II SA/Go 78/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi P.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta, skierował P.W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami kat. B i C na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów i zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Dnia 7 listopada 2017 r. Prezydent Miasta przesłał na adres P.W. zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. B i C prawa jazdy w związku z niepoddaniem się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje. Zawiadomienie to zostało zwrócone przez operatora pocztowego jako niepodjęte w terminie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], organ I instancji cofnął P.W. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B i C prawa jazdy, w związku z niepoddaniem się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Decyzja ta została zwrócona przez operatora pocztowego z adnotacją, iż adresat pisma pod wskazanym adresem nie jest znany. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. pełnomocnik P.W. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie od w/w decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, że od 2013 r. strona nie przebywa w Polsce i zaskarżona decyzja nigdy nie została jej doręczona. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], Kolegium umorzyło postępowanie w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], stwierdziło niedopuszczalność odwołania wskazując, że na skutek niedoręczenia decyzji organu I instancji z dnia [...] grudnia 2017 r. nigdy nie weszła ona do obrotu prawnego, w związku z czym wniesienie odwołania w sprawie nie jest dopuszczalne. Po doręczeniu P.W. decyzji z dnia [...] grudnia 2017 r. i wniesieniu od niej przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Prezydenta Miasta w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ I instancji praktycznie nie przeprowadził żadnego postępowania, ograniczając się wyłącznie do doręczenia decyzji pełnomocnikowi. Wprawdzie na obowiązek prawidłowego doręczenia decyzji wskazało Kolegium w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lutego 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, jednakże wobec niedoręczenia stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania i możliwości wypowiedzenia się w sprawie obowiązkiem organu I instancji było powtórzenie wszystkich czynności przeprowadzonych w postępowaniu i stworzenie stronie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. W efekcie swoje stanowisko w sprawie strona przedstawić mogła dopiero w odwołaniu od decyzji. Prezydent Miasta zapewnił stronie możliwość wypowiedzenia się w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...], działając m.in. na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 450 ze zm., dalej w skrócie p.r.d.), art. 139 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 1212) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) cofnął P.W. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, C prawa jazdy, w związku z niepoddaniem się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jednocześnie organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż strona nie poddała się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikację, w związku z czym wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie cofnięcia posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. Fakt, iż strona posiada ważne ukraińskie prawo jazdy nie stanowi przeszkody dla cofnięcia uprawnień, albowiem art. 41 ust. 3 Konwencji o ruchu drogowym, sporządzonej w Wiedniu dnia 8 listopada 1968 r. (Dz. U. z 1988 r. Nr 5, poz. 40 ze zm.) nie przesądza o automatycznym spełnieniu warunków określonych w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. Od powyższej decyzji P.W. wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) p.r.d. oraz art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. poprzez błędne uznanie, że sprawdzenie kwalifikacji, jakie strona odbyła na Ukrainie, nie stanowi sprawdzenia kwalifikacji mającego skutek na terenie Polski oraz wskazując m.in., iż z treści przepisu art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. nie wynika, aby kontrolne sprawdzenie kwalifikacji miało nastąpić w formie egzaminu państwowego. Odwołujący wypełnił dyspozycję tego przepisu, albowiem dokonał sprawdzenia kwalifikacji na terytorium Ukrainy i otrzymał prawo jazdy wydane przez organy ukraińskie. Od 2018 r. przebywa na Ukrainie, a wcześniej mieszkał na Słowacji, zatem nie miała miejsca sytuacja, ze strona udała się na Ukrainę wyłącznie w celu sprawdzenia kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. Organ nie zweryfikował tej okoliczności, jak również nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, iż obowiązującą moc posiada art. 140 ust. 1 pkt 4 p.r.d. w świetle art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. zmieniającego w/w ustawę Decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, iż art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) p.r.d. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. W postępowaniu w sprawie cofnięcia uprawnień czynności sprawdzające ograniczone są tylko do zbadania czy kierowca został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, czy decyzja taka jest ostateczna i nie została wyeliminowana z obrotu prawnego oraz czy kierowca poddał się takiemu sprawdzeniu kwalifikacji. W rozpatrywanej sprawie zaistniały wszystkie ustawowe przesłanki do cofnięcia stronie posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podał, iż uzyskanie ukraińskiego prawa jazdy nie potwierdza spełnienia wymogu określonego art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. Przepis art. 41 ust. 3 Konwencji wiedeńskiej o kierujących pojazdami nie pozwala na sformułowanie stanowiska o konieczności uznania egzaminów przeprowadzonych na Ukrainie za równoważne z egzaminami przeprowadzonymi przez organy polskie. Jest to stanowisko zbyt daleko idące, nie znajduje podstaw ani w postanowieniach Konwencji, ani w przepisach ustawy i zmierza ono do obejścia przepisów prawa. Nie ma znaczenia okoliczność, że strona legalnie otrzymała ukraińskie prawo jazdy, spełniając wymogi niezbędne do jego uzyskania na Ukrainie. Aby bowiem ubiegać się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami na terytorium RP, strona musi spełnić wymogi określone w polskich, a nie zagranicznych przepisach prawa. Zatem nie mogą zyskać ochrony prawnej działania strony, która obchodząc przepisy prawa polskiego, uzyskuje prawo jazdy na terytorium obcego państwa. Konwencja o ruchu drogowym przewiduje w art. 41 wzajemne uznawanie "każdego krajowego prawa jazdy". W konsekwencji w sytuacji, w której dokumenty prawa jazdy wystawiane są w różnych państwach, mamy do czynienia z tym samym uprawnieniem do kierowania pojazdami. Na gruncie prawa polskiego założenia Konwencji w tym zakresie realizuje m.in. art. 4 ust. 2 u.k.p., zgodnie z którym kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. W sytuacji, gdy kierowca posiada ważne polskie prawo jazdy – a takie prawo jazdy posiada odwołujący się – uzyskanie prawa jazdy w innym kraju i wykorzystywanie go przed polskimi organami w celu uniknięcia obowiązku poddania się egzaminowi państwowemu stanowi obejście procedury sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego P.W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: - art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy; - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego; - art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania zasadności przesłanek; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w całości na podstawie orzeczenia zapadłego w innej sprawie, na odmiennym stanie faktycznym, przez co zaniechano przeprowadzenia własnego toku myślowego oraz uwzględnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) w związku z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. poprzez ich wadliwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż skarżący był zobowiązany do sprawdzenia kwalifikacji poprzez polski egzamin państwowy, o którym mowa w art. 49 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, podczas gdy obowiązek skarżącego ograniczał się do sprawdzenia kwalifikacji zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d., co zostało uczynione poprzez poddanie się państwowemu egzaminowi sprawdzającemu na terenie Ukrainy. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. W ocenie skarżącego powyższa decyzja została wydana na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego oraz wadliwego zastosowania przepisów prawa, zaś organ nie poczynił własnych ustaleń. Przepis art. 49 ust 1 i 2 u.k.p. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem wobec skarżącego nigdy nie został orzeczony żaden zakaz prowadzenia pojazdów i nie miała miejsce sytuacja, aby uprawnienia zostały cofnięte na okres powyżej roku. Z tego względu całokształt wywodów dotyczących konieczności sprawdzenia kwalifikacji w formie egzaminu państwowego pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przesłanki cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w niniejszej sprawie przewiduje art. 140 ust. 4a w zw. z art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 nie stanowi takich warunków, jakie przewiduje art. 49 ust. 1 u.k.p. Skarżący w celu zachowania prawa do kierowania pojazdami zobowiązany był do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Przepis nie wymagał, aby miało to nastąpić w formie państwowego egzaminu, tak jak w sytuacji, o której mowa w art. 49 ust. 1 u.k.p. Organy pominęły, iż skarżący przebywał na Ukrainie z zamiarem stałego pobytu. W tym kraju znajduje się jego centrum życiowe, prowadzi tam działalność gospodarczą. Nie miała miejsce sytuacja, iż styczność z państwem, w którym przeprowadzono egzamin, ograniczała się do tego egzaminu. Nie poczyniono na tą okoliczność żadnych ustaleń. Skarżący wypełnił dyspozycję art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d., albowiem dokonał sprawdzenia kwalifikacji na terytorium Ukrainy. W następstwie tego sprawdzenia uzyskał dokument prawa jazdy wydany przez ukraińskie organy. W zaistniałej sytuacji, jeżeli organ nie uznał skutków sprawdzenia kwalifikacji na Ukrainie, to powinien podać podstawy takiego stanowiska. Art. 41 ust. 3 Konwencji stanowi, iż sygnatariusze Konwencji zobowiązali się podejmować działania, aby prawo jazdy nie było wydawane bez należytego zagwarantowania umiejętności kierowcy i jego sprawności fizycznej. A contrario, jeżeli skarżący uzyskał dokument prawa jazdy oznacza to, iż jego umiejętności i stan fizyczny zostały należycie zweryfikowane stosownym sprawdzeniem kwalifikacyjnym, które realizuje warunek, o którym stanowi art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d. Skarżący przebywa na Ukrainie. Wcześniej od 2015 r. do 2018 r. zamieszkiwał na Słowacji. Posiada wydaną przez słowacki urząd kartę pobytu. Przedmiotowe okoliczności nie zostały w żaden sposób wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W myśl cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, natomiast skarżący terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o tym fakcie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Materialnoprawną podstawę wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) p.r.d. Jak wynika z tego przepisu, przesłanką wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami jest nie poddanie się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) tej ustawy, w myśl którego kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Przytoczone wyżej przepisy zostały uchylone z dniem 4 czerwca 2018 r. na mocy art. 125 pkt 10 lit. g i art. 125 pkt 16 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. poz. 151), jednakże zgodnie z art. 14 ust 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających przekazywanie danych na zasadach określonych w art. 100aa-100aq p.r.d. przepisu art. 125 pkt 10 lit. g i art. 125 pkt 16 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami nie stosuje się. W myśl art. 14 ust. 2 ustawy nowelizującej minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Z uwagi na fakt, iż do do daty wydania zaskarżonej decyzji komunikat taki nie został opublikowany, omawiane przepisy p.r.d. znalazły zastosowanie w niniejszej sprawie. Skarżący został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów i zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymanie w mocy ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. W niniejszej sprawie, w której Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2021 r., wyjaśnieniu podlegało, czy decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest decyzją ostateczną oraz czy osoba skierowana poddała się temu sprawdzeniu. W przypadku bowiem, gdy osoba skierowana na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie wykona nałożonego na nią obowiązku i nie podda się egzaminowi, wówczas stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) p.r.d. starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym (por. wyrok WSA w Gliwicach z 22 grudnia 2016 r., II SA/Gl 821/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt I OSK 2715/14 stwierdził, że organ zobligowany jest wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w razie niepoddania się przez zainteresowanego sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) w związku z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. poprzez uznanie, iż skarżący był zobowiązany do sprawdzenia kwalifikacji poprzez polski egzamin państwowy, podczas gdy w ocenie skarżącego obowiązek ten ograniczał się do sprawdzenia kwalifikacji zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 p.r.d., co nastąpiło poprzez poddanie się państwowemu egzaminowi na terenie Ukrainy wskazać należy, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązek poddania się polskiemu egzaminowi państwowemu przez kierującego pojazdem w razie przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego wynika bowiem z treści art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p. W myśl tego przepisu sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega m.in. osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji. Przy czym egzamin państwowy organizowany jest przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego (art. 56 ust. 1 u.k.p.), zaś przeprowadza go egzaminator zatrudniony przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego (art. 56 ust. 2 u.k.p.). Podstawą uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierowcy może być m.in. naruszanie przepisów ruchu drogowego, lekceważący stosunek do tych przepisów, czy też ich nieznajomość, skutkujące przekroczeniem 24 otrzymanych punktów (por. uzasadnienie wyroku NSA z 15 czerwca 2020 r., I OSK 2432/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Dodać przy tym należy, iż decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami ma charakter decyzji związanej, co oznacza że organ administracyjny nie działa w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu okoliczności, o których mowa powyżej, organ administracyjny zobowiązany jest bowiem do cofnięcia uprawnień osobie, która pomimo skierowania nie zgłosiła się na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a tym samym może stwarzać zagrożenie zarówno dla siebie, jak i innych uczestników ruchu drogowego (podobnie wyrok WSA w Olsztynie z 7 listopada 2017 r., II SA/Ol 627/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do podniesionej w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze argumentacji, iż skarżący posiadając miejsce zamieszkania na Ukrainie, złożył w tym kraju egzamin sprawdzający jego kwalifikacje do kierowania pojazdami należy wskazać, iż brak jest możliwości zakwalifikowania tego egzaminu jako złożonego w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. oraz art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Skarżący nie utracił bowiem nabytych w Polsce uprawnień do kierowania pojazdami i jego prawo jazdy pozostawało ważne do czasu wydania decyzji o cofnięciu uprawnień, chociaż nie mógł on z tych uprawnień korzystać, wobec niespełnienia warunku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Należy zatem przyjąć, że skarżący nie mógł, przedstawiając dokument ukraiński, potwierdzić swoich uprawnień do kierowania pojazdami. Tego rodzaju działanie, polegające na uzyskaniu w innym kraju prawa jazdy w sytuacji posiadania prawa jazdy w Polsce, stanowi obejście przewidzianej w u.k.p. procedury przywrócenia czynnych uprawnień do kierowania pojazdami (wyroki NSA z 5 stycznia 2018 r., I OSK 690/16 oraz z 24 września 2018 r., I OSK 808/18). Egzamin taki nie ma waloru egzaminu państwowego w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o kierujących pojazdami. Wobec przedstawionego wyżej brzmienia wskazanych wyżej przepisów brak jest podstaw do przyjęcia, że uzyskanie dokumentu prawa jazdy krajowego Ukrainy zwolniło skarżącego z konsekwencji niewykonania decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lutego 2014 r., zatem wystąpiły przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami (por. powołany wyżej wyrok NSA z 24 września 2018 r., I OSK 808/18). Również przepis art. 41 ust. 3 Konwencji wiedeńskiej o ruchu drogowym z dnia 8 listopada 1968 r. nie daje podstaw do uznania egzaminu przeprowadzonego na Ukrainie za równoważny z egzaminem przeprowadzonym przez organ polski. Przepis ten stanowi jedynie, że umawiające się strony podejmą starania, by prawa jazdy w ich krajach były wydawane kierowcom z odpowiednimi umiejętnościami. Z takiego "zobowiązania" stron Konwencji do podjęcia odpowiednich starań nie można wyprowadzić wniosku o automatycznym spełnieniu warunku z art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p., w przypadku zaliczenia w innym kraju egzaminu koniecznego do uzyskania prawa jazdy. Ten, ani żaden inny przepis Konwencji nie reguluje kwestii równoważnego traktowania egzaminów sprawdzających kwalifikacje w różnych krajach – stronach umowy międzynarodowej. Należy się w tym zakresie zgodzić z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku WSA w Opolu z dnia 22 stycznia 2015 r., II SA/Op 605/14, iż takie stanowisko byłoby zbyt daleko idące i prowadziłoby ono do obejścia omówionych wyżej przepisów prawa krajowego. W konsekwencji obywatel polski, któremu cofnięto wydane w Polsce uprawnienie do kierowania pojazdami, nawet wykazujący miejsce zamieszkania w innym państwie i posiadający wydane w tym państwie prawo jazdy, podlega prawu krajowemu (polskiemu) w zakresie sankcji, o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. Skoro bowiem skarżącemu zostało cofnięte uprawnienie do kierowania pojazdami na terenie Polski, to nie może on wykonywać tego uprawnienia w oparciu o prawo jazdy wydane w innym państwie. Dlatego bez znaczenia pozostaje okoliczność, że skarżący uzyskał ukraińskie prawo jazdy, spełniając wymogi niezbędne do jego uzyskania na Ukrainie. Aby bowiem ubiegać się o przywrócenie uprawnień do kierowania pojazdami na terytorium Polski, skarżący musi spełnić wymogi określone w przepisach prawa polskiego, a nie przepisach prawa innego państwa (wyrok WSA w Warszawie z 14 sierpnia 2019 r., VII SA/Wa 164/19). Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 8, art. 9 i art. 11 tej ustawy należy zwrócić uwagę, iż wydanie decyzji niezgodnej z oczekiwaniem strony nie oznacza naruszenia zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej, zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, czy też zasady wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi organy kierują się przy załatwieniu sprawy. Podobnie posiłkowanie się w uzasadnieniu decyzji argumentacją opartą na orzecznictwie sądowym nie stanowi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.