II SA/Go 965/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Protokolant ref.stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi J.K. i E.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących J.K. i E.K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] na podstawie art.51 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane ( tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 243, póz. 1623 ze zm.) nałożył na J. i E.K. obowiązek wykonania następujących robót budowlanych w ścianie zewnętrznej łącznika zrealizowanego na działce nr [...], położonej w odległości 3,45 m od granicy działki nr [...]: 1. na poddaszu zmniejszenia powierzchni ściany wypełnionej pustakami szklanymi do wielkości 1,28 m2 - tj. nie przekraczającej 10% powierzchni ściany poddasza zgodnie z § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 r. Nr 75, póz. 690 ze zm.), przy czym klasa odporności ogniowej wypełnienia nie powinna być niższa niż E 30. 2. na parterze zamurowania otworu, w którym osadzony jest zestaw szklany okienno drzwiowy. Jednocześnie wskazał, że powyższe roboty budowlane należy wykonać w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych związanych z budową łącznika do stanu zgodnego z prawem, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczną. W decyzji organ wyjaśnił, że obowiązki nałożone w decyzjach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynikały z faktu zrealizowania przedmiotowego łącznika z naruszeniem warunków określonych w przepisie § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz.690 ze zm.), zgodnie z którym jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271 -273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż : 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Jednocześnie podkreślił, że sposób mierzenia odległości budynków od m.in. granicy działki budowlanej reguluje przepis § 9 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym określone w rozporządzeniu odległości budynków od innych budynków, urządzeń budowlanych lub granicy działki budowlanej mierzy się w poziomie w miejscu ich najmniejszego oddalenia. Z pomiarów dokonanych podczas oględzin wynika bezsprzecznie, że ściana zewnętrzna budynku łącznika znajduje się w odległości 3,45 m od granicy działki nr [...]. W ścianie tej na parterze znajduje się otwór wypełniony szkłem w ramach z profili stalowych z podziałem na dwa okna nieotwierane i drzwi wejściowe w środku zestawu. Stan taki obrazują wykonane zdjęcia. Zdaniem organu otwór w ścianie wypełniony szkłem, spełnia funkcję okienną oraz drzwiową. Kwestia uchylania, otwierania czy zamknięcia na stałe elementów szklanych wypełniających ścianę nie ma znaczenia dla uznania otworu za okienny. Organ stwierdził, że stan taki jest niezgodny z wymaganiami przepisów techniczno - budowlanych, określonych w §12 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia MI i prowadzi do wniosku , że nieruchomość położona na działce sąsiedniej nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania zrealizowanego łącznika. Zatem wywody doc. dr inż. K. zawarte w opinii technicznej nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcia niniejszej decyzji. Organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie został spełniony warunek określony w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, gdyż odległość zewnętrznej ściany łącznika, w której znajduje się na parterze otwór okienno-drzwiowy wynosi 3,45 m do granicy działki sąsiedniej o nr [...]. Z tej przyczyny wyeliminowano z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę tej części obiektu budowlanego. Wskazał także, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że obiekt wybudowany został legalnie, w czasie kiedy w obrocie prawnym istniała decyzja o pozwoleniu na budowę. Zabudowa działki łącznikiem nie narusza przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren działki nr [...], uchwalonego uchwałą Nr XV/101/95 Rady Miejskiej z dnia [...] sierpnia 1995 r. (opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 13 poz. 82 z dnia 11 października 1995 r.) w zakresie zasad kształtowania zabudowy ustanawiają miedzy innymi, iż wysokość zabudowy projektowanej winna wynosić 1-2 kondygnacje oraz dach stromy z wykorzystaniem poddaszy na cele użytkowe. Przedmiotowy łącznik, będący budynkiem 2-kondygnacyjnym z dachem stromym, odpowiada zatem w/w wymaganiom planu. Po wnikliwej analizie, organ przyjął ocenę techniczną sporządzoną przez mgr inż. J.S. posiadającego tytuł rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno - budowlanej - nr rej. centralnego [...], w zakresie przesłaniania rozbudowanej części budynku mieszkalnego w odniesieniu do zabudowy na działce nr [...], jako dowód, iż przedmiotowy łącznik umożliwia naturalne oświetlenie dla pomieszczenia kuchni w budynku położonym na działce nr [...] i nie narusza przepisów § 13 i 57 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z kolei J. i E.K. dołączyli do odwołania od decyzji PINB z dnia [...] listopada 2011 r. opinię techniczną z dnia [...] listopada 2011 r. opracowaną przez doc. dr inż. M.K. (uprawnienia budowlane nr [...]) dotyczącą ustalenia czy "usytuowanie łącznika stanowiącego rozbudowę budynku mieszkalnego na działce nr [...] nie narusza przepisów techniczno - budowlanych w świetle Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odspowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. 02.75.690 z późn. zm.)". W opinii technicznej rzeczoznawca dokonał opisu elementów konstrukcyjnych łącznika. Wykazał, że ściana parteru wykonana została w konstrukcji lekkiej z profili stalowych przeszklona szkłem hartowanym o grubości 12 mm. W ścianie tej zamontowane są drzwi wejściowe w tej samej technologii. Przeszklona ściana przesunięta jest w głąb łącznika, przez co uzyskano odległość od granicy działki nr [...] wynoszącą 4,05 m. Natomiast boczne elementy ścian łącznika pozostawiono ze względów konstrukcyjnych, ponieważ stanowią one podparcie dla podciągu żelbetowego o wymiarach 25 x 25 cm, na którym postawiona jest ściana poddasza. Ściana poddasza bez otworów okiennych i drzwiowych jest wysunięta w stosunku do szklanej ściany parteru i znajduje się w odległości 3,45 m od granicy działki nr [...]. W swojej opinii autor wyraził pogląd, że odległości łącznika od granicy z działką nr [...] nie naruszają przepisu § 12 rozporządzenia. Organ wskazał w dalszej kolejności, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 46/11 dokonał negatywnej oceny takiego stanowiska przyjętego w decyzjach organów nadzoru budowlanego. Kierując się wytycznymi zawartymi w tym orzeczeniu organ uznał, iż nie może zgodzić się ze stwierdzeniem w kwestii zgodności z przepisami usytuowania ściany parteru łącznika w stosunku do granicy działki nr [...] zawartymi w w/w opinii. Powiatowy Inspektor wskazał także, że w toku czynności oględzin wykonano pomiary, ustalając, iż wykonana inwestycja narusza § 232 ust. 6 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego ( a taką ścianą jest ściana łącznika) dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej nie powinna być niższa niż określona w tabeli w tym przepisie. Zachowano natomiast wymagania określone w § 57 ust. 1 pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. W myśl ust. 2 w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1: 8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie - co najmniej 1:12. Nadto organ wskazał, iż ustalenia w tym zakresie pozwalają na stwierdzenie, że zamurowanie otworu drzwiowego -balkonowego na poddaszu nie spowoduje nadmiernego ograniczenia w dostępie do światła dziennego. Również zamurowanie otworu w ścianie parteru łącznika, w którym osadzony jest zestaw szklany okienno-drzwiowy nie spowoduje naruszeń przepisów w tym zakresie, ponieważ pomieszczenie na parterze pełni funkcję komunikacji i zgodnie z § 59 ust. 1 w/w rozporządzenia wystarczającym będzie zapewnienie oświetlenia światłem sztucznym odpowiednio do potrzeb użytkowych. Wreszcie organ stwierdził, że zamurowanie otworu w ścianie parteru na skutek prowadzonego postępowania nie pozbawi możliwości wejścia do budynku. Będzie ono możliwe przez garaż, co nie jest sprzeczne z przepisami rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75 póz. 690). J. i E.K. wnieśli odwołanie od w/w decyzji żądając jej uchylenia w części obejmującej pkt 2, a także zmiany urzędnika prowadzącego postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu wskazali między innymi na nieracjonalność wniosków organu I instancji, że zamurowanie otworu drzwiowego nie pozbawi ich możliwości wejścia do budynku mieszkalnego, z uwagi na możliwość przejścia przez garaż. Nie zgodzili się z oceną, że takie rozwiązanie odpowiada przepisom rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] WINB powołując się na przepis art. 24 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm. – dalej jako "kpa") odmówił wyłączenia pracownika tutejszego organu – K.B. od udziału w postępowaniu odwoławczym od decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]. Organ motywował to brakiem zaistnienia jednej z przesłanek uzasadniających wyłączenie, o których mowa w art. 24 kpa. Stwierdził nadto, że z samego faktu brania udziału w rozstrzygnięciu innych spraw tej samej strony nie można wywodzić braku możliwości udziału w niniejszym postępowaniu. Z kolei postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] WINB powołując się na przepis art. 136 w zw. z art. 123 kpa nakazał organowi I instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania obejmującego dowód z oględzin – po uprzednim zawiadomieniu stron postępowania o miejscu i terminie oględzin, mającego na celu ustalenie, w jaki sposób realizowane jest wejście do garażu przyległego do łącznika zlokalizowanego na działce nr [...] – od strony ul. [...] oraz w jaki sposób realizowana jest komunikacja z pomieszczenia garażowego do łącznika, a także umożliwienia stronom zapoznania się i odniesienia co do zgromadzonych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań po przeprowadzeniu dowodu z oględzin. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania J. i E.K., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej obowiązku zamurowania otworu na parterze, w którym osadzony jest zestaw szklany okienno-drzwiowy (pkt 2 sentencji decyzji organu I instancji) i orzekł w tym zakresie o nałożeniu obowiązku rozebrania przeszklenia i zamurowania otworu na parterze ścianą o odporności ogniowej REI 60 (zgodnie z § 232 ust.4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) usytuowaną w odległości minimum 4,0 m od granicy z działką sąsiednią nr [...] z możliwością wykonania w tej ścianie otworu drzwiowego wejściowego do łącznika i ewentualnych otworów okiennych. Ponadto uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wyznaczenia terminu wykonania nałożonych obowiązków i orzekł w tym zakresie o wyznaczeniu terminu wykonania obowiązków na sześć miesięcy od dnia doręczenia niniejszej decyzji, a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ konsekwentnie (za wcześniej wydawanymi w sprawie rozstrzygnięciami) podkreślił, że zastosowanie mogą mieć wówczas przepisy art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane: pkt 1 -stosowany w przypadku stwierdzenia niezgodności wykonywanych robót z przepisami, a w szczególności z powszechnie obowiązującymi przepisami techniczno-budo wlanymi, w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem, albo pkt 2 (a w dalszej kolejności art. 51 ust. 3 pkt 1 lub pkt 2) - stosowany w przypadku konieczności nałożenia obowiązku wykonania przez inwestora określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia naruszających prawo robót do stanu zgodnego z tym prawem. Wskazał ponadto, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ odwoławczy przy ponownym rozpatrzeniu odwołania jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 46/11, a także obowiązany jest uwzględnić nowe okoliczności i dowody, jeśli takie zaistniały po wydaniu uprzednich decyzji wyeliminowanych w/w wyrokiem, co w omawianej sprawie wystąpiło. W rozpatrywanej sprawie – jak wyjaśnił - inwestorzy wybudowanego łącznika dokonali zamurowania otworu drzwiowego balkonowego na piętrze łącznika, co potwierdziły nie tylko ustalenia wadliwie przeprowadzonych oględzin w dniu [...] września 2011 r. czy też w dniu [...] lutego 2011r., ale także zapisy protokołu sporządzonego z prawidłowo przeprowadzonych oględzin z dnia [...] kwietnia 2012 r. Organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w poprzedniej decyzji z dnia [...] listopada 2010 r. znak: [...], iż przedmiotowa rozbudowa, w zakresie w jakim została wykonana, nie jest sprzeczna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren działki nr [...], uchwalonego uchwałą Nr XV/101/95 Rady Miejskiej z dnia [...].08.1995r. (opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Nr 13 poz. 82 z dnia 11 października 1995 r.) w zakresie zasad kształtowania zabudowy ustanawiają między innymi zasady, iż wysokość zabudowy projektowanej winna wynosić 1-2 kondygnacje oraz dach stromy z możliwością wykorzystania poddaszy na cele użytkowe. Nie dopuszcza się natomiast realizacji budynków z dachami płaskimi z wyjątkiem tarasów oraz "sytuacji uzasadnionych względami przestrzennymi" (§ 2 pkt 6 uchwały), przy czym w załączniku graficznym do w/w uchwały nie określono nieprzekraczalnych linii zabudowy. Natomiast przedmiotowy łącznik, będący obiektem 2-kondygnacyjnym z dachem stromym, odpowiada w/w wymaganiom planu. Inspektor wskazał, że zastosowany w podstawie zaskarżonej decyzji przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi, że w celu doprowadzenia robót budowlanych wykonywanych w sposób, o jakim mowa w art. 50 ust. 1, do zgodności z prawem właściwy organ nakłada na inwestora obowiązek wykonania w wyznaczonym terminie określonych czynności lub robót budowlanych. Stwierdził, że w zaistniałych okolicznościach konieczne jest nałożenie na inwestorów obowiązku wykonania określonych robót naprawczych w celu doprowadzenia wybudowanego łącznika do stanu zgodnego z prawem. Dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie świadczą, iż ściana zewnętrzna łącznika zrealizowanego na działce nr [...] usytuowana jest w odległości 3,45 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną - nr [...]. Z tego względu biorąc pod uwagę wymagania określone w przepisach § 12 rozporządzenia nie mogą być w tej ścianie zlokalizowane jakiekolwiek otwory okienne lub drzwiowe. Organ odwoławczy podzielił ocenę PINB Miasto poczynionych ustaleń odnośnie konieczności zmniejszenia w poziomie poddasza istniejącej obecnie powierzchni ściany wypełnionej pustakami szklanymi do wielkości 1,28 m kw., to jest: nie przekraczającej 10% powierzchni ściany poddasza, co wynika z warunku określonego w § 232 ust.6 rozporządzenia. Prawidłowe – zdaniem Inspektora - są również ustalenia PINB odnośnie okoliczności, iż zamurowanie otworu w ścianie na poddaszu nie spowodowało ograniczenia w dostępie do światłą dziennego. Nadto organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu powiatowego, iż nie można uznać, aby szklane wypełnienie otworu ściany łącznika na parterze odpowiada przepisom prawa i mogło zostać uznane za "ścianę". Organ ten wyjaśnił, że nawet ze znajdujących się w aktach sprawy projektów budowlanych przedmiotowego łącznika (rysunki: A2 i A8) wynika, że w spornym otworze na parterze przewidywano wstawienie stolarki okiennej składającej się z dwóch skrzydeł (okno stałe) o wymiarach 1470 x 2100 mm oraz jednego skrzydła (wejściowe) o wymiarach 1000 x 2100 mm. Akta sprawy wskazują jednoznacznie, iż projektowany zamiar został zrealizowany, co dodatkowo czyni bezpodstawnymi stanowisko Skarżących odnośnie kwalifikacji przeszklenia jako ściany, oddalonej od granicy działki zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi. Zdaniem WINB o zgodności usytuowania ściany parteru można byłoby mówić wyłącznie w sytuacji gdyby w miejscu usytuowania przeszklenia istniałaby przegroda budowlana stała - ściana o parametrach, takich jak pozostałe ściany zewnętrzne łącznika. Zgodne z przepisami byłoby usytuowanie w odległości 4,0 m od granicy z działką sąsiednią ściany w poziomie parteru, w której zlokalizowany mógłby być otwór drzwiowy, a nawet okienny (uzyskana w taki sposób forma architektoniczna stanowiłaby tzw. "podcień"), niemniej nie może to oznaczać zdaniem organu odwoławczego, iż cała płaszczyzna takiej ściany może być wypełniona całkowicie stolarką okienną, jak to ma miejsce obecnie. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że realizacja wejścia do budynku Państwa K. przez garaż w istocie stwarzałaby uciążliwość. W szczególności korzystanie z bramy uchylnej garażu oraz przejście przez pomieszczenie techniczne, w którym znajduje się kocioł gazowy z pewnością byłoby niekorzystne dla użytkowników, co w konsekwencji spowodowałby niespełnienie wymagania określonego w § 61 ust. 1 rozporządzenia. W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego jedyną możliwością naprawy obecnej sytuacji jest wykonanie zamurowania istniejącego otworu na parterze ścianą pełną w odległości 4,0 m od granicy z działką sąsiednią (po uprzedniej rozbiórce przeszklenia), co z kolei umożliwia osadzenie w takim zamurowaniu otworu drzwiowego. Jakkolwiek taki zakres robót spowodowałby zwężenie otworu drzwiowego wewnętrznego między łącznikiem a kuchnią, niemniej do dyspozycji użytkowników pozostają drzwi pomiędzy pokojem dziennym a łącznikiem. Stanowisko to stanowiło podstawę wydania orzeczenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Jednocześnie organ odwoławczy orzekł o terminie wykonania obowiązku uwzględniając okres podany przez PINB Miasto. Właściwym w takim przypadku wydaje się uzależnienie terminu od dnia doręczenia decyzji. Zdaniem WINB określony w sentencji niniejszej decyzji termin wykonania obowiązków jest wystarczający biorąc pod uwagę zakres robót naprawczych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zmiana rozstrzygnięcia organu I instancji nie powoduje naruszenia art. 139 kpa, bowiem nie powoduje to zmiany sytuacji prawnej Skarżących w rozpatrywanym przypadku. Co więcej, organ odwoławczy uwzględnił stanowisko zawarte w odwołaniu odnośnie uciążliwości ewentualnego wejścia do budynku Skarżących przez garaż, uwzględniając przy tym obowiązujące przepisy techniczno-budowlane. J. i E.K. wnieśli skargę na powyższą decyzję organu żądając jej uchylenia oraz uchylenia decyzji ją poprzedzającej wydanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W ocenie skarżących organ nie uwzględnił przedstawionych przez nich opinii technicznych, z których każda jednoznacznie wskazuje na brak przesłanek do stwierdzenia nieprawidłowości. Wskazali, że wymagania w zakresie klasy odporności przeciwpożarowej określone przez organ pozostają w sprzeczności z § 213 rozporządzenia. W ocenie skarżących nadto wykonane ściany o konstrukcji stalowej z wypełnieniem szklanym nie stanowi stolarki okienno –drzwiowej ani przeszklenia. Strona nie zgodziła się z dokonanym przez organ pomiarem odległości. Nadto wskazali, iż w sprawie uwzględnić się powinno fakt, że wykonali oni sporną inwestycję w oparciu o decyzje o pozwoleniu na budowę. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Sądy administracyjne, w myśl art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwie interpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. W konsekwencji powyższej kontroli sąd uchyla zaskarżoną decyzję jedynie w sytuacji, gdy jej wydanie nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozpoznając sprawę, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi skierowanej przez J. i E.K. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., którą uchylono w części orzeczenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasto nakazując inwestorom rozebrać przeszklenie i zamurować otwór na parterze ścianą o odporności ogniowej REI 60 (zgodnie z § 232 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) usytuowaną w odległości minimum 4,0 m od granicy z działką sąsiednią nr [...] z możliwością wykonania w tej ścianie otworu drzwiowego wejściowego do łącznika i ewentualnych otworów okiennych, a także wykonać wskazane w decyzjach obowiązki w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia decyzji. W konsekwencji wydanych w niniejszej sprawie przez organy nadzoru budowlanego obu instancji decyzji określony został obowiązek inwestorów – J. i E.K., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, wykonania następujących robót: - na poddaszu zmniejszenia powierzchni ściany wypełnionej pustakami szklanymi do wielkości 1,28 m2 - tj. nie przekraczającej 10% powierzchni ściany poddasza zgodnie z § 232 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnienia nie powinna być niższa niż E 30, oraz - rozebrania przeszklenia i zamurowania otworu na parterze ścianą o odporności ogniowej REI 60 (zgodnie z § 232 ust.4 w/w rozporządzenia) usytuowaną w odległości minimum 4,0 m od granicy z działką sąsiednią nr [...] z możliwością wykonania w tej ścianie otworu drzwiowego wejściowego do łącznika i ewentualnych otworów okiennych. Podkreślić należy również, że sprawa była już wcześniej prawomocnie rozpoznawana przez wojewódzki sąd administracyjny, który wyrokiem dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 46/11 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2010r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasto z dnia [...] lipca 2010r. nr [...], nakazujące zlikwidowanie istniejącego otworu drzwiowo – balkonowego na piętrze, w ścianie zewnętrznej łącznika, znajdujących się w odległości mniejszej niż 4,0 od granicy działki nr [...]. Sąd wskazał, że nakładając na inwestorów obowiązek zlikwidowania otworu drzwiowego na piętrze łącznika, organ nadzoru budowlanego nie przeprowadził analizy pod kątem wpływu wykonania tego obowiązku na warunki pobytu ludzi w pomieszczeniach tej części budynku. Sąd stwierdził, że uprawnione jest stanowisko, iż zlikwidowanie drzwi balkonowych spowoduje ograniczenie w dostępie do światła dziennego. Okoliczność ta – w ocenie Sadu - mogła być o tyle istotna, iż drzwi balkonowe stanowiły jedyne źródło światła dziennego dla tej części łącznika. Nakładając na stronę obowiązek o określonej treści organ nadzoru budowlanego nie ocenił zgodności danego przedsięwzięcia z przepisami prawa oraz nie uzasadnił swego stanowiska w tym zakresie. Wskazał także, że nałożony w toku postępowania naprawczego obowiązek winien mieć oparcie w przepisach prawa, bowiem nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której w wyniku przeprowadzonego postępowania naprawczego dotychczasowy stan niezgodności z prawem zastąpiony zostanie inną sytuacją faktyczną, ale również sprzeczną z przepisami prawa. Podkreślił w tym zakresie istotne znaczenie wnikliwego umotywowania przez organ decyzyjny, przesłanek nałożenia konkretnego obowiązku na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. Jednocześnie zwrócił także uwagę na inne braki postępowania wyjaśniającego. Oznacza to, iż przy ponownym rozpoznaniu skargi ma zastosowanie regulacja z art. 153 p. p. s. a. Zgodnie z tą regulacją ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego utraci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyrok NSA z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98). Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Wolters Kluwer, Warszawa 2006, s. 325-326 i B. Adamiak, Glosa do wyroku SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSP 1999/5/101). Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10 (LEX nr 1104099), w którym stanął na stanowisku, że związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził naruszenie prawa procesowego oraz materialnego, które skutkowało uwzględnieniem skargi. W pierwszej kolejności zwrócić uwagę należy, że inwestorzy – co podkreślono w jej uzasadnieniu – zrealizowali inwestycję budowy łącznika przy ul. [...] na działce nr [...] legalnie, to jest na podstawie decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Decyzja ta jednak została wyeliminowana z obrotu prawnego ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] września 2009 r. (nr [...]) w istocie z uwagi na naruszenie przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wydał wyrok dnia 20 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Go 900/09, oddalającskargę J. i E.K. na decyzję Wojewody. Ustalenia w zakresie naruszenia § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia znalazły swoje potwierdzenie w przeprowadzonym przez organ nadzoru budowlanego I instancji postępowaniu wyjaśniajacym. Jak wyjaśnił organ, z przedłożonego dnia 1 czerwca 2009 r. poprawionego projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja dotyczy rozbudowy budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...], poprzez budowę łącznika pomiędzy budynkiem mieszkalnym a budynkiem garażowym. Ściana przedmiotowego łącznika, w której znajdują się otwory okienne i otwór drzwiowy zwrócona jest w stronę granicy działki nr [...]. Najbliższa krawędź otworów okiennych, zarówno na parterze łącznika jak i na poddaszu użytkowym znajduje się w odległości 3,45 m od granicy działki [...]. Z rysunku nr A2 znajdującego się w projekcie budowlanym wynika, że stolarka okienna i drzwiowa na parterze budynku została osadzona w świetle otworu, którego widoczna na rysunku grubość muru od strony garażu wynosi 0,55 m. Ponadto okno balkonowe na poddaszu użytkowym, jak wynika z rysunku nr A3, zostało osadzone w świetle otworu okiennego, którego widoczna grubość muru wynosi 0,55 m. Oznacza to, że płaszczyzny skrzydeł okiennych i drzwiowych znajdują się w odległości 4 m od granicy działki nr [...], jednakże najbliższa krawędź otworu okiennego, od której należy mierzyć odległość od granicy działki, znajduje się w odległości 3,45 m od tej granicy. Dalsze ustalenia organu potwierdziły powyższe informacje. Zatem pomimo, iż przepisy rozporządzenia przy sytuowaniu budynku na działce, stawiają wymóg zachowania określonej odległości od granicy z działką sąsiednią, w analizowanej sprawie budynek zwrócony ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi w stronę granicy posadowiony został w odległości 3, 40 m od działki [...] czyli mniejszej, niż przewidują to przepisy rozporządzenia. Zauważy należy, iż w konsekwencji wydania decyzji PINB Miasto z dnia [...] lipca 2010 r. – uchyloną następnie przez WSA wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r. - inwestorzy wybudowanego łącznika dokonali zamurowania otworu drzwiowego balkonowego na piętrze łącznika. Powyższe ustalenia, co zostało już wskazane, znajdują swoje potwierdzenie w dokumentach przekazanych wraz ze skargą tutejszemu sądowi. Są również zgodne z oceną przyjęta przez tut. Sąd w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 46/11. Pozwalają one zatem na stwierdzenie, iż zrealizowana inwestycja narusza dyspozycję § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, zgodnie z którym jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Obligowało to organ do przeprowadzenia postępowania naprawczego zgodnie z dyspozycją art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 1 w zw. z ust. 7 ustawy – Prawo budowlane. Wyjaśnić zatem należy, że wydanie decyzji przewidzianej w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oznacza zakończenie postępowania "naprawczego" wynikiem negatywnym dla inwestora. Sytuacje, w których zachodzi konieczność wydania takiej decyzji należy uznać za wyjątkowe, odnoszące się jedynie do takich sytuacji, gdy wykonane roboty budowlane spowodowałyby tak ciężkie naruszenie przepisów prawa budowlanego lub innych przepisów administracyjnych materialnych, że nie byłoby możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Jeśli przeprowadzone postępowanie wyjaśniające doprowadzi organ do wniosku, że w sprawie nie zachodzi konieczność wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w dalszym ciągu prowadzi postępowanie w sprawie wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub 3. Istota decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 polega na tym, że na inwestora nakłada się obowiązek wykonania, w wyznaczonym terminie, określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych lub wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, rozumianego jako zgodność z przepisami prawa administracyjnego materialnego, a nie innych gałęzi (IV SA 523/01, II OSK 228/07, II OSK 532/08). Jednocześnie nałożony na inwestora obowiązek, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, musi być tak określony, aby z jego treści precyzyjnie i bez wątpliwości wynikało jakie ( i jak) czynności (lub roboty) ma wykonań zobowiązany. Powinien on już z samej treści decyzji uzyskać konieczne informacje, co do sposobu wykonania nałożonego na nią obowiązku (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 46/11). Wreszcie, co należy podkreślić, stosownie do treści art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, do zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budow3lanego, w tym także kontrola czy wykonania robót budowlanych zgodnie z tymi przepisami ( por. wyrok NSA z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 392/10). Wydając zatem rozstrzygniecie w oparciu o przepisy ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z dyspozycją art. 84 ust. 1 pkt 1 tej ustawy oraz art. 6 kpa, w myśl którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest dążyć do zachowania ładu wyznaczonego przez obowiązujące przepisy prawa. Oczywistym w tym kontekście jest, iż wydając decyzję administracyjną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, nakazującą wykonanie określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, organ musi ustalić i wykazać w uzasadnieniu ( art. 107 § 3 kpa), że nałożony obowiązek istotnie doprowadzi obiekt ( wykonane roboty) do stanu zgodnego z prawem, nie powodując jednocześnie naruszenia innych norm prawnych. Na fakt ten zwrócił uwagę już tut. Sąd we wcześniejszym orzeczeniu wydanym w tej sprawie. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcia, zgodzić się należy z oceną organu II instancji, iż nałożenie na inwestora obowiązku zamurowania przeszklenia na parterze wybudowanego łącznika pozostawało w sprzeczności z § 61 rozporządzenia, zgodnie z którym położenie drzwi wejściowych do budynku oraz kształt i wymiary pomieszczeń wejściowych powinny umożliwiać dogodne warunki ruchu, w tym również osobom niepełnosprawnym. Skutki takie, w kontekście powyższych rozważań, a także uwag podniesionych w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r., uznać należałoby za niedopuszczalne. Tym nie mniej w ocenie tut. Sądu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykazał aby sformułowany przez niego obowiązek rozebrania przeszklenia i zamurowania otworu na parterze ścianą o odporności ogniowej REI 60 (zgodnie z § 232 ust.4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie) usytuowaną w odległości minimum 4,0 m od granicy z działką sąsiednią nr [...] z możliwością wykonania w tej ścianie otworu drzwiowego wejściowego do łącznika i ewentualnych otworów okiennych, mógł w istocie doprowadzić do usunięcia stwierdzonej niezgodności inwestycji z § 12 ust. 1 rozporządzenia. Zaznaczyć należy, że sam organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, że z uwagi na treść tego przepisu nie mogą w przedmiotowej ścianie być zlokalizowane jakiekolwiek otwory okienne i drzwiowe. Tymczasem nałożony przez ten organ obowiązek rozebrania przeszklenia i zamurowania otworu w odległości 4m od granicy, z jednoczesnym określeniem możliwości montażu w powstałej ścianie drzwi oraz okna, zdaniem tut. Sądu, nie doprowadzi do usunięcia wskazanej niezgodności z prawem. W dalszym bowiem ciągu, powstała w ten sposób ściana, w której zlokalizowane zostaną otwory drzwiowe i okienne, w częściach najdalej wysuniętych w stronę graniczy, pozostawać będzie w odległości mniejszej niż 4 m, co stanowić będzie o naruszeniu § 12 ust. 1 rozporządzenia. Organ odwoławczy nie odniósł się w sposób wyczerpujący do tych właśnie części ściany łącznika, które posadowione są w odległości 3,40 m od granicy z działką [...]. Nie wyjaśnił, czy i dlaczego ewentualnie nie jest możliwym zlikwidowanie tych części ściany. Tak określony obowiązek pozostaje w sprzeczności zarówno z dyspozycją w/w rozporządzenia, ale także z zasadami zdrowego rozsądku. Wykonanie nałożonego przez organ obowiązku wiązać się bowiem będzie z poważnymi kosztami, tymczasem w ich konsekwencji powstanie stan podobny do istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu nie może budzić wątpliwości fakt, że tego typu naruszenie prawa materialnego ma istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ faktycznie rozważył wskazane okoliczności. Nie odniósł się on do tego, jaki stan faktyczny powstanie w konsekwencji wykonania nałożonego obowiązku. Okoliczność ta zatem uchybia zarówno dyspozycji art. 7 kpa, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej zobowiązane są stać na straży praworządności, w tym z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatel, jak również art. 77 kpa oraz art. 80 kpa, które stanowią, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a także ocenić czy dana okoliczność została udowodniona, organ umożliwia przede wszystkim kontrolę przeprowadzonego postępowania, a także dokonanej subsumcji stanu faktycznego do zastosowanej normy prawnej. Naruszenie tych obowiązków, w tym także nie wykazanie powyższych okoliczności w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia w sposób rażący narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym także prawa strony w tym postępowaniu. W tym zakresie zaskarżona decyzja uchybia dyspozycji art. 107 § 3 kpa, bowiem nie wskazuje w sposób wyczerpujący przesłanek, którymi kierował się organ orzekający. Sąd uznał, że organ odwoławczy nie wyjaśnił zatem w sposób prawidłowy istotnych okoliczności sprawy, czym uchybił zasadom postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie Sąd zauważa, że określony wskazany w pkt 1 decyzji PINB Miasto obowiązek zmniejszenia powierzchni ściany (na poddaszu ) wypełnionej pustakami szklanymi do wielkości 1,28 m2 - tj. nie przekraczającej 10% powierzchni ściany poddasza zgodnie z § 232 ust. 6 rozporządzenia , o klasie odporności ogniowej wypełnienia nie niższej niż E 30, został ustalony i sformułowany w sposób zgodny ze wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 46/11. Jednakże powyższe okoliczności stanowią podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2012 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na uchybienie dyspozycji art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. W tym zakresie, wobec konieczności uzupełnienia przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego oraz oceny zgromadzonego materiału dowodowego, nie uzasadnionym jest odnoszenie się do zarzutów strony podniesionych w tym zakresie w skardze. Prowadząc ponownie postępowanie organ nadzoru budowlanego, będąc związany oceną Sądu wyrażoną w sprawie, zobowiązany będzie rozważyć (ponownie) przesłanki zastosowania w sprawie przepisu art. 51 ust. 1 ustawy – Prawa budowlanego, i zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 kpa, wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, podstawy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Niezbędne w tym zakresie jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego zgodnie z dyspozycją art. 7, art. 77, art. 80 w zw. z art. 138 § 1 i 2 oraz art. 136 kpa, w celu ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności sprawy, w tym zakresu niezbędnych czynności bądź robót budowlanych, których wykonanie zapewni zgodność wybudowanego łącznika z obowiązującymi przepisami prawa. To na tym etapie postępowania Inspektor powinien rozpatrzyć podnoszone przez stronę skarżącą argumenty i wnioski dowodowe, co również powinno znaleźć swoje uzasadnienie w wydanym rozstrzygnięciu. Jednocześnie sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzekł o niewykonalności zaskarżonej decyzji, do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z 205 § 1 i § 3 p.p.s.a.