II SA/Go 65/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.),, Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Protokolant sekr. sąd. Monika Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2007 r. przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej w Gorzowie Wlkp. E.Ż.- W. sprawy ze skargi SP spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu oraz pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W dniu [...] października 2006r. SP Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zgłosiła, właściwemu organowi zamiar wykonania robót budowlanych, niewymagających pozwolenia na budowę, polegających na montażu jednostronnego wolnostojącego nośnika reklamowego nie związanego trwale z gruntem na działce nr [...]. Decyzją z dnia [...] października 2006r. nr [...] Prezydent Miasta, na podstawie art. 91, art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1592), art. 30 ust. 6 pkt 1 i ust. 7 pkt 4 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn.zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgłosił sprzeciw oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, iż teren na, którym inwestor zgłosił zamiar zainstalowania tablicy reklamowej przestawnej o rozmiarach 6,00×3,00 m, położony jest w obszarze Starego Miasta. W ocenie organu, gabaryty i usytuowanie nośnika, w stosunku do wielkości elewacji budynków położonych w bezpośrednim sąsiedztwie, ma istotny wpływ na stan zachowania zabytkowego otoczenia, a także może spowodować utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (możliwości zabudowy sąsiednich nieruchomości). W związku z tym organ uznał, że wykonanie robót w zakresie określonym w zawiadomieniu, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła SP Spółka z o.o., reprezentowana przez A.Z., wnosząc o uchylenie go w całości oraz umorzenie postępowania w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu. Skarżący, kwestionując zasadność decyzji organu pierwszej instancji zarzucił: * niezgodność z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, polegającą na nieuwzględnieniu wyjątków przewidzianych w art. 29 i art. 30 ww. ustawy, * naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego, * naruszenie art. 8 K.p.a., poprzez brak szczegółowych wyjaśnień organu co do zebranych dowodów i materiałów, a w szczególności wątpliwości skarżącego co do faktu, iż nośnik reklamowy ma być posadowiony na nieruchomości należącej do osoby prywatnej bezpośrednio przy skrzyżowaniu dróg o charakterze krajowym z bardzo dużym natężeniem ruchu i nie zasłania istniejącej elewacji domu mieszkalnego, * naruszenie art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak uzasadnienia prawnego oraz podstaw prawnych wydanej decyzji. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a w pozostałej części utrzymał rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu decyzji, przywołując przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, organ odwoławczy wywiódł, iż dotyczy on wyłącznie instalowania reklam na istniejących już obiektach np. budynkach, mostach, wiaduktach, słupach, wieżach itp., nie można zaś mówić o instalowaniu urządzeń reklamowych na gruncie. W ocenie organu, gdyby konstrukcja nośna była już wykonana, to wtedy samo zainstalowanie tablicy reklamowej wymagałoby tylko zgłoszenia i taka właśnie sytuacja wyczerpuje dyspozycję cytowanego przepisu. Organ drugiej instancji uznał zatem zasadność zgłoszenia sprzeciwu przez organ pierwszej instancji z uwagi na to, iż zgłoszone prace, polegające na montażu nośnika reklamowego na przedmiotowej działce, nie są robotami o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Wojewoda podniósł, że skoro przedmiotowa inwestycja nie została wymieniona w katalogu robót wymagających jedynie zgłoszenia zgodnie z art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego, oznacza to, że powinna być realizowana w trybie art. 28 Prawa budowlanego, tj. wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Jednocześnie jednak, zdaniem organu odwoławczego, wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia, w oparciu o art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, wyklucza zastosowanie w tym samym rozstrzygnięciu nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. Organ uznał iż obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia wynika z przepisów prawa, wobec czego brak podstaw do jego nałożenia w decyzji administracyjnej, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Ponadto Wojewoda uznał częściowo za zasadne zarzuty odwołania stwierdzając, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera precyzyjnych ustaleń stanu faktycznego oraz należytego wyjaśnienia podstawy prawnej. Ponadto organ pierwszej instancji, z naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. nie wyjaśnił, dlaczego jego zdaniem roboty budowlane objęte zgłoszeniem wymagają uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz pozwolenia na budowę. Powyższą decyzję SP Sp. z o.o., działając przez swojego pełnomocnika A.Z., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wniosła o uchylenie rozstrzygnięcia organów zarówno pierwszej jak i drugiej instancji. Skarżąca spółka podniosła zarzuty tożsame z zawartymi w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, dodając, iż organ drugiej instancji uchylając decyzję organu pierwszej instancji, jedynie w zakresie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a utrzymując ją w mocy w pozostałym zakresie (obowiązek ustalenia warunków zabudowy), naruszył obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Strona skarżąca stwierdziła, iż w świetle przepisów prawa budowlanego tj. art. 29 ust. 2 pkt. 6, zgodnie z którym: "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na: instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem (...) reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym", wydana decyzja narusza obowiązujące prawo i jest bezzasadna. Organ administracyjny błędnie przyjął, że wykonanie robót budowlanych określonych w zgłoszeniu, a polegających na instalowaniu tablicy i urządzenia reklamowego znajdującego się na obszarze zabudowanym wymaga pozwolenia na budowę, a do zgłoszenia wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę dla urządzenia reklamowego wolnostojącego (o wymiarach ekranu ekspozycyjnego 6,0x3,0 m), jak również uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Takie stanowisko organu jest, w ocenie skarżącej spółki, naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona skarżąca podkreśliła, iż zgodnie z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1-13. Podniosła jednocześnie, że odejście od trybu określonego w art. 30 możliwe jest jedynie wówczas, gdy organ wykaże brak zgodności zamierzenia budowlanego objętego zgłoszeniem z konkretnym przepisem prawa. W niniejszej sprawie nie miało to miejsca, gdyż organ pierwszej instancji zgłosił sprzeciw argumentując go w ten sposób, iż usytuowanie nośnika w stosunku do wielkości elewacji budynków położonych w bezpośrednim sąsiedztwie ma istotny wpływ na stan zachowania zabytkowego otoczenia bez wskazania, iż swoją decyzję opiera o art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy, natomiast organ drugiej instancji stwierdził, iż obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę zamierzenia wynika z przepisów prawa wobec czego brak jest podstaw do jego nałożenia w drodze decyzji administracyjnej, Wojewoda nie wykazał jednak również braku zgodności, zamierzenia budowlanego objętego zgłoszeniem, z konkretnym przepisem prawa. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżąca spółka wyraziła pogląd, iż zarówno instalacja tablic reklamowych na obiektach budowlanych, jak i budowa wolnostojących urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Konieczność wykonania skomplikowanej konstrukcji oraz duże rozmiary samego urządzenia nie mogą stanowić racjonalnej przyczyny do wyłączenia inwestycji z trybu zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto strona skarżąca podniosła, iż prawo budowlane nie przewiduje możliwości podziału inwestycji i stosowania do tak podzielonych części (konstrukcja dla tablicy reklamowej, tablica reklamowa o wymiarach ekranu ekspozycyjnego 6,0 x 3,0 m) odmiennych przepisów ustaw dotyczących pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Również z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane wynika, iż od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolnione są nie tylko tablice reklamowe, ale i urządzenia reklamowe, co oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowania samej tablicy reklamowej. Zdaniem skarżącej spółki organ odwoławczy, uchylając decyzję organu pierwszej instancji jedynie w zakresie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i utrzymując tę decyzję w pozostałym zakresie, w szczególności w zakresie obowiązku ustalenia warunków zabudowy, naruszył obowiązujące przepisy prawa. W ocenie strony skarżącej, w myśl przepisów art. 50 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), roboty objęte zgłoszeniem nie wymagają uruchomienia trybu związanego z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie można zatem, patrząc z punktu widzenia celów, które ustawodawca zamierzył, uznać, że instalacja urządzenia reklamowego, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 (niezależnie od jego wielkości i sposobu instalowania), wymaga pozwolenia na budowę, a także winna być poprzedzona procedurą wydania decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo podniesiono, że organ drugiej instancji w powyższym zakresie naruszył, podobnie jak organ pierwszej instancji, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, iż zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. jest niesłuszny, gdyż swoje stanowisko organ uzasadnił w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji, przeprowadzona przez Sąd na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a." wykazała, że zarówno zakażona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, nie są zgodne z przepisami Prawa budowlanego. Przepis art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), przywoływanej dalej jako: "Prawo budowlane", nakłada na inwestora, przed przystąpieniem do realizacji zamierzenia inwestycyjnego, obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ww. ustawy. Stosownie natomiast do przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jednocześnie wykonanie powyższych robót obciążone zostało obowiązkiem dokonania zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy). W przedmiotowej sprawie podstawowym problemem do rozstrzygnięcia jest zakres stosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego i jego interpretacja. Przepis w obecnym brzmieniu obowiązuje od 24 grudnia 1997 r. (potem zmieniono jedynie kolejność punktów), kiedy to nastąpiła istotna jego zmiana przez art. 1 pkt 12b ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 726). Poprzednio przepis ów brzmiał następująco: "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych, z wyjątkiem reklam świetlnych". Porównanie poprzedniej regulacji oraz obowiązującej w dacie orzekania przez organy (aktualnie również) musi prowadzić do wniosku, iż nieuprawniony jest pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że przepis ten dotyczy wyłącznie instalowania tablic reklamowych na istniejących obiektach. Ten pogląd był adekwatny do pierwotnej treści tegoż przepisu, aktualnie nie ma on uzasadnienia i należy stwierdzić, że instalować tablice i urządzenia reklamowe można również na gruncie. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podziela poglądu wyrażonego w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 384/2004, na który powołano się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu wyeliminowanie przez ustawodawcę z treści przepisu słów: "wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych" oznacza że, instalacja jest możliwa nie tylko na obiektach budowlanych. Taka interpretacja art. 29 ust. 2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, prowadzi do wniosku, iż instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Dlatego błędna jest podstawa prawna wyrażona w sprzeciwie organu pierwszej instancji, jak również wywiedziona przez organ odwoławczy (art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego), która ma zastosowanie jeśli inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Z przedstawionych przepisów wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę przy czym ustawodawca nie uzależnił robót budowlanych wyszczególnionych w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. W związku z tym nie można podzielić poglądów wyrażonych w decyzjach organów obu instancji o wynikającym w rozpoznawanej sprawie z mocy prawa obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla tablicy reklamowej zgłoszonej przez Spółkę z o.o. SP, którą inwestor zamierzał zainstalować. Przyjęcie interpretacji organów administracji przedstawionej w niniejszym postępowaniu mogłoby doprowadzić do sytuacji, że realizacja "zminiaturyzowanej" wersji przedmiotowego urządzenia reklamowego trwale związanego z gruntem np. wysokości 1,00 m wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę. Nie taki z pewnością był cel kolejnych zmian w prawie budowlanym, które miały uprościć i odformalizować procedury procesu inwestycyjnego. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowań samej tablicy reklamowej. Nadmienić należy jednak, że o tym, czy zgłoszone urządzenie reklamowe należało zakwalifikować jako objęte działaniem tego przepisu decyduje również ustalenie, czy odpowiada ono pojęciu "urządzenia reklamowego" i czy roboty związane z jego zamocowaniem odpowiadają pojęciu "instalacji". Chodzi zatem o ustalenie prawnego znaczenia wyrażenia "urządzenie reklamowe", a także wyrażenia "instalacja urządzenia". W Prawie budowlanym nie zamieszczono legalnej definicji tych wyrażeń. Niezbędne jest zatem dokonanie ich wykładni w kontekście reguł celowościowych, systemowych oraz językowych. Zgodnie z literalnym znaczeniem wymienionych wyrażeń, urządzenie to zespół przyrządów służących jednemu celowi. Instalować zaś to tyle, co montować urządzenie techniczne (za słownikiem PWN, Edycja 2003, CD-ROM, wersja 1,1). Wynika z powyższego, że do zakresu pojęcia "urządzenie reklamowe" zaliczyć należy wszystkie elementy składające się na to urządzenie. Należeć więc do nich musi zarówno konstrukcja, jak i płaszczyzna, czy miejsce na którym umieszczony zostanie przedmiot reklamy (napis, zdjęcie, rysunek itp.). Instalacja urządzenia reklamowego oznacza zaś montaż elementów, łącznie tworzących urządzenie służące reklamie. Inaczej mówiąc, instalowanie urządzenia reklamowego polega na wykonywaniu szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego w określonym miejscu w tym również na gruncie. Analizując kwestię instalowania tablic i urządzeń reklamowych w kontekście celów, jakie ma osiągnąć zastosowanie przepisów dotyczących zgłoszeń robót budowlanych, jak słusznie podnosi to strona skarżąca, należało wziąć pod rozwagę kierunek kolejnych zmian prawa budowlanego. Podstawowym celem tych nowelizacji było uproszczenie procedur związanych z przebiegiem procesu budowlanego. Wiadomo, że określony w art. 29 Prawa budowlanego katalog obiektów i robót budowlanych nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę stanowi wyjątek od generalnej zasady przyjętej w ustawie, nakładającej obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Katalog ten obejmuje obiekty i roboty budowlane o niskim stopniu skomplikowania i znikomym wpływie na otoczenie, zarówno architektoniczne jak i na środowisko naturalne. Zamiarem ustawodawcy była zatem liberalizacja i odformalizowanie procedur w celu uproszczenia i przyspieszenia procesów inwestycyjnych. Stwierdzić zatem należy, że z punktu widzenia tak określonych celów, które ustawodawca zamierzał osiągnąć, nie można uznać, że instalacja urządzenia reklamowego, o którym mowa w 29 ust. 2 pkt 6 (niezależnie od jego wielkości i sposobu instalowania), wymaga uzyskania pozwolenia budowlanego. Trudno też podzielić pogląd organu pierwszej instancji, że instalacja ta, jako wymagająca pozwolenia na budowę, powinna być poprzedzona procedurą wydania decyzji o warunkach zabudowy. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podziela zatem poglądu wyrażonego w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, iż wykonanie robót budowlanych polegających na montażu wolnostojącego nośnika reklamowego na gruncie wymaga pozwolenia budowlanego. W zupełności wystarczająca i odpowiadająca prawu jest w tym przypadku procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie także w dominującej obecnie linii orzecznictwa sądów administracyjnych, w tym w orzeczeniach wskazanych w skardze (vide wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1182/04 Lex nr 179190, z dnia 9 sierpnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1722/04 Lex nr 190804, z dnia 17 sierpnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1791/04 Lex nr 190812, z dnia 8 września 2005 r. syg. akt VII SA/Wa 14/05 Lex nr 195007, z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 1085/05, Lex nr 208007 oraz sygn. akt VII SA/Wa 930/05 Lex nr 190885, z 18 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 937/05, Lex nr 196413) Uzasadniony jest również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy przepisu art. 107 § 3 w związku z art. 11 K.p.a., polegający na niewyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sprawy, w kontekście wskazanego przez organ pierwszej instancji obowiązku uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Wprawdzie należy wskazać, iż decyzja organu pierwszej instancji z dnia 11 października 2006 r. nie nałożyła na inwestora wprost obowiązku uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, lecz jedynie w swoim rozstrzygnięciu obejmowała orzeczenie o zgłoszeniu sprzeciwu i nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Jednakże w uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że "wykonanie robót budowlanych w zakresie określonym w zawiadomieniu wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz pozwolenia na budowę." Oznacza to, że nie jest słuszne stanowisko skarżącej spółki, zgodnie z którym organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji odnośnie obowiązku uzyskania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Obowiązek dla strony może wynikać jedynie z sentencji decyzji, i w tym zakresie decyzja podlega wykonaniu. Poglądy prawne wyrażone w uzasadnianiu decyzji, które nie znajdują odzwierciedlenia w jej sentencji oraz podstawie prawnej, nie tworzą dla strony praw lub obowiązków. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy winien jednak, jak słusznie podnosi to strona skarżąca, wyjaśnić tę zgłaszaną przez stronę wątpliwość w uzasadnieniu swej decyzji, którą w istocie orzekł częściowo odmiennie niż organ pierwszej instancji. Z podanych wyżej powodów wskazane naruszenie przepisu postępowania administracyjnego, w ocenie Sadu nie miało jednak wpływu na merytoryczna treść rozstrzygnięcia, zatem nie stanowiło samodzielnej podstawy uchylenia zaskarżonej edycji, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W kontekście zastosowanej w sprzeciwie podstawy prawnej, należy podkreślić, że błędne są również, jak słusznie wskazał to organ odwoławczy, twierdzenia organu pierwszej instancji, że montaż przedmiotowego nośnika reklamowego z uwagi na jego gabaryty oraz usytuowanie - wymagał pozwolenia na budowę ze względu na wpływ na stan zachowania zabytkowego otoczenia, oraz możliwość spowodowania utrwalenia bądź ograniczenia lub uciążliwości terenów sąsiednich. Przede wszystkim należy podkreślić, iż organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia, nie może dowolnie, bez przeprowadzenia w tym zakresie postępowania wyjaśniającego oraz zgromadzenia dowodów, nakładać na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy stwierdzi możliwości zaistnienia hipotetycznego, bliżej nieokreślonego zagrożenia, czy też uciążliwości. Jeżeli bowiem organ administracyjny uzna, że w niniejszej sprawie realizacja planowanego urządzenia reklamowego ze względu na powierzchnię, ciężar, rozmiary itp. może spowodować np.: zagrożenie bezpieczeństwu ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków albo wprowadzi, utrwali bądź zwiększy ograniczenia lub uciążliwość dla sąsiadów, może w drodze decyzji, na podstawie art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę co do robót budowlanych objętych z zasady obowiązkiem zgłoszenia. Możliwość ta ma charakter uznaniowy i wymaga szczegółowego uzasadnienia przyczyn zastosowania. Jedynie zatem w sytuacji, gdy organ w niniejszej sprawie stwierdzi zaistnienie, któregokolwiek z zagrożeń lub wymagań przewidzianych ww. przepisem, może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z przepisem art. 135 P.p.s.a, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zarówno zaskarżoną decyzję organu drugiej instancji jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, gdyż stwierdzone naruszenie prawa materialnego, miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Na podstawie art. 152 i art. 153 ww. ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku, a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zgodnie z art. 200 w związku z art. 210 P.p.s.a., wobec braku wniosku strony skarżącej, nie orzeczono w zakresie kosztów postępowania. asesor WSA sędzia WSA sędzia WSA J. Brzezińska A.Wieczorek G.Staniszewska