II SA/Go 979/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego M.B. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał M.B. płatność na rok 2011 w wysokości 40. 961,13 zł, w tym tytułem jednolitej płatności obszarowej kwotę 30.192,12 zł pomniejszoną o 3.638,12 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz tytułem uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych kwotę 10.769,01 zł, pomniejszoną o 1.206,61 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. Powyższa decyzja została wydania po uprzednim dwukrotnym uchyleniu decyzji organu I instancji przez Dyrektora Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że w wyniku weryfikacji złożonego wniosku informowano pełnomocnika wnioskodawcy o maksymalnym obszarze uprawnionym do jednolitej płatności obszarowej z uwzględnieniem powierzchni trwale wykluczonych z płatności ze względu na fakt stwierdzenia w latach wcześniejszych, iż części działek nr [...] oraz nr [...] nie były użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003r., a co za tym idzie nie spełniają one wymagań określonych w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz. U. z 2012 r. nr 243 – dalej określanej jako ustawa o płatnościach ). Pełnomocnik strony posiadając wskazaną informację o maksymalnym obszarze uprawnionym do jednolitej płatności obszarowej z uwzględnieniem powierzchni trwale wykluczonych z płatności miał możliwość - na podstawie art. 12 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 - złożenia wyjaśnień, co do swojej deklaracji we wniosku z dnia 16 maja 2011 r. oraz złożenia zmiany do wniosku w celu uniknięcia negatywnych skutków wynikających z deklaracji powierzchni trwale wykluczonych na działkach nr [...] oraz nr [...], jednakże nie skorzystał z tego uprawnienia. W konsekwencji powyższego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR mając na uwadze całość zgromadzonego w sprawie materiału pierwotnie ustalił, iż : - na działce rolnej "E/E1" ( położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) powierzchnia stwierdzona wynosi 3,55 ha tj. mniej od powierzchni zadeklarowanej przez stronę we wniosku z dnia [...] maja 2011 r. tj. 3,57 ha ; - na działce rolnej "W" ( położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) powierzchnia stwierdzona wyniosła 1,14 ha tj. mniej od powierzchni zadeklarowanej przez stronę we wniosku z dnia [...] maja 2011 r. tj. 1,50 ha - działce został przypisany kod ORTO DR10 w 2008 roku ; - na działce rolnej "F/F1" (położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) powierzchnia stwierdzona wyniosła 18,20 ha tj. mniej od powierzchni zadeklarowanej przez stronę we wniosku z dnia [...] maja 2011 r. tj. 19,90 ha – działce został przypisany kod ORTO DR10 w 2008 roku ; - na działce rolnej "G/G1 (położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) powierzchnia stwierdzona wyniosła 0,00 ha tj. mniej od powierzchni zadeklarowanej przez stronę we wniosku z dnia [...] maja 2011 r. tj. 10,50 ha – działce został przypisany kod ORTO DR1O w 2008 roku. Jednakże w konskewncji złożnych odowłań przez skarżącego w dniu [...] marca 2013 r. na wyżej wymienionych działkach została przeprowadzona kontrola wykonana przez Regionalne Biuro Kontroli na Miejscu - Oddział Regionalny, w wyniku której ustalono, iż w odniesieniu do działki F/F1 nr [...] (JPO/UPO) zadeklarowano 19,90 ha, zaś stwierdzono 19,90 ha, w odniesiu do działki G/G1 nr [...] (JPO/UPO) zadeklarowano powierzchnię 10,50 ha, zaś stwierdzono 10,50 ha, natomiast w odniesieniu do działki W nr [...] (JPO TUZ) zadeklarowano powierzchnię 1,50 ha, zaś stwierdzono powierzchnię 1,50 ha, a w odniesieniu do działki E/E1 nr [...] (JPO/UPO) zadeklarowano powierzchnię 3,57 ha, a stwierdzono 3,57 ha. Przy czym maksymalny obszar uprawniony do płatności na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz nr [...] wynosi odpowiednio: 1,14 ha oraz 28,20 ha, z uwagi na kod ORTO DR 10 na dzień 30 czerwca 2003 r. Organ wyjaśnił bowiem, iż z urzędu jest mu wiadomo (o czym strona również została poinformowana ), że ustalając płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2008 w decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] ustalono wówczas, iż części działek ewidencyjnych nr [...] oraz nr [...] o powierzchni odpowiednio: 2,20 ha oraz “0,06" ha (w istocie 0,36 ha) nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. i w związku z tym zostały trwale wykluczone z płatności. Zdaniem organu w świetle regulacji zawartych w art. 143 b rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r., na podstawie ortofotomapy, stwierdzono obszary, które nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwiec 2003 r. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 143 b ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 i z obecnie obowiązującym art. 124 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r., został zobligowany do wykluczenia areału, który zgodnie z ortofotomapą nie był użytkowany rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. W związku z tym, że wskazana powierzchnia nie spełnia kryteriów określonych w wyżej cytowanym artykule nie może być deklarowana na wniosku w danym roku i następnych latach. W konsekwencji Kierownik Biura Powiatowego Agencji uznał, że deklarowanie w kolejnych latach do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego gruntów nieutrzymywanych w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. (trwale wykluczonych z płatności), o których rolnik wiedział i był informowany należy uznać za świadome i celowe działanie, wobec czego zastosowanie może mieć art. 60 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 . Określając sposób obliczenia przyznanej płatności Kierownik Biura Powiatowego Agencji wskazał, że powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku i kwalifikowana do przyznania płatności na rok 2011 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 50,17 ha, natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej na miejscu wynosiła 47,61 ha, a zatem różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wyniosła 2,56 ha. Zgodnie z art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. W myśl jednak art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w przypadku gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. Stąd należną płatność ustalono w kwocie 30.192,12 zł, mimo, iż pierwotnie ustalona kwota jednolitej płatności obszarowej wyniosła 33. 830,24 zł. Natomiast odnosząc się do płatności uzupełniajacej, organ wskazał, iż powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 wynosiła 45,87 ha, zaś powierzchnia działek rolnych stwierdzona w kontroli administracyjnej wynosiła 43,67 ha. Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wyniosła 2,20 ha. W związku z treścią § 17 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz zgodnie z art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w przypadku, gdy powierzchnia zadeklarowana (kwalifikowana) we wniosku przekracza powierzchnię stwierdzoną, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Jednakże jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę ( § 17 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 ). W związku z czym przyznano wnioskodwacy kwotę 10.769,01 zł tytułem jednolitej płatności uzupełniającej (w miejsce pierwotnie ustalonej o wartości 11.975,62 zł). Wnosząc odwołanie od powyższej decyzji M.B., reprezentowany przez pełnomocnika Ł.C., wniósł o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty bądź też uchylenie zaskarzonej decyzji w całosci i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołujący zarzucił organowi narusznie art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy o płatnościach poprzez wykluczenie - jako niekwalifikowanych - części powierzchni działek, które to części według ortofotomap stanowiły obszary, które nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. i tym samym stanowiły powierzchnie trwale wykluczone z płatności. Nadto strona zarzuciła organowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady praworządności (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach ) poprzez przeprowadzenie niedostatecznie wnikliwego postępowania, co powoduje wadliwość postępowania, czego następstwem jest wadliwe zastosowanie przepisu prawa materialnego oraz naruszenie art. 124 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 73/2009 poprzez przyjęcie, że do przyznania płatności obszarowych w 2011 r. niezbędnym jest wykazanie dobrej kultury rolnej wnioskowanych działek na dzień 30 czerwca 2003 r. oraz poprzez przyjęcie, że zawarte w systemie informacji geograficznej dane stanowią wyłączną podstawę do określenia powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośrednie. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Natomiast zgodnie z przywołanym art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia do celów przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CNex 0602 90 41), które były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Jednak w przypadku Bułgarii i Rumunii kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1, jak również działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 06029041). Tym samym w ocenie organu stan działek na dzień 30 czerwca 2003 r. ma zasadnicze znaczenie dla przyznania płatności i wynika to wprost z przepisów prawa, które stanowią podstawę do przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Uwzględniając powyższe uwagi organ wskazał, że weryfikacja powierzchni spornych działek rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr [...] została przeprowadzona w ramach rozpoznawania wniosku o płatność w ramach systemów wsparcia, złożonego w roku 2008. W ramach przeprowadzonego wówczas postępowania postępowania administracyjnego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, ustalił iż: na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni deklarowanej we wniosku 30,40 ha stwierdzono powierzchnię 28,20 ha - część powierzchni działki rolnej nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., na działce ewidencyjnej nr [...] o powierzchni deklarowanej we wniosku 1,50 ha stwierdzono powierzchnię 1,14 ha - część powierzchni działki rolnej nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003r. Strona była informowana, iż część powierzchni zadeklarowana na w/w działkach ewidencyjnych, zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. i nie powinna być deklarowana do płatności w kolejnych latach. Z uwagi na podniesiony zarzut co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. kontrole na miejscu są uzupełnieniem kontroli administracyjnych i traktowane są jako czynnik uzupełniający w przypadku weryfikacji złożonych wniosków o płatności. Tym samym kontrola na miejscu nie jest elementem obligatoryjnym, od którego uzależnione jest przyznanie płatności do gruntów rolnych, a jest jednym z czynników składających się na całość prowadzonego postępowania administracyjnego zmierzającego do rozstrzygnięcia, czy wnioskodawcy należą się czy nie płatności do gruntów rolnych. Weryfikacja wniosków odbywa się m.in. zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach, który stanowi, iż Agencja przeprowadza kontrole: administracyjne i na miejscu, określone w przepisach Unii Europejskiej, w tym także kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, z zastrzeżeniem art. 31a i 32. W niniejszym przypadku wniosek skarżącego poddany został kontroli administracyjnej zgodnie z art. 28 ust. 1 lit. a), b), c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., który stanowi, iż kontrole administracyjne, o których mowa w art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, pozwalają na wykrywanie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrywanie za pomocą narzędzi informatycznych. Wskazana powyżej kontrola odbywa się m.in. w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS, której podstawę stanowi art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Organ wyjaśnił, że dane dotyczące działek rolnych gromadzone są w oparciu o powołany wyżej art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. zgodnie, z którym system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Jednocześnie stosownie do art. 249 akapit 2 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Tekst Skonsolidowany) rozporządzenie ma zasiąg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. W związku z powyższym przepisy prawne zawarte w rozporządzeniach obowiązują i są stosowane bezpośrednio, bez potrzeby ich implementacji do krajowego porządku prawnego, stają się, bowiem jego integralną częścią. Wynika z tego zatem, iż organy państw członkowskich Unii Europejskiej są zobowiązane do jego stosowania. Zgodnie z powyższymi aktami prawnymi – jak podniósł organ II instancji - wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym Polska zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroii ( ZSZiK ), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych LPIS ( Land Parcel Identification System - System Identyfikacji Działek Rolnych - system pozwalający na jednoznaczną identyfikację działek rolnych w przestrzeni oraz jej kontrole pod względem kwalifikowalności do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego), ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS) tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Wskazać należy, iż system identyfikacji działek rolnych (LPIS) ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia, kontrolę prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocowego oraz kontrolę jednokrotnej deklaracji dla poszczególnych działek rolnych lub ich części przez jednoznacznie zidentyfikowanych, potencjalnych beneficjentów. Obejmuje on swoim zasięgiem niemal wszystkie podstawowe moduły zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), a więc ewidencję producentów, ewidencję gospodarstw rolnych, ewidencję wniosków o przyznanie płatności oraz zintegrowany system kontroli i opiera się na bazie danych działek referencyjnych - działek odniesienia, którymi w przypadku systemu polskiego są przetworzone na potrzeby dopłat powierzchniowych, dane z ewidencji gruntów i budynków (EGiB). Przyjęte zasady ustalania powierzchni kwalifikowanych do płatności w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wynikają wprost z przepisów unijnych. Rolą tego systemu jest stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna ( zadeklarowana do płatności ) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat ( PEG ). Powyższych ustaleń dokonuje się na ortofotomapie cyfrowej. Ortofotomapy cyfrowe pozyskiwane są do systemu ZSZiK w trybie art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 nr 193, poz. 1287 z późn. zm. ) tj. . wykonawca prac geodezyjnych i kartograficznych przed przystąpieniem do ich wykonania, zgłasza prace do Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej ( CODGiK ). Wszystkie prace wykonywane na potrzeby systemu identyfikacji działek rolnych są zatwierdzane przez osoby posiadające stosowne uprawnienia geodezyjne. ARiMR posiada w stosunku do każdej działki ewidencyjnej informacje na temat źródła pochodzenia danych, terminu ich aktualności oraz daty wykonania zdjęcia lotniczego lub satelitarnego. Wobec powyższego przy weryfikacji deklarowanych powierzchni kwalifikującej się do płatności należy stosować system identyfikacji wykorzystujący system informacji geograficznej (GIS), w tym ortofotomapę. Powstała w ten sposób baza danych stanowi odniesienie dla kontroli prowadzonych przez ARiMR. Ortofotomapy w systemie wykonywane są według dwóch standardów, które gwarantują dokładność wystarczającą na potrzeby oceny powierzchni kwalifikowanej i odpowiadają przepisom Komisji Europejskiej. W kontekście powyższych rozważań - organ wyjaśnił - iż z użyciem wskazanych narzędzi informatycznych, na podstawie art. 28 ust. 1 lit. a), b), c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., przeprowadzane są kontrole administracyjne wniosków w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, mające na celu stwierdzenie, czy dana działka ewidencyjna ( zadeklarowana do płatności ) istnieje, czy jest położona na terenach uprawnionych do dopłat i czy powierzchnia lub suma powierzchni działek rolnych położonych na danej działce ewidencyjnej (lub działkach ewidencyjnych) nie przekracza powierzchni uprawnionej do dopłat. W ocenie organu odwoławczego przyznanie M.B. płatności z tytułu wsparcia bezpośredniego do powierzchni położonych na działkach ewidencyjnych nr [...] zadeklarowanych we wniosku z 2011 roku, stanowiłoby naruszenie art. 7 ust 1 ustawy o płatnościach. Zdaniem organu odwoławczego część powierzchni działek ewidencyjnych nr [...] nie spełniała wymogu wskazanego w art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, czyli nie była utrzymywana w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r..Powyższe zostało ustalone na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego we wcześniejszych latach i o czym został poinformowany wnioskodawca m.in. w decyzji nr [...] o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z dnia [...] lutego 2009 r. za rok 2008. Powierzchnia działek, która spełnia warunek kwalifikujący się do płatności w ramach wsparcia bezpośredniego w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] wynosi odpowiednio: 28,20 ha i 1,14 ha. W związku z tym Dyrektor Oddziału Regionalnego AR i MR, uznał, iż zaskarżona decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR jest prawidłowa i została wydana na podstawie obowiązujących przepisów. Dlatego też utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżący wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego AR i MR z dnia [...] września 2013 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR oraz zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm prawem przepisanych. Jednocześnie skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji : - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady praworządności (art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach) oraz zasady pogłębiania zaufania (art. 8 k.p.a) poprzez ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z przekroczeniem granic swobodnej jego oceny poprzez nieuwzględnienie wniosku o zweryfikowanie ustaleń kontroli administracyjnej z wynikami ponownego fizycznego pomiaru, o który strona wnosiła w odwołaniu; - naruszenie art. 124 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 73/2009 poprzez przyjęcie, że do przyznania płatności obszarowych w 2011 r. niezbędnym jest wykazanie dobrej kultury rolnej wnioskowanych działek na dzień 30 czerwca 2003 r. oraz poprzez przyjęcie, że zawarte w systemie informacji geograficznej dane stanowią wyłączną podstawę do określenia powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 7 ust. 1 pkt 2 i ust. 1 a ustawy o płatnościach poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w postaci wykluczenia - jako niekwalifikowanych - części powierzchni działek, które to części według ortofotomap stanowiły obszary, które nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. i tym samym stanowiły powierzchnie trwale wykluczone z płatności, podczas gdy na zadeklarowanych działkach w roku 2011 istniała zadeklarowana uprawa i w roku 2011 były one utrzymane w dobrej kulturze rolnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U z 2012 r., Nr 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji. W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR przyznającą skarżącemu: jednolitą płatność obszarową oraz uzupełniającą płatność obszarową na rok 2011, pomniejszone z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości. Strona skarżąca nie zgadza się z wyrażonym przez organy obu instancji poglądem, iż w myśl art. 124 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE L z dnia 31 stycznia 2009 r. str 16 ze zm. - określanego dalej jako rozporządzenie nr 73/2009) dla przyznania płatności obszarowych w 2011 r. niezbędnym jest wykazanie dobrej kultury rolnej wnioskowanych działek na dzień 30 czerwca 2003 r.. W istocie stanowi to główny trzon sporu jaki zarysował się w sprawie pomiędzy stronami. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa (JPO) do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1121/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do systemów wsparcia dla rolników, ustanowionych w jego tytułach IV i V (Dz.U.UE L z dnia 2 grudnia 2009 r. str. 27, określane dalej jako rozporządzenie nr 1121/2009 ) z tym, że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Wskazane warunki muszą być spełnione łącznie, co wynika jednoznacznie z treści przytoczonego przepisu. W myśl art. 124 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009 powierzchnia użytków rolnych nowego państwa członkowskiego innego niż Bułgaria i Rumunia, objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowią część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych, które w dniu 30 czerwca 2003 r. utrzymane były w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy były w tym dniu wykorzystywane do produkcji oraz w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Do celów niniejszego tytułu "wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych" oznacza całkowitą powierzchnię zajmowaną przez grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe, określoną przez Komisję dla celów statystycznych. Natomiast w myśl art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 do celów przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Jednak w przypadku Bułgarii i Rumunii kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1, jak również działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41). Stosownie zaś do art. 7 ust. 1a ustawy o płatnościach jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchnią gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE L z dnia 2 grudnia 2009 r. str . 65 powołaywane dalej jako rozporządzenie nr 1222/2009), określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o których mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Z kolei zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające (UPO) do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych, innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) - do których została przyznana jednolita płatność obszarowa. Tym samym warunkiem przyznania płatności uzupełniającej jest więc spełnienie warunków przyznania jednolitej płatności obszarowej. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji podkreśliły, iż w myśl art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy w związku z art. 124 ust. 2 rozporządzenia 73/2009 do przyznania płatności obszarowych w 2011 r. niezbędnym jest wykazanie dobrej kultury rolnej wnioskowanych działek na dzień 30 czerwca 2003 r. W konsekwencji poczynionych ustaleń, oceniając zgromadzony materiał dowodowy, w tym ustalenia decyzji wydanej w sprawie przyznania M.B. płatności w 2008 roku, oraz dokonanej kontroli administracyjnej, organy uznały, że część powierzchni działek ewidencyjnych nr [...] nie spełniała właśnie wymogu wskazanego w art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009 i z tego powodu podlegała ona wykluczeniu z możliwości przyznania jednolitych płatności obszarowych (a w konsekwencji także i płatności uzupełniających). Ponadto organy uznały, iż z uwagi na okoliczność, iż wnioskodawca był już informowany o definitywnym wykluczeniu tych części działek z płatności, deklarując je działał celowo, co powinno pociągać za sobą sankcje opisane art. 57 ust. 3 akapit 3 oraz art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1122/2009, skutkujący ustaleniem płatności wobec powierzchni stwierdzonej (a nie deklarowanej) oraz pomniejszeniem przyznanej płatności. Tymczasem, co już wskazano, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009 (pierwotnie zgodnie z art. 143 b ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia nr 1782/2003) jeżeli: posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla RP; utrzymuje wszystkie grunty zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; został mu nadany nr identyfikacyjny. Interpretując art. 143 b rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników ... (Dz. Urz. UE L 270 z 21 października 2003, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 40, str. 269, z późn. zm określane dalej jako rozporządzenie nr 1782/2003) Naczelny Sąd Administracyjny wypracował stanowisko, podzielane również przez sąd orzekający w niniejszej sprawie, że tytuł IV rozporządzenia nr 1782/2003 reguluje między innymi wprowadzenie systemów wsparcia dla nowych Państw Członkowskich zgodnie z określonym harmonogramem - art. 143 a rozporządzenia - oraz system jednolitej płatności obszarowej – art. 143 b rozporządzenia – dla tych Państw. Przepis art. 143 b ust. 2 rozporządzenia nr 1782/2003 stanowi, że jednolita płatność obszarowa jest wypłacana raz w roku, a obliczana jest poprzez podzielenie rocznej koperty finansowej ustalonej zgodnie z ust. 3 przez obszar użytków rolnych każdego z Państw Członkowskich ustalony zgodnie z ust. 4. Natomiast z art. 143 b ust. 3 rozporządzenia nr 1782/2003 wynikają zasady ustalania "rocznej koperty finansowej" dla każdego z nowych Państw Członkowskich, jako sumy funduszy dostępnych na dany rok kalendarzowy, na który przyznaje się płatności bezpośrednie w danym Państwie Członkowskim. "Roczną kopertę" dzieli się następnie przez obszar użytków rolnych każdego z nowych państw ustalony zgodnie z ust. 4, czyli obszar użytków utrzymywanych w dobrej kulturze na dzień 30 czerwca 2003 r. Chodzi więc o obszar użytków rolnych Państwa Członkowskiego objętych systemem jednolitej płatności obszarowej. Z powyższego wynika więc, że regulacje art. 143 b ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 1782/2013 odnoszą się i są adresowane do Państwa Członkowskiego – w tym również Polski - a nie do producenta rolnego, jako indywidualnego beneficjenta pomocy. Przepis ten reguluje między innymi zasadę przekazywania nowym Państwom Członkowskim funduszy do celów przyznawania płatności w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej, zasady stosowania systemu jednolitej płatności czy też roli Komisji w tym zakresie. Z przywołanego rozporządzenia wynika bowiem, że "nowe Państwa Członkowskie informują szczegółowo Komisję o środkach podjętych w celu wykonania niniejszego artykułu" ( por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 228/09; wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 199/10, wyrok NSA z dnia 23 października 2012 r. sygn. II GSK 1432/11 , wyrok NSA z 19 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 500/10 ). Opisany pogląd zachował aktualność w odniesieniu do art. 124 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 73/2009. Zgodnie bowiem z art. 122 tego rozporządzenia jednolita płatność obszarowa przyznawana jest w ujęciu rocznym. Jest ona obliczana poprzez podzielenie rocznej puli środków finansowych ustanowionej zgodnie z art. 123 rozporządzenia nr 73/2009 przez powierzchnię użytków rolnych każdego z nowych państw członkowskich ustaloną stosownie do treści art. 124. Zgodnie z art. 123 ust. 2 tego rozporządzenia dla każdego nowego państwa członkowskiego Komisja ustanawia roczną pulę środków finansowych będącą sumą środków finansowych, które byłyby dostępne w danym roku kalendarzowym z przeznaczeniem na przyznawanie płatności bezpośrednich w nowym państwie członkowskim. Roczna pula środków finansowych ustanawiana jest zgodnie z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi oraz w oparciu o parametry ilościowe, takie jak obszary bazowe, pułapy premii oraz maksymalne gwarantowane ilości określone w aktach przystąpienia z roku 2003 i 2005 oraz w późniejszych przepisach wspólnotowych, w odniesieniu do każdej płatności bezpośredniej. Z kolei z ust. 2 art. 123 rozporządzenia nr 73/2009 wynika, iż w przypadku gdy w danym roku jednolite płatności obszarowe w nowym państwie członkowskim przekroczyłyby roczną pulę środków finansowych, krajowa kwota na hektar mająca zastosowanie w tym nowym państwie członkowskim jest proporcjonalnie zmniejszana przez zastosowanie współczynnika redukcji. W zakresie odnoszącym się do kwestii powierzchni objętej systemem jednolitej płatności obszarowej podkreślić zaś należy, że zgodnie z art. 124 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009, powierzchnię użytków rolnych nowego państwa członkowskiego innego niż Bułgaria i Rumunia, objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowi część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych, które w dniu 30 czerwca 2003 r. utrzymane były w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy były w tym dniu wykorzystywane do produkcji, ora , w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Jednakże, iż z treści akapitu pierwszego przywołanego przepisu wynika, że "wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych" oznacza całkowitą powierzchnię zajmowaną przez grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe, określoną przez Komisję dla celów statystycznych. Zgodnie zaś z ust. 2 art. 124 do celów przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się między innymi wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach odsyła do akapitu pierwszego art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z którym "wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych" oznacza całkowitą powierzchnię zajmowaną przez grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe, określoną przez Komisję dla celów statystycznych. Tym samym regulacja art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 nie mogła więc stanowić w rozpoznawanej sprawie podstawy do przyjęcia, że warunkiem przyznania płatności obszarowych w 2011 r. było wykazanie dobrej kultury rolnej deklarowanych do płatności działek – zwłaszcza spornych działek nr [...] - na dzień 30 czerwca 2003 r. W postępowaniu o przyznanie płatności obszarowych istotne znaczenie ma bowiem rzeczywisty areał gruntów rolnych objętych wnioskiem i okoliczność utrzymywania ich w stanie zgodnym z normami w roku kalendarzowym, w którym beneficjent ubiega się o ich przyznanie. Z obowiązujących w analizowanym zakresie regulacji unijnych oraz krajowych wynika, że stanowiąc o warunkach przyznawania płatności obszarowych wymagają one, aby beneficjent pomocy wykazał dobry stan upraw rolnych w roku, w którym ubiega się o przyznanie płatności. Powoływanie się więc na argument, że warunkiem przyznania płatności jest utrzymanie dobrej kultury rolnej wnioskowanych gruntów na dzień 30 czerwca 2003 r. nie znajduje oparcia w przepisach unijnych, jak również pozostaje w sprzeczności z art. 7 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy. Z wymagań jakie muszą spełniać grunty objęte wnioskiem o przyznanie płatności obszarowych wynika bowiem jednoznacznie, że grunty muszą być w dobrej kulturze rolnej w roku kalendarzowym, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności ( por. wyrok NSA z dnia 24 października 2012 r. sygn. akt II GSK 1403/11, wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2011 roku, sygn. akt II GSK 1324/10 , wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 czerwca 2013 r. III SA/Łd 394/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt V Sa/Wa 2680/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 1996/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 08 sierpnia 2012 r. sygn. akt IIISA/Gl 692/12). W tym stanie rzeczy skargę należało uznać za uzasadnioną. Nie budzi zatem wątpliwości, iż organy naruszyły powyższe przepisy prawa materialnego i to w stopniu, który miały istotny wpływ na wynik postępowania. Przeprowadzona bowiem przez nie wykładnia art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w zw. z art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 spowodowała umniejszenie dla skarżącego wsparcia bezpośredniego w wysokości dwukrotności kwot należnych dla powierzchni błędnie wykluczonych. Odnosząc się do zarzutów natury proceduralnej to należy zauważyć, iż powyższa wykładnia art. 7 ust.1 ustawy o płatnościach dokonana przez organy I i II instancji determinowała również zakres poczynionych przez organy obu instancji ustaleń faktycznych. Z akt sprawy wynika bowiem, iż organy nie kwestionowały , że sporne działki w zakresie powierzchni zadeklarowanych przez skarżącego w złożonym wniosku pozostawały w dobrej kulturze rolnej w 2011 r. Potwierdza to protokół z weryfikacji w terenie z dnia [...] marca 2013 r. – powoływany w uzasadnieniach decyzji - a jedynie przyjęta wykładania wspomnianego przepisu spowodowała wykluczenie części działek nr [...] z dofinansowania w ramach wsparcia bezpośredniego i nałożenia sankcji w wysokości dwukrotności kwot należnych dla powierzchni wykluczonych. W związku z tym – wbrew wnioskom skarżącego - niecelowym było uchylanie również decyzji organu I instancji w trybie art. 135 p.p.s.a Nie zachodzi bowiem konieczność przeprowadzania postępowania w całości lub w znacznej części ( art. 138§ 2 k.p.a. ) Mając na uwadze powyższe Sąd – na podstawie art. 145 §1 pkt 1 a p.p.s.a - uchylił decyzję organu II instancji. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ odwoławczy uwzględni wykładnię prawa przyjętą w niniejszej sprawie. Jednocześnie - zgodnie z art. 152 p.p.s.a - sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Przepis ten stanowi bowiem, że w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się zgodnie, iż wykładnia literalna art. 152 p.p.s.a. wskazuje, że powinien on znaleźć zastosowanie w trakcie orzekania w każdym z wyroków uwzględniających skargę na akt lub czynność ( por. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, s. 356; postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 914/08 ). Jako, iż skarga została uwzględniona, należało - na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a - zasądzić od Dyrektora Oddziału Regionalnego AR i MR na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, które sprowadzają się do : a. wpisu w wysokości 100, zł , ustalonego zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) ; b. wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego w wysokości 180, zł ustalonego, zgodnie z § 6 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ... ( Dz. U nr 97, poz. 1349 ) .