I SA/Ke 115/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. J. Ś. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2013 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. z dnia [...] 2013 r. określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie [...] zł. Wymienione decyzje stanowią przedmiot jej skargi do Sądu. Uzasadniając wniosek wskazała, że obecnie przeciwko niej toczy się postępowanie egzekucyjne, został zajęty jej rachunek bankowy. Kwoty znajdujące się na rachunku są niewielkie jednak pozwalają zabezpieczyć egzystencję skarżącej. Zdaniem wnioskodawczyni brak wstrzymania wykonania decyzji doprowadzi do nieodwracalnych skutków, gdyż tracąc środki zgromadzone na rachunku bankowym, utraci środki do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez "znaczną szkodę" należy rozumieć taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1131/12 i z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II FZ 456/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu skarżąca nie przedstawiła wystarczających argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji i tym samym nie uprawdopodobniła okoliczności przemawiających za jej wstrzymaniem. Uzasadniając wniosek przesłanką trudnych do odwrócenia skutków, strona wskazała jedynie, że zajęcie jej rachunku bankowego, na którym znajdują się niewielkie kwoty, spowoduje utratę jej środków do życia. Tak lakoniczny i ogólny wniosek nie poddaje się kontroli Sądu. W związku z powyższym Sąd wziął pod uwagę informacje przedstawione przez skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy. Sąd rozpoznając wniosek ocenia bowiem nie tylko twierdzenia w nim zawarte, ale też wszelkie okoliczności i dokumenty znane sądowi z urzędu (zob. postanowienie NSA z dnia 10 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OZ 209/08, lex nr 1043585). Dane wynikające z wniosku o przyznanie prawa pomocy jednak nie uzasadniają pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Strona podała bowiem w nim, że jej źródłem dochodu jest renta w wysokości 831 zł miesięcznie brutto oraz pomoc rodziny (100 zł miesięcznie). W zakresie miesięcznych wydatków wskazała na koszty utrzymania domu w wysokości 500 zł i zakupu leków (50 zł) oraz egzekucję komorniczą (207,78 zł). Wnioskodawczyni sama prowadzi gospodarstwo domowe. Jest właścicielem domu o powierzchni 111 m². Z powyższego, wbrew twierdzeniom skarżącej wynika, że pomimo wydatków związanych z egzekucją komorniczą, skarżącej pozostają środki na niezbędne, bieżące wydatki związane z codzienną egzystencją. Zdaniem Sądu przedstawiona sytuacja materialna skarżącej nie rodzi niebezpieczeństwa spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Ponadto skarżący może skorzystać z przewidzianej w Ordynacji podatkowej instytucji odroczenia lub rozłożenia na raty zaległości podatkowej, umorzenia jej w całości lub części wskazując właśnie na ważny interes podatnika lub interes publiczny (art. 67a § 1 Ordynacja podatkowa). Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku w powiązaniu z informacjami wynikającymi z wniosku o przyznanie prawa pomocy nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.