II SAB/Go 36/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi B.B. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia wniosku B.B. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej, II. stwierdza, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącej B.B. kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia [...] marca 2022 r. wniesionym drogą elektroniczną B.B., powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako u.d.i.p.), zwróciła się do Wójta Gminy (zwanego dalej Wójtem lub organem) o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej: 1. dokumentów zawierających informacje o wysokości otrzymanych dotacji na zadania własne i zlecone gminy w zakresie świadczenia opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych w latach 2018–2021; 2. dokumentów zawierających informacje o wysokości udzielonego dofinansowania do programów zdrowotnych i programów polityki zdrowotnej dotyczących profilaktyki chorób (wraz z ich wskazaniem) w latach 2018–2021; 3. dokumentów zawierających ocenę efektów programów polityki zdrowotnej wynikających z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018–2021; 4. potwierdzenia/pism urzędowych będących świadectwem podejmowanych działań wynikających z rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018–2021. Wnioskodawczyni wskazała również sposób udostępnienia informacji. Zaznaczyła, że przesłanie informacji powinno nastąpić drogą elektroniczną na podany adres e-mail. B.B., reprezentowana przez adwokata D.B., w piśmie z dnia [...] kwietnia 2022 r. wniosła skargę na bezczynność Wójta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku z jej wnioskiem z dnia [...] marca 2022 r. Skarga wpłynęła do organu w dniu 7 kwietnia 2022 r. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej i brak realizacji wniosku, polegający na pozostawieniu go bez odpowiedzi – a tym samym brak wydania decyzji odmownej oraz powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze, zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie lub umorzenie postępowania w sprawie. Organ poinformował o niezwłocznym udzieleniu odpowiedzi na wniosek skarżącej zaraz po otrzymaniu skargi, uznając w tej sytuacji postępowanie za bezprzedmiotowe i kwalifikujące się do umorzenia. Jednocześnie organ wyjaśnił, że niedochowanie terminu odpowiedzi, określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wynikało z faktu, że skarżąca złożyła zapytanie dotyczące informacji przetworzonej i jej udostępnienie wymagało przeanalizowania wielu dokumentów z zakresu lat 2018 - 2021, w tym: sprawozdań z wykonania planu dochodów budżetowych jednostki samorządu terytorialnego, sprawozdań z wykonania budżetu, uchwał Rady Gminy, a następnie opracowanie pisemne tych informacji. Dalej organ podkreślił, że wymienione dokumenty w większości umieszczone są w Biuletynie Informacji Publicznej. Organ podkreślił, iż ostatecznie udzielił odpowiedzi na złożony wniosek, mimo że skarżąca nie wykazała, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, co zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. powinna uczynić. Dodatkowo organ wyjaśnił, że ilość otrzymywanych wniosków dotyczących udzielenia informacji publicznej jest bardzo duża i w sytuacji małego urzędu, jakim jest Urząd Gminy, w którym zatrudnionych jest 20 urzędników (w tym wójt, sekretarz i skarbnik), załatwianie tych spraw stanowi znaczne obciążenie. Nie bez znaczenia w tej sprawie jest także zdaniem organu fakt realizowania w ostatnim okresie przez urząd i jego pracowników wielu dodatkowych zadań związanych z załatwianiem spraw uchodźców z Ukrainy. Ponadto organ wniósł o nie obciążanie go kosztami postępowania w sprawie, w szczególności kosztami zastępstwa procesowego, wskazując na minimalny nakład pracy pełnomocnika w przedmiotowej sprawie jest minimalny przy jej nieskomplikowanym charakterze. Do odpowiedzi na skargę organ załączył pismo z dnia [...] kwietnia 2022 r. przesłane do skarżącej drogą elektroniczną z odpowiedzią na złożony przez nią wniosek z [...] marca 2022 r.. W piśmie tym organ poinformował o udostępnieniu dokumentów zawierających informacje o wysokości otrzymanych dotacji na zadania własne i zlecone w zakresie świadczenia opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych, w załączeniu przesyłając Sprawozdania z wykonania planu dochodów budżetowych jednostki samorządu terytorialnego za lata 2018-2021. Organ dodał, iż dane te zawarte są również w sprawozdaniach z wykonania budżetu, dostępnych pod linkiem: [...]. Następnie organ podał, iż nie posiada dokumentów zawierających informacje o wysokości udzielonego dofinansowania do programów zdrowotnych i programów polityki zdrowotnej dotyczących profilaktyki chorób we wskazanym okresie. W odpowiedzi na kolejne pytanie organ poinformował, iż w okresie 2018-2021 na terenie Gminy nie funkcjonowały gminne programy polityki zdrowotnej nie posiada więc dokumentów zawierających ich ocenę. Natomiast odnośnie ostatniego pytania organ podał, iż świadectwem podejmowanych działań wynikających z rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy są uchwalane corocznie gminne programy profilaktyki i przeciwdziałania alkoholizmowi, w których zaplanowane działania wynikają z rozpoznanych potrzeb w tym obszarze, w tym np. finansowanie przez gminę porad lekarza psychiatry czy terapii uzależnień. Działania takie planuje Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych przygotowując projekt programu. Działania prozdrowotne realizowane przez Gminę, wynikające z przeprowadzonej diagnozy, zawarte są również w dokumencie Strategia Rozwiązywania Problemów Społecznych Gminy na lata 2021-2027 (podane zostały przy tym dodatkowo linki do wymienionych dokumentów). W piśmie procesowym z [...] maja 2022 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o dalsze procedowanie złożonej skargi w zakresie zobowiązania organu do udzielenia pełnej odpowiedzi, podtrzymując dotychczasowe wnioski zawarte w skardze. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, iż odpowiedź na złożony wniosek udzielona została dopiero po złożeniu skargi. Dodatkowo zwrócił uwagę, iż skarżąca nie otrzymała odpowiedzi w zakresie prowadzenia oceny (pytanie nr 3), mi]mo, że zgodnie z art. 12 ust 2 ustawy z dnia z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 1956) jednostki samorządu terytorialnego przekazują właściwemu wojewodzie, do dnia 31 marca każdego roku, roczną informację o zrealizowanych lub podjętych w ubiegłym roku zadaniach z zakresu zdrowia publicznego. Nie sposób zatem uznać, że Wójt nie posiada dokumentów w zakresie oceny efektów programów polityki zdrowotnej skoro gmina ma ustawowy obowiązek ich przekazywania i sporządzania. Na wezwanie Sądu zobowiązującym pełnomocnika skarżącej do sprecyzowania w jakim zakresie nie została udostępniona informacja publiczna objęta wnioskiem z [...] marca 2022 r., w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2022 r. pełnomocnik skarżącej lakonicznie poinformował, iż wnosi o dalsze procedowanie złożonej skargi w zakresie zobowiązania organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej w zakresie pytania 1,3, i 4, w pozostałej części podtrzymując skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić , iż skarga została rozpoznana przez tutejszy Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w przedmiotowej sprawie skarga B.B. na bezczynność Wójta Gminy w zakresie rozpoznania jej wniosku z dnia [...] marca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. dokumentów zawierających informacje o wysokości otrzymanych dotacji na zadania własne i zlecone gminy w zakresie świadczenia opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych w latach 2018–2021; 2. dokumentów zawierających informacje o wysokości udzielonego dofinansowania do programów zdrowotnych i programów polityki zdrowotnej dotyczących profilaktyki chorób (wraz z ich wskazaniem) w latach 2018–2021; 3. dokumentów zawierających ocenę efektów programów polityki zdrowotnej wynikających z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018–2021; 4. potwierdzenia/pism urzędowych będących świadectwem podejmowanych działań wynikających z rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018–2021. Ustawa o dostępie informacji, znajdująca zastosowanie w przedmiotowej sprawie i stanowiąca rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej określonym w art. 61, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Dodać należy, iż w orzecznictwie sądowym za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty sprawujące funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym znalazły się m.in. informacje o danych publicznych w tym treść i postać dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu wskazać, że u.d.i.p. przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. Wskazać należy, że na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Jedyne czego należy wymagać dotyczy tego, by wniosek nie był anonimowy. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). W sytuacji powiadomienia wnioskodawcy w terminie 14 dni od złożenia wniosku o wysokości opłaty związanej z udostępnieniem informacji, udostępnienie następuje w terminie 14 dni od powiadomienia (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. W świetle przytoczonych przepisów u.d.i.p. stwierdzić należy, iż na gruncie u.d.i.p. generalnie bezczynność organu ma miejsce, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w terminie 14 dni w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie informuje o wydłużeniu terminu do rozpoznania wniosku, nie wzywa do wykazania istotności udostępnienia żądanej informacji dla interesu publicznego w przypadku uznania żądanej informacji za informację przetworzoną, nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia lub umorzeniu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że nie jest w posiadaniu informacji, że informacja dostępna jest na BIP lub że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż nie było kwestionowane przez strony, iż w dniu 7 marca 2022 r. został skierowany przez skarżącą do skarżonego organu wniosek o udostępnienie informacji publicznej (wniosek załączony do skargi oraz wydruk mail załączony do odpowiedzi na skargę potwierdza złożenie wniosku). Nie budziło w sprawie wątpliwości, iż żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. oraz że organ do którego skarżąca skierowała wniosek jest organem zobowiązanym w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organ dopuścił się bezczynności, o której mowa była powyżej. Organ od złożenia wniosku do wniesienia skargi tj. od 7 marca do 7 kwietnia 2022 r. nie podjął bowiem żadnej czynności, w tym nie poinformował o wydłużeniu terminu do rozpoznania wniosku, ani nie wezwał wnioskodawczyni do wykazania istotności informacji dla interesu publicznego (mimo, że jak podniósł w odpowiedzi na skargę uznał informację za przetworzoną), a udostępnienie informacji nastąpiło 21 kwietnia 2022 r., tj. po wniesieniu skargi do Sądu. Tym samym Sąd uznał, że skoro w rozpoznawanej sprawie skarżąca złożyła wniosek o udostępnienie ww. informacji i spełniony został warunek podmiotowy jak i przedmiotowy obowiązku udostępnienia informacji, to tym samym wobec braku podjęcia jakichkolwiek działań przez organ do 21 kwietnia 2022 r., w świetle przepisów u.d.i.p. uznać należało, iż organ dopuścił się bezczynności, która ustała 21 kwietnia 2022 r. W zakresie pkt 2 wniosku z [...] marca 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2022 r. stwierdził, iż odpowiedź została udzielona, zatem udostępnienie informacji w tym zakresie nie budziło wątpliwości i zastrzeżeń. Natomiast w pozostałym zakresie Sąd na podstawie analizy treści wniosku z dnia [...] marca 2022 r. i udzielonej przez organ odpowiedzi na niego z dnia 21 kwietnia 2022 r., uznał, iż wniosek także został załatwiony tj. żądana informacja publiczna także została udostępniona. Niewątpliwie należy wziąć pod uwagę, iż wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej był sformułowany dość ogólnie, nie zostały w nim określone konkretne dokumenty będące w posiadaniu organu jakich żąda skarżąca (podaniem nazwy, daty itp.), lecz opisane szeroko dokumenty z poszczególnych obszarów zainteresowania skarżacej. W zakresie pytania w pkt 1 wniosku - dotyczącego dokumentów zawierających informacje o wysokości otrzymanych dotacji na zadania własne i zlecone w zakresie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych - organ wskazał skarżącej na link do zamieszczonego na Biuletynie Informacji Publicznej sprawozdania z wykonania budżetu gminy oraz załączył sprawozdania z wykonania planu dochodów budżetowych za lata 2018-2021. Nie ulega wątpliwości, iż są to dokumenty, które zawierają informacje o wysokości otrzymanych dotacji, w tym na zadania w zakresie opieki zdrowotnej. Odnośnie pytania w pkt 3 wniosku - dotyczącego oceny efektów programów polityki zdrowotnej wynikających z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018-2021 - organ wskazał, iż nie funkcjonowały gminne programy polityki zdrowotnej i nie posiada wobec tego dokumentów zawierających ich ocenę. Należy zauważyć przy tym, iż co do pytania o dofinansowanie do takich programów (pkt 2 wniosku) organ podał, iż nie posiada takich, co może potwierdzać, że programy takie nie były realizowane. Gmina nie realizując programów polityki zdrowotnej, w konsekwencji nie dokonywała oceny ich efektów, co jest możliwe w przypadku małej gminy, a taką jest Gmina (poniżej 5000 mieszkańców). Natomiast za nieuzasadniony uznać należało argument podniesiony przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z [...] maja 2022 r., iż zgodnie z art. 12 ust 2 ustawy z dnia z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (tekst jednolity Dz. U. z 2021r., poz. 1956) jednostki samorządu terytorialnego przekazują właściwemu wojewodzie, do dnia 31 marca każdego roku, roczną informację o zrealizowanych lub podjętych w ubiegłym roku zadaniach z zakresu zdrowia publicznego. Przepis na, który wskazał pełnomocnik skarżącej dotyczy informacji o wykonaniu zadań z zakresu zdrowia publicznego, nie zaś informacji odnośnie oceny efektów tych programów. Zdaniem Sądu stanowisko organu o braku posiadanych informacji ponad te udzielone w powyższym zakresie nie budzi zastrzeżeń co do wiarygodności. Na marginesie dodać należy, iż brak prowadzenia przez gminę programów polityki zdrowotnej (poza programem przeciwdziałania alkoholizmowi, o którym mowa będzie dalej), w okresie wskazanym we wniosku potwierdza także treść dostępnego powszechnie w związku z publikacją na BIP dokumentu w postaci Raportu o Stanie Gminy, będącego obowiązkowym dokumentem sporządzanym i publikowanym w gminach zgodnie z art. 28 aa ustawy o samorządzie gminnym. Odnośnie pyt. 4 wniosku – dotyczącego potwierdzenia/pism będących świadectwem podejmowania działań wynikających z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018-2021 - organ natomiast wskazał na uchwalane corocznie gminne programy profilaktyki i przeciwdziałania alkoholizmowi, w których zaplanowane działania wynikają z rozpoznanych potrzeb w tym zakresie. Organ dodał, iż działania prozdrowotne realizowane prze gminę zawarte są także w Strategii Rozwiązywania Problemów Społecznych Gminy na lata 2021-2027. Organ udostępnił przy tym linki do stron w BIP dotyczących programów profilaktyki i przeciwdziałania alkoholizmowi oraz do strategii rozwiązywania problemów społecznych gminy. W tym zakresie Sąd uznał, iż wskazane przez organ dokumenty zawierają informacje objęte żądaniem skarżącej. Dodać należy, iż pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2022 r. żądając zobowiązania organu do udostępnienia informacji mimo otrzymania pisma organu z [...] kwietnia 2022 r., jedynie lakonicznie podał, iż odpowiedź została udzielona po złożeniu skargi, co owszem przemawia za uznaniem, iż organ dopuścił się bezczynności, ale nie uzasadnia żądania zobowiązania organu do udostępnienia informacji, która nie została jeszcze udzielona. Następnie mimo wezwania Sądu skierowanego do pełnomocnika skarżącej o sprecyzowanie w jakim zakresie informacja nie została przez organ udostępniona, pełnomocnik w piśmie z [...] maja 2022 r. jedynie lakonicznie podał, których punktów dotyczy żądanie zobowiązania do udostępnienia informacji (1,3,4) bez uzasadnienia swojego stanowiska. Skoro zatem organ przed rozpoznaniem skargi załatwił wniosek skarżącej w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie, postępowanie sądowe dotyczące zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez sąd trybu przewidzianego w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie bowiem do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08, przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zatem mimo tego, że w czasie wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, wobec dokonania ww. czynności przed rozpoznaniem skargi, odpadła przesłanka wydania orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., tj. nakazania organowi załatwienia wniosku. Wobec tego należało - na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – orzec o umorzeniu postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej z [...] marca 2022 r.(pkt I sentencji). Zgodne z przepisami u.d.i.p. załatwienie wniosku przed rozpoznaniem skargi nie zwalnia jednak Sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego rodzaju skargi. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł, że organ dopuścił się bezczynności, albowiem udzielenie odpowiedzi na ww. wniosek nastąpiło w dniu 21 kwietnia 2022 r. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por.: wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. "Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne" - takie stanowisko, akceptowane w pełni przez Sąd, wyrażono w doktrynie (B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Reasumując powyższe, Sąd uznał, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W niniejszej sprawie nie zachodził jednak przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W tej sytuacji podniesione przez organ okoliczności, związane z obszernością dokumentów których dotyczył wniosek i ograniczonymi zasobami kadrowymi w niewielkiej gminie, połączone w kryzysem uchodźców w okresie złożenia wniosku, wskazują, że bezczynność nie wynikała ze złej woli organu. W ocenie Sądu opóźnienie w rozpoznaniu wniosku nie nosiło zatem cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez u.d.i.p. W zakresie kosztów postępowania Sąd orzekł w punkcie III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 oraz art. 206 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów procesu w łącznej kwocie 200 zł, na które składa się wpis sądowy od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika skarżącej. W wyroku nie została zasądzona kwota 17 zł tytułem uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa, gdyż opłata ta została błędnie, a więc również nieskutecznie, wpłacona na rachunek bankowy Urzędu Gminy, podczas gdy zgodnie art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1923 z późn. zm.) należało ją wpłacić na rachunek właściwy dla organu podatkowego jakim jest Prezydent Miasta. Sąd odnośnie wysokości przyznanych kosztów postępowania sądowego w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2022 r., II SAB/Po 82/22. Sąd w składzie orzekającym zasądził na rzecz strony skarżącej obniżoną kwotę wynagrodzenia w stosunku do stawki minimalnej, która zgodnie z w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.) wynosi 480 zł. Miarkowanie w w/w zakresie zostało dopuszczone przez ustawodawcę na podstawie art. 206 p.p.s.a. zgodnie z którym sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. Należy wyjaśnić, iż przy ustaleniu wysokości wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika sąd bierze pod uwagę m.in. poziom skomplikowania sprawy i związany z tym nakład pracy pełnomocnika, który miał wpływ na wyjaśnienie istotnych kwestii w sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd stosując art. 206 p.p.s.a. w niniejszej sprawi uwzględnił niski stopień zawiłości sprawy będącej przedmiotem rozpoznania oraz niewielki nakład pracy pełnomocnika, który ograniczał się do złożenia skargi, która nie była obszerna i była identyczna w treści ze skargami składanymi przez tego pełnomocnika w innych sprawach dotyczących tego samego przedmiotu. Także w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2022 r. pełnomocnik zajął krótkie stanowisko, nie wskazujące na istotny wkład pracy. Ponadto Sąd wziął z urzędu pod uwagę, że skarżąca, reprezentowana przez tego samego pełnomocnika, wniosła w ostatnim czasie kilka skarg w tożsamych sprawach, gdzie zakres wniosku o udostępnienie informacji publicznej skierowanego do organów był identyczny jak w przedmiotowej sprawie (między innymi wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Kielcach z dnia 27 kwietnia 2022 r., II SAB/Ke 33/22; w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 kwietnia 2022 r., II SAB/Go 31/22; w Olsztynie z dnia 10 maja 2022 r., II SAB/Ol 103/22; w Warszawie z dnia 19 maja 2022 r., VIII SAB/Wa 13/22 i w Lublinie z dnia 24 maja 2022 r., II SAB/Lu 36/22, II SAB/Po 82/22). Wobec tego, w pełni uprawnione jest uznanie, że w sytuacji sporządzenia skargi o charakterze szablonowym, wykorzystywanym w przedmiotowo tożsamych lub zbliżonych sprawach, także uzasadnione jest zastosowanie art. 206 p.p.s.a. w zakresie miarkowania zasądzanego zwrotu kosztów wynagrodzenia zawodowego pełnomocnika.