II SAB/Go 147/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P.H.-.P na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącej P.H.-P. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, II. stwierdza, że Burmistrz dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. odstępuje od zasądzenia od Burmistrza na rzecz skarżącej P.H.-P. zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości. Wnioskiem datowanym na [...] listopada 2024 r. P.H.-P. wystąpiła do Burmistrza o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej następujących pytań: 1. Czy posiada Pani wiedzę dot. podstawy prawnej, która umożliwiła (wbrew art. 24f ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym) powołanie w dniu [...] lipca br. na stanowisko Prezesa [...] Pana R.C. – męża E.C. – Radnej Rady Miejskiej IX kadencji ? 2. Czy zgodzi się Pani z faktem, iż w przypadku braku takiej podstawy powołanie w dniu [...] lipca br. na stanowisko Prezesa [...] Pana R.C. – męża E.C. – Radnej Rady Miejskiej IX kadencji – było niezgodne z Ustawą o samorządzie gminnym (art. 24f ust. 2) w mocy prawa nieważne, a co za tym idzie bezprawne? 3. Czy wobec pkt. 2 zgodzi się Pani z faktem, iż wszystkie podjęte decyzje przez Prezesa [...] R.C. nie posiadają mocy prawnej ? Jako formę udostępnienia żądanej informacji wnioskodawczyni wskazała przesłanie zeskanowanych dokumentów na adres mailowy podany we wniosku. Wniosek został złożony w siedzibie organu w dniu 12 listopada 2024 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. P.H.-P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym powyższymi pytaniami, zarzucając naruszenie: - art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, - art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, - art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.) w zakresie, w jakin z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę podniosła, iż termin do udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi. Po otrzymaniu skargi, pismem z dnia [...] grudnia 2024 r., przesłanym pocztą elektroniczną, organ udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi na powyższy wniosek stwierdzając, iż zadane pytania zmierzają do cywilnoprawnej oceny stanu faktycznego i prawnego, nie dotyczą sfery faktów, a więc nie są rozpatrywane w trybie informacji publicznej. Ewentualna odpowiedź na tak sformułowane pytania zakłada, że organ dokonałby oceny zdarzeń, a więc wytworzyłby informację, której nie posiada, co mogłoby stanowić abstrakcyjną wykładnię przepisów. O dane w przedmiotowym temacie można zwrócić się do rady nadzorczej [...] Spółki z o.o. jako organu dokonującego powołania członków zarządu spółek komunalnych. W skierowanej do Sądu odpowiedzi na skargę Burmistrz wyjaśnił, iż faktycznie w ustawowym terminie nie udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi. Przyczyną tego była jednak nie wola pozbawienia wnioskodawczyni prawa do informacji, lecz forma zadanych pytań, które nie dotyczyły sfery faktów. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi dotyczyć nie tylko sprawy publicznej, ale przede wszystkim też sfery faktów. Informacją o sprawie publicznej jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte jedynie pytanie o określone fakty. Forma zadania pytań przez skarżącą wskazuje, że są to pytania zmierzające do prawnej oceny działań podjętych przez radę nadzorczą [...] Sp. z o.o. i oceny konsekwencji prawnych tych działań. Taka ocena organu nie mieści się w kategorii sfery faktów. Wyrażenie takiej opinii mogłoby nadać określonym zdarzeniom skonkretyzowanych znaczeń, mogłoby stanowić abstrakcyjną wykładnię stosowania prawa w działaniu innych organów. Informacja w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. musi dotyczyć sprawy publicznej, faktu, ale przede wszystkim być utrwalona na nośniku. Traktowanie osoby pełniącej funkcje publiczne jako "nośnika informacji publicznej" prowadziłoby do sytuacji, że wniosek przybierałby postać swego rodzaju "pisemnego przesłuchania", a wręcz wymuszania na funkcjonariuszach zajęcia stanowiska w określonej sprawie i na konkretne żądanie wnioskodawcy, mimo że dotychczas nie istniała żadna utrwalona informacja dokumentująca takie stanowisko. Nie można udostępnić informacji publicznej, która nie istnieje. O bezczynności można mówić wówczas, gdyby organ nie podejmował żadnych czynności w celu realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej, albo wykonywał jedynie czynności "pozorowane". W tej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek, gdyż pytanie nie dotyczyło istniejącej informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. Skarżąca kierując pod adresem Burmistrza wniosek z [...] listopada 2024 r., wniosła o udostępnienie informacji w trybie u.d.i.p. Ustawa ta reguluje zakres podmiotowy, przedmiotowy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.). Tytułem wstępu należy zaznaczyć, iż dla dopuszczalności skargi w opisywanym przedmiocie nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąca rozwinięcie prawa określonego w art. 61 Konstytucji RP, reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, procedurę oraz tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Udostępnieniu podlega więc informacja o podmiotach zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej i zasadach ich funkcjonowania (art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 u.d.i.p.), a także informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść m.in. orzeczeń sądów powszechnych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie powyższych przepisów przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego przez kogo zostały wytworzone. Z kolei podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. W sprawie niesporne pozostaje, że Burmistrz jest organem administracji publicznej wykonującym zadania publiczne, a tym samym jest co do zasady podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jeśli chodzi o przedmiot sporu między stronami, pytania zawarte we wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2024 r. dotyczyły wiedzy Burmistrza na temat podstawy prawnej czynności podejmowanych przez inny podmiot – organy [...] Spółki z o.o., a także dążyły do uzyskania od Burmistrza oceny zgodności z prawem czynności podejmowanych przez organy tej spółki. W świetle przedstawionego wyżej zakresu pojęcia "informacja publiczna" w rozumieniu u.d.i.p. wskazać należy, iż treść tych pytań nie jest objęta regulacją omawianej ustawy. Ustawa ta nakłada na dysponentów informacji publicznej obowiązek udostępnienia informacji wynikającej z posiadanych przez te podmioty dokumentów. Informacja publiczna musi dotyczyć sfery faktów (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29), musi istnieć w formie zmaterializowanej tj. w postaci zapisu na nośniku informacji (M. Pawełczyk, Zmaterializowana forma informacji jako jeden z podstawowych elementów definicji informacji publicznej, Radca Prawny 2012/12/2-5). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może zmierzać do inicjowania działań. Charakter taki ma informacja istniejąca którą organ posiada już w swoich zasobach (wyroki NSA z 10 stycznia 2018 r., I OSK 452/16, z 14 września 2012 r., I OSK 1177/12). Z tych względów nie można skutecznie domagać się udostępnienia informacji, której organ w swojej dokumentacji nie posiada, w szczególności nie można w trybie u.d.i.p. żądać od organu sformułowania oceny prawidłowości działania innych organów, jeżeli ocena w tym zakresie nie znajduje się w dokumentacji adresata wniosku. Informacje, których udostępnienia domagała się skarżąca w swoim wniosku, nie stanowią informacji publicznej, zatem nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W oparciu o tę ustawę nie można bowiem żądać sformułowania poglądu czy opinii organu w danej kwestii. Wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy to bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych (por. wyroki WSA w Warszawie z 14 lipca 2021 r., II SA/Wa 557/21, WSA w Gorzowie Wlkp. z 13 września 2017 r., II SAB/Go 52/17, WSA w Krakowie z 4 września 2017 r., II SAB/Kr 126/17). Domaganie się informacji o prawie nie nosi znamion informacji publicznej, toteż w takim wypadku u.d.i.p. nie znajduje zastosowania (por. wyroki NSA z 30 sierpnia 2012 r., I OSK 1380/12, z 22 listopada 2012 r. I OSK 1963/12). Podobnie wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, nie stanowi informacji publicznej (por. postanowienie NSA z 19 stycznia 2011 r., I OSK 8/11 oraz powołane tam orzecznictwo). W świetle powyższego instytucja dostępu do informacji publicznej nie ma na celu kontroli prawidłowości funkcjonowania organów. Przepisy u.d.i.p. nie mogą służyć realizacji celów, dla których właściwe są inne tryby postępowania i do których realizacji powołane są właściwe organy kontrolne (wyrok WSA w Warszawie z 14 sierpnia 2024 r., II SAB/Wa 71/24). Sposób sformułowania przez skarżącą pytań w rozpatrywanej sprawie oznacza natomiast, że nie są to pytania o fakty i dane publiczne, lecz o przepisy prawa oraz o ocenę prawną, a tym samym z powyższych przyczyn nie odnoszą się one do zakresu informacji publicznej. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. zasadą jest, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Organ, do którego wniosek został skierowany, zobowiązany jest do podjęcia działań mających na celu jego załatwienie, tj. udostępnienie żądanych informacji, jeżeli jest w ich posiadaniu bądź też wydania decyzji o odmowie ich udostępnienia ze wskazaniem podstawy takiego rozstrzygnięcia. W tym zakresie organ związany jest terminem 14 dni, nałożonym na niego przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w tym czasie, adresat wniosku zobowiązany jest do powiadomienia wnioskodawcy o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), a informacja taka również powinna zostać wystosowana w terminie 14 dni od otrzymania wniosku. W terminie 14 dni organ powinien także powiadomić wnioskodawcę, że nie jest w posiadaniu wnioskowanej informacji, a w przypadku, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, powinien poinformować wnioskodawcę, że nie zostanie ona udostępniona. W żadnym natomiast przypadku organ nie powinien pozostawić wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez odpowiedzi, a odpowiedź ta powinna być udzielona najpóźniej 14 dnia od otrzymania wniosku. Stanowi to warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok NSA z 25 września 2024 r., III OSK 2859/22). Stan bezczynności oznacza natomiast sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji, gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy bądź nie informuje wnioskodawcy, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów omawianej ustawy. W takim przypadku adresat wniosku nie może milczeć lecz obowiązany jest w ustawowo zakreślonym terminie poinformować stronę odrębnym pismem, iż żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Zaniechanie tej czynności powoduje, że organ jest bezczynny, podobnie jak niewywiązanie się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z 18 października 2023 r., III OSK 1942/22 oraz z 27 sierpnia 2024 r., III OSK 3169/23). Przy ocenie niniejszej sprawy należy mieć na uwadze fakt ustania zarzucanej w skardze bezczynności w wyniku udzielenia skarżącej odpowiedzi na wniosek w dniu 6 grudnia 2024 r., co nastąpiło już po wniesieniu skargi (3 grudnia 2024 r.). Zauważyć również należy, iż odpowiedź została udzielona w żądanej przez skarżącą formie, tzn. została przesłana pocztą elektroniczną na adres wskazany we wniosku. Z uwagi na przedstawione wyżej poglądy orzecznictwa treść tej odpowiedzi, iż zawarte we wniosku pytania nie dotyczyły zakresu informacji publicznej, nie budzi zastrzeżeń co do zgodności z prawem. Rozpoznając skargę w opisywanym przedmiocie sąd orzeka, biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy w dacie wydania orzeczenia. Jeżeli po zainicjowaniu postępowania sądowego, przed dniem orzekania, bezczynność ta ustała, nawet jeśli miało to miejsce z przekroczeniem ustawowych terminów, wówczas organ nie pozostaje już w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi w tym zakresie. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed datą orzekania zostało już podjęte. W takiej sytuacji zachodzi podstawa do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), z którą to sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Skoro bowiem odpowiedź na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej została udzielona stronie po wniesieniu skargi, a przed dniem orzekania przez sąd w przedmiocie bezczynności, brak było podstaw do formułowania rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do załatwienia sprawy. Postępowanie w zakresie bezczynności (zobowiązania Burmistrza do załatwienia wniosku skarżącej) podlegało zatem umorzeniu, o czym orzeczono w pkt I wyroku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podjęcie przez organ działania po wniesieniu skargi nie zwalnia jednak sądu z obowiązku rozpoznania skargi w zakresie stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Stwierdzony w opisywanej sprawie stan bezczynności nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Określenie to oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Innymi słowy, rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. W rozpatrywanej sprawie zwłoka w załatwieniu żądania skarżącej nie nosiła cech lekceważącego traktowania przez Burmistrza swych ustawowych obowiązków. Pomimo zaistniałej bezczynności obowiązek udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej został zrealizowany z dziesięciodniowym opóźnieniem. W tej sytuacji nie było podstaw do przyjęcia, aby bezczynność organu w niniejszej sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W konsekwencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzeczono jak w pkt II sentencji wyroku. Sąd odstąpił natomiast od zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W myśl art. 206 p.p.s.a. sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Sąd administracyjny działa w tym zakresie w sposób uznaniowy, dokonując na tle konkretnej sprawy oceny, czy występują w niej szczególnie uzasadnione względy pozwalające na odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części. Przywołany przepis nie konkretyzuje pojęcia "uzasadnionych przypadków", jedynie wymienia jeden z nich – dotyczący sytuacji, w której skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, toteż ich kwalifikacja należy do sądu. Można zatem zastosować go w przypadku częściowego uwzględnienia skargi, ale nie tylko. Sąd dokonuje oceny, która jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym i ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem, poczuciem sprawiedliwości oraz analizą okoliczności rozpoznawanej sprawy. W rozpatrywanej sprawie z uwagi na to, że informacje których udostępnienia domagała się skarżąca w swoim wniosku, nie stanowią informacji publicznej, zatem nie mogły zostać uzyskane w trybie u.d.i.p., jak również z uwagi na udzielenie przez organ odpowiedzi na ten wniosek przed zakończeniem postępowania sądowego, zaistniały przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasądzenia od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego w całości, o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 206 p.p.s.a.