II SA/Go 556/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego I. odrzucić skargę, II. odmówić przyznania prawa pomocy. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej, działającego z upoważnienia Burmistrza, z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o odmowie przyznania W.S. świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego w miesiącu lutym 2018 r. Decyzja organu II instancji, wraz ze stosownym pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji, została doręczona W.S. w dniu 25 maja 2018 r. W dniu 19 czerwca 2018 r. W.S. wniósł bezpośrednio do Ośrodka Pomocy Społecznej skargę na powyższą decyzję. W dniu 28 czerwca 2018 r. (data nadania) Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej przekazał skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – zwanej dalej p.p.s.a.). skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 54 § 1 stanowi natomiast, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, że zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] kwietnia 2018 r. została doręczona W.S. w dniu 25 maja 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji – k. 62 akt administracyjnych). Zatem od dnia następnego, tj. od 26 maja 2018 r. rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu, a upłynął on z dniem 25 czerwca 2018 r. (poniedziałek). W.S. złożył skargę na decyzję SKO w dniu 19 czerwca 2018 r. w siedzibie organu I instancji, tj. w siedzibie Ośrodka Pomocy Społecznej, a więc organu niewłaściwego do nadania jej dalszego biegu. Organ ten przekazał skargę do organu właściwego, czyli do SKO – za pośrednictwem poczty – w dniu 28 czerwca 2018 r. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do niewłaściwego organu w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. Natomiast skarga wniesiona do organu niewłaściwego powinna być przez ten organ odesłana organowi właściwemu, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a., decyduje data nadania skargi przez ten organ na adres właściwego organu (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2018 r., II SA/Go 1103/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej jako CBOSA; postanowienie NSA z dnia 7 października 2010 r., II FSK 1418/10, Lex nr 742282; postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2011 r., II FSK 2405/10, Lex nr 742355). W świetle dokonanych ustaleń nie ulega wątpliwości, że OPS przekazał skargę W.S. do organu właściwego już po upływie zakreślonego przez ustawę trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, orzeczono jak w punkcie I sentencji. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku W.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika, należy wskazać, że stosownie do treści art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo to może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo to obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądowym panuje zgodny pogląd, że o oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o taką sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego zaś stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie. Przepis art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia. Przepis ten nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, wobec czego należy uznać, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnych (por. postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2016 r., II GZ 1042/15; postanowienie NSA z dnia 15 października 2015 r., I OZ 1260/15, postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2014 r., I OZ 531/14, CBOSA). W rozpatrywanym przypadku oczywista bezzasadność skargi W.S. wynika z faktu wniesienia jej z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony. W konsekwencji, podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie II postanowienia.