II SA/Go 703/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant St. sekr. sądowy Katarzyna Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi K.T. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z [...] czerwca 2025 r. nr [...], znak: [...] Starosta (dalej jako organ I instancji lub Starosta), powołując się na art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 418; dalej jako: u.p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej jako k.p.a.), zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla E. sp. z o. o. z siedzibą w [...], obejmującego przebudowę linii napowietrznej 15 kV SN L-525 na niepełnoizolowaną linię napowietrzną do stacji S-5312 [...] w [...], na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...]. W ustawowym terminie od powyższej decyzji odwołanie złożyła jedna ze stron postępowania – K.T. (dalej jako strona lub skarżąca), reprezentowana przez J.K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 10 § 1 k.p.a. Stwierdziła, że inwestor E. sp. z o.o. nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością do działek nr [...]i [...], które są jej własnością. Wskazała, że żadna z działek nie jest obciążona na rzecz inwestora jakimkolwiek prawem, a decyzje w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nich oraz zezwolenie na ich niezwłoczne zajęcie są nadal przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, a obecnie przed NSA. Decyzją z [...] października 2025 r. nr [...], Wojewoda (dalej jako organ odwoławczy lub Wojewoda), powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W pierwszej kolejności organ odwoławczy przytoczył treść przepisu art. 35 ust. 1 u.p.b. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej przebudowę linii napowietrznej 15 kV SN L-525 na niepełnoizolowaną linię napowietrzną do stacji S-5312 [...]w [...]. Do wniosku dołączył projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Ponadto przedłożono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące wszystkich działek, gdzie będzie realizowana inwestycja. Wojewoda wyjaśnił, że teren inwestycji częściowo (działki nr ewid. [...] i [...]) jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w obszarze miasta, uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej Nr XXII/151/97 z [...] listopada 1997 r. W § 2 oznaczono ten teren symbolem P, UR - teren drobnej wytwórczości i usług rzemieślniczych. Ponadto dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja Burmistrza nr [...] znak: [...] z [...] maja 2022 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Inwestor decyzją z [...] grudnia 2024 r. znak: [...] uzyskał również pozwolenie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej jako WKZ) na wykonanie robót budowlanych w otoczeniu zabytkowego zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta [...], wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] orzeczeniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 1955 r. pod numerem [...] orzeczeniem Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] sierpnia 1958 r., pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] stycznia 1975 r. oraz pod numerem [...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] października 1976 r. w zakresie powyższej inwestycji, którą to wprowadzono obowiązek spełnienia określonych warunków niezbędnych do realizacji inwestycji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżąca jest właścicielką działek o nr [...], na których częściowo ma być realizowana planowana inwestycja. Odnosząc się do zarzutu strony, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane do wskazanych działek wskazał, że Starosta ograniczył na rzecz E sp. z o.o. sposób korzystania z nieruchomości skarżącej. Działka nr [...]objęta została decyzją Starosty z [...]października 2023 r., znak: [...], którą Wojewoda decyzją z [...] stycznia 2024 r. znak: [...]utrzymał w mocy. Decyzją tą Starosta orzekł: "1. Ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej numerem [...] o pow. 2,0545 ha, położonej w [...] w celu założenia i przeprowadzenia napowietrznych przewodów linii SN 15 kV w miejscu istniejącej linii, na obszarze o powierzchni całkowitej 111,72 m2 o długości 29,40 m, wyznaczonej jako pas technologiczny projektowanej linii o szerokości 3,80 m. Lokalizację urządzenia przesyłowego, tj. przewodów linii oraz obszar zajęcia przedstawiono szczegółowo na załączniku mapowym, stanowiącym integralną część decyzji. 2. Ograniczenie wskazane w pkt 1 obejmuje prawo wstępu na nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych oraz innych czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Obszar pasa technologicznego to obszar o długości 29,40 m i szerokości 3,80 m, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości polegające na korzystaniu z tego pasa w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych". Działka nr [...] objęta została decyzją Starosty z [...] października 2023 r., znak: [...], którą Wojewoda decyzją z [...] stycznia 2024 r., znak: [...] utrzymał w mocy. Decyzją tą Starosta orzekł: "1. Ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej numerem działki [...] o pow. 1,1328 ha, położonej w [...] w celu założenia i przeprowadzenia napowietrznych przewodów linii SN 15 kV w miejscu istniejącej linii, na obszarzeo powierzchni całkowitej 457,21 m2 o długości 120,30 m, wyznaczonej jako pas technologiczny projektowanej linii o szerokości 3,80 m. Lokalizację urządzenia przesyłowego, tj. przewodów linii oraz obszar zajęcia przedstawiono szczegółowo na załączniku mapowym, stanowiącym integralną część decyzji. 2. Ograniczenie wskazane w pkt. 1 obejmuje prawo wstępu na nieruchomość w celu wykonania w obszarze pasa technologicznego prac budowlano-montażowych oraz innych czynności związanych z konserwacją, usuwaniem awarii i eksploatacją przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Obszar pasa technologicznego to obszar o długości 120,30 m i szerokości 3,80 m, w którym obowiązują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości polegające na korzystaniu z tego pasa w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa i normami dotyczącymi budowy oraz eksploatacji napowietrznych linii elektroenergetycznych." Ponadto Starosta wydał dwie decyzje w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonych w [...] z rygorem natychmiastowej wykonalności dla działek oznaczanych numerem: 1. [...] o pow. 2,0545 ([...]) stanowiącej własność K.T. i I.K. (decyzja Starosty z [...] października 2023 r., znak: [...] i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody z [...] stycznia 2024 r. znak: [...]); 2. [...] o pow. 1,1328 ha ([...]) stanowiącej własność K.T. (decyzja Starosty z [...] października 2023 r. znak: [...] i utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody z [...] stycznia 2024 r., znak: [...]). Organ odwoławczy wyjaśnił, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomościami nastąpiło na podstawie w art. 124 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1145; dalej jako u.g.n.), który stanowi, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wojewoda wskazał, że w obowiązującym orzecznictwie przyjęto, iż zezwolenie, o którym stanowi art. 124 ust. 1 u.g.n. pomimo, że bezpośrednio nie należy do żadnej z kategorii wymienionych w art. 3 pkt 11 u.p.b., jest równoznaczne z dysponowaniem nieruchomością na cele budowlane. Decyzja taka zastępuje również dowód, o jakim stanowi art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b., tj. dowód prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Również zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, wydane na podstawie art. 124 ust. 1 a u.p.b., stanowi źródło uprawnienia inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jako że jest pochodną zezwolenia wydanego na podstawie art. 124 ust. 1 powołanej ustawy i służy wykonaniu tego zezwolenia. Natomiast nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ma to znaczenie, że jest ona źródłem tego uprawnienia już od chwili wydania, a nie dopiero po upływie terminu do wniesienia odwołania. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości Wojewoda wyjaśnił, iż wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje automatycznie wykonania decyzji. Do wstrzymania wykonana takiej decyzji niezbędne jest wydanie stosownego rozstrzygnięcia przez Sąd. Zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. nie wstrzymał wykonania decyzji ani nie wyeliminował ich z obrotu prawnego. Powyższe decyzje są ostateczne i podlegają wykonaniu. Złożenie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. oznacza, że wyrok taki jest nieprawomocny i nie wywołuje określonych w nim skutków prawnych. Z uwagi na oddalenie skargi nie wstrzymał on również wykonania decyzji Wojewody do czasu uzyskania przez ten wyrok przymiotu prawomocności. Zatem – w ocenie organu odwoławczego - E sp. z o. o. mogła złożyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane działkami będącymi własnością odwołującej się. Podniesione w odwołaniu kwestie nie podważyły treści złożonego oświadczenia. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania przez organ I instancji Wojewoda wyjaśnił, że materiał dowodowy jest kompletny i nie wymaga uzupełnienia. Na jego podstawie możliwe było zajęcie jednoznacznego stanowiska w sprawie, które znalazło swój wyraz w zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił podstawy, na jakich rozstrzygnięcie zostało oparte oraz wskazał dowody uwzględnione przy jego wydaniu. Zasady postępowania zostały przez organ orzekający zastosowane. Fakt, że strona nie jest zadowolona z podjętego rozstrzygnięcia nie oznacza, że postępowanie organu przeprowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania, a stan faktyczny sprawy nie został wyczerpująco zbadany i wyjaśniony. Tym samym organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia przepisów art. 7, 8 i 9 k.p.a. Organ odwoławczy podkreślił, że strona miała możliwość udziału na każdym etapie postępowania zainicjowanego wnioskiem E. sp. z o.o. o pozwolenie na budowę. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Jednakże w przedmiotowej sprawie takich okoliczności nie podniosła. Tym samym uznał ten zarzut odwołania za bezzasadny. Po analizie otrzymanych dokumentów Wojewoda stwierdził, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz spełnia wymagania zawarte w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Weryfikacja wniosku o pozwolenie na budowę, a także projektu zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany daje również podstawy, żeby stwierdzić, że są one kompletne i zgodne z obowiązującymi przepisami. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami. Posiada on wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia. Projekt zagospodarowania terenu, jak i projekt architektoniczno-budowlany, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie przygotowanie zawodowe i należące do właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby opracowujące projekt złożyły oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z art. 35 ust. 4 u.p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomościami objętymi wnioskiem, a oświadczenie to nie zostało skutecznie podważone przez skarżącą. Załączona do wniosku dokumentacja projektowa spełnia wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 u.p.b. Zatem Wojewoda nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji Starosty. Skargę na powyższą decyzję do WSA w Gorzowie Wlkp. złożyła K.T., reprezentowana przez swoją matkę J.K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła przede wszystkim naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 10 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że nie każdy organ administracji publicznej w naszym Państwie przy prowadzeniu każdego postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji administracyjnej, a zwłaszcza gdy ingeruje ona w konstytucyjnie chronione prawo własności prywatnej, jest zobowiązany do przestrzegania wszystkich jego ogólnych zasad, a mianowicie zasady prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania obywateli, zasady informowania stron oraz tak nagminnie przez urzędników ignorowanej zasady czynnego udziału strony w takim postępowaniu. Ponadto zarzuciła rażącą sprzeczność ustaleń organów obu instancji z treścią zebranego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego przez przyjęcie, że inwestor E sp. z o.o. posiada prawo do dysponowania stanowiącymi własność/ współwłasność skarżącej nieruchomościami (działki gruntu nr [...] i nr [...] w [...]) do celów realizacji przedmiotowej inwestycji, podczas gdy żadna z nich nie jest obciążona na rzecz inwestora jakimkolwiek prawem, przede wszystkim służebnością przesyłu, a wszystkie trzy decyzje administracyjne w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nich oraz zezwolenia na ich niezwłoczne zajęcie oraz decyzja WKZ z [...] grudnia 2024 r. udzielająca E. sp. z o. o. w [...] pozwolenia na wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytkowego zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta [...], w tym na działkach gruntu nr [...] oraz nr [...], są nadal przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, obecnie przed NSA. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z [...] czerwca 2025 r. oraz o przekazanie sprawy bezpośrednio organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zobowiązanie go do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie na mocy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego ukończenia postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie, zarówno w zakresie ograniczenia sposobu korzystania ze stanowiących własność/współwłasność skarżącej nieruchomości, jak i zezwolenia na ich niezwłoczne zajęcie oraz pozwolenia WKZ wydanego bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego z udziałem skarżącej. W uzasadnieniu strona wyjaśniła, że żaden organ administracji publicznej w naszym Państwie nie może podejmować decyzji w trybie art. 104 k.p.a. z pominięciem reżimu postępowania określonego w rozdziale 2 k.p.a., gdzie zostały precyzyjnie uregulowane zasady ogólne załatwiania spraw administracyjnych. W ocenie strony, w przedmiotowej sprawie, co umyka uwadze Wojewody, organ I instancji załatwił pośpiesznie, w niechlujny sposób, sprawę przez wydanie decyzji na korzyść potężnego i zasobnego finansowo operatora energetycznego, pomijając przy tym podstawowe zasady procedury administracyjnej, przede wszystkim zasadę informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz zasadę zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, z której wynika obowiązek umożliwienia stronom przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych zadań. Skarżąca wskazała, że Starosta wprawdzie zawiadomił ją pismem z [...] maja 2025 r., które zostało odebrane [...] czerwca 2025 r., o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie i możliwości zapoznania się w terminie 7 dni ze zgromadzonym w niej materiałem dowodowym, ale nie później niż do [...] czerwca 2025 r. Jednak, gdy pełnomocnik skarżącej przybyła w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia w dniu [...] czerwca 2025 r. do siedziby Starostwa okazało się, że już dnia poprzedniego ([...] czerwca 2025 r.) decyzja w przedmiotowej sprawie została wydana bez umożliwienia stronie posiadającej ważny interes prawny zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i złożenia przed podjęciem decyzji w rozpatrywanej sprawie pisemnych wniosków i wyjaśnień. Zdaniem skarżącej, nie dość, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie toczyło się bez jej udziału, to doszło do rażącej sprzeczności ustaleń organu I instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, albowiem brak jest podstaw do stwierdzenia na postawie zgromadzonych w tej sprawie dokumentów, że inwestor/operator energetyczny posiada prawo do dysponowania objętymi decyzją nieruchomościami na cele budowlane. W ocenie strony, takiego prawa inwestor nie nabył i nie posiada na pewno do stanowiących własność/współwłasność skarżącej dwóch nieruchomości – działek gruntu nr [...] i nr [...], które pomimo istniejących na nich, posadowionych bez tytułu prawnego, słupów energetycznych podtrzymujących linię energetyczną nie są obciążone na jego rzecz jakimkolwiek prawem, przede wszystkim służebnością przesyłu, której ustanowienie od chwili wszczęcia postępowania w tej sprawie było i nadal jest możliwe, ale nie za zapłatą oferowanej przez osoby trzecie jałmużny, ale za godziwym wynagrodzeniem, na co na pewno stać operatora energetycznego. Skarżąca wskazała, że inwestor już ponad 2 lata próbuje obejść obowiązek uprzedniego ustanowienia na jego rzecz odpłatnej służebności przesyłu i jak dotąd mu się to udaje, gdyż organy administracji budowlanej, pomimo stanowczego sprzeciwu skarżącej, nie respektując prawa do ochrony jej własności prywatnej, uwzględniły jego wnioski o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i zezwolenie na ich niezwłoczne zajęcie na potrzeby ww. przedsięwzięcia inwestycyjnego. Nie oznacza to jednak, że na podstawie tych decyzji inwestor uzyskał bez zgody skarżącej prawo do dysponowania jej nieruchomościami na cele budowlane, albowiem wszystkie trzy tendencyjne decyzje Wojewody w tym przedmiocie zostały przez stronę zaskarżone w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a od wydanych w międzyczasie trzech orzeczeń WSA w Gorzowie Wlkp. w sprawach sygn. akt II SA/Go 146/24, II SA/Go 147/24 i II SA/Go 148/24 zostały wywiedzione trzy skargi kasacyjne, co oznacza, że we wszystkich tych sprawach postępowanie zawisło przed NSA, który może zrewidować dotychczasowe, wysoce nieprzychylne dla zwykłego obywatela, stanowisko WSA i organów administracji publicznej orzekających dotąd w tej sprawie. Poza tym - zdaniem skarżącej - administracyjne decyzje ograniczające czasowo właścicielowi nieruchomości sposób korzystania z nich oraz zezwalające osobie trzeciej na ich niezwłoczne zajęcie nie oznaczają tytułu prawnego do dysponowania cudzą nieruchomością na cele budowlane, gdyż taki tytuł musi wypływać nie ze sfery prawa administracyjnego, ale ze sfery prawa cywilnego, tzn. prawa własności, ograniczonego prawa rzeczowego (służebności przesyłu), użytkowania wieczystego, trwałego zarządu lub cywilnego stosunku zobowiązaniowego. Dlatego też, skoro sprawa administracyjna jest nadal w toku w postępowaniu sądowoadministracyjnym - zdaniem skarżącej - spełnione są wszystkie przesłanki obligatoryjnego zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie, o których mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, przeprowadzonej pod względem legalności, była decyzja Wojewody z [...] października 2025 r. utrzymująca w mocy opisaną na wstępie decyzję Starosty o z [...] czerwca 2025 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla E. sp. z o. o. z siedzibą w [...], obejmującego przebudowę linii napowietrznej 15 kV SN L-525 do stacji S-5312 [...]. Podstawę materialną powyższych decyzji stanowiły przepisy u.p.b. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 u.p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. u.p.b.). Przepis art. 35 ust. 4 u.p.b. nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę ani możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania dalszych warunków. Jeśli zatem organ oceni przedłożony projekt jako zgodny z prawem, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2023 r. II OSK 2300/20). Sąd podziela stanowisko organów, iż wniosek o pozwolenie na budowę, a także projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany są kompletne i zgodne z obowiązującymi przepisami. Inwestor uzyskał wymagane opinie i uzgodnienia, szczególności zezwolenie WKZ (decyzja z [...] grudnia 2024 r.) na wykonanie robót budowlanych objętych powyższym projektami w otoczeniu zabytkowego zespołu urbanistyczno-krajobrazowego miasta [...]i warunki w nim zawarte zostały uwzględnione w decyzji. Podkreślić należy, iż na dzień wydawania w niniejszej sprawie rozstrzygnięć obu instancji powyższa decyzja była ostateczna i pozostawała w obrocie prawnym (por. pismo WKZ z [...] marca 2026 r. k. 100). Decyzją bowiem z [...] maja 2025 r. nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, utrzymał w mocy wspomnianą decyzję z [...] grudnia 2024 r. (k. 105 -107). Skarżąca nie wskazywała, aby decyzja ta została zaskarżona do sądu administracyjnego. Ponadto z bazy orzeczeń (CBOSA) nie wynika, aby zapadło w odniesieniu do tej decyzji jakiekolwiek orzeczenie sądu uchylające albo wstrzymujące jego wykonalność. Niesporne było również, iż projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na obszarze miasta [...], uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej Nr XXII/151/97 z [...] listopada 1997 r. (w odniesieniu do działek nr [...]i [...]) oraz z ostateczną decyzją Burmistrza nr [...] znak: [...] z [...] maja 2022 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (w odniesieniu do pozostałych działek, objętych inwestycją). Projekt zagospodarowania terenu, jak i projekt architektoniczno-budowlany, został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie przygotowanie zawodowe i należące do właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby opracowujące projekt złożyły oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Podkreślić należy, że organy orzekające w sprawie pozwolenia na budowę nie mogą ingerować w przyjęte przez autora projektu rozwiązania i kwestionować ich prawidłowości. Odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz osoba sprawdzająca projekt (art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 4 p.b.). Organ nie ma zaś uprawnień do merytorycznego badania projektu budowlanego, w tym oceny konkretnych rozwiązań projektowych w zakresie ich zgodności z zasadami wiedzy technicznej (por. wyrok NSA z 13 lipca 2021 r., II OSK 2993/18). Istota sporu sprowadzała się w kontrolowanej sprawie do tego, czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skarżąca - jako właścicielka działki nr [...] i współwłaścicielka działki w udziale wynoszącym ½ działki nr [...], położonych w [...], na terenie objętym inwestycją – kwestionowała bowiem, iż inwestor legitymuje się takim uprawnieniem. Podkreślić należy, że inwestor załączył do wniosku o pozwolenie na budowę złożone pod rygorem odpowiedzialność karnej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami objętymi planowaną inwestycją na cele budowlane Według art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto w szczególności złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Norma art. 3 pkt 11 u.p.b. stanowi, że przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Złożenie przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane zwalnia co do zasady organ administracji z konieczności badania prawdziwości tego dokumentu. Oświadczenie jest skuteczne, o ile z zebranego w sprawie materiału nie wynika wniosek przeciwny albo nie zachodzą wątpliwości co do jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym (por. wyrok NSA z 24 listopada 2022 r., II OSK 1950/21). Zdaniem Sądu skarżąca nie podważyła skuteczności powyższego oświadczenia. Słusznie Wojewoda w tym zakresie odwołał się do opisanych szczegółowo na stronie 2-4 niniejszego uzasadnienia: - decyzji Starosty z [...] października 2023 r. wydanych na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n.) na rzecz E. sp. z o.o. w [...] ograniczających sposób korzystania z nieruchomości, oznaczonych geodezyjnie jako działki nr [...] i [...], położonych w [...], w celu założenia i przeprowadzenia napowietrznych przewodów linii SN 15 kV, utrzymanych w mocy decyzjami Wojewody z [...] stycznia 2024 r.; - decyzji Starosty z [...] października 2023 r. – utrzymanych decyzjami Wojewody z [...] stycznia 2023 r. – wydanych na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., zezwalających E. sp. z o.o. w [...] na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, oznaczonych geodezyjnie jako działki nr [...] i [...], położonych w [...], w celu założenia i przeprowadzenia napowietrznych przewodów linii SN 15 kV w zakresie zgodnym z powyżej wskazanymi decyzji ograniczającymi sposób korzystania z nieruchomości. Podkreślić należy, że skargi na powyższe decyzje zostały oddalone wyrokami WSA w Gorzowie Wlkp. z 27 czerwca 2024 r. (sygn. akt II SA/Go 145/24 i II SA/Go 147/24 – sprawy dotyczące ograniczenia sposobu korzystania odpowiednio działek nr [...] i [...]) oraz z 28 sierpnia 2024 r. (sygn. akt II SA/Go 146/24 i II SA/Go 148/24 – sprawy dotyczące niezwłocznego zajęcia odpowiednio części działek nr [...] i [...]). Wyroki w sprawach o sygn. akt II SA/Go 146-148/24 są nieprawomocne, gdyż zostały zaskarżone do NSA, natomiast wyrok w sprawie II SA/Go 145/24 (dotyczący ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [...]) jest prawomocny. Decyzja dotycząca ograniczeniu sposobu korzystania z działki nr [...] została z urzędu wstrzymana postanowieniem Wojewody z [...] marca 2024 r. na podstawie art. 9 u.g.n. Jednocześnie ani WSA w Gorzowie Wlkp., ani też NSA nie wstrzymał wykonania decyzji zezwalających na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, gdyż godziłoby w to cel i istotę tych decyzji, które mają za zadanie przyśpieszyć proces inwestycji celu publicznego. Oznacza to, iż na dzień wydawania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pozostawały w obrocie prawnym: 1. ostateczna i prawomocna decyzja Starosty z [...] października 2025 r. ograniczająca na rzecz inwestora sposób korzystania z nieruchomości skarżącej, tj. działki nr [...], w celu założenia i przeprowadzenia napowietrznych przewodów linii SN 15 kV; 2. ostateczna decyzja Starosty z [...] października 2025 r. ograniczająca na rzecz inwestora sposób korzystania z nieruchomości skarżącej tj. o działki nr [...], w celu założenia i przeprowadzenia napowietrznych przewodów linii SN 15 kV, z tym zastrzeżeniem, że co do tej decyzji nastąpiło wstrzymanie jej wykonalności na podstawie art. 9 u.g.n.; 3. ostateczne i wykonalne decyzje Starosty z [...] października 2025 r. zezwalające na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości, oznaczonych geodezyjnie jako działki nr [...] i [...], położonych w [...], w celu założenia i przeprowadzenia napowietrznych przewodów linii SN 15 kV. W kontekście powyższych decyzji nie ma racji skarżąca, że inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 u.p.b. Inwestor dysponował bowiem ostatecznymi decyzjami o ograniczeniu sposobu korzystania, w tym co do jednej działki (tj. działki nr [...]) decyzją mającą przymiot wykonalności i prawomocności oraz ostatecznymi decyzjami zezwalającymi na niezwłoczne zajęcie tych nieruchomości, którym zresztą nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Podstawowym celem decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. jest zapewnienie inwestorowi tytułu prawnego do nieruchomości, potrzebnego do uzyskania pozwolenia na budowę, co do zasady, obiektu budowlanego o charakterze liniowym, w sytuacji, gdy właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości nie wyraża zgody na realizację takiego przedsięwzięcia na swojej nieruchomości. Decyzja taka stanowi zatem przymusowy tytuł administracyjnoprawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 11 u.p.b., pomimo że w przepisie tym nie wymieniono wprost jako tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Decyzja ograniczająca sposób korzystania stanowi trwały tytuł prawny do nieruchomości. Nie tylko umożliwia inwestorowi posadowienie na cudzej nieruchomości elementów infrastruktury przesyłowej, ale także zapewnia możliwość jej późniejszej przebudowy, konserwacji i usuwania awarii. Zgodnie bowiem z treścią art. 124 ust. 6 u.g.n., właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z przebudową, konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Zezwolenie na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń przesyłowych w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. kreuje trwały i bezterminowy stosunek prawny, polegający na ograniczeniu prawa własności nieruchomości poprzez ustanowienie obowiązku trwałego znoszenia przez właściciela nieruchomości stanu ukształtowanego przebiegiem zainstalowanego urządzenia przesyłowego. Należy przy tym podkreślić, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie tworzy żadnego ograniczonego prawa rzeczowego, w tym służebności, a stanowi administracyjnoprawną formę ingerencji w prawo własności. Trwały tytuł prawny, powstający w związku z wydaniem decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., oraz służebność przesyłu, o której mowa w art. 3051 k.c., to dwa różne tytuły prawne, z których przedsiębiorca przesyłowy może korzystać według swego wyboru. Cel obu instytucji prawnych jest wprawdzie zbliżony, ale stanowią one odrębne pod względem zarówno konstrukcyjnym, jak i proceduralnym instrumenty. Należy jednak podkreślić, że zasadniczo uzyskanie jednego z tych tytułów prawnych czyni bezprzedmiotowym podejmowanie prób uzyskania drugiego. Natomiast wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości stanowi szczególny sposób zapewnienia natychmiastowej wykonalności decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Celem zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest bowiem zapewnienie możliwości kontynuowania procesu inwestycyjnego, gdy na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. wprawdzie wydano decyzję, ale nie podlega ona jeszcze wykonaniu. W konsekwencji, natychmiastowo wykonalna decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości umożliwia inwestorowi bezpośrednie przystąpienie do realizacji prac objętych zakresem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Z powyższego wynika, że decyzja, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. jest źródłem prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jest ona co prawda dosłownie źródłem uprawnienia do niezwłocznego zajęcia nieruchomości, ale jest powiązana z decyzją o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, która służy zrealizowaniu konkretnej inwestycji na nieruchomości. Zatem, zajęcie nieruchomości nie jest celem samym w sobie, lecz ma służyć realizacji inwestycji, zaś do tego jest potrzebne pozwolenie na budowę, którego nie można uzyskać bez prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Podkreślić należy, że tryb wydawania określonych w art. 124 ust. 1 i 1a u.g.n. decyzji jest szczególny, a ich celem jest umożliwienie inwestorowi szybkiego wejścia na nieruchomość i przyśpieszenie rozpoczęcia realizacji inwestycji. Byt prawny decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości zależy od istnienia w obrocie prawnym decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., tj. decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości (co wprost wynika z treści art. 124 ust. 1a u.g.n.) i w tym znaczeniu decyzja ta ma subsydiarny charakter w stosunku do decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., to jednak zależność ta – z uwagi na szczególny tryb i cel wydawania decyzji o niezwłocznym zajęciu – nie przekłada się na zależność postępowań sądowoadministracyjnych prowadzonych w tych sprawach w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). Uznanie bowiem, że rozstrzygnięcie w przedmiocie oceny legalności decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi kwestię prejudycjalną w postępowaniu w sprawie niezwłocznego zajęcia nieruchomości i w konsekwencji zawieszenie postępowania z tego powodu – niweczyłoby cel wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. Jeżeli zatem decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości jest wydana i pozostaje w mocy (postępowanie w jej przedmiocie nie zostało prawomocnie zakończone), to brak jest racjonalnych przesłanek do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie dotyczącej decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości do czasu zakończenia tego postępowania Powyższe stanowisko ugruntowane jest w zarówno w orzecznictwie, jak i piśmiennictwie (por. wyrok NSA z 11 września 2024 r., II OSK 2559/21, wyrok z 29 kwietnia 2020 r., II OSK 2189/19, postanowienie NSA z 23 lutego 2022 r., I OSK 171/22, postanowienie NSA z 5 kwietnia 2022 r., I OSK 244/22, E. Kucharczyk-Bończak. U.g.n. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2026, t. 2, E. Klat-Górska (red.) (red.), Gospodarka nieruchomościami. Komentarz, WKP 2024, t. 1.2., 1.3. i 11 do art. 124 i powołane tamże orzecznictwo i piśmiennictwo). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że spełniony został warunek wydania pozytywnej dla inwestora decyzji wskazany w art. 32 ust. 4 pkt 2 u.p.b. Jeśli chodzi zarzut naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez wydanie przez organ I instancji decyzji zanim upłynął skarżącej 7 dniowy termin do zapoznania się z aktami i zgłoszenia się wniosków dowodowych i zajęcia stanowiska, to w ocenie Sądu powyższe naruszenie pozostawało bez wpływu na wynik postępowania. W orzecznictwie ugruntowane jest bowiem stanowisko, że dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. To do strony stawiającej zarzut należy więc wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z 9 lipca 2024 r., III OSK 2619/22, wyrok NSA z 10 października 2025 r., III OSK 1663/25). Skarżąca nie wykazała, iż naruszenie to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i miało wypływ na wynik postępowania. Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. Swoje stanowisko skarżąca przedstawiła w odwołaniu, a jej argumentacja kwestionująca, iż inwestor nie legitymuje się prawem dysponowania jej nieruchomościami na cele prawa budowlane, związana z zaskarżeniem do NSA wspomnianych wyroków WSA w Gorzowie Wlkp. oddalających skargi na decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości oraz zezwalającą na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, pozostawała bez wpływu na wynik postępowania, co zostało już powyżej szczegółowo umotywowane. Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury podniesionych w skardze w stopniu, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a tylko takie naruszenia mogłyby w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.