II SA/Go 747/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 25 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia odrzucić skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013r. nr [...] odmówiło zawieszenia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy. M.G., działając zgodnie z pouczeniem, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższe postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd z urzędu zobligowany jest do badania wymogów formalnych skargi oraz jej dopuszczalności, zarówno z przyczyn podmiotowych, jak i przedmiotowych. Ocenie tej podlega między innymi to, czy skarga nie zawiera braków, przy czym w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w § 1 pkt 1-5 tegoż artykułu wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267) – zwanej dalej kpa, postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2013r. o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Zgodnie z art. 127 § 3 kpa strona niezadowolona z decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Artykuł 144 kpa pozwala natomiast na stosowanie przepisów odnoszących się do odwołań odpowiednio do zażaleń. Zażalenie na postanowienie wydane przez organ przysługuje natomiast wyłącznie wtedy, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 kpa). Przepis art. 101 § 3 kpa stanowi natomiast, że na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. W orzecznictwie administracyjnym panuje ugruntowany pogląd, że powyższy przepis należy interpretować w ten sposób, iż zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienia tamujące tok postępowania, czyli na postanowienia o zawieszeniu postępowania, a także na postanowienia o odmowie jego podjęcia. Natomiast postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, jako postanowienie, które nie tamuje biegu postępowania, jest niezaskarżalne, a strona niezadowolona z odmowy zawieszenia postępowania może skarżyć rzeczone postanowienie w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie (por. postanowienie NSA z dnia 5 września 2013r., sygn. akt I OSK 1899/13; postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2013r., sygn. akt II OSK 2991/12; wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2013r., sygn. akt II OSK 2296/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle przepisu art. 3 § 2 pkt p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wobec tego, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania zażalenie nie przysługuje, nie może ono tym samym stanowić przedmiotu kontroli sądowej. Na powyższe stanowisko Sądu nie ma wpływu błędne pouczenie skarżącego zawarte w postanowieniu co do możliwości jego zaskarżenia do WSA w Gorzowie Wlkp. Co prawda zgodnie z art. 112 kpa błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, jednakże ochrona udzielana na podstawie tego przepisu nie ma charakteru absolutnego. Błędna informacja (w tym brak w ogóle pouczenia) co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych dla niej konsekwencji, ale też nie może też dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania, a tak by niewątpliwie było, gdyby wbrew obowiązującym przepisom skarga na postanowienie Kolegium została przez Sąd rozpoznana. Warunkiem bowiem zastosowania art. 112 kpa jest istnienie w porządku prawnym możliwości zaskarżenia danego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2013r., sygn. akt I OSK 1304/12, Lex nr 1311062; wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 193/11, Lex nr 1219083). W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.