II SAB/Go 113/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędzia WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącego Stowarzyszenia [...] z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że Burmistrz dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. w pozostałym zakresie skargę oddala, IV. zasądza od Burmistrza na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2025 r. [...] w [...] zwróciło się do Burmistrza [...] o udostępnienie, na podany adres e-mail, informacji publicznej w zakresie: I. Rządowego Funduszu Polski Ład: Programu Inwestycji Strategicznych Przekazania przez przekazanie informacji dotyczących wszystkich inwestycji na terenie Miasta i Gminy [...], które: zostały sfinansowane w całości lub w części z Rządowego Funduszu Polski Ład, lub w przypadku których przyznano środki, lecz realizacja jeszcze nie została rozpoczęta lub zakończona. W szczególności do podania następujących danych dla każdej inwestycji, tj. 1. Nazwa inwestycji wraz z krótkim opisem przedmiotu inwestycji. 2. Rok przyznania dofinansowania oraz rok (planowanego) rozpoczęcia realizacji, 3. Wysokość przyznanego dofinansowania, 4. Całkowity koszt inwestycji, 5. Status realizacji (zakończona/w trakcie/oczekująca na realizację/zaniechana), 6. Wykonawca lub wskazanie jednostki odpowiedzialnej za realizację. II. Inwestycji współfinansowanych ze środków Unii Europejskiej przez przekazanie informacji dotyczących wszystkich inwestycji realizowanych na terenie Miasta i Gminy [...] w latach 2020-2025, które: były finansowane w całości lub w części ze środków Unii Europejskiej, lub w przypadku których środki unijne zostały już przyznane lub zakontraktowane, niezależnie od etapu ich realizacji. W szczególności do podania dla każdej inwestycji: 1. Nazwy inwestycji oraz zakresu rzeczowego, 2. Źródła finansowania (np. program operacyjny, fundusz, instrument, projekt UE), 3. Wysokości przyznanych środków UE, 4. Całkowitej wartości projektu, 5. Roku złożenia wniosku oraz roku przyznania środków, 6. Statusu realizacji (realizowana/zakończona/planowana/ wstrzymana), 7. Wskazania jednostki realizującej oraz ewentualnych partnerów projektu. Burmistrz [...], działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.) wezwał [...] do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez przekazanie wniosku w formie papierowej z podpisem własnoręcznym lub elektronicznej opatrzonej podpisem elektronicznym, zaufanym lub podpisem osobistym, a także oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem odpisów dokumentów potwierdzających umocowanie do reprezentowania strony wykazujących, iż osoba podpisująca wniosek była do tego uprawniona w chwili dokonywania czynności, albo przez podpisanie wniosku przez osobę (osoby) do tego uprawnioną – w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. Burmistrz [...] na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej k.p.a.) zawiadomił [...] o pozostawieniu wniosku z dnia 10 lipca 2025 r. bez rozpoznania, albowiem w ocenie organu braki wniosku nie zostały uzupełnione w wymagany sposób. Pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. [...]z siedzibą w [...]wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...]lipca 2025 r., zarzucając naruszenie: 1. art. 19 ust 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji; 2. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia wyroku, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem strony skarżącej zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin na udostępnienie żądanej informacji przez organ upłynął bezskutecznie w dniu [...] lipca 2025 r. W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...]wniósł o jej oddalenie w całości wskazując m.in., iż w przypadku gdy podmiot zobowiązany na gruncie u.d.i.p. zmierza do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, zobowiązany jest stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności obowiązany jest zbadać, czy wniosek wszczynający postępowanie jest podpisany i czy nie zawiera innych braków formalnych. Aby wydać decyzję odmowną, organ musi przeprowadzić postępowanie celem ustalenia, czy zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia wnioskowanej informacji. Na gruncie art. 63 § 1 k.p.a. odwołanie przesłane e-mailem należy traktować jako wniesione na piśmie do organu, które zawiera brak formalny, bowiem nie jest opatrzone podpisem wnoszącego (art. 63 § 3 k.p.a.). Jeśli zatem Burmistrz zamierzał wydać decyzję, co przecież zostało zasygnalizowany stronie skarżącej, to wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowił podanie, o którym mowa w art. 63 § 1 k.p.a., które powinno zostać podpisane podpisem własnoręcznym, podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. W przedmiotowej sprawie organ I instancji, rozpatrując niepodpisany wniosek bez wcześniejszego wezwania do uzupełnienia braku formalnego w postaci braku podpisu i wydając w tym zakresie decyzję, naruszyłby art. 63 § 3 oraz art. 64 § 2 k.p.a. Z uwagi na to, iż przepisy k.p.a. mają zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji administracyjnej, w tym także do poprzedzającego jej wydanie etapu uzupełnienia braków formalnych wniosku, organ w dniu [...] lipca 2025 r. wezwał [...] do usunięcia opisanych wyżej braków formalnych wniosku, wyznaczając termin 7 dni na jego uzupełnienie, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. [...] w dniu [...] lipca 2025 r. uzupełniło wniosek poprzez przekazanie regulaminu [...], zawiadomienia o dokonaniu wpisu do Ewidencji Stowarzyszeń Zwykłych, listy osób należących do [...], protokołu z wyboru członków zarządu wraz z uchwałą o wyborze zarządu dla A. M. oraz upoważnienia do reprezentowania S[...]. W ocenie organu uzupełnienie wniosku nie zawierało wszystkich wymaganych braków formalnych określonych w wezwaniu o uzupełnienie wniosku z dnia [...] lipca 2025 r., co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia, o czym [...] zostało poinformowane zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2025 r. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2025 r. [...] złożyło wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Skarga została rozpoznana przez tut. Sąd w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest bezczynność Burmistrza [...]w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o które zwróciło się skarżące [...] wnioskiem z dnia [...] lipca 2025 r. Wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga od strony skarżącej uprzedniego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia na drodze administracyjnej, czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). Niesporne w kontrolowanej sprawie było, że Burmistrz [...]jako organ władzy publicznej (art. 163 i nast. Konstytucji) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a żądane przez skarżące [...] informacje - jako odnoszące się do majątku jednostki - stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. W świetle powołanej ustawy, aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jego posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej bądź jeśli stwierdzi, że brak jest szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w udostępnieniu informacji publicznej przetworzonej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 i art. 3 ust. 1 u.d.i.p.); poinformować, że w danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Wskazać należy, że u.d.i.p. w istocie nie przewiduje jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku, poza utrwaleniem go w formie pisemnej (możliwe jest zatem jego przesłanie także drogą elektroniczną, bez użycia podpisu elektronicznego). Wynika to z braku konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek uzasadniającym to interesem faktycznym lub prawnym. Wniosek składany w trybie u.d.i.p. nie musi zatem odpowiadać żadnym szczególnym wymogom formalnym. Nie stanowi on podania w rozumieniu art. 63 k.p.a., gdyż na tym etapie postępowania nie stosuje się przepisów k.p.a. Minimalne wymogi odnośnie do takiego wniosku muszą obejmować jasne sformułowanie, z którego wynika, co jest przedmiotem żądania udostępnienia informacji publicznej, niezbędne jest bowiem wykazanie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej. Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, co uzasadnia przyjęcie, iż postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone. Z tego też względu np. brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi jego braku formalnego (por. wyroki NSA z 16 marca 2009 r., I OSK 1277/08; z 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12; NSA z dnia 27 marca 2018 r., I OSK 1701/16, wyrok NSA z dnia 13 września 2024 r., III OSK 3268/23, CBOSA). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi jednak spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. w sytuacji, w której występują podstawy do wydania decyzji w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Z chwilą wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ obowiązany jest ustalić, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak, to o jakim charakterze (informacje proste czy przetworzone), czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tych sytuacjach wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a. Dopiero ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., uzasadnia wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku, jeżeli wniosek jest obarczony brakami, o jakich stanowi k.p.a. Dopiero bowiem w takiej sytuacji - z mocy art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie, znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie, po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu. Innymi słowy, na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. istotne jest wyróżnienie dwóch etapów postępowania o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne. W pierwszym rzędzie, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia bez opłat, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., bowiem informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co przybiera postać czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, wniosek ten nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem szczególnego interesu. Sytuacja wygląda inaczej, gdy organ zobowiązany do udostępnienia informacji np. uznaje żądaną informację za informację przetworzoną, w związku z czym żąda wykazania interesu publicznego od wnioskodawcy albo w sprawie konieczne jest poniesienie kosztów przez wnioskodawcę, względnie by w sprawie chociażby potencjalnie zachodziła możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas do usunięcia braków formalnych wniosku znajduje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15, wyrok NSA z 2 sierpnia 2024 r., III OSK 3146/23, CBOSA). Jak podkreślił NSA w wyroku z 16 grudnia 2009 r., I OSK 1002/09, "wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji (podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji nieważnej - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie NSA z 29 lutego 2012 r., I OW 196/11; wyroki NSA: z 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15; z 26 maja 2017 r., I OSK 2534/16; z 27 września 2017 r., I OSK 7/17; z 12 października 2017 r., I OSK 430/17; z 18 stycznia 2018 r., I OSK 758/16, CBOSA). W kontrolowanej sprawie termin, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p. biegł od dnia wpływu wniosku skarżącej do organu (tj. [...] lipca 2025 r.) i upływał w dniu [...] lipca 2025 r. Wprawdzie treść art. 13 u.d.i.p. w zakresie terminów odnosi się wprost nie tyle do terminu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ile do terminu udostępnienia takiej informacji w następstwie wniosku, zasadne jest jednak posłużenie się wykładnią funkcjonalną, pełniącą funkcje gwarancyjne. Stąd przyjmuje się w orzecznictwie i piśmiennictwie, że termin czternastodniowy określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. dotyczy również obowiązku poinformowania skarżącego o tym, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony i że w związku z tym faktem, w zakreślonym przez organ terminie, powinien on wykazać szczególnie istotny interes publiczny w jej uzyskaniu (por. A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), U.d.i.p. Komentarz, LEX/el. 2025, t. 1.3 do art. 13, wyrok WSA w Krakowie z 6 maja 2021 r., II SAB/Kr 37/21, wyrok WSA w Rzeszowie z 9 marca 2021 r., II SAB/Rz 7/21, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie wniosek [...] został złożony drogą elektroniczną dnia [...] lipca 2025 r. W odpowiedzi na wniosek, organ wezwał pismem z dnia [...] lipca 2025 r. (odebrane przez stronę skarżącą [...] lipca 2025 r.) do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez m.in. przekazanie wniosku w formie papierowej z podpisem własnoręcznym lub elektronicznej opatrzonej podpisem elektronicznym, zaufanym lub podpisem osobistym w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Nadto organ wezwał [...] o podanie dokładnych danych adresowych strony postępowania dla celów dokonania skutecznego doręczenia w przypadku konieczności wydania decyzji. [...] udzieliło odpowiedzi [...] lipca 2025 r., informując na wstępie, że wezwanie odebrane zostało w dniu [...] lipca 2025 r. [...] wskazało, że udostępnienie informacji objętych wnioskiem dotyczy informacji publicznej prostej, a jedynie wymagającej wyszukania. Nadto zwróciło uwagę na istotny aspekt interesu społecznego, jakiemu służyć ma udostępnienie żądanej informacji publicznej. W piśmie strona skarżąca podała także dane adresowe [...] oraz przedłożyło szereg dokumentów. Pismem z dnia [...] sierpnia 2025 r. Burmistrz [...] na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. zawiadomił [...] o pozostawieniu wniosku z dnia [...] lipca 2025 r. bez rozpoznania, albowiem w ocenie organu braki wniosku nie zostały uzupełnione w wymagany sposób (brak przekazania wniosku w formie papierowej z podpisem własnoręcznym lub elektronicznej opatrzonej podpisem elektronicznym, zaufanym albo podpisem osobistym) oraz z uwagi na brak podania dokładnych danych adresowych w przypadku konieczności wydania decyzji. W ocenie Sądu w ustalonym stanie faktycznym sprawy brak było podstaw prawnych do wzywania strony skarżącej m.in. do podpisania złożonego wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W okolicznościach sprawy nie zachodziły podstawy do przyjęcia, że na tym etapie postępowania mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak już wyżej wskazano z chwilą wpłynięcia do organu wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ obowiązany jest ustalić, czy przedmiot wniosku rzeczywiście dotyczy informacji publicznej, a jeśli tak to o jakim charakterze (informacje proste czy przetworzone), czy informacje te znajdują się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy podmiot zobowiązany posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę oraz czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnice prawnie chronione. Jeżeli wniosek dotyczy informacji publicznej, a brak ustawowych ograniczeń w jej udostępnieniu, organ jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej. W tych sytuacjach wniosek nie musi spełniać wymogów określonych w k.p.a. Dopiero ustalenie, że istnieje podstawa do odmowy udostępnienia informacji publicznej bądź umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. uzasadnia wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braków formalnych wniosku, jeżeli wniosek jest obarczony brakami, o jakich stanowi k.p.a. Dopiero bowiem w takiej sytuacji - z mocy art. 16 ust. 2 ud.i.p.. - do decyzji, a w konsekwencji i postępowania poprzedzającego jej wydanie znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku znajduje uzasadnienie, po dokonaniu powyższej analizy i uzewnętrznieniu zamiaru organu (wyrok NSA z 2 sierpnia 2024 r., III OSK 3146/23, wyrok NSA z 13 września 2024 r., III OSK 3268/23, CBOSA). Zdaniem Sądu pismo organu z dnia [...] lipca 2025 r. nie świadczy o tym, że organ dokonał takiej analizy i uzewnętrznił zamiar wydania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej np. z uwagi na przyjęcie stanowiska, że żądana informacja jest informacją przetworzoną w związku z czym żąda wykazania interesu publicznego od wnioskodawcy. Należy podkreślić, że organ nie wezwał Stowarzyszenia do wykazania zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., iż pozyskanie żądanych danych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (zob. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., I OSK 873/15, CBOSA). Zważyć również trzeba, że organ nie wskazał w wezwaniu, że zamierza wydać decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej np. w związku z nadużyciem - w jego ocenie - przez stronę skarżącą prawa do informacji publicznej. Nie uzasadnia odmiennego wniosku zawarte w wezwaniu organu lakoniczne stwierdzenie odnośnie "podania danych osobowego dla dokonania skutecznego doręczenia w przypadku konieczności wydania decyzji". Istotny z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy jest także przepis art. 13 u.d.i.p. określający terminy udostępnienia informacji na wniosek. Zgodnie z jego brzmieniem udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Należy wskazać, że zakreślony w nim termin 14 dni obowiązuje także w odniesieniu do decyzji, chyba, że organ skorzysta z prawa do wydłużenia terminu na udostępnienie żądanej informacji, wskazując na powody tego stanu rzeczy. W orzecznictwie wskazuje się, że jeżeli do uwzględnienia wniosku dostępowego niezbędne jest wytworzenie z posiadanych informacji prostych informacji przetworzonej, konieczne staje się uruchomienie postępowania polegającego na ustaleniu czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunkującą uzyskanie takiej informacji, tj. czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W takiej sytuacji najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji, jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2024 r., II SAB/Po 13/24, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2025 r., IV SAB/Wr 331/25, CBOSA). W niniejszej sprawie organ nie zastosował regulacji ujętej w art. 13 § 2 u.d.i.p. Z kolei co do danych adresowych Stowarzyszenia, o których podanie zwrócił się organ do strony skarżącej w wezwaniu z dnia [...] lipca 2025 r., Sąd uznał także w tym zakresie stanowisko organu za nieuprawnione. Po pierwsze należy zwrócić uwagę, iż w tym zakresie w istocie organ nie wezwał strony skarżącej w piśmie z dnia [...] lipca 2025 r. do usunięcia braków formalnych wniosku z [...] lipca 2025 r. w trybie art. 64 § 2 k.p.a., gdyż nie wskazano ani na podstawę prawną w tym względzie, ani też nie sformułowano wezwania do usunięcia braku formalnego, jak również nie wskazano na konsekwencje tj. nie pouczono strony skarżącej, że nieusunięcie tego braku skutkować będzie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż także w powyższym zakresie pozostawienie wniosku strony skarżącej bez rozpoznania, ze wskazaniem na w/w argumentację, pozbawione było podstaw prawnych. Na marginesie jedynie Sąd zwraca uwagę, iż mając na uwadze liczną korespondencje jaką organ prowadzi ze [...], na co wskazuje treść akt administracyjnych w niniejszej sprawie (a także w innych sprawach, których jest kilkadziesiąt w tutejszym sądzie), można domniemywać, iż znany jest organowi adres [...], na który można kierować korespondencję, co jedynie dodatkowo przemawia za uznaniem pozostawienia wniosku bez rozpoznania za pozbawione podstaw. W orzecznictwie wskazuje się, że czynności proceduralne podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej poprzedzające ustalenie, czy żądana informacja stanowi informację publiczną, nie są prowadzone w oparciu o przepisy k.p.a., gdyż wniosek nie wszczyna postępowania administracyjnego, co oznacza, że wniosek złożony w trybie u.d.i.p. winien być rozpoznany nawet w sytuacji braku na nim czytelnego podpisu wnioskodawcy. Z tego względu, brak autoryzowanego podpisu na wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie stanowi braku formalnego wniosku (wyrok NSA z dnia 13 września 2024 r., III OSK 3268/23, CBOSA). Z powyższych względów Sąd uznał za wadliwe działanie organu w postaci wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej w trybie art. 64 § 2 k.p.a., a w konsekwencji pozostawienie wniosku bez rozpoznania pozbawione było podstaw prawnych. Organ nie rozpoznał w sposób prawidłowy w świetle przepisów u.d.i.p. złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ nie udostępnił w ustawowym terminie żądanej informacji publicznej, nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w termie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie przedłużył też terminu do wydania decyzji na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji Sąd stwierdził, że Burmistrz [...]pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia [...] lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku [...] z dnia [...] lipca 2025 r. Przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Mając zatem na względzie treść powyższego przepisu Sąd, uwzględniając skargę skarżącego na bezczynność Burmistrza [...], zakreślił organowi termin 14 - dniowy do rozpoznania wniosku, liczony od dnia doręczenie prawomocnego wyroku. W ocenie Sądu organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy. W rozpatrywanej sprawie organowi nie można postawić tego rodzaju zarzutów. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku strony skarżącej, ale na błędnym zastosowaniu przepisów u.d.i.p. Nie można zatem uznać, że stwierdzona bezczynność w sposób rażący uchybia przepisom tej ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się z kolei do zgłoszonego w piśmie z dnia [...] sierpnia 2025 r. żądania wymierzenia grzywny organowi, należy zauważyć, że z przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. jasno wynika, iż ww. środek o charakterze finansowym może być orzeczony w razie uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przy tym decyzja o zastosowaniu, w tym wybór konkretnego środka (grzywna, suma pieniężna albo oba te środki łącznie) należy do sądu (por. wyroki NSA: z 8 lutego 2017 r., I OSK 1314/16; z 11 kwietnia 2017 r., I OSK 1506/16; z 11 lipca 2017 r., II OSK 879/17, CBOSA). Zatem zasądzenie na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej od organu – podobnie zresztą, jak i nałożenie na organ grzywny – jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyroki NSA: z 3 lutego 2017 r., II GSK 1695/16; z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1685/17, CBOSA). Grzywna pełni przede wszystkim funkcję represyjną i prewencyjną (dyscyplinującą). Z kolei suma pieniężna nie ma wyłącznie charakteru dyscyplinująco-represyjnego, pełni również funkcję kompensacyjną, jako że jest zadośćuczynieniem dla strony za oczekiwanie na zakończenie sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie. Mając na uwadze, że nie znajduje potwierdzenia w tej sprawie stan kwalifikowanego naruszenia prawa wynikający z bezczynności, Sąd oddalił wniosek strony skarżącej o wymierzenie grzywny (pkt III sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego należnych stronie skarżącej od organu Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzona kwota 100 zł stanowi równowartość wpisu od skargi.