II SAB/Go 23/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 5 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.J. o sprostowanie wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II SAB/Go 23/17 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia oddalić wniosek Wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r., na podstawie art 217 kpa, K.J. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie zaświadczenia w sprawie cyt.: "realizacji prawa na rzecz funkcjonariusza w stanie spoczynku - co do okoliczności: - czy prawo do lokalu mieszkalnego funkcjonariusza w stanie spoczynku, o którym mowa we wcześniej wydanym zaświadczeniu, jest nadal realizowane w formie równoważnika za brak lokalu mieszkalnego i należnych z tego prawa zastępczego świadczeń publicznoprawnych, a jeśli nie, o zaświadczenie o dacie zakończenia sprawy i jej sposobie - podstawie prawnej i faktycznej zaprzestania realizacji wypłat świadczeń równoważnika za brak lokalu mieszkalnego temu podmiotowi, - zaświadczenia jak była i ewentualnie jest podstawa prawna naliczania i zarządzania do wypłaty tych świadczeń, w związku ze zmianami norm prawa". Wobec nieuzyskania żądanego zaświadczenia K.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na niezałatwienie w terminie podania z dnia [...] lutego 2017 r. o wydanie zaświadczenia w sprawie realizacji przez skarżony organ prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania wnioskowanego zaświadczenia, stwierdzenie że bezczynność miała rażący charakter oraz o wymierzenie organowi grzywny w celu przymuszenia do załatwienia sprawy. Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2017 r. WSA w Gorzowie Wlkp. częściowo uwzględnił skargę zobowiązując Komendanta Wojewódzkiego Policji do załatwienia wniosku K.J. z dnia [...] lutego 2017 r. w terminie 7 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1 wyroku). Jednocześnie Sąd stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku). W pozostałym zakresie Sąd oddalił skargę (pkt 3 wyroku). W piśmie z dnia [...] lipca 2017r. skarżący powołując się na treść art. 156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) wniósł o sprostowanie w sentencji wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r.: W punkcie 1 i 2 poprzez zastąpienie słowa ,,załatwienia", słowem ,,rozpoznania wniosku", albowiem zdaniem skarżącego organ, jak wynika z treści uzasadnienia wyroku i akt administracyjnych, do dnia orzekania nie rozpoznał wniosku skarżącego w sposób prawem nakazany. Skarżący zauważył przy tym, iż rozpoznanie stanowi zespół prawnych czynności kończących się orzeczeniem merytorycznym, lub czynnością faktyczną prawem nakazaną, a według skarżącego z akt sprawy i uzasadnienia wynika, że dla rozpoznania wniosku skarżącego organ nie podjął żadnych czynności z przepisami prawa zgodnymi, aby wniosek rozpoznać i wydać konstytutywne zaświadczenie; W zakresie puntu 2 wyroku - sprostowanie słów ,,nie miała miejsce", słowami ,,miało miejsce", albowiem zdaniem skarżącego z treści uzasadnienia wynika, że sąd w sposób oczywisty wskazał treść i wykładnię obowiązującą norm prawa funkcjonujących od wielu lat, stosowaną w linii orzecznictwa sądowo administracyjnego. Według skarżącego uzasadnienie wyroku wskazuje w tej sytuacji, że stanowisko o braku rażącego naruszenia prawa jest oczywistą omyłką piśmienniczą w treści rozstrzygnięcia; W punkcie 3 wyroku - zmianę słów ,,w pozostałym zakresie sąd skargę oddala", poprzez zastąpienie słowami ,,w pozostałym zakresie sąd odstępuje od wymierzenia grzywny organowi". W tym zakresie zdaniem skarżącego uzasadnienie wyroku wskazuje wprost, że sąd nie oddalił skargi, ale odstąpił od jej wymierzenia, jako środka represyjno-dyscyplinującego skarżony organ na przyszłość. Na podstawie zarządzenia sędziego z dnia 13 lipca 2017 r. skarżący wezwany został do wskazania czy pismo z dnia [...] lipca 2017 r. jest jedynie wnioskiem o sprostowanie wyroku czy też dodatkowo wnioskiem o wykładnię wyroku czy też także skargą kasacyjną od wyroku, pod rygorem przyjęcia, iż stanowi jedynie wniosek o sprostowanie wyroku. W odpowiedzi na wezwanie skarżący jednoznacznie oświadczył, iż pismo z dnia [...] lipca 2017 r. stanowiło oparty na podstawie art. 156 p.p.s.a. wniosek o sprostowanie sentencji wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. w zakresie przez niego wskazanym, jako oczywistych omyłek pisarskich, sprzecznych z ustaleniami faktycznymi zakreślonymi w uzasadnieniu wyroku, stanowiącym integralną jego część i wyjaśnienie przyczyn takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącego skoro uzasadnienie nie stanowi zbieżności z treścią rozstrzygnięcia, a jest z nim wręcz sprzeczne, nie da się wywieść, iż pisząc sentencję wyroku dopuszczono się oczywistych omyłek, których sprostowania się domaga. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie podkreślić należy, iż przedmiot rozpoznania stanowi wniosek skarżącego dotyczący sprostowania sentencji wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 czerwca 2017 r., tak bowiem sprecyzował skarżący wniosek z dnia [...] lipca 2017 r., przywołując dodatkowo podstawę prawną jego rozpoznania tj. art. 156 p.p.s.a. Sąd uznał, iż złożony przez skarżącego w niniejszej sprawie wniosek o sprostowanie sentencji wyroku nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 144 p.p.s.a. sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym – od podpisania sentencji wyroku. Oznacza to, że od chwili związania sentencja wyroku może ulec zmianie tylko w wypadkach i na zasadach przewidzianych ustawą. Jedną z takich możliwości, choć w ograniczonym zakresie przewiduje art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej zwanej p.p.s.a.), w myśl którego Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W piśmiennictwie (patrz Komentarz Lex do art. 156 p.p.s.a. – Bogusław Dauter, 2016) wskazuje się ,iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16). Za niedokładność może być uznane nieprawidłowe oznaczenie imienia strony, choćby było ono zgodne z oznaczeniem podanym w pozwie, jeżeli nie ma wątpliwości, że strona, która brała udział w procesie, nosi w rzeczywistości imię o innym brzmieniu (por. postanowienie SN z dnia 13 stycznia 1964 r., II CR 194/63, OSNC 1965, nr 2, poz. 27). Za niedokładność, która powinna być sprostowana, sąd uznał nieuwzględnienie w treści wyroku faktu uczestnictwa w rozprawie prokuratora, niezależnie od oceny strony co do działalności prokuratora w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2005 r., II OZ 327/05, niepubl.). W zakresie błędu pisarskiego przyjmuje się, że to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów (K. Piasecki (w:) Kodeks postępowania cywilnego..., s. 1050). Przez błąd rachunkowy należy natomiast rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (postanowienie SN z dnia 21 czerwca 1967 r., II CZ 48/67, OSNC 1968, nr 1, poz. 10). Jeżeli natomiast chodzi o inne oczywiste omyłki to uznaje się, iż są one swym charakterem zbliżone do niedokładności, błędu pisarskiego lub błędu rachunkowego, która może przykładowo polegać na wadliwej nazwie orzeczenia. Nie ulega jednak wątpliwości, iż w każdym przypadku oczywistość omyłki oznacza, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Wynika z powyższego, iż instytucja sprostowania orzeczenia sądowego ma na celu usunięcie jego wady i nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Jednakże podkreślić należy, na co wskazuje jednoznacznie orzecznictwo sądów administracyjnych, iż w żadnym razie sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienia NSA: z dnia 28 kwietnia 2011 r., II GSK 346/10, LEX nr 786109, z dnia 3 września 2013 r., II OZ 665/13, LEX nr 1364265 i z dnia 13 stycznia 2015 r., II OZ 1401/14, LEX nr 1624492). W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o sprostowanie każdego z trzech punktów sentencji wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. W pkt 1 skarżący domagał się zmiany słów: ,,załatwienia" na ,,rozpoznania wniosku", w pkt 2 zmiany słów ,,nie miała miejsce" na ,,miało miejsce" i w pkt 3 zmiany słów ,,w pozostałym zakresie sąd skargę oddala" i zastąpienie słowami ,,w pozostałym zakresie sąd odstępuje od wymierzenia grzywny organowi". Mając na uwadze wcześniejsze rozważania dotyczące przesłanek ustawowych uzasadniających sprostowanie orzeczenia sądowego Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie przesłanki te nie zostały zrealizowanej i tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego. W ocenie Sądu żaden ze wskazanych przez skarżącego elementów sentencji wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. (cytowanych powyżej), objętych żądaniem sprostowania, w istocie nie stanowi ani niedokładności, ani błędu pisarskiego, błędu rachunkowego czy też innej oczywistej omyłki podlegającej sprostowaniu. Wskazane we wniosku skarżącego fragmenty sentencji wyroku podlegające sprostowaniu nie noszą cech oczywistego błędu, a w istocie zdaniem Sądu, stanowią propozycję zmiany treści wydanego wyroku. W szczególności odnosi się do wniosku skarżącego co do pkt 2 wyroku – zmiany co do uznania bezczynności za mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu uwzględnienie wniosku skarżącego prowadziłoby do zmiany rozstrzygnięcia w wydanym już orzeczeniu, w szczególności w zakresie pkt 2, co jest niedopuszczalne w trybie art. 156 p.p.s.a. Sąd podkreśla, iż wydany w dniu 14 czerwca 2017 r. wyrok w zakresie redakcji sentencji uwzględnił wszystkie wymogi określone w przepisach art. 149 p.p.s.a. – co do pkt 1 i 2 wyroku i art. 151 p.p.a.a – co do pkt 3 wyroku i nie zawiera żanych oczywistych błędów, omyłek czy niedokładności uzasadniających sprostowanie. W związku z powyższym Sąd działając w oparciu o treść art. 156 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.