II SA/Go 698/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. sprawy ze skargi K.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków pełnienia służby uchyla zaskarżoną decyzję. Pismem z dnia [...] maja 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (określany dalej jako DIAS) - powołując się na art. 165 ust. 7 ustawy dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. 2016 r., poz.1948 ze zm. – określanej dalej jako u.p.w.KAS) - złożył K.O. – starszemu ekspertowi Służby Celnej Izby Administracji Skarbowej, propozycję określającą warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej w Izbie Administracji Skarbowej, proponując: 1) rodzaj służby - służba stała, 2) stopień służbowy – komisarz, 3) stanowisko służbowe - ekspert Służby Celno-Skarbowej, zaliczane do grupy kategorii eksperckich stanowisk służbowych funkcjonariuszy, 4) jednostka organizacyjna KAS, w której będzie realizować zadania: Urząd Celno-Skarbowy, 5) komórka organizacyjna - Drugi Referat Realizacji - SENT, 6) miejsce pełnienia służby - [...], 7) uposażenie: – uposażenie zasadnicze według mnożnika 2,350 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej; – dodatek za stopień służbowy według mnożnika 0,598 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej; – dodatek za wieloletnią służbę w wysokości wynoszącej po dwóch latach służby 2% miesięcznego uposażenia zasadniczego, dodatek ten wzrasta o 1% za każdy następny rok służby aż do osiągnięcia 20% uposażenia zasadniczego po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby. W piśmie zawarto pouczenie, że zaproponowane warunki służby będą obowiązywać od dnia następującego po ich przyjęciu, jednakże nie wcześniej niż od dnia 1 czerwca 2017 r. oraz że złożona propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby, od której w terminie 14 dni od dnia przyjęcia propozycji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także, że złożenie wniosku nie wstrzymuje wykonania decyzji. W dniu 7 czerwca 2017 r. K.O. złożył oświadczenie o przyjęciu propozycji nowych warunków. Pismem z dnia [...] czerwca 2017r. zwrócił się jednak do DIAS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, kwestionując obniżenie mu stanowiska służbowego oraz obniżenie wynagrodzenia. W uzasadnieniu tego pisma wskazał na przebieg służby, w trakcie której wielokrotnie był nagradzany. Podkreślił, iż od lat był etykiem w Służbie Celnej, dzieląc się swymi doświadczeniami z innymi funkcjonariuszami, uczestniczył i nadal uczestniczy w zespole ekspertów zajmujących się uszczelnianiem podatków, przygotowującym projekt ustawy o drogowym przewozie towarów; wyznaczony został również do współpracy z innymi służbami. Złożoną natomiast propozycje traktuje jako karę za rzetelne wykonywanie powierzonych zadań. Zapewnienie, iż otrzyma wyrównanie w postaci dodatku kontrolerskiego nie jest dla niego satysfakcjonujące, gdyż może się okazać, że część pracy wykonać będzie musiał w biurze i wówczas takiego dodatku mógłby nie otrzymać. Ponadto K.O. w piśmie z dnia [...] października 2017 r. wskazał, iż prowadzi skomplikowane postępowania, w który stosuje się przepisy, które nie zostały ugruntowane w orzecznictwie, co wymaga szerokiej i wszechstronnej wiedzy. Wykonując polecenia przełożonych realizuje zadania wykraczające ponad zakres wskazanych obowiązków, m.in. prowadzi szkolenia dla funkcjonariuszy innych służb zaangażowanych w realizację ustawy o drogowym monitorowaniu przewozu towarów. Wyznaczono go po raz kolejny do zespołu, którego zadaniem jest opracowanie instrukcji postępowania funkcjonariuszy podczas kontroli drogowych i w przyszłości kontroli kolejowych, co wymaga ogromnej wiedzy eksperckiej i poświecenia czasu prywatnego. Mając na uwadze powyższe podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wskazując, iż satysfakcjonujące będzie dla niego przywrócenie poprzedniego wynagrodzenia, jeśli nie jest możliwe przywrócenie poprzedniego stanowiska. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy DIAS decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2017 r. Organ wyjaśnił, że przedkładając odwołującemu zaskarżoną propozycję pełnienia służby wzięto pod uwagę posiadane przez niego kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Ponadto organ podkreślił, iż przedkładając propozycję pełnienia służby w Drugim Referacie Realizacji - SENT, wziął w pierwszej kolejności pod uwagę zgłoszenie odwołującego się do pełnienia służby przy zadaniach wyrażonych w ustawie o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, jak również dotychczas wykonywane przez niego zadania oraz doświadczenie zawodowe. Zadania związane z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów są zadaniami nowymi, dotychczas w byłej służbie celnej niewykonywanymi. DIAS ustalając regulamin Urzędu Celno-Skarbowego określił w nim również komórki realizacyjne związane z systemem SENT oraz wyznaczył zadania do wykonania przez te komórki. Z uwagi na nowy charakter przedmiotowych zadań, dokonując kwalifikacji funkcjonariuszy do powyższych komórek, pracodawca określał zarówno poziom stanowisk służbowych, jak i wynagrodzenia, adekwatnego do poziomu i wartości zadań w organizacji. DIAS wziął również pod uwagę opinię Zespołu ds. przygotowania wstępnych propozycji stanowisk służbowych dla funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej pełniących służbę w komórkach organizacyjnych Urzędu Celno-Skarbowego, z której wynika, iż stanowisko proponowane dla odwołującego to - ekspert Służby Celno-Skarbowej. Zespół rekomendował również, iż zachowanie stanowisk eksperta Służby Celno-Skarbowej nastąpi tylko w stosunku do funkcjonariuszy zastępujących kierowników komórek lub realizujących najbardziej skomplikowane i odpowiedzialne zadania związane z prowadzeniem postępowań, orzecznictwem lub realizujących dodatkowe zadania o charakterze centralnym. Funkcjonariuszom posiadającym stanowisko eksperta Służby Celno-Skarbowej nierealizującym powyższych zadań zespół rekomendował stanowiska młodszego eksperta Służby Celno-Skarbowej. Dodatkowo organ podkreślił, iż proces określania stanowisk służbowych nie prowadził do obniżenia/podwyższenia stanowiska służbowego, lecz do jego określenia na nowo przy uwzględnieniu zakresu zadań na danym stanowisku. Organ stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do obniżenia stanowiska służbowego. Organ wskazał również, że odwołującemu zaproponowano uposażenie mniejsze o kwotę 449,32 zł od dotychczas otrzymywanego. Jednakże uposażenie to jest na poziomie odpowiednim dla wykonywanych zadań w komórce, do której odwołujący trafił na własną prośbę. Na skutek złożonej przez K.O. skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Go 22/18 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, iż w przepisie art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS zawarte zostały kryteria merytoryczne, jakimi należy się kierować przy składaniu propozycji pełnienia służby, a zastosowanie tych kryteriów musi znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji w przedmiocie składania propozycji funkcjonariuszowi nowych warunków dalszej służby. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełniło powyższych wymogów, jest bowiem sporządzone tak, że poza elementami sprawozdawczymi może być przenoszone do innych decyzji administracyjnych, co zresztą nastąpiło w innych sprawach. Sąd zwrócił uwagę, iż organ przytoczył w uzasadnieniu decyzji treści propozycji służby z dnia [...] maja 2017 r. oraz treść art. 138 § 1 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1267 – określanej dalej jako k.p.a) i przepisów u.p.w.KAS kształtujących sytuację funkcjonariuszy celnych po 1 marca 2017r., wskazując jednocześnie błędnie stanowisko służbowe skarżącego-ekspert oraz jego uposażenie, obowiązujące na dzień 1 marca 2017 r. Dane te zostały bowiem przekopiowane ze wskazanej powyżej propozycji służby, która zaczęła obowiązywać dopiero od dnia 8 czerwca 2017 r. Ponadto Sąd zauważył, iż organ lakonicznie zaznaczył, iż złożył propozycję pracy uwzględniającą posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania, jednakże nie opisał tych kwalifikacji, ani przebiegu służby, nie wskazał również, które elementy miały istotne znaczenie w złożeniu takiej, a nie innej propozycji. Organ nie skonkretyzował także jakie dotychczas wykonywane przez skarżącego zadania oraz doświadczenie zawodowe uwzględnił przy wydaniu zaskarżonej decyzji, ani nie wyjaśnił z wykonywaniem jakich zadań w nowej strukturze związane jest stanowisko starszego eksperta. Za ogólnikowe uznał Sąd twierdzenie organu, iż wzięto pod uwagę zapewnienie właściwej obsady kadrowej zarówno pod względem liczby pracowników i funkcjonariuszy, jak i doboru pracowników i funkcjonariuszy pod względem realizacji zadań zgodnie z kwalifikacjami i przebiegiem dotychczasowej pracy i służby oraz zadaniami ustawowymi nałożonymi na jednostkę przy uwzględnieniu limitu etatów funkcjonariuszy i środków przeznaczonych na ich uposażenia, skoro nie jest to wypełnione żadnymi konkretami, zindywidualizowanymi do sytuacji skarżącego oraz jednostki w której pełni służbę. Sąd za konieczne uznał także w okolicznościach niniejszej sprawy podanie przez organ konkretnych przyczyn, z powodu których ustalił wysokość uposażania skarżącego na poziomie 2,35 kwoty bazowej, skoro przedział mnożnika kwoty bazowej umożliwiał przyznanie wyższego uposażenia, zwłaszcza, iż dotychczas ustalone było w oparciu o mnożnik kwoty bazowej w wysokości 2,614. Sąd zaznaczył również, że w aktach osobowych skarżącego znajdują się dokumenty potwierdzające zdobyte przez niego wykształcenie, umiejętności, poszerzanie wiedzy specjalistycznej oraz liczne awanse, nagrody i wyróżnienia, co przy ocenie przesłanek zostało pominięte w tej sprawie. Sąd zauważył też, iż organ w żaden sposób się nie odniósł do okoliczności podnoszonych przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] DIAS, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 k.p.a., art. 169 ust. 4 i 6 u.p.w.KAS, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze wskazania i ocenę prawną Sądu zawarte w wyroku z dnia 28 lutego 2018 r., DIAS stwierdził, iż decyzja z dnia [...] maja 2017 r. została wydana prawidłowo oraz zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Na wstępie uzasadnienia organ przytoczył treść przepisów u.p.w.KAS, w tym art. 159, art. 165, art. 170 oraz art. 169. Następnie DIAS wyjaśnił, iż zgodnie z art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS przed złożeniem skarżącemu pismem z dnia [...] maja 2017 r. propozycji służby, wnikliwej analizie poddano zarówno posiadane przez niego kwalifikacje do pełnienia służby, dotychczasowy przebieg tej służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania strony i w oparciu o te kryteria ukształtowano merytoryczną treść tej propozycji. Organ podał, iż propozycja z dnia [...] maja 2017 r. została złożona w reakcji na wyrażony przez stronę akces pełnienia służby w komórce organizacyjnej, nazwanej SENT, realizującej zadania wynikające z ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, podkreślając, że gdyby nie zgłoszenie się skarżącego, nie otrzymałby on propozycji służby w tej komórce. Następnie DIAS wyjaśnił, iż wejście w życie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów nałożyło na organy KAS szereg zadań, w szczególności: kontrolę przestrzegania obowiązków dokonywania zgłoszenia przewozu towarów przez podmioty, kontrolę zgodności danych dotyczących towaru zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym, w tym pobór próbek, wydawanie decyzji w zakresie nałożenia kar pieniężnych. Dalej organ opisał proces naboru na do komórki SENT, do której m.in. zakwalifikowany został skarżący. Organ podkreślił, iż konsekwencją złożenia propozycji służby w SENT, po zgłoszeniu skarżącego, były także dalsze warunki tej propozycji, które zostały zaproponowane w oparciu o zakres zadań nowopowstałej komórki, poziom trudności tych zadań, a także fakt, że zadania wykonywane w nowopowstałej komórce są zadaniami nowymi, nieznanymi osobie, której będą powierzone i do których osoba ta musi się przystosować i w praktyce zdobywać doświadczenie. To zdaniem organu oznacza, że mimo posiadania nawet wieloletniego stażu służby w innych komórkach, w zakresie zadań powierzonych w SENT, funkcjonariusz nie mógł być uznany za w pełni doświadczonego, co przełożyło się na ukształtowanie propozycji stanowiska służbowego i uposażenia. DIAS ponadto wskazał, iż decyzją Naczelnika Urzędu Celno- Skarbowego (określanego dalej jako UCS) nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., powołano Zespół ds. przygotowania wstępnych propozycji stanowisk służbowych dla funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej pełniących służbę w komórkach organizacyjnych UCS, który w protokole z dnia [...] maja 2017r., przyjął, że będzie brał pod uwagę przyszłe zadania realizowane w komórce (złożoność realizowanych zadań, wykorzystanie dotychczasowej wiedzy i doświadczenia zawodowego, umiejętność radzenia sobie z nowymi zadaniami), a także realizację ewentualnych dodatkowych zadań oraz że rekomendować będzie zachowanie stanowiska eksperta funkcjonariuszom zastępującym kierowników komórek lub realizującym najbardziej skomplikowane i odpowiedzialne zadania związane z prowadzeniem postępowań, orzecznictwem lub realizującym zadania o charakterze centralnym, a funkcjonariuszom posiadającym dotychczas stanowiska eksperta nie realizującym wyżej wymienionych zadań rekomendować będzie stanowiska młodszego eksperta. Następnie DIAS odniósł powyższe do skarżącego, wskazując, iż przed 1 marca 2017 r., czyli przed powstaniem KAS zajmował on stanowisko starszego eksperta Służby Celnej z uposażeniem ustalonym według mnożnika 2,614, dodatkiem stażowym 22% i stawką dodatku za stopień 0,598. Po przyjęciu propozycji z dnia [...] maja 2017 r., objął zaś stanowisko eksperta Służby Celno-Skarbowej z uposażeniem według mnożnika 2,35, dodatkiem stażowym 22% , stawką dodatku za stopień 0,598 i dodatkiem kontrolerskim według stawki 3%, co daje wynagrodzenie w kwocie brutto 6.647,21 zł, uposażenie strony uległo zmniejszeniu o 449,32 zł. Zdaniem organu warunki propozycji służby, mimo zmiany stanowiska służbowego oraz obniżenia wynagrodzenia uwzględniają posiadane przez stronę kwalifikacje, przebieg dotychczasowej pracy oraz służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Organ opisał przebieg kariery zawodowej skarżącego, która rozpoczęła się [...] maja 1997 r. umową o pracę na stanowisku młodszego kontrolera celnego, następnie z dniem [...] czerwca 2000 r. przeszedł do służby stałej w Urzędzie Celnym na stanowisku kontrolera celnego i otrzymał stopień służbowy młodszy rewident celny. Z dniem [...] marca 2006 r. stronie powierzono obowiązki Naczelnika Wydziału Wspólnej Polityki Rolnej w Izbie Celnej na okres do dnia [...] czerwca 2006 r. Z dniem [...] czerwca 2006 r. zlecono dalsze pełnienie tej funkcji, z której stronę odwołano z dniem [...] stycznia 2009 r. Z dniem [...] lutego 2009 r. skarżącego powołano na stanowisko Kierownika Referatu Dozoru w Izbie Celnej. Ze stanowiska tego strona została odwołana z dniem [...] lipca 2013 r., a z dniem [...] lipca 2013 r. została wyznaczona na kierującą Wieloosobowym Stanowiskiem Pracy ds. obsługi systemu RWPR. W dniu [...] marca 2000 r. strona ukończyła studia magisterskie i uzyskała tytuł magistra teologii na Papieskim Fakultecie Teologicznym. Organ wyjaśnił, iż stanowisko aktualnie przez skarżącego obejmowane należy do kategorii stanowisk eksperckich, dla którego przewidziano wynagrodzenie według mnożnika kwoty bazowej od 1,974 do 2,481 i jest ono określone w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Organ podał, iż propozycja stanowiska eksperta Służby Celno-Skarbowej w przypadku strony wynika przede wszystkim z faktu, że pełni on służbę w Drugim Referacie Realizacji -SENT, co jest konsekwencją zgłoszenia się przez niego do tejże jednostki. DIAS wyjaśnił, iż mimo, że skarżący jest cenionym funkcjonariuszem z długoletnim stażem w Służbie Celnej, to w dniu [...] maja 2017 r. nie posiadał doświadczenia w zakresie zadań związanych z wejściem w życie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów i musiał w nowopowstałej komórce SENT dopiero zdobyć doświadczenie przy wykonywaniu nowych zadań. Zatem doświadczenie zdobyte przez stronę w toku służby nie było wystarczające dla zaproponowania mu stanowiska starszego eksperta w Służbie Celno-Skarbowej w Referacie Realizacji SENT, a zaproponowano mu stanowisko eksperta Służby Celno-Skarbowej. Ponadto kryterium otrzymania stanowiska eksperta było według organu zastępowanie przez skarżącego kierownika referatu, w przeciwnym razie otrzymałaby bowiem stanowisko młodszego eksperta. Z zaproponowanym stanowiskiem wiąże się wysokość uposażenia określonego według mnożnika kwoty bazowej, w tym wypadku w granicach od 1,974 do 2,481. Odnosząc się do wysokości mnożnika kwoty bazowej przewidzianego dla skarżącego organ uznał, iż mieści się on w górnych granicach zakreślonych rozporządzeniem z dnia 28 lutego 2017 r. Dodatkowo organ wyjaśnił, że na poziom uposażenia, oprócz okoliczności opisanych wyżej, wpływają też możliwości płacowe DIAS, który dysponuje ściśle określonym budżetem, nie pozwalając przyznawać uposażeń na poziomie górnej granicy mnożników kwoty bazowej przewidzianych dla danego stanowiska służbowego. Przy czym organ zauważył, iż skarżący przed przyjęciem propozycji uzyskiwał wynagrodzenie według mnożnika 2,614, a obecnie według mnożnika 2,35, ale z datą przyjęcia propozycji z dnia [...] maja 2017 r. otrzymuje 3% dodatku kontrolerskiego do uposażenia, który w sposób oczywisty wpływa na wysokość uposażenia. Mając zatem na uwadze przesłanki określone w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS DIAS stwierdził, iż co do posiadanych kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby wziął pod uwagę, że strona mimo długoletniego doświadczenia w związku pełnieniem służby w Służbie Celnej, nie posiada jednak doświadczenia przy wykonywaniu służby w komórce SENT, które dopiero będzie zdobywać, dodając, iż nie można z góry założyć, że osoba w sposób prawidłowy wykonująca zadania w jednej komórce organizacyjnej danego urzędu, w innej, zupełnie nowej komórce organizacyjnej będzie wykonywała nowe zadania w taki sam prawidłowy sposób. Takie okoliczności można zweryfikować wyłącznie w praktyce, po upływie pewnego czasu, co także uzasadniało zaproponowanie stronie stanowiska eksperta. Następnie organ wyjaśnił, iż uwzględnił przy składaniu propozycji służby także kryterium dotychczasowego miejsca zamieszkania, wskazując, iż strona mieszka w [...], Działy Realizacji SENT mają siedziby w [...] oraz w [...] - czyli w miejscowościach, w których mieszczą się Delegatury UCS, a ponieważ najkrótsza trasa z [...] do [...] wynosi około 27 km, a najkrótsza trasa z [...] do [...] wynosi około 70 km, zaproponowano skarżącemu świadczenie służby w [...] jako miejscowości położonej w bliższej odległości od miejsca zamieszkania strony. DIAS zwrócił dodatkowo uwagę, iż w związku z powstaniem KAS, składając propozycje służby zobligowany był do kierowania się wyznaczonym przez Szefa KAS limitem etatów, przy czym w piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. Szef KAS wyjaśnił, iż funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej powinni wywodzić się z zasobów: funkcjonariuszy pełniących służbę w oddziałach celnych oraz komórkach dozoru pod warunkiem, że osoby te realizowały w przeważającym zakresie zadania z zakresu zwalczania przestępczości lub obrotu towarowego i ruchu granicznego, funkcjonariuszy pełniących służbę w komórkach zwalczania przestępczości, funkcjonariuszy pełniących służbę w komórkach dochodzeniowo - śledczych, pracowników wykonujących czynności dochodzeniowe, pracowników wywiadu skarbowego, pracowników komórek realizacyjnych. W związku z powyższym - zdaniem organu - skarżący, kierując się obawą "ucywilnienia", aplikował do świadczenia służby w komórce SENT, co ostatecznie wywołało skutek w postaci złożenia mu propozycji służby. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi złożonej przez K.O.. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 173 ust. 1 u.KAS w związku z art. 165 ust. 3 u.p.w.KAS, alternatywnie art. 97 ustawy o Służbie Celnej w zw. z art. 165 ust. 3 u.p.w.KAS, polegające na obniżeniu stanowiska służbowego, pomimo że nie wystąpił żaden z opisanych tam przypadków, w których można przenieść funkcjonariusza na niższe stanowisko; - art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS poprzez nieuwzględnienie w procesie składania propozycji ustawowych przesłanek, w szczególności posiadanych kwalifikacji oraz przebiegu dotychczasowej służby; - art. 2 Konstytucji RP, art. 47 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji R.P poprzez wadliwe, niezgodne z ustawą zasadniczą zastosowanie art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS, godzące w zasadę zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa; - art. 107 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, tj. brak odniesienia się do wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności na skutek czego doszło do obniżenia stanowiska służbowego, a w konsekwencji ustalenia mnożnika kwoty bazowej na niższym poziomie niż na zajmowanym uprzednio przez skarżącego stanowisku służbowym; - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez, nienależyte wyjaśnienie i ocenę dorobku zawodowego skarżącego i braku zebrania pełnego i wyczerpującego materiału dowodowego ze skutkiem w postaci rażącego naruszenia słusznego interesu skarżącego, wybiórcze i niepełne odniesienie się przez organ do posiadanego przez skarżącego doświadczania zawodowego i kwalifikacji, co negatywnie wpływa na jego ocenę, gdzie m.in. kwestionowane jest jego doświadczenie w zakresie kontroli towarów zdefiniowanych w ustawie o monitorowaniu drogowego przewozu towarów. Ponadto pominięcie milczeniem wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy okoliczności i twierdzeń mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak np. udział skarżącego w pracach związanych z tworzeniem i wdrażaniem przepisów o monitorowaniu drogowego przewozu towarów oraz wybiórcze potraktowanie opinii zespołu ds. przygotowania wstępnych propozycji stanowisk służbowych dla funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej pełniących służbę w komórkach organizacyjnych UCS, co skutkowało niepełnym rozpoznaniem sprawy; wadliwe ustalenia faktyczne polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że dla zaproponowanego stanowiska wysokość uposażenia określonego według mnożnika kwoty bazowej, mieści się w górnych granicach zakreślonych rozporządzeniem, gdzie wskazano je w przedziale od 1,974 do 2,481, podczas gdy zgodnie z obowiązującym stanem prawnym dla stanowiska służbowego eksperta Służby Celno-Skarbowej mnożnik ten określony został w przedziale od 2,321 do 2,721, a więc zaproponowany mnożnik wbrew twierdzeniu organu mieści się w dolnej, a nie górnej granicy mnożnika kwoty bazowej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji DIAS z dnia [...] maja 2017 r. w części dotyczącej zaproponowanego stanowiska służbowego i uposażenia zasadniczego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia DIAS celem wydania decyzji zgodnie z wnioskiem skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz wyrównania uposażenia za okres od [...] czerwca 2017 r. do dnia wydania prawidłowej decyzji i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Ponadto skarżący wniósł o zobowiązanie DIAS do przedłożenia sądowi kilkunastu dokumentów, szczegółowo wymienionych w pkt II skargi, w sytuacji gdyby nie znajdowały się w aktach sprawy i przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż w związku z przedstawieniem propozycji służby nastąpiło obniżenie stanowiska służbowego oraz uposażenia zasadniczego skarżącego, mimo tego, iż na dzień 1 marca 2017 r., tj. wejścia w życie ustawy o KAS, skarżący stał się funkcjonariuszem Służby Celno–Skarbowej, a przydzielone zadania w komórce realizacji SENT, choć są rzeczywiście nowymi zadaniami nie są w żadnej mierze oderwane od zadań realizowanych przez niego na przełomie ostatnich 21 lat, gdyż związane są z kontrolą przepływu towarów, a zadanie takie Służba Celna realizowała od wielu lat. Skarżący dodał, iż od samego początku brał udział w przygotowywaniu przepisów prawa, w oparciu o które powołano nową komórkę organizacyjną i w której obecnie pracuje skarżący oraz że przeprowadzał szkolenia dla wszystkich powołanych do wyżej wymienionej komórki funkcjonariuszy w UCS, a szkolenia z zakresu monitorowania drogowego przewozu towarów prowadził również dla Policjantów, Wojewódzkiej Inspekcji Transportu Drogowego, Oddziału Straży Granicznej. Skarżący dodał też, iż jako ekspert w zakresie kontroli prowadzonej przez komórki KAS, aktywnie włączył się w prace centralnego zespołu powołanego w Ministerstwie Finansów. Skarżący podkreślił, że zadania związane z kontrolą przewozu towarów są mu doskonale znane, gdyż w przeszłości realizował zadania związane z kontrolą przewozu towarów, pracując w oddziale celnym, komórce WPR oraz komórce dozoru i miał do czynienia z kontrolą szerszego asortymentu towarów, niż zostało to określone w ustawie o monitorowaniu drogowego przewozu towarów. Zatem twierdzenie organu, że nie posiada on doświadczenia, pomijając istotne fakty i dowody uznał za krzywdzące i niesprawiedliwe. Ponadto skarżący podniósł, że podnosi stale kwalifikacje zawodowe, a jego dotychczasowa służba jest wysoko oceniana przez przełożonych, czego wyrazem są często otrzymywane nagrody pieniężne oraz krótkoterminowe urlopy wypoczynkowe. W związku z powyższym obniżenie uposażenia do poziomu mnożnika kwoty bazowej 2,35 uznał za krzywdzące, nieuzasadnione i nie uwzględniające posiadanych przez niego kwalifikacji oraz przebiegu jego dotychczasowej służby. Mając na uwadze powyższe skarżący uznał, iż zaproponowana mu w decyzji z dnia [...] maja 2017r. wysokość mnożnika wynagrodzenia (najniższa dla zaproponowanego stanowiska) jest nieuzasadniona i dyskryminująca w porównaniu do wysokości mnożnika kwoty bazowej otrzymanego dotychczas, wynikającego z posiadanych kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby. Obniżenie stanowiska służbowego, jak również uposażenia zasadniczego, przy braku ustawowych przesłanek stanowi zdaniem skarżącego wyraz degradacji i narusza art. 47 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, ponadto godzi w dobre imię funkcjonariusza i łamię zasadę zaufania obywateli do Państwa oraz stanowionego prawa. Odnosząc się do stanowiska organu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił organowi brak wyjaśnienia przyczyn ustalenia mnożnika kwoty bazowej na poziomie najniższym dla zaproponowanego stanowiska i ze wskazaniem, że mieści się on w górnych granicach dla stanowiska eksperta. Zdaniem skarżącego organ w uzasadnieniu decyzji powinien szczegółowo wyjaśnić jakie racje przemawiały za obniżeniem stanowiska służbowego oraz ustaleniem uposażenia w niższej wysokości od dotychczasowego. Zarzucił też organowi brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie ustalono rodzaj stanowisk w komórce realizacji SENT w świetle braku jakichkolwiek regulacji w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko i argumenty wyrażone w zaskarżonej decyzji, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione. Postanowieniem z dnia 18 października 2018r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze uznając, iż część dokumentów znajduje się w aktach, a co do pozostałych przeprowadzenie z nich dowodów nie jest niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej pod względem legalności w niniejszej sprawie jest decyzja DIAS utrzymująca w mocy decyzję tego samego organu, którą określono skarżącemu, będącego funkcjonariuszem celnym, nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS. Zgodnie z tym przepisem, dyrektor izby administracji skarbowej składa funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, o której mowa w przepisie art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS, stanowi decyzję ustalającą warunki pełnienia służby (art. 169 ust. 4 u.p.w.KAS). Zgodnie z art. 169 ust. 6 u.p.w.KAS do postępowań w przedmiocie propozycji składanej przez organ funkcjonariuszowi, ustalającej nowe warunki pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej, stosuje się przepisy k.p.a. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że właściwe organy administracji celno-skarbowej wyposażone zostały w kompetencje do władczego rozstrzygania o sytuacji prawnej funkcjonariusza składając mu propozycję pełnienia dalszej służby w Służbie Celno-Skarbowej i zarazem ustalając nowe warunki pełnienia służby. Funkcjonariuszowi, który nie zgadza się z propozycją (całością lub częścią określonych w niej warunków służby) przysługuje prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 169 ust. 4 zdanie drugie u.p.w.KAS), a po wyczerpaniu tego trybu - złożenia skargi do sądu administracyjnego (art. 169 ust. 7 u.p.w.KAS). W niniejszej sprawie powyższa procedura została zachowana, dlatego skutecznie wniesiona skarga podlegała rozpoznaniu merytorycznego. Przy czym, co należy podkreślić, zaskarżona decyzja została wydana w następstwie uchylenia wcześniejszej decyzji z [...] listopada 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję określającą warunki służby wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 lutego 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Go 22/18. W związku z tym, w rozpatrywanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – określanej dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a tym samym organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie (por. wyroki NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, Lex nr 746901, z 30 lipca 2009 r., II FSK 451/08, Lex 526493, z 23 września 2009 r., I FSK 494/09, Lex 594010, z 13 lipca 2010 r., I GSK 940/09, Lex 594756). Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r., II FSK 2523/12, Lex nr 1588086). Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., II OSK 729/10). W kontrolowanej sprawie nie doszło do zmiany prawa po wydaniu wyroku z dnia 28 lutego 2018 r., która uzasadniałaby odstąpienie do powyższego związania. Istota oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawarte w powyższym wyroku sprowadzały się do wadliwości sporządzonego uzasadnienia, które pozbawione było wymiaru indywidualnego, odnoszącego się do konkretnych okoliczności, kryteriów, którymi powinien się kierować organ składając propozycję, określonych w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS, tj. posiadanych przez skarżącego funkcjonariusza kwalifikacji i przebiegu jego dotychczasowej służby, a także jego dotychczasowego miejsce zamieszkania. Przez pryzmat indywidualizacji i konkretyzacji tych kryteriów dokonuje się bowiem zobiektywizowana ocena przydatności konkretnej osoby do realizacji zadań w krajowej administracji skarbowej. Jedynie prawidłowo sporządzone uzasadnienie pozwala poznać motywy organu rozstrzygającego indywidualną sprawę administracyjną, czyli uzasadnienie ma stanowić uzewnętrznienie motywów i pokazanie rozumowania organu, a nie tylko przywołanie treści przepisu mającego zastosowanie w sprawie i przedstawienie chronologicznie zebranych faktów. Uzasadnienie natomiast zaskarżonej decyzji zostało sporządzone tak, że poza elementami sprawozdawczymi mogło być przenoszone bez zmian do innych decyzji administracyjnych, co zresztą miało miejsce, a tym samym naruszało art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 169 ust. 4 u.p.w.KAS). Sąd zwrócił również uwagę, iż orzekanie w warunkach uznania administracyjnego wymusza szczególną staranność przy uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, tylko ono może bowiem ochronić organ od zarzutu przekroczenia granicy swobodnego uznania. W ocenie Sądu nie poczyniono również niezbędnych ustaleń – z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. - co do okoliczności stanowiących przesłanki, które należało uwzględnić składając propozycję służby. Sąd podkreślił ponadto, iż propozycja pełnienia służby ma charakter uznaniowy, czyli upoważniający organ administracji publicznej do dokonania wyboru konsekwencji prawnych stosowanej normy prawa. Nie oznacza to jednak dowolności i arbitralności organu administracji publicznej co do rozstrzygnięcia. Nie ma też ta decyzja w pełni autonomicznego charakteru, jak starał się to przedstawić organ. W sytuacji, gdy w sprawie występują niedookreślone przesłanki podjęcia decyzji, to uzasadnienie powodów przyjęcia przez organ stosujący prawo danego rozumienia określonego pojęcia musi być bardzo szczegółowe, pełne i przekonujące. Formułowanie ocen w tym zakresie winno być dokonywane po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego. Orzekanie w warunkach uznania administracyjnego wymusza szczególną staranność przy uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, tylko ono może bowiem ochronić organ od zarzutu przekroczenia granicy swobodnego uznania. Sąd zaznaczył również, iż kontroli nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności czy wydano ją w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Przy takim zakresie kontroli obowiązkiem sądu jest sprawdzenie czy organ przy wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego, co przede wszystkim polega na sprawdzeniu tego, czy organ uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie wystarczająco zindywidualizowanymi przesłankami. Ponownie rozpoznając sprawę – w ocenie Sądu – organ nie w pełni zastosował się do powyższych wskazań i w sposób niedostateczny rozważył wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS. Wprawdzie zaskarżona decyzja jest w porównaniu z poprzednią dużo bardziej rozbudowana i zindywidualizowana, jednakże w sposób niewystarczający i nadal niestety można przypisać jej cechy dowolności świadczące o przekroczeniu granic uznania. Zdaniem Sądu jedynie w zakresie przesłanki "miejsca dotychczasowego zamieszkania" organ dokonał wszechstronnej oceny, wyjaśniając w sposób przekonywujący i logiczny, dlaczego wyznaczył skarżącemu miejsce pracy w Referacie Realizacji. Uwzględnił bowiem, iż znajduje się ono najbliżej miejsca zamieszkania skarżącego. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie było zresztą kwestionowane przez skarżącego na żadnym etapie postępowania. DIAS dokonał natomiast niewystarczających ustaleń – z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. – w zakresie dwóch pozostałych przesłanek określonych w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS, tj. "kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby" skarżącego, a w konsekwencji również ocena organu w odniesieniu do tych okoliczności nie była wszechstronna, co przesądziło o przypisaniu zaskarżonej decyzji cech arbitralności. Organ wprawdzie wskazał jakie zajmował skarżący stanowiska oraz jakie ma wykształcenie, jednakże uczynił to w sposób nader lakoniczny. Ustalenia w tym zakresie sprowadzają się bowiem do wymienienia niektórych zajmowanych przez skarżącego stanowisk lub funkcji oraz pierwszego stopnia służbowego, a także wskazania, iż skarżący ukończył wyższe studia magisterskie i uzyskał tytuł magistra teologii (k. 70). Tak poczynione ograniczone ustalenia nie w pełni obrazują przebiegu służby skarżącego oraz jego kwalifikacje, na co wskazują akta osobowe skarżącego, dołączone do akt sprawy. Przede wszystkim – jak już powyżej podkreślono – podano jedynie pierwszy stopień służbowy skarżącego, tj. młodszy rewident celny, pomijając całkowicie dalsze stopnie w jego karierze; wystarczy wskazać, iż w dniu [...] września 2017 r. skarżący uzyskał stopień nadkomisarza. Analiza akt służbowych wskazuje, iż nie wymieniono również wszystkich stanowisk służbowych, które dotychczas zajmował. Ponadto w decyzji nie określono zakresu obowiązków jakie wykonywał na zajmowanych stanowiskach, a tym samym ocena, iż dotychczasowy przebieg służby i zdobyte w trakcie niego doświadczenie oraz kwalifikacje są nieprzydatne w komórce, w której wykonuje służbę, uchyla się od jakiejkolwiek oceny, zwłaszcza w kontekście formułowanych zarzutów przez skarżącego, który jest całkowicie odmiennego zdania niż organ, co wyrażał już w pismach składanych na etapie postępowania odwoławczego. Wbrew zaleceniom Sądu organ nie odniósł się zarzutów zawartych w tych pismach, które mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia. Skarżący zwracał bowiem uwagę na swoje długoletnie doświadczenie orzecznicze, branie udział w przygotowywaniu projektu ustawy o drogowym przewozie towarów, instrukcji postępowania funkcjonariuszy podczas prowadzenia kontroli drogowych, a w przyszłości również kolejowych, przeprowadzanie szkoleń dla funkcjonariuszy celnych, Policji, Straży Pożarnej. DIAS zignorował całkowicie inne umiejętności skarżącego, poszerzanie wiedzy specjalistycznej oraz liczne awanse, nagrody i wyróżnienia skarżącego, wynikające z akt osobowych, mimo, iż Sąd zwracał już na to uwagę uchylając poprzednią decyzję. W kontekście powyższych okoliczności twierdzenia organ o nieposiadaniu przez skarżącego "pełnych kwalifikacji" brzmią nieprzekonywującą i to nawet w sytuacji, gdy komórka w której pracuje skarżący realizuje nowe zadania. Podkreślić ponadto należy, iż każdy funkcjonariusz celno-skarbowy, podobnie jak każdy urzędnik organów administracji, w związku z nieustająco zmienianymi przepisami, zderzać się musi z nowymi zadaniami, co nie oznacza, iż nie posiada on wystarczających kwalifikacji do ich realizacji. Uproszczeniem – oderwanym od konkretnej sytuacji danego funkcjonariusza – są zatem twierdzenia organu, iż nie można z góry założyć, że osoba wykonująca w sposób prawidłowy zadania w jednej komórce organizacyjnej danego urzędu, w innej zupełnie nowej będzie wykonywała nowe zadania w ten sam prawidłowy sposób, wykaże się takim samym zaangażowaniem i wynikami. Wręcz można przyjąć odmienne domniemanie od przyjętego przez organ. Podkreślić bowiem należy, iż to właśnie zdobyte wykształcenie i doświadczenie pozwala takiemu funkcjonariuszowi (urzędnikowi) zmierzać się z nowymi obowiązkami i nie sposób z tego powodu zarzucać mu niewystarczających kompetencji i kształtować na nowo jego stosunek służbowy w zakresie uposażenia w sposób prowadzący do jego obniżenia. Ponadto organ dokonując oceny kwalifikacji skarżącego, wydając zaskarżoną decyzję, czynił to z tej samej perspektywy jak w momencie składania propozycji określającej warunki służby, abstrahując całkowicie od tego, iż czynił to już po ponad roku funkcjonowania skarżącego na nowym stanowisku, realizując nowe zadania. Zdaniem Sądu organ winien był ocenić czy rzeczywiście w trakcie wykonywania czynności służbowych ujawniły się jakiekolwiek braki co do kwalifikacji skarżącego, co wydaje się jednak wysoce wątpliwe, zwłaszcza w kontekście jego oceny pracy z dnia [...] kwietnia 2018 r. w trakcie której uzyskał on maksymalną ilość punktów, w tym również w zakresie kwalifikacji i doświadczenia w wykonywaniu czynności kontrolnych. Ponadto DIAS – wbrew zaleceniom Sądu - nie wyjaśnił dlaczego w istocie przyznane skarżącemu wynagrodzenie mieści w dolnych granicach dla zajmowanego przez niego stanowiska. Zgodnie bowiem z tabelą II, stanowiącą załącznik do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 28 lutego 2017r. w sprawie uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej (Dz. U z 2017 r., poz. 446) dla stanowiska eksperta Służby Celno-Skarbowej, przewidziany jest mnożnik kwoty bazowej wynoszący 2,321-2,721. Organ błędnie bowiem podnosił, iż jest ono w istocie w górnych granicach, odwołując się do mnożnika przewidzianego dla stanowiska młodszego eksperta Służby Celno-Skarbowej, wynoszącego 1.974-2,481. Organ powołując się na ograniczenia budżetowe, które jakoby uniemożliwiałyby przyznanie skarżącemu wyższego wynagrodzenie, kolejny raz formułuje je na wysokim poziomie ogólności, nie wypełniając swych twierdzeń żadnymi konkretami zindywidualizowanymi do sytuacji skarżącego i jednostki w której pełni służbę, na co Sąd również zwracał uwagę we wspomnianym wyroku z dnia 28 lutego 2018 r., podkreślając jednocześnie, iż w przypadku reorganizacji i zmiany proponowanych nowych warunków pełnienia służby na niekorzyść funkcjonariusza konieczne jest także wykazanie obiektywnych przyczyn, z powodu których dano prymat interesowi społecznemu przed słusznym interesem funkcjonariusza (art. 7 k.p.a.). Opisane uchybienia dowodzą, że niniejsza sprawa kolejny raz nie została należycie wyjaśniona, oceniona oraz uzasadniona, co stanowi naruszenie przepisów art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji uzasadniło uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Przedwczesne byłoby natomiast wypowiadanie się do co zasadności zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego. Ocena bowiem prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego może być oparta jedynie na prawidłowo pod względem proceduralnym zbudowanej podstawie faktycznej rozstrzygnięcia, opisanej w uzasadnieniu decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2015 r., I OSK 124/14, wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r., I OSK 1762/14). Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań i kolejny raz sprowadzają się do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ, zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym sformułowanymi w powołanych wyżej przepisach, w szczególności zaś należytego i wyczerpującego przedstawienia motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji odnoszących się indywidualnie do kryteriów określonych w art. 165 ust. 7 u.p.w.KAS.