II SA/Go 690/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Kamila Karwatowicz (spr.) Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi S.N. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] maja 2025 r. inwestor – [...] sp. z o.o. zwrócił się do Starosty [...] o zatwierdzenie projektu zagospodarowania działki i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji: budowa stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz elektroenergetycznej sieci SN-15 kV i nn-0,4 kV wraz z rozbiórką stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz elektroenergetycznej sieci SN-15 kV i nn-0,4 kV w [...], na działkach nr ewid. [...] w [...]. W toku postępowania administracyjnego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2025 r. organ nałożył na inwestora w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 418, dalej jako u.P.b.) obowiązek usunięcia w terminie 4 tygodni od daty doręczenia postanowienia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie zagospodarowania terenu inwestycji: 1. w odniesieniu do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.P.b. stwierdzono niezgodność projektu zagospodarowania terenu z decyzją Burmistrza [...] nr [...]o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] października 2024 r., znak: [...], w nawiązaniu do: 1) pkt 3 ppkt 3.1, ppkt 3.2.3, ppkt 3.3, ppkt 3.4, w zakresie warunków i wymagań dotyczących kształtowania ładu przestrzennego, tj. należy jednoznacznie wykazać spełnienie warunków w zakresie: a) wysokości stacji transformatorowej, w tym części rysunkowej projektu; b) maksymalnej długości sieci elektroenergetycznej SN-15kV; c) maksymalnej długości sieci elektroenergetycznej nn-0,4KV; 2) pkt 6, w zakresie obsługi komunikacyjnej - należy jednoznacznie wykazać spełnienie warunku; 2. w odniesieniu do art. 35 ust. 1 pkt 3 u.P.b. ustawy stwierdzono niekompletność projektu zagospodarowania terenu wynikającą z § 14 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U.2022.1679), tj. w części opisowej projektu zagospodarowania terenu należy wyjaśnić zapisy pkt 1.5 projektu - "zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego"; W piśmie z dnia [...] czerwca 2025 r. inwestora ustosunkowując się do uwag stron postępowania podał, że sprzeciw strony postępowania jest bezpodstawny, planowana inwestycja jest bezpieczna, ponieważ stacja transformatorowa posiada ściany oddzielenia pożarowego REI 120, które zapobiegają rozprzestrzenianiu się ognia do 2 godzin. Ponadto projektant wyjaśnił, że ww. stacja nie będzie emitować I hałasu i nie wpłynie negatywnie na samopoczucie i komfort życia właściciela działki nr [...] i działek sąsiednich. W opinii autora projektu budowa stacji transformatorowej nie obniży wartości ww. działki. W dniu [...] czerwca 2025 r. odnośnie wezwania inwestor przedłożył pismo w sprawie uzupełnienia wniosku, dołączając 3 egzemplarze uzupełnionego projektu zagospodarowania terenu. Pismem z dnia [...] lipca 2025 r. pełnomocnik inwestora podał, że projekt inwestycji został uzupełniony, spełnia wszystkie wymagania zawarte w w/w decyzji Burmistrza [...] i nie ma potrzeby korygowania zapisów projektu w odniesieniu do kwestii obsługi komunikacyjnej. Decyzją z [...] lipca 2025 r., znak: [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 u.P.b. odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla opisanej inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że analizując projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany, stwierdzono braki i nieprawidłowości w odniesieniu do obowiązujących przepisów i postanowieniem z [...] czerwca 2025 r. na mocy art. 35 ust. 3 u.P.b. nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu. Organ po przeanalizowaniu przedłożonego projektu inwestycji stwierdził, że nie usunięto wszystkich braków i nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2025 r., tj. projekt inwestycji nie spełnia wymagań pkt 6.1 decyzji Burmistrza [...] nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] października 2024 r., w zakresie obsługi komunikacyjnej. W części I opisowej projektu zagospodarowania terenu znajduje się zapis, iż ww. inwestycja nie wymaga dostępu do drogi publicznej, co jest niezgodne z ustaleniami ww. decyzji. Wobec powyższego organ stwierdził, że inwestor nie wywiązał się z nałożonego obowiązku, co skutkuje wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno - budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, ww. postanowienia. Od powyższej decyzji inwestor wniósł odwołanie, wskazując, że projektowany obiekt liniowy nie wymaga dostępu do drogi publicznej. Powołał przy tym stanowisko zawarte w wyroku NSA z 24 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 536/16, gdzie Sąd wskazał, że stacja transformatorowa nie jest budynkiem - jest elementem projektowanej sieci elektroenergetycznej (art. 3 pkt 9 u.P.b.), zatem nie mają w stosunku do niej zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto odwołujący wskazał, że całość inwestycji realizowana jest w trybie modernizacji istniejącej infrastruktury technicznej - wymiana istniejącej stacji. Decyzją z dnia [...] września 2025 r., znak: [...] Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2025 r. i orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestora obejmującego inwestycję: budowa stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz elektroenergetycznej sieci SN-15 kV i nn-0,4 kV wraz z rozbiórką stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz elektroenergetycznej sieci SN-15 kV i nn-0,4 kV, działka nr ewid. [...], id działki: [...], działka nr ewid. [...], id działki: [...]w [...], gm. [...]. W decyzji określone zostały: 1. Szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: a) roboty budowlane należy realizować zgodnie z projektem budowlanym, w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz ochronę środowiska, b) inwestor zobowiązany jest bezzwłocznie zawiadomić właściwy organ o zmianie kierownika budowy lub inspektora nadzoru inwestorskiego, c) przy wykonywaniu robót budowlanych stosować wyroby, które spełniają wymagania podstawowe określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.P.b. oraz zostały wprowadzone do obrotu zgodnie z przepisami odrębnymi - art. 10 u.P.b. 2. Czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych: wg potrzeb. 3. Termin rozbiórki: a) istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania - do czasu zakończenia budowy, b) tymczasowych obiektów budowlanych - najpóźniej 14 dni po zakończeniu robót. 4. Szczególne wymagania dotyczące nadzoru na budowie: a) ustanowić inspektora nadzoru inwestorskiego, posiadającego stosowne uprawnienia budowlane - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 r. w sprawie rodzajów obiektów budowlanych, przy których realizacji jest wymagane ustanowienie inspektora nadzoru inwestorskiego, b) zgodnie z art. 42 ust. 4 u.P.b., przy prowadzeniu robót budowlanych, do kierowania którymi jest wymagane przygotowanie zawodowe w specjalności techniczno-budowlanej innej niż posiada kierownik budowy, inwestor zobowiązany jest zapewnić ustanowienie kierowników robót w danych specjalnościach, wynikających z art. 36 ust. 1 pkt 1 - 4 oraz art. 42 ust. 2, 3 i 4 u.P.b. W uzasadnieniu Wojewoda wskazał na treść art. 35 ust. 1 oraz ust. 4 u.P.b. W przypadku stwierdzenia naruszeń w tym w zakresie organ wskazuje nieprawidłowości i nakłada na inwestora obowiązek ich usunięcia w określonym terminie (art. 35 ust. 3 u.P.b.), a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 5 pkt 1 tej ustawy). W przedmiotowej sprawie Starosta [...] postanowieniem z [...] czerwca 2025 r. zobowiązał inwestora do usunięcia następujących nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie zagospodarowania terenu inwestycji w zakresie opisanym wcześniej. Wojewoda wskazał, że dla przedmiotowej inwestycji wydana została decyzja Burmistrza [...] nr [...]o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia [...] października 2024 r. (dalej jako decyzja lokalizacyjna), gdzie w punkcie 6.1 wskazano, że obsługa komunikacyjna odbywa się z ul. [...] (działka nr ewid. [...]), na dotychczasowych zasadach. Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, że inwestycja polega na budowie stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz elektroenergetycznej sieci SN-15 kV i nn-0,4 kV wraz z rozbiórką stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz elektroenergetycznej sieci SN-15 kV i nn-0,4 kV. Inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością oraz projekt architektoniczno- budowlany. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. z 2016 poz.1864) stację transformatorową zakwalifikowano jako urządzenia i aparatura energii elektrycznej. Stacja transformatorowa jako "wolno stojące urządzenie techniczne" jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.P.b. Nie jest natomiast budynkiem, jest elementem projektowanej sieci elektroenergetyczne, która zgodnie z art. 3 pkt 3a u.P.b. jest obiektem liniowym, który z kolei zgodnie z art. 3 pkt 3 tej ustawy stanowi element budowli, a nie samodzielny budynek i zapewnia możliwość użytkowania tego obiektu jako całość, zgodnie z jego przeznaczeniem. Zatem nie mają w stosunku do niej zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U z 2022 poz. 1225 ze zm.). Z powyższego należy wnioskować, że projektowany obiekt liniowy nie wymaga dostępu do drogi publicznej. Ponadto w decyzji o warunkach zabudowy określono, że dostęp ten odbywać się będzie na dotychczasowych zasadach. Zasad tych inwestor nie zmienia. W tych okolicznościach organ stwierdził, że wskazane przez Starostę [...] przyczyny odmowy udzielenia pozwolenia na budowę są bezzasadne. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że ani organ I instancji, ani Wojewoda [...] nie dopatrzył się innych niezgodności z obowiązującymi przepisami przedłożonego projektu zagospodarowania terenu czy decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego organ odwoławczy uznał za uzasadnione uchylenie decyzji organu I instancji i zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu wraz z udzieleniem pozwolenia na budowę. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł S. N., zarzucając organowi naruszenie: - art. 35 ust. 1 punkty 2, 3, 3a u.P.b. poprzez brak sprawdzenia, czy projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; czy projekt jest kompletny; czy do projektu dołączono wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz oświadczenia; - art. 34 ust. 1 i ust. 2a u.P.b., poprzez nieustalenie, czy projekt budowlany spełnia wymagania określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; czy zakres i treść projektu budowlanego uwzględniają warunki ochrony przeciwpożarowej; - art. 7 k.p.a., poprzez nie podjęcie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego; - art. 10 § 1 k.p.a., poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, a przed wydaniem decyzji umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy; - art. 11 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy przy załatwieniu sprawy; - art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz nie ocenienie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy możliwość realizacji inwestycji została udowodniona; - art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz niepełne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący podkreślił, że ustalenia zawarte w decyzji Burmistrza [...] nr [...]z [...] października 2024 r. lokalizacyjnej są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej. W decyzji lokalizacyjnej Burmistrz [...] określił w szczególności, co następuje: Ustalono budowę stacji transformatorowej oraz elektroenergetycznej sieci, (zgodnie) z warunkami określonymi w decyzji oraz przepisami prawa (pkt 3.1). Dopuszczono wymianę istniejącego słupa wyłącznie w przypadku przeprowadzenia jej bez zmiany parametrów charakterystycznych linii, bez zmiany przebiegu w terenie z zachowaniem obecnej lokalizacji słupa (pkt 3.7). Tymczasem nastąpić ma wybudowanie nowej stacji transformatorowej w innym miejscu niż stacja obecnie istniejąca, co musi wywołać zmianę charakterystycznych parametrów linii oraz zmianę jej przebiegu w terenie, na co decyzja lokalizacyjna nie zezwala. Z zaskarżonej decyzji nie wynika też, czy słup będzie wymieniany. Ponadto Wojewoda nie wykazał, czy do pogodzenia jest zmiana lokalizacji stacji z określonymi w pkt 3.7 decyzji lokalizacyjnej wymogami. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji pomija tę kwestię. W decyzji lokalizacyjnej określono, że realizacja inwestycji nie może powodować uciążliwości na terenach przyległych do niej, co w szczególności dotyczy ograniczenia uciążliwości związanych z hałasem (pkt 7.1). W żaden organ odwoławczy nie ocenił, a w konsekwencji nie uwzględnił okoliczności dotyczących możliwości naruszenia uzasadnionych interesów skarżącego z tym związanych. Zaskarżona decyzja całkowicie pomija kwestie dotyczące uciążliwości związanych z funkcjonowaniem obiektu stacji transformatorowej, a w szczególności związanych z hałasem. Skarżący jest właścicielem działki nr [...], przy której ma być posadowiona stacja i która bezpośrednio graniczy' z działką nr [...], na której planowana jest inwestycja. Nie zostały także przeanalizowane kwestie związane z ochroną przeciwpożarową, do czego obliguje pkt 7.4 decyzji lokalizacyjnej, gdzie wskazano wprost przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 7 czerwca 2010 r. Zaskarżona decyzja nie odnosi się do zagrożenia pożarowego związanego z funkcjonowaniem obiektu stacji przy granicy działki [...], w tym pod kątem ochrony przeciwpożarowej określonej we wskazanych przepisach. Z uzasadnienia decyzji lokalizacyjnej (str. 3) wynika, że planowana jest tylko i wyłącznie wymiana istniejącego słupa sieci elektroenergetycznej, w kontekście rozstrzygnięcia pkt 3 decyzji, wskazuje to, że stacja transformatorowa winna być posadowiona w tym samym miejscu co stacja istniejąca. W uzasadnieniu decyzji lokalizacyjnej podano (str. 3 i 4), że spełnienie przez inwestycję wymogów technicznych, takich jak rozmiar obiektu i jego usytuowanie na działce jest oceniane w trakcie kolejnego etapu procesu inwestycyjnego, w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Na etapie udzielenia pozwolenia na budowę warunki dotyczące wymogów technicznych nie zostały ocenione przez organy obu instancji. Zarówno decyzja Starosty, jak i zaskarżona decyzja nie zawierają w tym zakresie żadnych ustaleń. Organy administracyjne nie wypowiedziały się bowiem na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Poza wymogiem należytego uzasadnienia decyzji, narusza to w sposób ewidentny przepisy art. 34 ust. 1 pkt 1 u.P.b. Pomimo, że organ drugiej instancji wydał rozstrzygnięcie reformatoryjne, to nie dokonano szczegółowej oceny projektu budowlanego pod kątem możliwości realizacji inwestycji i jej parametrów. W związku z tym nie wiadomo, czy inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, a jeżeli tak to dlaczego. Faktycznie na etapie udzielenia pozwolenia na budowę kwestie te nie zostały zbadane. W zaskarżonej decyzji nie wykazano przyczyn uchylenia decyzji Starosty [...]. Z treści decyzji nie wynika, dlaczego rozstrzygnięcie Starosty uznane zostało za nieprawidłowe w stopniu uzasadniającym jej uchylenie w całości. Zatwierdzając projekt budowlany organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania we własnym zakresie i nie poczynił ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji ogranicza się do przedstawienia stanu sprawy. Następnie przytoczono treść przepisów art. 35 u.P.b. Jednak organ nie odniósł tego do stanu faktycznego sprawy i w istocie przepisów tych nie zastosował. Nie została bowiem sprawdzona zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz czy jest on kompletny. Nie wiadomo, czy były wymagane i ewentualnie jakie, opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, nie wynika to z uzasadnienia decyzji. W konsekwencji organ nie ustalił, czy zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 u.P.b. dla udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie wyjaśnił też, czy wskazane przez Starostę [...] nieprawidłowości w projekcie zagospodarowania terenu zostały usunięte i ewentualnie w jaki sposób. Jedyną kwestią, do której odniósł się organ była sprawa obsługi komunikacyjnej. Organ odwoławczy wydał merytoryczne rozstrzygnięcie nie analizując, czy projekt zawierał braki, a jeśli był kompletny i prawidłowy, to w oparciu o jakie dowody tak uznano. Organ odwoławczy nie dokonał więc oceny i nie wykazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę może być wydana, co narusza art. 32 u.P.b. Wbrew treści uzasadnienia decyzji, w decyzji Burmistrza [...] brak jest zapisów dotyczących rozbiórki stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz elektroenergetycznej sieci SN- 15 kV i nn-0,4 kV. Także takie nieścisłości świadczą o nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego sprawy.  W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, natomiast pozostałe strony nie złożyły wniosku o przeprowadzenie rozprawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej pod względem zgodności z prawem była w niniejszej sprawie decyzja [...] z dnia [...]września 2025 r. uchylająca w całości decyzję [...] z [...] lipca 2025 r. (którą odmówiono zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę) oraz zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu i udzielająca [...]sp. z o.o. w [...] pozwolenia na budowę stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz elektroenergetycznej sieci SN-15 kV wraz z rozbiórką stacji transformatorowej 15/0,4 kVvoraz elektroenergetycznej sieci SN-15 kV i nn-0,4 kV na działkach nr [...] w [...]. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 ze zm. – dalej jako u.P.b.). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Stosownie do treści art. 32 ust. 4 u.P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1125), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. (...) W art. 34 u.P.b. określone zostały wymogi formalne projektu zagospodarowania terenu. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 u.P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane -w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 u.P.b.). W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 u.P.b.). Organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki (art. 35 ust. 6 u.P.b.). Zgodnie z art. 36 u.P.b. w decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie potrzeby: 1) określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych; 2) określa czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych; 3) określa terminy rozbiórki: a) istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, b) tymczasowych obiektów budowlanych; 4) określa szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie; 5) zamieszcza informację o obowiązkach i warunkach, wynikających z art. 54 lub art. 55. Z powyższych rozważań wynika, że w sytuacji gdy inwestor spełniła wszystkie wymagania określone prawem (art. 35 ust. 4 u.P.b.), to organy nie mają podstaw do wydania decyzji odmownej. Decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany. Oznacza to, że jej wydanie w żadnej mierze nie jest uzależnione od woli organu czy zgody (względnie braku zgody) sąsiada, a od spełnienia ściśle określonych przepisami prawa warunków. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zaś sprawdzenie przedłożonej przez inwestora dokumentacji przez pryzmat zgodności z brzmieniem przywołanych wyżej przepisów u.P.b., ewentualnie także przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie czy też przepisów obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy lub ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Ustawodawca w art. 35 ust. 4 u.P.b. expressis verbis wskazał, że organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli spełnione są wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 u.p.b. Inwestycja objęta zaskarżoną decyzją dotyczy budowy stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz elektroenergetycznej sieci SN-15 kV i nn-0,4 kV wraz z rozbiórką stacji transformatorowej 15/0,4 kV oraz elektroenergetycznej sieci SN-15 kV i nn-0,4 kV w [...] na działkach nr ewid. [...]w [...]. Należy wyjaśnić, iż z perspektywy u.P.b. sieć elektroenergetyczna stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.P.b., czyli obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, stanowiący obiekt liniowy. W myśl art. 3 pkt 4 u.P.b. przez obiekt liniowy należy rozumieć obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi podziemna (...). Z kolei stacja transformatorowa, o której mowa w decyzji, biorąc pod uwagę, że stanowi element projektowanej sieci elektroenergetycznej, z pewnością nie stanowi budynku, ani urządzenia budowlanego. Jak zasadnie zauważył skarżony organ, stacja transformatorowa została zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 3 października 2016 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. z 2016 poz.1864) zakwalifikowana jako urządzenia i aparatura energii elektrycznej i jako "wolno stojące urządzenie techniczne" stanowi, w istocie element budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.P.b., a nie samodzielny budynek i zapewnia możliwość użytkowania tego obiektu jako całość. Stacja transformatorowa, zgodnie z jej przeznaczeniem, spełnia funkcję podrzędną względem umieszczonych w niej urządzeń i jest częścią budowlaną tych urządzeń w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.P.b. Projektowana stacja jest elementem projektowanej sieci, bez którego obiekt ten nie mógłby funkcjonować. Taką interpretację potwierdza stanowisko wyrażone m.in. przez NSA w wyroku z dnia 26 sierpnia 2011 r. II OSK 1238/10, i WSA w Białymstoku w wyroku z 20 marca 2014 r., II SA/Bk 955/13. Analiza akt administracyjnych sprawy wskazuje, iż skarżony organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów prawa materialnego ani procedury administracyjnej. W ocenie Sądu złożony przez inwestora wniosek o pozwolenie na budowę z [...] maja 2025 r., wraz z dokonanymi w toku postępowania uzupełnieniami, spełnia wymogi określone przez ustawodawcę w art. 33 i art. 34 u.P.b. Należy wyjaśnić, iż przyczyną odmowy zatwierdzenia przez organ I instancji projektu zagospodarowania terenu i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji w decyzji z [...] lipca 2025 r., stanowił według organu I instancji brak wywiązania się przez inwestora z nałożonego w trybie art. 35 ust. 3 u.p.b. obowiązku co do wykazania spełnienia warunku dotyczącego pkt 6.1 decyzji Burmistrza [...] z [...] października 2024 r. nr [...]o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w zakresie obsługi komunikacyjnej. Mianowicie zdaniem organu I instancji w części opisowej projektu zagospodarowania terenu znajduje się zapis, iż w/w inwestycja nie wymaga dostępu do drogi publicznej (pkt 1.3.4), co organ uznał za niezgodne z ustaleniami decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, w której pkt 6.1. podano, że obsługa komunikacyjna: z ul. [...] (działka nr ewid. [...]), na dotychczasowych zasadach. Natomiast organ odwoławczy, jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, uznał tak określoną podstawę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę za bezzasadną, wskazując, że objęta wnioskiem inwestycja dotyczy obiektu liniowego, a taki obiekt nie wymaga dostępu do drogi publicznej i dodając, że jak wynika z decyzji o warunkach zabudowy (powinno być ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego) dostęp ten odbywać się będzie na dotychczasowych zasadach. Sąd uznał decyzję [...]z dnia [...] września 2025 r. za zgodną z prawem. Odnośnie opisanej powyżej kwestii dostępu do drogi publicznej, na co zwrócił uwagę organ I instancji, należy przede wszystkim zauważyć, iż w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego z [...] października 2024 r. w pkt 6 mowa o obsłudze w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej, taki bowiem wymóg wynika z art. 54 ust. Ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako u.p.z.p.), nie wskazuje się zaś w tym zakresie na dostęp do drogi publicznej, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. odnoszącym się do wymogów dotyczących decyzji o warunkach zabudowy. W pkt. 6.1 decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego podano, że obsługa komunikacyjna: z ul. [...] (działka nr ewid. [...]), na dotychczasowych zasadach. Następnie w załączonym do wniosku o pozwolenie na budowę, projekcie zagospodarowania terenu, sporządzonym przez uprawnionego projektanta, podano w pkt 1.3.3 w zakresie układu komunikacyjnego: stację transformatorową 15/0,4 kV oraz elektroenergetyczną sieć kablową SN-15 kV i nn-0,4 kV projektuje się na działkach nr [...]należącej do Lasów Państwowych, Nadleśnictwo [...] oraz na działce nr [...] rys. nr 1. Następnie pkt 1.3.4. co do sposobu dostępu do drogi publicznej: stację transformatorową 15/0,4 kV oraz elektroenergetyczną sieć kablową SN-15 kV i nn-0,4 kV stację transformatorową 15/0,4 kV oraz elektroenergetyczną sieć kablową SN-15 kV i nn-0,4 kV projektuje się na działkach nr [...]należącej do Lasów Państwowych, Nadleśnictwo [...] oraz na działce nr [...]wg rys. nr 1. Projektowany obiekt liniowy nie wymaga dostępu do drogi publicznej. Ponadto w piśmie z dnia [...] lipca 2025 r. projektant sporządzający projekt zagospodarowania terenu potwierdził, że wymagania obsługi komunikacyjnej zawarte w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego pozostają bez zmian, a zatem obsługa komunikacyjna pozostaje ,,na dotychczasowych zasadach", dodając, że w pkt 1.5 projektu projektant oświadczył, że inwestycja spełnia wszelkie ustalenia wynikające z decyzji lokalizacyjnej. Projektant wyjaśnił też w w/w piśmie, że droga dz. [...], która nie jest przedmiotem inwestycji, łączy się od północy z działką [...]. W tych okolicznościach należy uznać, że ustalenia co do układu komunikacyjnego określonego w decyzji lokalizacyjnej z [...] października 2024 r. nie naruszają określenia tego układu w projekcie zagospodarowania terenu, gdyż będzie on się odbywał na dotychczasowych zasadach. Dodanie zaś projekcie w pkt 1.3.4, że obiekt liniowy nie wymaga dostępu do drogi publicznej jest prawidłowe i uzasadnione. W wyroku z dnia 15 stycznia 2025 r., IV SA/Po 772/24 WSA w Poznaniu wskazał, że ,,treść decyzji lokalizacyjnej będzie zależała od specyfiki terenu objętego wnioskiem, obowiązujących na nim uwarunkowań prawnych i faktycznych, a także charakteru wnioskowanego zamierzenia. (...) Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do obiektów liniowych nie ma zastosowania ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli nie określa się wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. (...) Na obecnym etapie wystarczające było wytyczenie terenu pod linię elektroenergetyczną, niezbędnego do realizacji robót budowlanych i eksploatacji linii oraz wskazanie, że jest to elektroenergetyczna linia kablowej SN wraz z równolegle ułożonymi rurami OPTO. W decyzji określono warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (art. 54 pkt 2 lit. a) u.p.z.p.), odsyłając do realizacji inwestycji zgodnie z załącznikiem graficznym, jak i rozporządzeń technicznych. Wnioskowane zamierzenie nie musi też mieć zapewnionego dostęp do drogi publicznej. Zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisu ust. 1 pkt 2, czyli warunku, że teren ma dostęp do drogi publicznej, nie stosuje się do obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej." Zatem organ odwoławczy zasadnie uznał za błędną interpretację organu I instancji w zakresie niezgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej co do dostępu do drogi publicznej, biorąc pod uwagę, że rzeczywiście obiekt liniowy nie wymaga dostępu do drogi publicznej i przyjmując, że kwestia obsługi komunikacyjnej, została wyjaśniona, nie budzi zastrzeżeń i nie narusza treści decyzji lokalizacyjnej. Skoro zatem, jak słusznie uznał [...], odmowa udzielenia pozwolenia na budowę nie była uzasadnione, ze względów opisanych powyżej, a organ I instancji nie stwierdził innych naruszeń i nieprawidłowości, organ odwoławczy wobec stwierdzenia spełnienia wymagań, o których mowa w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 u.P.b., był nie tylko uprawniony - ale w świetle art. 35 ust. 4 u.P.b. - zobowiązany do wydania decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i udzielającej pozwolenia na budowę. Analiza akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że skarżony organ w pełnym zakresie uczynił zadość spoczywającym na nim obowiązkom. Organ w należyty sposób zbadał i zweryfikował kompletność oraz wewnętrzną spójność projektu zagospodarowania terenu, a także prawidłowo ocenił jego zgodność z przepisami. Dokonując oceny projektu budowlanego (projektu zagospodarowania terenu) pod względem formalnym stwierdzić należy, że został on sporządzony przez osobę legitymującą się odpowiednimi uprawnieniami. Analiza zawartości opracowania prowadzi do wniosku, że zostały w nim ujęte wszystkie elementy określone w art. 34 u.P.b. Projekt nie zawiera uchybień w zakresie wymaganych opinii i uzgodnień. Podkreślić należy, że art. 35 ust. 1 i 4 u.P.b. nie dopuszczają uznaniowości. Przeczy temu wyraźne brzmienie ust. 4, z którego wynika, że w razie spełnienia w tym przepisie wymagań, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W przedmiotowej sprawie, jak wskazano powyżej, wszelkie wymagania, o których mowa w przepisach zostały spełnione, w związku z czym skarżony organ nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę z uwagi na zgłaszany przez skarżącego ,,sprzeciw" wobec w/w inwestycji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał je za nieuzasadnione. Co do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 u.P.b., który stanowi, że organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, Sąd wyjaśnia, że w świetle akt administracyjnych sprawy, skarżony organ dochował tego wymogu. Przy czym [...]prawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że do objętej decyzją inwestycji nie stosuje się przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 sierpnia 2011 r. sygn. akt 1238/10 wskazał, iż "art. 3 pkt 3 u.P.b. stanowi, iż pod pojęciem budowli należy rozumieć "każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolnostojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń), oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową". Stacja transformatorowa jako "wolno stojące urządzenie techniczne" jest niewątpliwie budowlą w rozumieniu cytowanego przepisu. Jednak, z początkowej części zawartej w tym przepisie definicji budowli wynika, iż jest nią każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem. Z tego względu do stacji transformatorowej nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie." (por. też wyrok WSA w Szczecinie, I SA/Sz 868/06; wyrok NSA z 24 listopada 2017 r., II OSK 536/17, wyrok WSA w Białymstoku z 20 marca 2014 r., II SA/Bk 955/13). Ponadto wbrew zarzutom skargi, projekt zagospodarowania terenu został też przez organ odwoławczy sprawdzony prawidłowo pod kątem kompletności i wymogów określonych w art. 34 u.P.b. W aktach administracyjnych znajdują się dokumenty potwierdzające uprawnienia projektanta, który sporządził projekt zagospodarowania terenu (k. 47-49 akt administracyjnych), a w projekcie załączone zostało oświadczenie projektanta co do posiadanych uprawnień i potwierdzenia, że w/w projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, zasadami wiedzy technicznej oraz zgodnie ze standardami [...]sp. z o.o. Kwestia prawidłowej oceny organu co do zgodności z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej z [...] października 2024 r. omówiona została już szczegółowo przez Sąd we wcześniejszych rozważaniach. Odnośnie wskazanego przez skarżącego pkt 3.7 decyzji lokalizacyjne zgodnie, z którym dopuszczono wymianę istniejącego słupa wyłącznie w przypadku przeprowadzenia jej bez zmiany parametrów charakterystycznych linii, w istniejącym pasie jego szerokości, powierzchni oraz przebiegu w terenie z zachowaniem obecnej lokalizacji słupa bez wycinki drzewostanu, Sąd wyjaśnia, że w świetle treści projektu zagospodarowania terenu słup na działce nr [...], na którym przewidziano rozbiórkę stacji transformatorowej będzie pozostawiony, a słup na działce nr [...]zostanie wymieniony, bez zmiany parametrów charakterystycznych linii, w pasie szerokości (str. 3 projektu i zał. graficzny). Jednocześnie w pkt 3.1 decyzji lokalizacyjnej ustalono budowę stacji transformatoryjnej oraz sieci elektroenergetycznej w granicach terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi, również w tym zakresie zaskarżona decyzja w żaden sposób nie narusza decyzji lokalizacyjnej. Ponadto spełnienie opisanego wymagania potwierdził też projektant w pkt 1.5 projektu zagospodarowania terenu. W punkcie tym projektant dodatkowo zapewnił, że inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, nie wywołuje uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, nie zanieczyszcza powietrza, wody i gleby, nie pozbawia osób trzecich dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, gazu, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, nie pozbawia dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z kolei jak wynika z pkt 1.11 projektu projektant podał, że projektowany obiekt liniowy podziemny w postaci sieci elektroenergetycznej oraz budowa stacji transformatorowej nie wpłyną negatywnie na funkcjonowanie działek na których prowadzona będzie inwestycja, ani na funkcjonowanie pozostałych działek, a obszar oddziaływania mieści się w całości na działkach na których został zaprojektowany. Natomiast co do ochrony przeciwpożarowej należy wskazać, iż jak już wcześniej wyjaśniono do inwestycji nie znajdują zastosowania wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zauważyć należy, iż w piśmie z dnia [...] czerwca 2025 r. projektant wyjaśnił, iż zastosowana stacja transformatorowa posiada ściany oddzielenia pożarowego REI 120, które zapobiegają rozprzestrzenianiu się ognia do 2 godzin. Powyższe potwierdza adnotacja na str. 8/1 projektu zagospodarowania terenu i pkt 1.3.5 projektu. Projektant wyjaśnił, iż stacja taka może stanąć w odległości 2,8 m od innych budynków/pomieszczeń, gdzie przebywają ludzie, a budynek znajdujący się na działce nr [...] (skarżącego) znajduje się w odległości 20 m, czyli zgodnie nawet z wymogami określonymi w § 182 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., mimo, że jak wyjaśniono wcześniej, rozporządzenie to w istocie nie ma zastosowania do przedmiotowej inwestycji. Sąd za nieuzasadnione uznał także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w tym art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., gdyż zdaniem Sądu skarżony organ prawidłowo zgromadził i ocenił materiał dowodowy w sprawie, a który umożliwiał wydanie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu brak podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., gdyż strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu przed organem I instancji, zaś w postępowaniu odwoławczym organ nie gromadził nowych dowodów w sprawie wobec czego, brak na tym etapie konieczności zawiadamiania w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Dodać przy tym należy, iż skarżący podnosząc ten zarzut nie wskazał w jaki sposób brak zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. mógł wpłynąć na wynik sprawy, w szczególności jakie dowody miał zamiar przedłożyć w postępowaniu odwoławczym. Za niezasadny uznać należało zarzut naruszenia art. 11 k.p.a., gdyż z treści uzasadnienia decyzji wynika jakimi przesłankami kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja spełnia także wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., zawierając niezbędne elementy. Wbrew stanowisku skarżącego [...]w zaskarżonej decyzji podał przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji, opierając się w tym zakresie na odmiennej interpretacji i zastosowaniu przepisów niż zastosowane przez organ I instancji. Odnośnie lokalizacji stacji transformatorowej Sąd wyjaśnia, że w decyzji lokalizacyjnej z [...] października 2024 r. nie określono konkretnego miejsca posadowienia stacji transformatorowej na działce nr [...]. Konkretne miejsce usytuowania stacji transformatorowej na działkach nr [...]określono dopiero w projekcie zagospodarowania terenu załączonym do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji brak w w/w zakresie niezgodności pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym, a decyzją z dnia [...] października 2024 r. ustaleniu lokalizacji celu publicznego (por. wyrok NSA, sygn. akt II OSK 536/16). Wyjaśnić dodatkowo należy, iż prawidłowo organ II instancji orzekł o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującą budowę stacji transformatorowej z rozbiórką stacji transformatorowej, choć decyzja lokalizacyjna odnosi się tylko do budowy sieci elektroenergetycznej i stacji transformatorowej, nie odnosząc się do rozbiórki. Mianowicie analiza treści przepisów u.p.z.p. wskazuje, iż przepisy te nie wymagają uzyskania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie rozbiórki obiektu. WSA w Poznaniu w wyroku z 5 grudnia 2019 r. II SA/Po 839/19, WSA w Poznaniu wskazał, że "Gdyby wolą ustawodawcy było ustanowienie wymogu uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę, kwestię tę, tak jak to uczynił w przypadku pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, czy zgłoszenia budowy, o którym mowa w art. 30 ust. 4b u.P.b., uregulowałby właśnie w art. 33 ust. 4 u.P.b., w którym wymienione zostały wymogi dokumentacji przedkładanej wraz z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę. Skoro takiego wymogu brak, nie można go wywodzić z przepisów u.p.z.p. Nie jest rolą organów architektoniczno–budowlanych rozstrzygających sprawię pozwolenia na rozbiórkę obiektu budowlanego rozstrzyganie, czy przepis art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wprowadza wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla takiego przedsięwzięcia." Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, iż art. 33 ust. 2 pkt 3 u.P.b. wskazuje, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tymczasem art. 50 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje, że inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku – w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, przy czym nie wymagają wydania takiej decyzji roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Zdaniem Sądu w istocie ,,lokalizowanie inwestycji" nie odnosi się do rozbiórki, a w szczególności w sytuacji gdy nie dochodzi do zmiany sposobu zagospodarowania terenu, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie (sieć elektroenergetyczna nadziemna ma zostać w istocie zastąpiona siecią doziemną). Wprawdzie art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. stanowi o tym, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, niemniej jednak w ugruntowanym orzecznictwie sądów przyjmuje się, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich przy udzielaniu pozwolenia na budowę można mówić tylko wówczas, gdy zostały naruszone konkretne przepisy obowiązujące w budownictwie, w tym przepisy techniczno-budowlane. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (oraz zmiany tegoż pozwolenia) wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". A contrario, jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (vide: wyroki NSA z dnia: 14 listopada 2007 r., II OSK 1489/06, 24 września 2015 r., II OSK 182/14, 3 września 2009 r., II OSK 1433/08, wyroki WSA w: Łodzi z dnia 4 listopada 2015 r., II SA/Łd 568/15, Rzeszowie z dnia 26 listopada 2010 r., II SA/Rz 486/10, Gorzowie Wlkp. z dnia 14 maja 2014 r., II SA/Go 212/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.