II SAB/Go 15/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi R.Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wznowienia postępowania I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do załatwienia wniosku skarżącej R.Z. z dnia [...] r. o wznowienie z urzędu postępowania w terminie 14 dni od otrzymania akt sprawy wraz z prawomocnym orzeczeniem, II. stwierdza, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej R.Z. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SAB/Go 15/14 Uzasadnienie Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r. ( data wpływu do organu – 26 sierpnia 2013 r.) R.Z. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. jako opartego na fałszywych dowodach, podkreślając zarówno w osnowie żądania, jak i w uzasadnieniu wniosku, iż w jej ocenie organ powinien wszcząć to postępowanie z urzędu. Podstawą żądania było ustalenie, iż uchwałą Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] stycznia 2013 r. uchyliła uchwałę ROOIIB z dnia [...] sierpnia 2006r. , na podstawie której zakwestionowano dostarczoną przez stronę ekspertyzę budynku. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] zwrócił się do Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa o wyjaśnienie wątpliwości, czy S.M., autor przedłożonej przez stronę ekspertyzy technicznej z dnia [...] listopada 2007 r. był w tym okresie uprawnionym do samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie i członkiem OIIB. W odpowiedzi na powyższe Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa pismem z dnia [...] września 2013 r. wyjaśniła, iż w konsekwencji orzeczenia Krajowej Rady PIIB uchylono wszelkie skutki prawne uchwały z dnia [...] sierpnia 2006 r. Okręgowej Rady OIIB. Pismem z dnia [...] października 2013 r. ( data wpływu do organu – 29 października 2013 r.) R.Z. złożyła zażalenie na brak załatwienia jej podania z dnia [...] sierpnia 2013r. o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. , powołując się na przepis art. 7 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego nie podjął żadnego działania z urzędu by usunąć z obrotu prawnego wszelkie wydane przez siebie dokumenty stworzone na podstawie nieprawdziwych ustaleń, popełniając tym samym przestępstwo z art. 231 k.k. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał powyższe zażalenie za nieuzasadnione, wyjaśniając jednocześnie, że przedmiotem postępowania jest wyłącznie ocena, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia zarzucanej bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która polegać ma na niezałatwieniu przez ten organ wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. Pani R.Z. "o wznowienie postępowania z urzędu w sprawie uchylenia wydanego postanowienia PINB nr [...] z dnia [...].01.2011r." W postępowaniu tym bowiem - podkreślił Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego - nie odnosi się do merytorycznej warstwy działań organu, któremu zarzuca się bezczynność, ani też nie bada formy załatwienia sprawy. Ponadto wskazał, że przedmiotowe zażalenie na bezczynność dotyczy sprawy załatwienia wniosku zawierającego żądanie wznowienia postępowania w odniesieniu do postanowienia wydanego na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie natomiast z art. 18 tej ustawy w sytuacji, gdy przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisy ustawy o postępowania egzekucyjnym w administracji nie przewidują w swej treści uregulowań dotyczących wznowienia postępowania. W tym zakresie winny mieć zastosowanie przepisy k.p.a., a konkretnie art. 145 -152 k.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli zajdą okoliczności wymienione tym artykule. Natomiast art. 126 k.p.a. stanowi, iż do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113 k.p.a., a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 k.p.a. również art. 145-152 k.p.a. oraz art. 156-159 k.p.a., z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., wydaje się postanowienie. Odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów 145-152 k.p.a. oraz art. 156-159 k.p.a. do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oznacza dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawach zakończonych takimi postanowieniami oraz dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia ich nieważności. Organ podkreślił również, że rozstrzygnięcie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, zawartych we wniosku R.Z. z dnia [...] stycznia 2011 r., nastąpiło w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...], znak: [...]. Na to postanowienie R.Z. złożyła zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który postanowieniem z dnia [...] lutego 2011r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ nadzoru podniósł także, iż ze względu na taki stan prawny zaistniały w sprawie rozstrzygniętej co do istoty postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] organem właściwym do ewentualnego wznowienia postępowania w tej sprawie nie jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, lecz organ wyższego stopnia, czyli Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, który wydał powyższe postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. Stanowisko takie wynika z faktu, że zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 k.p.a. (w przedmiocie wznowienia postępowania) jest organ, który wydał w sprawie decyzję (zaskarżalne postanowienie) w ostatniej instancji. Tym samym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego za nieuzasadnione uznał zażalenie R.Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie objętej jej wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r., ponieważ nie jest to organ właściwy do wznowienia postępowania w sprawie określonej w tym wniosku. Nadto organ wskazał, iż wobec treści wniosku R.Z. z dnia [...] sierpnia 2013 r. jak też powyższego zażalenia, że wznowienie postępowania może wprawdzie nastąpić z urzędu, stosownie do art. 147 k.p.a., jednakże uprawiony do wszczęcia takiego postępowania organ samodzielnie przesądza, czy na podstawie wniosków przedłożonych przez zainteresowany podmiot dokona wznowienia postępowania. Natomiast kierowana do organu sygnalizacja o okolicznościach wskazujących na ewentualne zaistnienie przesłanki do wznowienia postępowania nie jest dla organu wiążąca. Organ administracji nie jest związany przedkładanymi wnioskami. Wznowienie z urzędu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną (zaskarżalnym postanowieniem) zależy wyłącznie od uznania właściwego organu administracji publicznej. O wszczęciu z urzędu postępowania decyduje właściwy w sprawie organ ( por. wyrok NSA z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1717/09). Natomiast, jeżeli organ nie widzi podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania, w świetle obowiązujących przepisów nie ma możliwości wydania postanowienia o wznowieniu, czy tym bardziej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z urzędu. Negatywne załatwienie wniosku o wszczęcie postępowania z urzędu może przybrać wyłącznie formę informacji kierowanej do wnoszącego podanie. Składającemu wniosek o wszczęcie postępowania z urzędu nie przysługują również żadne środki procesowe zmierzające do zmuszenia organu do podjęcia żądanych przez niego działań ( por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 207/05, wyrok NSA z dnia 03 kwietnia 1998 r., sygn. akt III SA 408/97). Wnosząc skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. o wznowienie postępowania, R.Z. wniosła o zobowiązanie organu do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania lub o przekazaniu sprawy według właściwości Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, a także zasadzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, iż organ nie załatwił jej wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r., a stwierdziwszy swoją niewłaściwość, nie przekazał wniosku do organu właściwego. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że podanie z dnia [...] sierpnia 2013 r. zostało zakwalifikowane jako wystąpienie zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym, niewymagające odrębnego załatwienia. Powyższy organ podniósł, że w postanowieniu z dnia [...] listopada 2013r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest właściwym do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania. Przy czym uwzględniając fakt, iż wniosek dotyczył wszczęcia postępowania z urzędu, decyzja w tym przedmiocie należy do organu i w tym zakresie brak jest podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako "p.p.s.a.") sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przed wniesieniem skargi - stosownie do treści art. 52 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 – określanej dalej jako k.p.a.) – skarżąca wyczerpała tok instancji, składając do właściwego organu wyższego stopnia tj. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie z dnia [...] października 2013 r. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Normatywnym wyrazem tej zasady jest art. 12 § 1 k.p.a. Dodatkowo, na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Dopełnieniem tej generalnej zasady są określone ustawą instrukcyjne terminy załatwiania spraw, i tak zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Z obowiązkiem tym skorelowany jest odpowiednio obowiązek informowania strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie złożonego przez R.Z. wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. W tym zakresie winny mieć zastosowanie przepisy k.p.a., a konkretnie jego art. 145-152 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) . Zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli zajdą okoliczności wymienione w tym artykule. Natomiast art. 126 k.p.a. stanowi do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105 k.p.a., art. 107 § 2-5 k.p.a. oraz art. 109-113 k.p.a., a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 k.p.a. również art. 145-152 k.p.a. oraz art. 156-159 k.p.a., z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., wydaje się postanowienie. Odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów 145-152 k.p.a. oraz art. 156-159 k.p.a. do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oznacza dopuszczalność wznowienia postępowania w sprawach zakończonych takimi postanowieniami oraz dopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia ich nieważności. Wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu jak i na wniosek (żądanie) strony (art. 147 k.p.a.), który winien być zgłoszony do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Zauważyć też trzeba, iż analiza obowiązujących przepisów prowadzi do wniosku, że nie ma podstaw do uznania, aby obowiązkiem organu było każdorazowe wznowienie postępowania w stosunku do każdego prawomocnie zakończonego postępowania celem sprawdzenia, czy nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania ( por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, s. 569 ). Wznowienie postępowania z urzędu przez organ jest jego prawem ( por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2791/00, LEX 83816, wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1299/07, LEX 357475). Wprawdzie art. 147 k.p.a. stwarza możliwość wznowienia postępowania administracyjnego również z urzędu, niemniej żaden z przepisów k.p.a. i p.p.s.a. nie daje możliwości wyegzekwowania od właściwego organu inicjatywy w tym zakresie w toku kontroli instancyjnej, czy też w drodze skargi do sądu administracyjnego na bezczynność. Brak jest bowiem przepisu prawa, który nakazywałby organowi administracji publicznej wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie wznowienia zakończonego ostateczną decyzją . Decyzja o odmowie wznowienia postępowania w innej sprawie niż wszczęta wnioskiem strony musiałaby być uznana za niezgodną z prawem. Nieskorzystanie przez organ administracji publicznej z możliwości wszczęcia z urzędu postępowania o wznowienie postępowania umyka kontroli legalności decyzji (postanowień) dokonywanej przez sąd administracyjny, gdyż w tego rodzaju sprawach żaden tego rodzaju akt nie może być wydany. Podkreślić należy, iż w takich przypadkach nie służy też skarga na bezczynność organu, który wbrew oczekiwaniom strony nie wznawia postępowania z urzędu, albowiem wobec braku wznowienia jakiegokolwiek postępowanie administracyjne w sprawie się nie toczy i co za tym idzie nie rozpoczynają biegu kodeksowe terminy przewidziane dla załatwiania spraw administracyjnych ( por. wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 1996 r., sygn. akt III SA 888/95 Mon. Pod. 1997, nr 9, s. 277) Przy czym w niniejszej sprawie mamy do czynienia z niecą odmienną sytuacją niż we wskazanym powyżej orzecznictwie i piśmiennictwie. Wniosek bowiem skarżącej dotyczy postępowania zakończonego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., które zaskarżyła w zwykłym toku instancji, w konsekwencji czego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – jako organ odwoławczy - postanowieniem z dnia [...] lutego 2011r. orzekł o jego utrzymaniu. Wskazana okoliczność ma istotne znaczenie dla oceny postępowania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, bowiem wprawdzie w myśl art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję (postanowienie) w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednakże organem właściwym do rozpatrzenia tego wniosku jest organ, który wydał decyzję (postanowienie) w ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej po otrzymaniu podania strony, obowiązany jest w pierwszej kolejności do formalnej jego oceny, w ramach której zobowiązany jest m.in. zbadać, czy sprawa, w jakiej strona występuje należy do jego właściwości. Zgodnie bowiem z przepisem art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Organ administracji publicznej jest zatem obowiązany dokonać oceny podania strony również pod kątem swojej właściwości w sprawie będącej przedmiotem żądania. W razie, gdy organ, do którego wniesiono podanie, uzna się za niewłaściwy (rzeczowo, miejscowo, instancyjnie) do załatwienia tej sprawy w formie decyzji, jest on obowiązany do niezwłocznego przekazania podania do organu, który w jego ocenie jest właściwy w sprawie i jednoczesnego powiadomienia o tym wnoszącego podanie. W przypadku nieprzekazania podania zgodnie z właściwością, nie można organowi zarzucić bezczynności w zakresie jego merytorycznego rozpatrzenia, bowiem nie jest on organem kompetentnym do jego rozpatrzenia, jednakże w takiej sytuacji zarzut bezczynności jest uzasadniony w takim zakresie w jakim organ zobowiązany jest do przekazania podania zgodnie z właściwością stosownie do art. 65 § 1 k.p.a. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, co nie jest kwestionowane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przedmiotowego wniosku nie przekazał organowi właściwemu, czyli Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Wprawdzie na zażalenie strony z dnia [...] października 2013 r. organ nadzoru udzielił informacji, iż zarzut bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest nieuzasadniony, bowiem organ ten nie jest właściwy do rozpatrywania wniosku o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2011r., z uwagi na okoliczność iż sprawa była rozpatrywania przez organ odwoławczy i w tym zakresie wydane zostało postanowienie z dnia [...] lutego 2011 r. ( znak: [...]) o utrzymaniu tego postanowienia w mocy. Jednakże organ I instancji nie przekazał przedmiotowego podania zgodnie z powołanym art. 65 § 1 k.p.a. Z kolei na brak kognicji do rozpatrzenia wniosku strony organ powołał się w odpowiedzi na skargi. Niewątpliwie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ma rację odnośnie tego, że nie posiada kognicji do prowadzenia postępowania w przedmiocie objętym wnioskiem R.Z. z dnia [...] sierpnia 2013 r. Organ zapomina jednak, że w takim przypadku spoczywały na nim obowiązki z art. 65 § 1 k.p.a. w postaci przekazania wniosku organowi właściwemu wraz ze stosownym uzasadnieniem skierowanym do wnioskodawcy i że nie uczynił zadość temu obowiązkowi. Odnosząc się do argumentacji, jakoby skarga na bezczynność organu była niezasadna, z uwagi na okoliczność, iż strona w swoim podaniu wnosi o wszczęcie postępowania wznowieniowego z urzędu, podczas, gdy ocena w zakresie przesłanek wszczęcia postępowania z urzędu należy do wyłącznej właściwości organu, podkreślić należy, iż ocenę zasadności wniesionego podania, wyjaśnienia wątpliwości związanych z jego treścią i tym samym wyboru właściwego sposobu jego rozpatrzenia, należy do organu właściwego w rozumieniu art. 150 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej musi pamiętać, iż ocena zasadności wniosku, treści żądania w tym zakresie, nie powinna odbywać się bez udziału strony, ani z pominięciem właściwości rzeczowej organu. Tym samym, nie przekazując formalnie podania strony organowi, który ewentualnie byłby właściwy do oceny, czy w sprawie zachodzą podstawy wznowienia postępowania, organ pozostaje bezczynny ( por. wyroki: NSA z dnia 3 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 348/13, WSA w Olsztynie z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt II SAB/Ol 80/12 ). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że złożona skarga jest zasadna. Nie ulega bowiem wątpliwości, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uchybił art. 65 § 1 k.p.a. i nie przekazał niezwłocznie wniosku skarżących organowi właściwemu do jego rozpoznania. Organ nie podjął w tym przedmiocie działań nie tylko bezpośrednio po otrzymaniu podania strony, ale także po wydaniu przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia z dnia [...] listopada 2013 r. wskazującym, na brak właściwości organu I instancji w zakresie rozpatrzenia tego wniosku. Zdaniem Sądu działania organu są nieprawidłowe i naruszają zasady przewidziane w art. 7 k.p.a., 8 k.p.a. i 9 k.p.a. Gdyby strona nie złożyła skargi na bezczynność, to organ, który twierdzi w odpowiedzi na skargę, że nie jest właściwy do rozpoznania wniosku, nigdy by go nie przekazał organowi właściwemu. Działania takie, w ocenie Sądu, są niezgodne z prawem i świadczą o bezczynności organ Uzasadniało to zobowiązaniem organu - zgodnie z powołanym art. 149 § 1 p.p.s.a - do załatwienia wniosku skarżącej z dnia [...] sierpnia 2013 r. w terminie 14 dni od otrzymania akt wraz prawomocnym wyrokiem ( pkt I sentencji ). Przy czym wbrew oczekiwaniom skarżącej sąd nie jest uprawniony - rozpoznając skargę na bezczynność – do nakazania organowi wydania aktu o określonej treści. Jednocześnie sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa ( pkt II sentencji). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne ( por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Przy czym stan faktyczny i prawny winien być niewątpliwy (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r. , I OSK 1204/13 ). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ I instancji dokonał bowiem wadliwej oceny wniosku skarżącej , a po dokonaniu właściwej identyfikacji organu właściwego do oceny wniosku wadliwie uznawał, iż skoro organ II instancji zapoznał się już z wnioskiem przy okazji rozpoznawania zażalenia dnia [...] października 2013 r. na bezczynność organu , nie ma potrzeby podejmowania jakichkolwiek czynności w stosunku do niego. W przedmiocie kosztów orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., który przewiduje zwrot kosztów na rzecz skarżącego od organu w razie uwzględnienia skargi. Na koszty te składa się wpis w wysokości 100, zł ustalony zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm. ) .