenu planowanej inwestycji zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, zagospodarowania terenu lub pozwolenia na budowę, a także czy obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, a więc czy istnieją warunki do sytuowania budynków mieszkalnych powyżej minimalnej wysokości osi głównej wiązki promieniowania, biorąc również pod uwagę ukształtowanie terenu planowanego oraz bliskość istniejących zabudowań mieszkalnych, Przechodząc do rozpatrzenia niniejszej sprawy, zdaniem Kolegium, w pierwszej kolejności niezbędne jest ustalenie oddziaływania planowanej inwestycji na działki sąsiednie. Należy przyjąć, że stronami postępowania są także właściciele tych nieruchomości, na które planowana inwestycja będzie miała oddziaływanie. Oddziaływanie to może rozciągać się na nieruchomości sąsiednie, może ich nie obejmować, ale również może rozciągać się na nieruchomości położone dalej, nie graniczące z terenem inwestycji. J., K. i J.R. są właścicielami m.in. działek nr [...]. Z akt sprawy wynika, że zasięg oddziaływania wnioskowanej inwestycji będzie rozciągał się na będące własnością odwołujących działki. Wobec powyższego uznano, iż odwołujący posiadają interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Kwestionowana decyzja dotyczy bowiem ich uprawnień i dlatego mają oni legitymację do wniesienia odwołania od tej decyzji. W ocenie Kolegium wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia wymogi określone w art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, dalej u.p.z.p.).W niniejszej sprawie organ I instancji stosownie do art. 53 ust. 1 u.p.z.p. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania przez doręczenie zawiadomień, a także w drodze obwieszczenia, bowiem pismem znak [...] z dnia [...].07.2017 r. powiadomiono strony o wszczęciu postępowania poprzez obwieszczenia zamieszczone: na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy na tablicy ogłoszeń Sołectwa, na tablicy ogłoszeń Sołectwa oraz na stronie internetowej Urzędu Gminy. Po analizie zaskarżonej decyzji Kolegium stwierdziło, że decyzja zawiera wszystkie wymagane według art. 53 u.p.z.p. elementy. Ponadto decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym wydaje się po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p.: Starosta, odnośnie ochrony gruntów rolnych - postanowienie z [...].01.2022 r. o sygn. [...] - uzgodniono pozytywnie, Wojewódzki Konserwator Zabytków - w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia nie zostało zajęte stanowisko przez organ uzgadniający, co zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uznaje się za dokonanie uzgodnienia, Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego - postanowienie z [...].01.2022 r. o sygn. [...] - uzgodniono pozytywnie, Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego - w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia wystąpienia nie zostało zajęte stanowisko przez organ uzgadniający, co zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uznaje się za dokonanie uzgodnienia, Dyrektor Zarządu Zlewni w zakresie melioracji wodnych - postanowienie z [...].01.2022 r. o sygn. [...] - uzgodniono pozytywnie. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, zgodnie z art. 50 ust. 4 u.p.z.p.. powierzono osobie uprawnionej zgodnie z art. 5 pkt 4 u.p.z.p., tzn. posiadającej dyplom ukończenia studiów wyższych w zakresie gospodarki przestrzennej Uniwersytetu [...] nr [...]. Następnie SKO wskazało, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek ww. wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z 10 maja 2018 r. sygn. akt 11 SA/Go 169/18, Wójt wezwał wnioskodawcę o doprecyzowanie o jakiej gęstości mocy będą generowane pola elektromagnetyczne. Inwestor złożył pisemne wyjaśnienie, do którego dołączył kwalifikację przedsięwzięcia oraz graficzne wyznaczenie obszarowo ponadnormatywnej emisji poła elektromagnetycznego, wykonane dla tejże samej konfiguracji antenowej w oparciu o obecnie obowiązujące przepisy. Wyjaśnił również, że dokumentacja przedłożona do pierwotnego wniosku przygotowana została wg przepisów obowiązujących na dzień złożenia wniosku, w tym w szczególności w zakresie dopuszczalnej gęstości poła elektromagnetycznego. W dokumentacji jako obszar oddziaływania przyjęto rzut poziomy obszaru o gęstości pola elektromagnetycznego większego łub równego 0,1 W/m2. Wyjaśnienia przedstawione w ww. piśmie uznane zostały za wiarygodne i wyczerpujące. Odnośnie ewentualnego uznania, czy niniejsze postępowanie nie powinno zostać poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach SKO wskazało, że organ I instancji wyjaśnił następująco: "Zgodnie z § 3 ust. I pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r. poz. 1839, ze zm., dalej jako rozporządzenie z 2019 r.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowa wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 15 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 500 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 2000 W. a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wr osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Odnosząc się do charakterystyki planowanego przedsięwzięcia należy wskazać, że planowana inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na działce oznaczonej nr ewid. [...]. Stacja składać się będzie z systemu antenowego zainstalowanego na wieży stalowej oraz zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych umieszczonych w szafach systemowych posadowionych pod wieżą. W skład systemu antenowego wchodzić będą 3 sektory skierowane na azymuty 80°, 190° i 300°. Każdy z sektorów składać się będzie z dwóch anten sektorowych pracujących w pasmach 1800 MHz i 900 MHz. Anteny znajdować się będą na wysokości 70,5 m n.p.t. Z przedłożonej przez spółkę dokumentacji wynika, że równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) dla pojedynczych anten wyniesie maksymalnie 1983 W. Prawidłowo dokonano więc analizy pod kątem obowiązującego na dzień wydania decyzji § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia z 2019 r., który odnosi się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zalicza się do nich m.in. instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten: 70,5 ni n.p.t. i maksymalne pochylenie wiązki tilt 12°, a także azymuty promieniowania: 80°, 190° i 300°, inwestor przeanalizował możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania od pojedynczej anteny. Analiza wykazała, że dla wytyczonych maksymalnych pochylenia osi głównych wiązek promieniowania miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania. Na azymutach 80°, 190° i 300° w odległości do 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten nie znajdują się budynki. W odległości 70 m, przy maksymalnym pochyleniu wiązki tilt 12°, osie głównych wiązek promieniowania znajdują się na wysokości minimum 53,0 m n.p.t. Skoro więc w odległości do 70 m (o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności rozumiane jako wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez sprzętu technicznego (por. art. 124 ust. 2 prawa ochrony środowiska) planowane przedsięwzięcie nie może być zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko a więc i nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach." Zdaniem SKO z powyższego jednoznacznie wynika, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska, gdyż wg załączonej do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia oraz późniejszych wyjaśnień przedstawiona kwalifikacja anten sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839), przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w ww. rozporządzeniu (§ 2 ust 1 pkt 7; § 3 ust. 1 pkt 8), wobec tego zostaje uznane za nieniosące ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko, dlatego nie podlega ono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko." W tym miejscu SKO wskazało, że na mocy § 1 pkt I lit. b) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) "w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) w § 2 w ust. 1 uchylony został pkt 7 a w § 3 w ust. 1 uchylony został pkt 8". Rozporządzenie weszło w życie 4 czerwca 2022 r. Uchylone zostały zatem przepisy, wu oparciu o który organ I instancji dokonał rozważań na temat ewentualnego uznania, czy niniejsze postępowanie nie powinno zostać poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak wyżej opisano od 4 czerwca 2022r. inwestycje celu publicznego polegające na budowie stacji bazowych telefonii komórkowej nie zaliczają się do przedsięwzięć mogących zawsze jak i nawet potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym kwestia dokonania wnikliwej analizy parametrów technicznych i użytkowych planowanego przedsięwzięcia i na podstawie tych ustaleń dokonanie oceny, co do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stała się bezprzedmiotowa. Zatem ocena prawna i wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w wyroku z 10 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Go 169/18 w tym zakresie (czy niniejsze postępowanie nie powinno zostać poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) w aktualnym stanie prawnym nie są wiążące w niniejszej sprawie administracyjnej. W związku z zaistniałymi zmianami w w/w rozporządzeniu za nieaktualne uznało SKO również wytyczne tegoż sądu, iż: "Należy więc wyjaśnić czy w odległości zależnej od mocy EIRP od terenu planowanej inwestycji zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy, zagospodarowania terenu lub pozwolenia na budowę, a także czy obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, a więc czy istnieją warunki do sytuowania budynków mieszkalnych powyżej minimalnej wysokości osi głównej wiązki promieniowania, biorąc również pod uwagę ukształtowanie terenu planowanego przedsięwzięcia (z map wynika, że inwestycja planowana jest w dolinie) oraz bliskość istniejących zabudowań mieszkalnych. Ponownie prowadząc postępowanie obowiązkiem organów będzie dokonanie wnikliwej analizy parametrów technicznych i użytkowych planowanego przedsięwzięcia i na podstawie tych ustaleń dokonanie oceny, co do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności analizie należy poddać wszystkie działki położone wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten stacji bazowej [...] pod kątem co tam faktycznie może być legalnie pobudowane, a tym same co może być legalnie dostępne dla ludzi." Jak już wyżej wyjaśniano, wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Niemniej jednak ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w przypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Zmieniające się okoliczności sprawy powodują nieaktualność w części lub w całości oceny sprawy dokonanej na podstawie art. 153 p.p.s.a. i jednocześnie konieczność dokonania jej weryfikacji na podstawie stanu aktualnego. SKO dodało, że ochrona przed polem elektromagnetycznym emitowanym przez stację bazową telefonii komórkowej będzie zapewniona w ramach obowiązujących już przepisów ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2022 r. poz. 2556) - zwanej dalej: p.o.ś. W oparciu o przepisy tej ustawy będzie trzeba dokonywać obowiązkowego zgłoszenia instalacji, których emisja nie wymaga pozwolenia, mogących negatywnie oddziaływać na środowisko (art. 152 p.o.ś.), dokonywać pomiaru pola elektromagnetycznego w środowisku (art. I22a p.o.ś.). Dodatkowo, na podstawie art. 123 p.o.ś. będzie trzeba przeprowadzić okresowe badania pól elektromagnetycznych. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniach SKO wskazało, że protest społeczności lokalnej lub jednej ze stron postępowania wobec planowanego przedsięwzięcia, których interes faktyczny przemawia za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ wydający decyzję ma bowiem obowiązek orzekania na podstawie przepisów obowiązującego prawa. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do tutejszego Sądu J.R. i K.R.. Zwrócili się oni z prośbą o umorzenie postępowania gdyż w/w inwestycja [...] już istnieje na działce nr. [...], jest ona zlokalizowana w odległości ok. 200 m. od planowanej inwestycji, która jest przedmiotem skargi oraz o unieważnienie decyzji Organów I i II stopnia dotyczących tej inwestycji. Prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe gdyż obiekt celu publicznego [...] został uregulowany inną decyzją. Skarżący zwrócili uwagę, że na projekcie sporządzonym przez pracownika firmy P, są wrysowane trzy anteny. Za nieprawdziwe uznali, że promieniowanie w każdym miejscu będzie na tej samej wysokości, jeśli ukształtowanie terenu na poszczególnych działkach różni się wysokością n.p.m. (działki nr. [...] są położone w najniższym punkcie [...], natomiast działka nr. [...] granicząca z inwestycją w odległości ok, 6 m jest na całej swej powierzchni położona na wzniesieniu). Dodali też, że wbrew temu co podaje SKO strony nie były zawiadamiane jakimkolwiek pismem o wszczęciu postępowania oraz o poszczególnych etapach postępowania, co jest naruszeniem art. 10 k.p.a. Również SKO nie dostarczyło im pisma pełnomocnika inwestora z dnia [...] lipca 2022r. i nie miały możliwości wypowiedzenia się na tę okoliczność. Zdaniem skarżących organy I i II stopnia naruszyły at.54 ust 1 u.p.z.p. przez nie wskazanie w decyzji mocy wszystkich anten sektorowych oraz radioliniowych. Ponadto zarzucili organom naruszenie także art.7,8 107 § 1 i 3 k.p.a., wskazując na brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi oraz czy nie będą się pokrywały z antenami radioliniowymi i sektorowymi zlokalizowanymi na działce nr [...] oraz czy nie będą one kumulowały zwiększonego promieniowania. Dodatkowo zgłosili obawy dotyczące samej konstrukcji stacji bazowej i jej stabilności. Od powyższej decyzji skargę to tutejszego Sądu wniosła także J.R. zarzucając jej naruszenie: 1) Art. 79 ust 1 w związku z art. 2, 7, 87 ust 1 Konstytucji RP w powiązaniu z art 6 kpa poprzez nie posługiwanie się w decyzji pojęciami zdefiniowanymi przez ustawodawcę, co może w znacznym stopniu utrudnić ewentualne złożenie skargi konstytucyjnej po zakończeniu drogi sądowoadministracyjnej, ponieważ Trybunał Konstytucyjny dokonuje oceny konkretnej jednostki prawnej przepisu prawa materialnego zastosowanego przez organ. 2) Art. 2, 7 w związku z art 87 ust 1 Konstytucji RP w powiązaniu z art 6 kpa poprzez działanie bez podstawy prawnej z uwagi na rażące naruszenie wciąż obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który nakazuje stosować przepisy § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. 3) Art. 58 ust 2 w związku z art 6 ust 2 pkt 1 oraz 2 u.p.z.p. poprzez nie dokonanie analizy w zakresie przewidzianym ustawę z uwagi na nie określenie czy inwestycja naruszy chroniony prawem interes publiczny oraz osób trzecich tym bardziej, że obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej lub wręcz uniemożliwienie korzystania z niej naraża organ konsekwencje prawne, o których mowa w przepisach. 4) Art 54 pkt 2 lit a w związku z art 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nie przeprowadzenie analizy ładu przestrzennego, przez który należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. W niniejszej sprawie organ nie udowodnił, że inwestycja nie zaburzy ładu przestrzennego, o którym mowa w ustawie. 5) Art 52 ust 2 pkt 2 lit c w powiązaniu z art 54 pkt 2 lit b w związku z art 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez nie podanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko w rozumieniu wskazanym w art 2 pkt 3 w/w ustawy w związku z art 3 pkt 39 p.o.ś. W istocie nie wiadomo, jakie elementy środowiska organ analizował tym bardziej, że z treści decyzji to nie wynika. 6) Art 54 pkt 2 lit b w związku z art 2 pkt 10 u.p.z.p. poprzez nie wykazanie, iż w odziaływaniu obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej. 7) § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie poprzez nie wskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia. Ponadto w/w przepis uwzględnia efekty nie termiczne. 8) Art 4 ust 1 w związku z art 2, 7, 87 ust 1 Konstytucji RP w związku z § 1 pkt 1 lit b, § 1 pkt 2 lit b, § 3, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071) w związku z art 60 w powiązaniu z art 63 ust 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez pominięcie, iż przepisy rozporządzenia, o którym mowa powyżej nie odnosiły się w istocie do środowiska oraz nie uwzględniały ustawowych wymogów, o których mowa w ustawie. 9) Art 38, 39, 74 ust 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) poprzez przyjęcie, iż w/w akt prawny sporządzony bez udziału lekarzy, naukowców znosi ochronę zdrowia i życia i to w s) acji, w której Ministerstwo Zdrowia przyznaje, iż nie badało wpływu pola elektromagnetycznego o wartościach podanych w rozporządzeniu na środowisko, lecz dostosowało przepisy do zaleceń EU z roku 1999. 10) Art 52 ust 2 pkt 2 lit c w związku z art 54 ust 1 u.p.z.p. poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP radioliniowych. 11) Art. 107 § 1 pkt 4, 5, 107 § 3 kpa w związku z art. 52 ust 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez nie wskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy też ponad lokalnie]. 12) Art. 54 pkt 2 lit d u.p.z.p., ponieważ z decyzji nie wynika, ochrona interesu osób trzecich w odniesieniu do konkretnego przepisu prawa materialnego. Wobec powyższego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej organ samodzielnie nie dokonał oceny wniosku, nie rozpoznał istoty sprawy zgodnie z wymogami wskazany w u.p.z.p. Z decyzji nie wynika nawet czy inwestycja w zakresie ochrony ładu przestrzennego według definicji ustawy stoi w zgodności, chociaż bezspornym jest, że naruszy go. Ponadto organ nie udowodnił, że wniosek spełnia wymagania przepisów prawa istniejących w dniu wydawania decyzji. Podkreśliła, że w punkcie "Dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko" obowiązkowo inwestor miał obowiązek określić czy inwestycja będzie miała (czy nie) wpływ na środowisko, w jaki sposób wpłynie na środowisko biorąc pod uwagę ustawową definicję środowiska, o której mowa w art 2 pkt 3 u.p.z.p. w związku z art. 3 pkt 39 p.o.ś. Skarga ta zarejestrowana została pod sygn. akt II SA/Go 573/23 i następnie na podstawie postanowienia Sądu z dnia 26 października 2023 r. sprawa ta została połączona do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia z niniejszą sprawą o sygn. akt II SA/Go 524/23. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w przedmiotowej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2022 r. ustalającej na rzecz firmy P sp. z o.o., lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr ewid. [...], polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...]. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy u.p.z.p., w tym art. 50 ust. 1, zgodnie z którym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Nadto po myśli art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. W przedmiotowej sprawie nie było sporne, iż dla objętego zamierzeniem inwestycyjnym terenu nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego, stosownie do treści art. 50 ust. 1 i art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Należy przede wszystkim wyjaśnić, iż niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpatrywania przez tutejszy Sąd, który wyrokiem z dnia 10 maja 2018 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Go 169/18, uchylił obie wydane poprzednio w sprawie decyzje. Istota sprawy dotyczyła tego, czy wydanie zaskarżonej decyzji powinno zostać poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mając na uwadze możliwie oddziaływanie inwestycji. Jak wskazał Sąd w w/w wyroku uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może zostać poprzedzone obowiązkiem uzyskania decyzji o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm., dalej jako u.u.i.o.ś.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71), do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna; Z kolei po myśli § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Jednocześnie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (§ 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia). W opisanym wyroku Sąd wskazał po pierwsze na brak określenia w decyzji czy przedsięwzięcie przekracza dopuszczalny poziom gęstości mocy, który w świetle wówczas obowiązujących przepisów wynosił w Polsce 0,1 W/m2. Zwrócił także uwagę, że z akt nie wynika jednoznacznie ilu anten dotyczy wniosek. Zdaniem Sądu wydane decyzje były przedwczesne, gdyż organy nie dokonały wystarczająco wnikliwej analizy parametrów technicznych i użytkowych planowanego przedsięwzięcia, a bez tego nie sposób rozstrzygnąć o charakterze planowanej inwestycji i ustalić czy postępowanie w sprawie ustalenia inwestycji celu publicznego obejmujące stację bazową, powinno zostać poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z powyższych względów Sąd zobowiązał organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy do dokonania wnikliwej analizy parametrów technicznych i użytkowych planowanego przedsięwzięcia i na podstawie tych ustaleń do dokonania oceny, co do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności zobowiązał do poddania analizie wszystkich działek położonych wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten stacji bazowej pod kątem co tam faktycznie może być pobudowane legalnie (co może być legalnie dostępne dla ludzi). Wyrokiem z dnia 17 maja 2021 r., II OSK 2336/18 NSA oddalił skargę kasacyjną od w/w wyroku, podzielając ocenę prawną i stanowisko wyrażone przez sąd I instancji. W ramach ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji, wykonując zalecenia co do dalszego postępowania, uzupełnił materiał dowodowy w sprawie. Na skutek wezwania Wójta inwestor złożył pismem z dnia [...] października 2021 r. wyjaśnienia, załączając aktualny dokument kwalifikacji przedsięwzięcia z graficznym wyznaczeniem obszarów o ponadnormatywnej emisji pola elektromagnetycznego. Inwestor wyjaśnił, iż w pierwotnie złożonej dokumentacji jako obszar oddziaływania przyjęto rzut poziomy obszaru o gęstości pola elektromagnetycznego większego lub równego 0,1 W/m2. Natomiast teraz przedstawione dane sporządzone zostały w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy rozporządzenia z 10 września 2019 r. (treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. odpowiada treści § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r.). Dalej organ ponowił uzyskanie wymaganych uzgodnień w przedmiotowym postępowaniu (uzgodnienia wskazane w stanie faktycznym) i na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego wydał decyzję z dnia [...] maja 2022 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem. W decyzji tej organ I instancji dokonał ponownej wnikliwej analizy materiału dowodowego na tle obowiązujących w dacie orzekania przez organ I instancji przepisów rozporządzenia z 10 września 2019 r. W tym zakresie Wójt Gminy sprecyzował, iż stacja składać się będzie z systemu antenowego zainstalowanego na wieży stalowej oraz zespołu urządzeń nadawczo-odbiorczych i transmisyjnych umieszczonych w szafach systemowych posadowionych pod wieżą. W skład systemu antenowego wchodzić będą 3 sektory skierowane na azymuty 80°, 190° i 300°. Każdy z sektorów składać się będzie z dwóch anten sektorowych pracujących w pasmach 1800 MHz i 900 MHz. Anteny znajdować się będą na wysokości 70,5 m n.p.t. Z przedłożonej przez spółkę dokumentacji wynika, że równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) dla pojedynczych anten wyniesie maksymalnie 1983 W. Organ I instancji w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dokonał analizy pod kątem § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia z 2019 r., który odnosi się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zalicza się do nich m.in. instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten: 70,5 ni n.p.t. i maksymalne pochylenie wiązki tilt 12°, a także azymuty promieniowania: 80°, 190° i 300°, przeanalizowano możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania od pojedynczej anteny. Analiza wykazała, że dla wytyczonych maksymalnych pochylenia osi głównych wiązek promieniowania miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania. Na azymutach 80°, 190° i 300° w odległości do 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązek promieniowania anten nie znajdują się budynki. W odległości 70 m, przy maksymalnym pochyleniu wiązki tilt 12°, osie głównych wiązek promieniowania znajdują się na wysokości minimum 53,0 m n.p.t. Organ stwierdził, że skoro w odległości do 70 m (o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia z 2019 r.) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności rozumiane jako wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez sprzętu technicznego (por. art. 124 ust. 2 p.o.ś.) planowane przedsięwzięcie nie może być zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a więc i nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ podkreślił, iż jednoznacznie z powyższego wynika, iż przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska, gdyż według załączonej do wniosku kwalifikacji przedsięwzięcia oraz późniejszych wyjaśnień przedstawiona kwalifikacja anten sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem z 10 września 2019 r., przedmiotowa stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga progów niosących ryzyko wystąpienia znacznego oddziaływania na środowisko i dlatego nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium utrzymując w mocy decyzję Wójta Gminy, uznało stanowisko organu I instancji za prawidłowe. Mimo, że SKO przytoczyło argumentację organu I instancji i uznało ją niebudząca zastrzeżeń, to ostatecznie organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie ma potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zasadniczo z innych powodów aniżeli wskazane przez organ I instancji, tj. z powodu istotnej zmiany stanu prawnego. Stanowisko to należy w pełni podzielić. Powtórzyć należy, że w rozpatrywanej sprawie zasadniczy ciężar sporu dotyczy tego, czy dla planowanej inwestycji wymagane jest uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dla rozstrzygnięcia tego sporu istotne znaczenie ma wskazana przez Kolegium nowelizacja przepisów dotyczących katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, która dokonana została rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1071 - dalej rozporządzenie zmieniające). W wyniku dokonanej nowelizacji z dniem wejścia przepisów nowelizacyjnych w życie (tj. z dniem 4 czerwca 2022 r.) uchylono przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia środowiskowego, dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Tym samym – co ma zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy - ww. inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż jak wynika z uzasadnienia projektu zmiany rozporządzenia, że jednym z powodów dla których prawodawca ostatecznie zrezygnował z zamieszczenia instalacji radiokomunikacyjnych, radiolokacyjnych i radionawigacyjnych w wykazie zawartym w rozporządzeniu wykonawczym wydanym w oparciu o art. 60 u.u.i.o.ś. było uznanie, że wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowił nadregulację względem postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z 28.01.2012, z poźn.zm) i utrudniał proces inwestycyjny niezasadnie wydłużając czas uzyskiwania niezbędnych pozwoleń. Jak wynika z uzasadnienia projektu ww. rozporządzenia zmieniającego, dostępnego na stronie Rządowego Centrum Legislacji, prawodawca uznał, że regulacje zawarte w p.o.ś. i przepisach wykonawczych do tej ustawy zapewniają bezpieczeństwo i kontrolę nad emisją pól elektromagnetycznych w środowisku (https://legislacja.gov.pl/docs//3/12355351/12847265/dokument555150.pdf). W uzasadnieniu projektu rozporządzenia zmieniającego opisano gwarancje poszanowania praw obywateli w procesie inwestycyjnym oraz zapewnienie skutecznej kontroli inwestycji a także wskazano na brak wpływu na zdrowie inwestycji telekomunikacyjnych zgodnie z najbardziej aktualnym stanem wiedzy naukowej, ze wskazaniem zalecenia Rady 1999/519/EC w sprawie ograniczenia narażenia ogółu ludności na pole elektromagnetyczne (od 0 Hz do 300 GHz). W konkluzji stwierdzono, że "Zalecenie Rady oraz dopuszczalne poziomy PEM oparte są na aktualnej, dostępnej wiedzy o wpływie PEM na zdrowie ludności. Pokreślić należy także, że Zalecenie Rady jest popierane przez WHO, a wyznaczone na jego podstawie limity zostały potwierdzone jako bezpieczne dla zdrowia przez ICNIRP w 2009 r. oraz przez naukowe komitety doradcze Komisji w roku 1998, 2001, 2002, 2007 i 2009. W opinii projektodawcy brak w dyrektywie 2011/92/UE instalacji emitujących pole elektromagnetyczne może wynikać z zalecenia 1999/519/EC. Skoro zalecane są bezpieczne limity (progi) ekspozycji na PEM to nie powodują one negatywnych skutków dla środowiska". W wyjaśnieniach końcowych uzasadnienia Projektu rozporządzenia z 2022 r. zapisano, że regulacje zawarte w projekcie są zgodne z prawem Unii Europejskiej, w tym dyrektywą 2011/92/UE. W nawiązaniu też do przywołanej wyżej dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z 13 grudnia 2011 r. (stanowiącej ujednolicony tekst dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko – Dz. Urz. WE L 175 z 5.07.1985) stwierdzić należy, że wśród katalogu przedsięwzięć dla których prawodawca unijny zastrzegł konieczność przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko lub pozostawił to decyzji Państwa członkowskiego nie ma instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne (por. art. 4 ust. 1 i 2 oraz załączniki I i II ww. dyrektywy). Oznacza to, że jej przeprowadzenie dla tego rodzaju przedsięwzięć było wyłącznie wymogiem krajowym (por uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22). Opisana powyżej zmiana stanu prawnego ma zastosowanie do spraw w toku. Zgodnie bowiem z § 2 rozporządzenia zmieniającego, do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. W niniejszej sprawie decyzja organu II instancji wydana została w dniu [...] czerwca 2023 r., postępowanie wszczęte zostało wnioskiem z dnia [...] lipca 2017 r., a ww. rozporządzenie zmieniające weszło w życie 4 czerwca 2022 r. Oznacza to, że w niniejszym postępowaniu na etapie postępowania odwoławczego zastosowanie znalazły przepisy rozporządzenia z 2019 r. w nowym brzmieniu, jak prawidłowo przyjęło Kolegium. Należy zaznaczyć, iż na gruncie postępowania administracyjnego jedną z zasad nim kierujących jest zasada dwuinstancyjności, wyrażona w art. 15 k.p.a. Polega ona na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Rola organu II instancji nie ogranicza się zatem do kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji, lecz ponownego rozpatrzenia sprawy, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania. Oznacza to, że w sytuacji gdy na dzień orzekania przez SKO stacje bazowe telefonii komórkowej nie były już przedmiotem oceny z punktu widzenia ich oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydane decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to wszelkie zarzuty we wskazanym wyżej zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko są bez znaczenia dla ustalenia lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Przytoczona powyżej zmiana w zakresie stanu prawnego polegająca na uchyleniu § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r. spowodowała brak konieczności uzyskania dla planowanej inwestycji stacji bazowej telefonii komórkowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ma zatem uzasadnienia dla analizowania przez organ wymogów w zakresie równoważnej mocy promieniowania izotropowego w zależności od odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, w odniesieniu do ww. rozporządzenia, ponieważ planowana inwestycja nie jest już objęta regulacjami tego rozporządzenia. Tym samym w aktualnym stanie prawnym kwestia negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko w zakresie emitowanego pola elektromagnetycznego nie może stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, instalacje radiokomunikacyjne nie są już bowiem zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze czy potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko. Podobne stanowisko wyraziły sądy w wyrokach: WSA we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2023 r., II SA/Wr 686/22, WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2023 r., II SA/Gd 949/22 i WSA w Łodzi z dnia 17 sierpnia 2023 r., II SA/Łd 288/23. Zmiana w zakresie stanu prawnego jednocześnie spowodowała, iż straciła moc wiążącą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wynikające z wyroku tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Go 169/18. W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 443/09). Taka sytuacja zaistniała w tej sprawie, bowiem w związku z istotną zmianą stanu prawnego pogląd prawny wyrażony w wyroku z dnia 10 maja 2018 r., II SA/Go 169/18 stał się nieaktualny. Przechodząc do oceny przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego należy wskazać, że w myśl art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Przedmiot sprawy administracyjnej określa podmiot składający wniosek, czyli inwestor, uwzględniając wymogi określone w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Jak wynika z akt sprawy warunki wynikające z tego przepisu zostały spełnione. Kwestionowanie prawidłowości wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji poprzez odwoływanie się do negatywnego wpływu emitowanego pola elektromagnetycznego na środowisko jest niezasadne, w świetle opisanej wyżej zmiany stanu prawnego - instalacje radiokomunikacyjne nie są już bowiem zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze czy potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko. Przy czym jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, powyższe nie oznacza braku kontroli co do oddziaływania pola elektromagnetycznego. Ochrona przed polem elektromagnetycznym emitowanym przez stację bazową telefonii komórkowej będzie zapewniona w ramach obowiązujących już przepisów p.o.ś. W oparciu o przepisy tej ustawy będzie trzeba dokonywać obowiązkowego zgłoszenia instalacji, których emisja nie wymaga pozwolenia, mogących negatywnie oddziaływać na środowisko (art. 152 p.o.ś.), dokonywać pomiaru pola elektromagnetycznego w środowisku (art. 122a p.o.ś.). Dodatkowo, na podstawie art. 123 p.o.ś. będzie trzeba przeprowadzić okresowe badania pól elektromagnetycznych. Zaskarżona decyzja nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia zgodności z prawem. Spełnia ona wymagania określone przepisami u.p.z.p. Podano, że inwestycja dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej z konfiguracją anten sektorowych według parametrów określonych w tabeli dla każdej anteny (anteny sektorowe: 3 sektory po 2 anteny – co wynika z tabeli w dokumencie kwalifikacja przedsięwzięcia), obejmujących azymut, wysokość zawieszenia, tilt, odległość w osi głównej, moc EIRP, minimalną wysokość do osi. Wskazano, że inwestycja nie niesie ryzyka wystąpienia znacznego oddziaływania na środowisko. Należy uznać, że wniosek spełniał wymogi określone w art. 52 u.p.z.p., postępowanie przeprowadzone zostało prawidłowo, z uwzględnieniem art. 53 u.p.z.p., a wydana decyzja spełnia wymogi z art. 54 u.p.z.p. Należy podkreślić, że na gruncie postępowania dotyczącego lokalizacji inwestycji celu publicznego, organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Z przepisów u.p.z.p. wprost wynika, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków (art. 52 ust. 3). Nie można również odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56). Wyłączną przesłanką wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie wskazuje się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma również charakter deklaratoryjny, ponieważ organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (zob. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2202/10). Dodać należy jeszcze, iż z art. 54 u.p.z.p. wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak jak decyzja o warunkach zabudowy, powinna określać wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na odpowiedniej mapie, a nie określać w sposób szczegółowy usytuowanie planowanego obiektu w terenie. Rozstrzygnięcie o konkretnym usytuowaniu projektowanego obiektu może podjąć dopiero organ architektoniczno-budowlany, zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę. Rozstrzyganie kwestii usytuowania obiektu budowlanego już w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego czy o warunkach zabudowy byłoby sprzeczne z istotą postępowania i naruszałoby przepisy u.p.z.p. i P.b. (por. A. Despot-Mładanowicz [w:] Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, LEX/el. 2021, art. 54). Z powyższych względów przedmiotowa inwestycja nie ma ściśle określonego usytuowania. Należy mieć też na względzie, na co zwrócił uwagę uprzednio Sąd w wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Go 169/18, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym całej inwestycja i decyzja ta ma na celu w istocie jedynie ustalenie czy na danym terenie taka inwestycja jest dopuszczalna i zgodna z przepisami prawa. Sąd też słusznie podkreślił w w/w wyroku, że protest społeczności lokalnej lub jednej ze stron postępowania wobec planowanego przedsięwzięcia, których interes faktyczny przemawia za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Odnosząc się do zarzutów skargi J. i K.R. Sąd wyjaśnia, iż po pierwsze brak było podstaw do uznania za uzasadnione umorzenia postępowania z uwagi na fakt, iż na innej działce (oddalonej o 200 m) znajduje się już stacja bazowa telefonii komórkowej. Umorzenie postępowania administracyjnego dopuszczalne jest jedynie w sytuacji gdy postępowanie stanie się bezprzedmiotowe z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (art. 105 k.p.a.), a taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zaistniała. Nie jest taką okolicznością fakt zbudowania przez tego samego operatora w odległości ok. 200 m innej stacji bazy komórkowej, gdyż przepisy prawa nie przewidują takich skutków prawnych przy składaniu kolejnych wniosków przez inwestora. Nie uzasadnia umorzenia także fakt, iż objęta przedmiotowa inwestycją stacja bazowa miałaby – jak podali skarżący - takie samo oznaczenie, gdyż oznaczania takie określa inwestor, ale nawet przy takim samym oznaczeniu różnych stacji bazowych należy zauważyć, iż elementem je różnicującym jest nieruchomość, na której są lub mają być posadowione. Co do określenia anten w decyzji, organy wyjaśniły, że są to anteny sektorowe i każdy sektor składa się z dwóch anten, co wynika z kwalifikacji przedsięwzięcia z października 2021 r. Wyjaśniając natomiast podnoszone przez skarżących zarzuty w zakresie sumowania i siły ewentualnego skumulowanego promieniowania, Sąd wyjaśnia, że kwestie te z kolei rozstrzygnął w sposób jednoznaczny Naczelny Sąd Administracyjny, podejmując w dniu 7 listopada 2022 r. uchwałę w sprawie III OPS 1/22 o treści: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten." Zgodnie z treścią art. 269 p.p.s.a. uchwała ta jest dla Sądu wiążąca. Wbrew zarzutom skargi zdaniem Sądu nie doszło na gruncie przedmiotowego postępowania do naruszenia art. 9 i 10 kpa. Co do zawiadomienia skarżących przez organ należy wskazać, że zgodnie z art. 53 ust. 1 u.p.z.p. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Analiza akt przedmiotowej sprawy prowadzi do wniosku, że organy wywiązały się prawidłowo z nałożonego w art. 53 ust. 1 u.p.z.p. obowiązku. Poza tym należy zauważyć, iż naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy (por. wyroki NSA: z 6 maja 2016 r., II GSK 2905/14, z 18 maja 2006 r., II OSK 831/05, z 24 maja 2007 r., II GSK 4/07, z 23 listopada 2007 r., I OSK 1614/06 oraz uchwała 7 sędziów NSA z 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, podjęta na gruncie analogicznej, do zawartej w art. 10 § 1 k.p.a., regulacji art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej). Strona skarżąca, powołując się na zaniedbania organu w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w toku postępowania, powinna więc wykazać, jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonała, jakich argumentów nie podniosła i jak wpłynęło to na wynik sprawy. W odniesieniu do skarżących brak takich przesłanek. Ponadto Sąd zwraca uwagę, iż wbrew stanowisku skarżących podane zostały przez organ w zaskarżonej decyzji dane co do mocy anten. Natomiast co do obaw o charakterze techniczno-konstrukcyjnym planowanej inwestycji Sąd wyjaśnia, iż nie jest to przedmiotem badania na gruncie przedmiotowej sprawy, gdyż jest to element, który podlega badaniu i ocenie na ewentualnym dalszym etapie inwestycyjnym tj. dotyczącym pozwolenia na budowę. Co do zarzutów skargi podniesionych przez K.R. Sąd wskazuje, że odnośnie pierwszego zarzutu stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone przepisami k.p.a. i u.p.z.p. W decyzji tej wskazano podstawę prawną, przepisy mające zastosowanie w sprawie i uzasadniono stanowisko wyrażone w decyzj. W zakresie wpływu na postępowanie administracyjne zmiany wprowadzonej rozporządzeniem zmieniającym z 2022 r. Sąd wyjaśnił już tę kwestie we wcześniejszych rozważaniach. Odnośnie uwzględnienia ochrony osób trzecich w postępowaniu administracyjnym Sąd zwraca uwagę, iż organ I instancji określił wymogi w tym zakresie w pkt 8 decyzji z dnia [...] maja 2022 r. Natomiast zagadnienie ewentualnego obniżenia wartości nieruchomości nie jest przedmiotem badania na tym etapie postępowania. Za nieuzasadniony uznał Sąd zarzut nr 4 skargi. Sąd zwraca uwagę, iż zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 (określający co uwzględnia się w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, m. in. wymagania ładu przestrzennego) nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro w przedmiotowej sprawie brak naruszenia w zakresie przepisów odrębnych, ewentualne zaburzenie ładu przestrzennego nie mogło stanowić wyłącznej podstawy odmowy wydania decyzji uwzględniającej wniosek inwestora. Odnośnie zarzut opisanego w pkt 5 skargi Sąd wskazuje ponownie, iż decyzja spełnia wymagania określone przez art. 54 u.p.z.p. i sąd nie dostrzegł uchybień w przeprowadzonym postępowaniu. Dodać należy, iż w pkt 5 decyzji z dnia [...] maja 2022 r. organ określił elementy dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi, przyrody i krajobrazu. Zarzut nr 6 skargi nie został rozwinięty i pozostał enigmatyczny. Jednak należy zauważyć, iż w pkt 6 decyzji z [...] maja 2022 r. organ odniósł się do ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej i nie budzi w tym zakresie zastrzeżeń Sądu. Zarzut naruszenia § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. z 2005 r., Nr 219, poz.1864) poprzez niewskazanie obszaru oddziaływania strefy pośredniej oraz zagrożenia jest niezasadny, podobnie jak zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448). Kwestie te nie mogą być badane na etapie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja lokalizacyjna ma na celu stwierdzenie, czy planowana inwestycja jest możliwa do zrealizowania na określonym terenie. Nie uprawnia ona do prowadzenia robót budowlanych, nie rozstrzyga kwestii usytuowania projektowanego obiektu na terenie nieruchomości ani zagadnień techniczno-budowlanych. Konkretyzacja warunków realizacji inwestycji znajduje swój wyraz dopiero w decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor przedkłada szczegółowy projekt budowlany inwestycji. Ochrona interesów właścicieli nieruchomości pozostającej w obszarze oddziaływania obiektu przewidziana jest w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego prawo osób trzecich do ochrony ich interesów obejmuje także prawo do ochrony nieruchomości w miejscach dostępnych dla ludności przed działaniem pola elektromagnetycznego o częstotliwości ponadnormatywnej. Także odnośnie argumentów skarżącej podważającej zgodność rozporządzenia z 2022 r. z aktami wyższego rzędu Sąd nie dopatrzył się wad, które wykluczałyby stosowanie tego aktu prawnego. Co do przesłanek stanowiących przyczynę wydania rozporządzenia zmieniającego Sąd wypowiedział się powyżej. Dodać należy, iż nie budzi zastrzeżeń także procedowanie w/w rozporządzenia (patrz gov.pl – serwis Rzeczypospolitej Polskiej). W zakresie podniesionych zarzutów względem stanowienia rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku Sąd nie dopatrzył się wad, które wykluczałby obowiązek jego stosowania. Możliwość wydania rozporządzenia uwarunkowana jest istnieniem tzw. upoważnienia ustawowego, a wymagania, jakim musi odpowiadać upoważnienie formułuje art. 92 Konstytucji który stanowi, że rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Upoważnienie ustawowe dla wydania ww. rozporządzenia przewiduje art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2002 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 z późn. zm.). Przepis ten zawiera obligatoryjną delegację dla ministra właściwego do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji do określenia, w drodze rozporządzenia, zróżnicowanych dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności. Wykonując ten obowiązek Minister Zdrowia wydał rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. W realiach rozpoznawanej sprawy wskazać także należy na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 7 listopada 2022r., sygn. akt III OPS 1/22. NSA stwierdził w niej, że "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, z późn. zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten." Odnosząc się do kwestii mocy anten objętych zaskarżoną decyzją Sąd wyjaśnia, iż organy wskazały maksymalne możliwe do uzyskania moce dla poszczególnej anteny. Dodać przy tym należy, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2507/19, w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie niż wskazanym przez inwestora w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane przez inwestora parametry, m.in. układ i nachylenie do gruntu anten, są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił wniesione skargi.