I SA/Ke 17/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek Asesor WSA Andrzej Mącznik (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Celestyna Niedziela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi T. im. S. Ż. w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 listopada 2025 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.815.2025.2.AJB w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla interpretację indywidualną w zaskarżonej części; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz T. im. S. Ż. w K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (organ interpretacyjny, Dyrektor KIS) w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z 14 listopada 2025 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.815.2025.2.AJB stwierdził, że stanowisko T. K. (wnioskodawca, podatnik, skarżący) w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest w części prawidłowe i w części nieprawidłowe. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia wynika, że skarżący jest czynnym podatnikiem VAT. T. został utworzony przez Ministra Kultury i Sztuki oraz jest państwową instytucją kultury. Jak wynika z art. § 11 ust. 2 statutu wnioskodawcy, środki uzyskane z działalności gospodarczej mogą być wykorzystywane wyłącznie w celu sfinansowania działalności statutowej T.. Działalnością statutową jest zaspokajanie potrzeb i aspiracji kulturalnych społeczeństwa oraz tworzenie warunków aktywnego uczestnictwa w kulturze, w szczególności: tworzenie i upowszechnianie kultury i sztuki teatralnej, propagowanie twórczości scenicznej polskiej i zagranicznej, poszukiwanie nowych form sztuki scenicznej, doskonalenie form teatralnej działalności artystycznej, współpraca ze społecznym ruchem kulturalnym, w tym udzielanie pomocy artystycznej i instruktażowej. Głównym zadaniem oraz usługami realizowanymi przez wnioskodawcę są usługi wstępu na realizowane w jego budynku spektakle. Budynek T. został specjalnie przystosowany do wystawiania spektakli. Jego sala posiada układ widowni i sceny zapewniający doskonałą widoczność oraz akustykę - każdy widz, niezależnie od miejsca, odbiera przedstawienie wyraźnie i bez zakłóceń. Historyczna architektura gmachu nadaje wydarzeniom wyjątkową oprawę, budując atmosferę i nastrój jeszcze przed rozpoczęciem spektaklu. Jego zaplecze techniczne umożliwia realizację nawet najbardziej wymagających inscenizacji. Połączenie tradycyjnego charakteru budynku z nowoczesnymi rozwiązaniami scenicznymi sprawia, że budynek ten jest miejscem, w którym sztuka może w pełni wybrzmieć - zarówno w wymiarze artystycznym, jak i emocjonalnym dla uczestników spektakli. Wnioskodawca poszerzył swoje świadczenia o następujące usługi, które stanowią przedmiot niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej: 1) "[...] - poznaj podstawy gry aktorskiej"; 2) "[...] - poznaj tajniki powstawania scen teatralnych i filmowych"; 3) [...] po teatrze; 4) [...] teatru [...] 5) regularne zajęcia teatralne. Dodatkowo wnioskodawca planuje poszerzyć swoje świadczenia o następujące usługi, które również stanowią przedmiot niniejszego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej: 1) warsztaty konstrukcyjno-teatralne "T. [...]"; 2) warsztaty z [...];3) warsztaty dla [...]. Wszystkie z powyższych usług wnioskodawca obszernie opisał. Nadto wyjaśnił, że są one oraz będą świadczone na rzecz chętnych usługobiorców zwanych dalej: "uczestnikami". Dalej wyjaśnił, że warsztaty te będą świadczone w budynku T. i niezależnie od spektakli. Uczestnicy nabywając przedmiotową usługę, nie będą nabywali jednocześnie wstępu na spektakl (spektakle). Po nabyciu przedmiotowej usługi, uczestnicy otrzymają zniżki na spektakl "[...]", lecz nie nabędą w całości tej usługi. Z tytułu nabycia tej usługi uczestnicy będą ponosić kwoty symboliczne, które nie będą stanowić dla wnioskodawcy zysków z przedmiotowej usługi, lecz jedynie uzyskiwanie zwrotu kosztów (bez uzyskania marży). Z tytułu nabycia powyższej usługi uczestnicy nie nabywają dodatkowych usług w postaci zwiedzania budynku T., swobodnego poruszania się po nim, korzystania z różnych atrakcji na terenie należącym do T.. W związku ze świadczeniem wszystkich powyższych usług wnioskodawca powziął wątpliwości w zakresie możliwości zastosowania do nich zwolnienia przedmiotowego z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Ponadto w uzupełnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że pytanie o to, czy poszczególne usługi stanowią/będą stanowić usługi kulturalne powinien rozstrzygnąć Dyrektor KIS w wydanej przez niego interpretacji indywidualnej. Usługi kulturalne zostały bowiem wprost wskazane w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT, jako podlegające zwolnieniu z VAT. Celem złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie jest natomiast rozstrzyganie przez wnioskodawcę w stanie faktycznym własnego pytania o podleganie bądź nie pod przepis prawa podatkowego, który dotyczy jego pytań. Wnioskodawca nie jest pewny, czy rzeczywiście usługi, które są przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej są/będą usługami kulturalnymi o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT, ponieważ w przeciwnym wypadku nie kierowałby w tym zakresie pytań o wydanie interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca jednakże przedstawił w swoim stanowisku własne zdanie w przedmiotowym zakresie (stanowiące odpowiedź na przedstawione pytania Dyrektora KIS), które może być uznane za prawidłowe lub nieprawidłowe w zależności od rozstrzygnięcia Dyrektora KIS. Niezależnie od tego wskazał odpowiedzi na pozostałe pytania Dyrektora KIS, które nie dotyczą literalnego brzmienia przepisu z ustawy o VAT, który jest przedmiotem wątpliwości wnioskodawcy i które w sposób szczegółowy opisał. W związku z przedstawionym opisem stanu faktycznego, wnioskodawca zadał następujące pytania: 1. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że świadczenie przez niego usługi w postaci "[...]"- poznaj podstawy gry aktorskiej, podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT? 2. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że świadczenie przez niego usługi w postaci "[...]" - poznaj tajniki powstawania scen teatralnych i filmowych", podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT? 3. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że świadczenie przez niego usługi w postaci "[...] po teatrze", stanowi usługę wstępu o której mowa w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT i tym samym nie podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT? 4. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że świadczenie przez niego usługi w postaci "zwiedzanie teatru [...]", stanowi usługę wstępu o której mowa w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT i tym samym nie podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT? 5. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że świadczenie przez niego usługi w postaci regularnych zajęć artystycznych podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit a) ustawy o VAT? 6. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że świadczenie przez niego usługi w postaci warsztatów konstrukcyjno-teatralnych "T. [...]", podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT? 7. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że świadczenie przez niego usługi w postaci warsztatów z [...], podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT? 8. Czy prawidłowe jest stanowisko wnioskodawcy, że świadczenie przez niego usługi w postaci warsztatów dla [...], podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT? Zdaniem wnioskodawcy: 1. świadczenie przez niego usługi w postaci "[...]" - poznaj podstawy gry aktorskiej, podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. 2. świadczenie przez niego usługi w postaci "[...]" - poznaj tajniki powstawania scen teatralnych i filmowych, podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. 3. świadczenie przez niego usługi w postaci "[...] po teatrze", stanowi usługę wstępu o której mowa w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT i tym samym nie podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. 4. świadczenie przez niego usługi w postaci "zwiedzanie teatru [...]", stanowi usługę wstępu o której mowa w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT i tym samym nie podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT? 5. świadczenie przez niego usługi w postaci regularnych zajęć artystycznych podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit a) ustawy o VAT. 6. świadczenie przez niego usługi w postaci warsztatów konstrukcyjno-teatralnych "T. [...]" podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. 7. świadczenie przez niego usługi w postaci warsztatów z [...] podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. 8. świadczenie przez niego usługi w postaci warsztatów dla [...] podlega zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Podatnik uzasadniając stanowisko w zakresie pkt 3 uważa, że świadczona przez niego usługa jest usługą kulturalną. Wynika to stąd, że uczestnicy w ramach tej usługi uczą się m.in. odgrywania różnych emocji, ćwiczenia dykcji oraz ruchów scenicznych, co stanowi przekazywanie im wiedzy oraz umiejętności w szeroko pojętej sztuce aktorstwa oraz sztuce teatralnej. Jest to więc forma upowszechniania kultury. Wnioskodawca jest również instytucją kultury, dlatego spełnia przesłanki pozytywne o charakterze przedmiotowo-podmiotowym do zastosowania zwolnienia z VAT w ramach przedmiotowej usługi, które wynikają z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Jednakże, jego zdaniem, niniejsza usługa podlega wyłączeniu ze zwolnienia z VAT ze względu na wyłączenie przewidziane w art. 43 ust. 19 pkt 3 ustawy o VAT. Wynika to stąd, że przedmiotowa usługa stanowi usługi wstępu w zakresie usług kulturalnych. W ramach przedmiotowej usługi uczestnicy mają możliwość zwiedzenia (uzyskania wstępu) przestrzeni T., które są zamknięte dla widzów spektakli. Sama nazwa oferty przedstawianej przez wnioskodawcę sugeruje już, że opiera się ona przede wszystkim na wstępie. Uczestnicy nabywając tę usługę, kierują się tym, by uzyskać wstęp do ukrytych zakamarków T. (na przykład pracowni plastycznej). W związku z tym zdaniem podatnika przedmiotowa usługa wypełnia przesłankę negatywną wynikająca z art. 43 ust. 19 pkt 3 ustawy o VAT uniemożliwiającą zastosowanie zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Z uwagi na powyższe, stanowisko wnioskodawcy w zakresie pytania numer 3 winno zostać uznane za prawidłowe. Natomiast odnośnie punktu 4 wnioskodawca uważa, że świadczona przez niego usługa jest usługą kulturalną. Wynika to stąd, że uczestnicy w ramach tej usługi zostają wzbogaceni o wiedzę historyczną oraz zostają zapoznani z architekturą (wnętrzem) budynku T.. Z uwagi na to, przedmiotowa usługa upowszechnia kulturę. Wnioskodawca jest również instytucją kultury, dlatego spełnia przesłanki pozytywne o charakterze przedmiotowo-podmiotowym do zastosowania zwolnienia z VAT w ramach przedmiotowej usługi, które wynikają z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Jednakże zdaniem wnioskodawcy - niniejsza usługa podlega wyłączeniu ze zwolnienia z VAT ze względu na wyłączenie przewidziane w art. 43 ust. 19 pkt 3 ustawy o VAT. Wynika to stąd, że przedmiotowa usługa stanowi usługę wstępu w zakresie usług kulturalnych. W ramach przedmiotowej usługi uczestnicy mają możliwość obejrzenia przestrzeni na co dzień niedostępnych dla widzów spektakli. Zwiedzanie obejmuje m.in. magazyny dekoracji znajdujące się pod powierzchnią dziedzińca, pracownie techniczne, część hotelową oraz strefę relaksu. W istocie usługa ta sprowadza się przede wszystkim do umożliwienia wstępu do budynku T. i poznania jego niedostępnych na co dzień przestrzeni. A zatem to wstęp do budynku T. jest w głównej mierze przyczyną nabycia przedmiotowej usługi przez uczestników. W związku z tym jego zdaniem przedmiotowa usługa wypełniają przesłankę negatywną wynikająca z art. 43 ust. 19 pkt 3 ustawy o VAT uniemożliwiającą zastosowanie zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Z uwagi na powyższe stanowisko wnioskodawcy w zakresie pytania numer 4 winno zostać uznane za prawidłowe. Natomiast w zakresie punktu 7 wnioskodawca uważa, że przedmiotowa usługi jest usługą kulturną. Wynika to stąd, że przedmiotowa usługa ma na celu głoszenie nauki, moralności w postaci funkcjonujących nowych obyczajów, równości oraz zaprzeczaniu iluzji, czyli w istocie głoszenie prawdy funkcjonującej w naturze ludzkiej w celu znalezienia siebie przez uczestników w odpowiednich dla nich relacjach. Zaprzeczenie iluzji wynikające z przedmiotowej usługi jest zdaniem wnioskodawcy najbardziej widoczne. W dzisiejszej dobie Internetu (oraz w związku z epokami poprzednimi) niekiedy funkcjonuje przekonanie, że mężczyzna powinien być ekonomicznym oraz emocjonalnym wsparciem dla kobiety, a kobieta powinna go jedynie wspierać w jego pracy zarobkowej. Współcześnie powyższy wzorzec męskości traci na aktualności, ponieważ rozwój nauki i kultury sprawił, że kobiety osiągnęły wystarczającą niezależność, aby samodzielnie zapewnić sobie utrzymanie. W rezultacie mogą one wybierać partnera nie z konieczności ekonomicznej, lecz kierując się własnymi uczuciami i więzią emocjonalną, jaką odczuwają wobec danej osoby. Taka zmiana bywa trudna do zaakceptowania dla części mężczyzn, którzy mogą błędnie sądzić, że nie spełniają standardów "prawdziwej męskości" i przez to nie są atrakcyjni w oczach kobiet. Prowadzi to do narastania uprzedzeń wobec obecnej rzeczywistości oraz do poczucia niepewności względem własnej wartości. W efekcie mężczyźni mogą odczuwać brak własnej wartości, co prowadzi do niechęci wobec poszukiwania partnerek w celu nawiązania relacji [...] opartej na autentycznych uczuciach i głębokiej więzi emocjonalnej. Przedmiotowa usługa prowadzi do obalenia iluzji "prawdziwej męskości", która nie jest w istocie pożądana przez wiele kobiet oraz prowadzi do zamknięcia się mężczyzn na własną wrażliwość i w konsekwencji na relacje [...] oparte na prawdziwej więzi emocjonalnej pomiędzy partnerami. Ponadto celem przedmiotowej usługi jest przedstawienie Uczestnikom istotności rozmów o granicach i preferencjach partnerów, w tym także w sferze [...]. Takie otwarte komunikowanie się sprzyja budowaniu zdrowej relacji opartej na wzajemnym szacunku i zrozumieniu emocji oraz potrzeb drugiej osoby. Dzięki temu partnerzy czują się bezpiecznie, dzieląc się swoimi pragnieniami i realizują je w obrębie swoich relacji, zamiast poszukiwać ich poza nimi. Ze względu na to przedmiotowa usługa realizowana w formie warsztatów [...] nie tylko polega na obaleniu iluzji "prawdziwej męskości" funkcjonującej w świadomości niektórych uczestników płci męskiej w celu umożliwienia im wejścia w relacje, lecz również polega na utrzymaniu tych relacji. Uczestnicy bowiem na realizowanych warsztatach uczą się rozmów w związkach oraz większej otwartości i wzajemnej tolerancji również z uwagi na to - zdaniem wnioskodawcy - przedmiotowa usługa polega na głoszeniu prawdy przede wszystkim w zakresie męskości (poprzez zaprzeczenie iluzji "prawdziwej męskości"), wolności (wolności w zakresie okazywania swoich uczuć, wrażliwości, otwartości) oraz tolerancji wobec pragnień uczestników w relacjach osobistych (również na tle [...]. W związku z powyższym przedmiotowa usługa polega na rozpowszechnianiu kultury duchowej polegającej na rozpowszechnianiu prawdy, wolności oraz tolerancji, które są uznawane za bardzo ważne wartości, szczególnie w rozwiniętych, nowoczesnych społeczeństwach. Rozpowszechnienie tej kultury następuje wśród uczestników, którzy nabywają przedmiotową usługę w formie warsztatów [...]. Należy również wskazać, iż tematyka tej usługi wynika w części ze spektaklu "[...]", co wpływa na podkreślenie jej charakteru kulturalnego. Przedmiotowa usługa nie polega na edukacji w zakresie wykonywania czynności [...] oraz na edukacji w zakresie stosowania odpowiednich zabezpieczeń podczas trwania stosunku [...], lecz poruszanie tych tematów nie jest wykluczone, jeżeli uczestnicy zadadzą pytania dotyczące tych sfer. Z uwagi na to zdaniem wnioskodawcy głównym celem warsztatów nie jest działalność edukacyjna, lecz kulturowa. W związku z powyższymi rozważeniami, zdaniem wnioskodawcy, przedmiotowa usługa świadczona w formie warsztatów [...] jest usługą kulturalną. Ponadto wnioskodawca jest instytucją kultury. Z tego względu świadczenie przedmiotowej usługi przez wnioskodawcę spełnia obie przesłanki pozytywne o charakterze przedmiotowo-podmiotowym do zastosowania w stosunku do niej zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Przesłanka negatywna wykluczająca zwolnienie z VAT na podstawie art. 43 ust. 19 ustawy o VAT nie zaistnieje w stosunku do przedmiotowej usługi. Wynika to stąd, że wnioskodawca nie będzie czerpał zysków z tej usługi, a jedynie pokrywał poniesione koszty, bez naliczania marży. Opłaty za warsztaty mają charakter symboliczny i służą wyłącznie potencjalnemu pokryciu kosztów ich realizacji. Ponadto, jak zostało wskazywane wnioskodawca zyski z prowadzonej działalności gospodarczej przeznacza w całości na finansowanie swoich zadań statutowych, które polegają na świadczeniu usług kulturalnych. Zdaniem wnioskodawcy w stosunku do przedmiotowej usługi nie znajdą również zastosowania przesłanki negatywne wynikające z art. 43 ust. 19 ustawy o VAT, które wykluczają możliwość zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Wynika to stąd, że nie można uznać, że przedmiotowa usługa w postaci warsztatów [...] stanowi usługi wstępu. Uczestnicy nie nabywają w ramach przedmiotowej usługi mnogości świadczeń (usług), czy też atrakcji z których mogą swobodnie (w zależności od własnego wyboru) skorzystać. Dlatego już w tym miejscu uznanie przedmiotowej usługi za tzw. usługę w zakresie wstępu jest wątpliwe. Wnioskodawca bowiem świadczy wyłącznie pojedynczą usługę polegającą na warsztatach [...]. Ponadto, tak jak zostało wskazane w przedstawionych interpretacjach indywidualnych - za usługi w zakresie wstępu należy uznać wyłącznie takie usługi, których nabycie pozwala na uczestnictwo w typowych wydarzeniach dla danego miejsca. Organy podatkowe jednoznacznie wskazują, że dla teatrów takimi wydarzeniami są spektakle, przedmiotowa usługa nie jest spektaklem, lecz warsztatami [...]. Nabycie przedmiotowej usługi przez uczestników nie daje im prawa do uczestnictwa w żadnym ze spektakli. Dlatego z tego powodu, zdaniem wnioskodawcy, nie sposób uznać, by przedmiotowa usługa stanowiła tzw. usługi wstępu stypizowane w art. 43 ust. 19 pkt 2-3 ustawy o VAT, które wykluczałyby możliwość zastosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ww. ustawy w zakresie przedmiotowych usług. Ponadto podatnik wyjaśnił, że sam w sobie budynek T. nie jest dla uczestników istotny. Usługa ta mogłyby być wykonywana w każdym innym miejscu aniżeli w budynku T., dlatego wejście do niego nie jest dla uczestników celem samym w sobie. Sam w sobie budynek T. nie służy oraz nie podnosi jakości świadczonej usługi w postaci warsztatów [...]. Zdaniem wnioskodawcy przedmiotowa usługa w postaci warsztatów [...] stanowi usługę kulturalną podlegającą zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Z uwagi na powyższe rozważania, stanowisko wnioskodawcy w zakresie pytania nr 7 winno zostać uznane za prawidłowe. Odnośnie pytania oznaczonego nr 8 wnioskodawca uważa, że przedmiotowa usługa stanowi usługę kulturalną. Dzieli się ona w istocie na dwie części: o tym jak rozmawiać z młodzieżą o [...] oraz przedstawienie scenariusza warsztatu komiksowego inspirowanego tematami spektaklu. Trzeba zauważyć, że przedstawienie scenariusza komiksowego inspirowanego tematami spektaklu stanowi rozpowszechnienie kultury. Natomiast przedstawienie uczestnikom (nauczycielom) wiedzy w zakresie rozmów o [...] ma na celu ochrony kultury duchowej w obszarze relacji [...] opartych na więzi emocjonalnej. Uczestnicy (nauczyciele) dzięki zdobytej wiedzy mogą następnie rozpowszechniać tę kulturę poprzez swoje działania pedagogiczne w pracy z młodzieżą. Ponadto uczestnicy (nauczyciele) będą nabywać podczas świadczenia przedmiotowej usługi takie wartości jak otwartość oraz tolerancje na problemy natury związkowo [...], które są obecne wśród młodzieży. Dlatego przedmiotowa usługa w postaci warsztatów służy podejmowaniu przez uczestników tematów trudnych, które wcześniej mogły być przez nich pomijane lub bagatelizowane, jako tzw. "tematy tabu". Stąd należy zauważyć, że przedmiotowe usługi - również w części polegającej na nauce rozmów o [...] stanowią usługi kulturalne, gdyż mają na celu rozpowszechnienie kultury duchowej w postaci tolerancji oraz otwartości na problemy młodzieży również w sferze [...], co stanowi element pracy uczestników, jako pedagogów. Ponadto wnioskodawca jest instytucją kultury. Z tego względu świadczenie przedmiotowej usługi spełnia obie przesłanki pozytywne o charakterze przedmiotowo-podmiotowym do zastosowania w stosunku do nich zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Przesłanka negatywna wykluczająca zwolnienie z VAT na podstawie art. 43 ust. 18 ustawy o VAT nie zaistnieje w stosunku do przedmiotowej usługi. Wynika to stąd, iż wnioskodawca nie będzie czerpał zysków z tych usług, a jedynie pokrywał poniesione koszty, bez naliczania marży. Opłaty za warsztaty będą miały charakter symboliczny i służą wyłącznie potencjalnemu pokryciu kosztów ich realizacji. Ponadto, jak zostało wskazywane zyski z prowadzonej działalności gospodarczej przeznacza w całości na finansowanie swoich zadań statutowych, które polegają na świadczeniu usług kulturalnych. Zdaniem wnioskodawcy w stosunku do przedmiotowej usługi nie znajdą również zastosowania przesłanki negatywne wynikające z art. 43 ust. 19 ustawy o VAT, które wykluczają możliwość zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Uczestnicy nie nabywają w ramach przedmiotowej usługi mnogości świadczeń (usług), czy też atrakcji z których mogą swobodnie (w zależności od własnego wyboru) skorzystać. Dlatego już w tym miejscu uznanie przedmiotowych usług za tzw. usługi w zakresie wstępu jest wątpliwe. Tak jak zostało wskazane w przedstawionych interpretacjach indywidualnych za usługi w zakresie wstępu należy uznać wyłącznie takie usługi, których nabycie pozwala na uczestnictwo w typowych wydarzeniach dla danego miejsca. Organy podatkowe jednoznacznie wskazują, że dla teatrów takimi wydarzeniami są spektakle. Natomiast przedmiotowa usługa nie jest spektaklem. Nabycie przedmiotowych usług przez uczestników nie daje im prawa do uczestnictwa w żadnym ze spektakli. Dlatego z tego powodu zdaniem wnioskodawcy nie sposób uznać, by przedmiotowa usługa stanowiły tzw. usługi wstępu stypizowane w art. 43 ust. 19 pkt 2-3 ustawy o VAT, które wykluczałyby możliwość zastosowania zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT w zakresie przedmiotowej usługi. Ponadto uzyskiwane przez uczestników zniżki na spektakl "[...]" nie są w tym przypadku decydujące, gdyż uczestnicy nie nabywają samego w sobie spektaklu (przy nabyciu przedmiotowych usług polegających na warsztatach [...], lecz otrzymują zniżki na nabycie odrębnej usługi kulturalnej, która niewątpliwie jest usługą wstępu (usługą wstępu na spektakl). Z kolei sam w sobie budynek T. nie jest dla uczestników istotny. Usługa ta mogłyby być wykonywana w każdym innym miejscu aniżeli w budynku T., dlatego wejście do niego nie jest dla uczestników celem samym w sobie. Sam w sobie budynek T. nie służy oraz nie podnosi jakości świadczonych usług w postaci warsztatów dla [...]. Stąd zdaniem wnioskodawcy przedmiotowa usługa nie stanowi usługi wstępu i nie znajdzie do niej zastosowania żadna przesłanka negatywna wykluczająca możliwość zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Z uwagi na to przedmiotowa usługa będzie podlegała zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. W związku z powyższymi rozważaniami, stanowisko w zakresie pytania 8 winno zostać uznane za prawidłowe. Oceniając stanowisko skarżącego jako nieprawidłowe w zakresie zwolnienia od podatku VAT usług objętych zakresem pytania nr 7-8 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT oraz braku zwolnienia od podatku VAT usług objętych zakresem pytania nr 3 oraz 4 na podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT, organ interpretacyjny wskazał na art. 2 pkt 5, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1 pkt 33 i ust. 17 oraz 17a oraz ust. 18-19 ustawy o VAT. Następnie wyjaśnił, że analizując powołane wyżej regulacje dotyczące zwolnienia od podatku od towarów i usług przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 33 ustawy o VAT w zakresie usług kulturalnych zauważenia wymaga, że warunkiem zastosowania ww. zwolnienia od podatku jest spełnienie przesłanki o charakterze podmiotowym odnoszącej się do usługodawcy, jak również przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie będzie miało zastosowania. Ustawodawca zwalnia od podatku usługi kulturalne świadczone przez ściśle określone grupy podmiotów. Prawodawca określił te podmioty, wymieniając je w ww. przepisie jako: podmioty prawa publicznego; podmioty uznane na podstawie odrębnych przepisów za instytucje o charakterze kulturalnym; wpisane do rejestru instytucji kultury, prowadzonego przez organizatora będącego podmiotem tworzącym instytucje kultury w rozumieniu przepisów o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej; indywidualni twórcy i artyści wykonawcy w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wynagradzani w formie honorariów, w tym za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania utworów. Przechodząc do kwestii objętych zakresem zadanych pytań, Dyrektor KIS wskazał, że analiza przedstawionych okoliczności sprawy w kontekście powołanych przepisów prawa podatkowego prowadzi do wniosku, że wnioskodawca wypełnia przesłankę podmiotową wynikającą z art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Jak wynika z opisu sprawy, prowadzi działalność gospodarczą w formie teatru będącego państwową instytucją kultury. W ocenie organu interpretacyjnego w następnej kolejności zbadania wymagało, czy będące przedmiotem wniosku usługi, wypełniają/będą wypełniały przesłankę przedmiotową do zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Wyjaśnił, że ustawa ta nie podaje definicji pojęcia "usług kulturalnych". Jego znaczenie należy zatem ustalić na podstawie dostępnej metody wykładni. W prawie podatkowym pierwszorzędne znaczenie ma wykładnia językowa. Zatem zgodnie z jej regułami, odnosząc się do znaczenia terminu "usługi kulturalne" w języku potocznym, można stwierdzić, że pod pojęciem tym kryją się usługi odnoszące się do kultury, w zakresie kultury, itp. Natomiast kultura to "całokształt materialnego i duchowego dorobku ludzkości, a także ogół wartości, zasad i norm współżycia przyjętych przez dane zbiorowości; wszystko to, co powstaje dzięki pracy człowieka, co jest wytworem jego myśli i działalności. Kultura dzieli się na: materialną, której zakres pokrywa się z pojęciem cywilizacja i duchową - ogół wytworów i osiągnięć z dziedziny sztuki, nauki, moralności funkcjonujących w postaci dzieł artystycznych, wierzeń, obyczajów, a także uznanych wartości, takich jak: prawda, sprawiedliwość, wolność, równość, itp." Natomiast przez potoczne rozumienie pojęcia "kultura" można zatem uznać całokształt wytworów materialnych i umysłowych społeczności. Takie rozumienie pojęcia "kultura", ma jednak niewielkie znaczenie praktyczne, a już w szczególności nie spełni swojej funkcji w procesie interpretacji prawa podatkowego. Zgodnie zatem z regułami wykładni prawa, w sytuacji gdy wykładnia językowa nie przynosi oczekiwanych rezultatów, wskazanym jest sięgnięcie do wykładni systemowej oraz funkcjonalnej. Wykładnia systemowa pozwala na ustalenie zakresu rozumienia pojęcia w znaczeniu, w jakim posługują się nim inne akty prawne należące do systemu prawa (wykładnia systemowa zewnętrzna). W tym celu należy sięgnąć do ustawy wprost lub pośrednio odnoszącej się do działalności prowadzonej w sferze kulturalnej, tj. ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Co prawda definicja działalności kulturalnej w języku prawnym skonstruowana w oparciu o powyższy akt prawny nie będzie pełna, jednak pozwoli na sprecyzowanie terminów "kultura" oraz "usługi kulturalne" na potrzeby niniejszej interpretacji. W dalszej kolejności Dyrektor KIS przywołał treść przepisu art. 1 ust. 1, art. 2, art. 3 ust. 2, art. 9 ust. 1 oraz art. 10 ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 87). Przyjął, że za usługi kulturalne można uznać usługi polegające na upowszechnianiu i ochronie kultury, przez którą należy rozumieć naturalne i kulturalne dziedzictwo ludzkości o charakterze materialnym i niematerialnym, w szczególności w zakresie historii, nauki i sztuki. Jednocześnie organ ten podał, że jeżeli usługa kulturalna stanowi jednocześnie usługę wstępu, to nie będzie ona korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie ww. art. 43 ust. 19 ustawy o VAT. Podkreślił, że obecnie nie budzi już wątpliwości, że dla zdefiniowania pojęcia "wstępu" nie ma znaczenia czy możliwość wejścia, czy uczestnictwa w danym wydarzeniu dotyczy uczestnictwa czynnego, czy biernego. Pod pojęciem "wstępu" należy rozumieć możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu (lub opłaty), tzn. czy jest to jednorazowy bilet, czy też karnet upoważniający do kilku wejść. Dodatkowo zauważył, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia, np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem w rozumieniu tych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). I tak, np. z nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia przedstawienia, w przypadku parku rozrywki - możliwość korzystania z określonych urządzeń, sali tanecznej - możliwość tańczenia, na imprezę sportową - możliwość obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zawodów, na siłownię - możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się na jej terenie przyrządów, do parku narodowego - możliwość oglądania obiektów przyrodniczych znajdujących się na jego terenie. Odwołując się do opisu sprawy organ interpretacyjny wywiódł, że usługi wymienione w punkcie 3 oraz 4, wbrew twierdzeniu wnioskodawcy nie wiążą się z usługami wstępu. Na zastosowanie do tych usług art. 43 ust. 19 ustawy o VAT pozostaje bez wpływu okoliczność, że w ich ramach uczestnicy otrzymują możliwość zwiedzania T.. W kontekście art. 43 ust. 19 ustawy o VAT zauważył, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia, np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Podkreślił, że ze wstępem w rozumieniu wyżej powołanych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). W związku z powyższym, Dyrektor KIS stwierdził, że świadczone przez wnioskodawcę usługi nazwane jako [...] po teatrze oraz [...] teatru [...] nie wiążą się bezpośrednio z prowadzoną przez podatnika działalnością w formie teatru i typowym dla tego rodzaju działalności świadczeniem polegającym na wystawianiu spektakli/przedstawienia. Zatem wymienione w punkcie 3 oraz 4 usługi nie można uznać za usługi wstępu do teatru związane z możliwością obejrzenia przedstawienia/spektaklu, do czego sprowadza się istota pojęcia wstępu do teatru. Zdaniem organu interpretacyjnego usługi objęte zakresem postawionych we wniosku pytań i wymienione w punkcie 1-8 nie stanowią/nie będą stanowiły usług, o których mowa w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT. W związku z powyższym w okolicznościach niniejszej sprawy, uznać należy, że usługi wymienione w punkcie 1-6 są/będą usługami kulturalnymi, bowiem - jak wnioskodawca wskazał - ma/będzie miał na celu upowszechnianie kultury oraz przyczynią się do rozwijania i rozpowszechniania dorobku kulturalnego. W konsekwencji stwierdził, że świadczone przez stronę jako państwową instytucję kultury usługi kulturalne objęte zakresem postawionych we wniosku pytań i wymienione w punkcie 1-6 korzystają/będą korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Odnosząc się natomiast do usług objętych zakresem postawionych we wniosku pytań wymienionych w punkcie 7-8, Dyrektor KIS stwierdził, że nie sposób zgodzić się z wnioskodawcą, że są/będą to usługi kulturalne. Z opisu sprawy bowiem wynika, że głównym celem usług w postaci warsztatów z [...] oraz warsztatów dla [...] jest głoszenie nauki, moralności w postaci funkcjonujących nowych obyczajów, w tym edukacji biologiczno-technicznej związanej z bezpiecznym współżyciem, higieną czy świadomym podejmowaniem decyzji [...] oraz z edukacją o tym jak rozmawiać z młodzieżą o [...]. Zatem okoliczności sprawy potwierdzają, że celem ww. usług w postaci warsztatów z [...] oraz warsztatów dla [...] jest/będzie zasadniczo edukacja (poszerzenie wiedzy) uczestników tych warsztatów, a nie dostęp do kultury i dziedzictwa narodowego. Tym samym wskazać należy, że cechą charakterystyczną i jednocześnie podstawowym celem usług wymienionych w punkcie 7-8 jest/będzie świadczenie edukacyjne, a nie kulturalne. W związku z powyższym, Dyrektor KIS stwierdził, że usługi wymienione w punkcie 7-8 stanowią/będą stanowiły usługi związane z edukacją. W konsekwencji organ uznał, że świadczone przez wnioskodawcę usługi wymienione w punkcie 7-8 nie są/nie będą działalnością kulturalną polegającą na tworzeniu, upowszechnianiu i ochronie kultury, a tym samym nie spełniają/nie będą spełniały przesłanki przedmiotowej warunkującej zastosowanie zwolnienia od podatku od towarów i usług, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. W związku z powyższym usługi wymienione w punkcie 7-8 nie korzystają/nie będą korzystały ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Reasumując, zdaniem Dyrektora KIS, świadczone przez wnioskodawcę usługi objęte zakresem postawionych we wniosku pytań i wymienione w punkcie: 1-6 korzystają/będą korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT; 7-8 nie korzystają/nie będą korzystały ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie ww. art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. W związku z powyższym organ interpretacyjny uznał stanowisko wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1-2 oraz 5-6 za prawidłowe. Natomiast jego stanowisko w zakresie pytania nr 3-4 oraz nr 7-8 za nieprawidłowe. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze reprezentowany przez pełnomocnika r. pr. [...] [...] zaskarżył powyższą interpretację w części dotyczącej pytań oznaczonych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jako nr 3 oraz nr 4 jak i towarzyszącemu temu rozstrzygnięciu, tj. braku zwolnienia od VAT usług objętych zakresem pytania nr 3 oraz 4 na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT w części w której organ interpretacyjny stwierdził, że stanowisko to jest nieprawidłowe. Wnioskodawca zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT w zw. z art. 43 ust. 19 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że T. w zakresie usług pn. "[...] po teatrze" oraz "[...] teatru [...]" nie świadczy usług kulturalnych w zakresie wstępu, podczas gdy świadczone przez T. usługi są usługami kulturalnymi w zakresie wstępu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że usługi te podlegają zwolnieniu z podatku od towarów i usług. Nadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez nieprzedstawienie wyczerpującej i przekonującej oceny prawnej stanowiska T. oraz brak rzetelnego ustosunkowania się do całokształtu argumentacji zaprezentowanej we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji indywidualnej przez T.. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że nie można uznać za prawidłową wykładnię organu art. 43 ust. 19 ustawy o VAT w zw. z art. 43 ust. 33 lit. a) ustawy o VAT. Otóż, z uwagi na brzmienie powyższego przepisu warto zwrócić uwagę, że wyklucza on zwolnienie z VAT wstępu w zakresie usług związanych z kulturą, co wynika z jego pkt 3. Przy czym powołany przepis przewiduje również wykluczenie zwolnienia z VAT w zakresie wstępu do innych miejsc o charakterze kulturalnym, co wynika z jego pkt 2 lit. c). Jednocześnie art. 43 ust. 19 ustawy o VAT przewiduje wykluczenie zwolnienie z VAT w zakresie wstępu na ściśle określone wydarzenia, w tym m.in. na spektakle, co wynika z pkt 2 lit. a). W związku z tym, już sama konstrukcja art. 43 ust. 19 ustawy o VAT wskazuje, że pojęcie "wstępu" ma w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT charakter szeroki i obejmuje różne formy uczestnictwa w kulturze, niezależnie od tego, czy polegają one na oglądaniu spektaklu, zwiedzaniu przestrzeni instytucji kultury, czy korzystaniu z jej infrastruktury w inny sposób związany z kulturą. W konsekwencji Dyrektor KIS błędnie ograniczył pojęcie "wstępu" wyłącznie do możliwości obejrzenia spektaklu w odniesieniu do usług świadczonych przez T.. Taka wykładnia odbiega od literalnego brzmienia przepisu oraz od systemowego rozumienia kategorii "wstępu" w usługach kulturalnych. Organ przyjął definicję wstępu właściwą dla art. 43 ust. 19 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT, odnoszącą się do wstępu na spektakle, podczas gdy usługi będące przedmiotem niniejszej skargi mieszczą się w innej kategorii usług kulturalnych objętych pkt 2 lit. c oraz pkt 3 ww. przepisu. W tych przypadkach "wstęp" obejmuje dostęp do przestrzeni instytucji kultury oraz korzystanie z usług o charakterze kulturalnym realizowanych w takich miejscach, niezależnie od tego, czy dochodzi do obejrzenia spektaklu. Z uwagi na powyższe należy zauważyć, że art. 43 ust. 19 ustawy o VAT nie różnicuje pojęcia "wstępu" ze względu na formę odbioru kultury. W związku z tym organ nie był uprawniony do ograniczenia znaczenia tego pojęcia wyłącznie do uczestnictwa w spektaklach. Świadczone przez T. usługi polegają na umożliwieniu usługobiorcom wstępu do przestrzeni budynku T., w tym przestrzeni na co dzień niedostępnych dla publiczności oraz uczestniczeniu w procesie udzielania wielu świadczeń przez T. o charakterze kulturalnym. Powyższe usługi opierają się w sposób nieodłączny na umożliwieniu usługobiorcom wstępu do przestrzeni T.. Bez uzyskania prawa wejścia do budynku T. oraz do jego wybranych, specjalnie udostępnianych pomieszczeń, usługi te nie mogłyby zostać w ogóle zrealizowane. Istota usługi pn. "[...] po teatrze" polega bowiem na uzyskaniu wstępu przez usługobiorców do budynku T., przemieszczania się po nim oraz korzystania z jego przestrzeni w celu udziału w atrakcjach związanych z kulturą realizowanych w konkretnych miejscach budynku T., takich jak widownia, foyer, sala prób, czy pracownia plastyczna. Z kolei istota usługi pn. "[...] teatru [...]" polega na umożliwieniu usługobiorcom wstępu do budynku T. w zakresie przestrzeni na co dzień niedostępnych dla widzów spektakli. Usługa ta polega na poruszaniu się po budynku T., poznawaniu jego architektury, historii oraz funkcjonowania instytucji kultury, w tym zwiedzaniu takich miejsc, jak magazyny dekoracji, pracownie techniczne, zaplecze sceniczne, czy inne niedostępne na co dzień pomieszczenia. Nie są to więc usługi, które mogłyby zostać wykonane na zewnątrz budynku, w przestrzeni wirtualnej, ani w formie wykładu lub w innym miejscu niebędącym budynkiem T.. Ich charakter wymaga realnego, fizycznego wstępu do wnętrza budynku T., gdyż to właśnie przestrzeń tego budynku, jej funkcje i sposób organizacji stanowią sedno przekazywanej treści kulturalnej. Usługobiorcy nabywają przedmiotowe usługi przede wszystkim po to, aby wejść do miejsc, do których widz spektaklu nie ma dostępu. W konsekwencji wstęp nie jest w przedmiotowych usługach świadczeniem dodatkowym ani ubocznym, lecz jest ich elementem kluczowym. Cała struktura przedmiotowych usług opiera się na faktycznej możliwości wejścia do przestrzeni budynku T. i korzystania z walorów kulturowych związanych z funkcjonowaniem instytucji kultury, jaką jest T.. To właśnie czyni te usługi typowym wstępem w zakresie usług związanych z kulturą oraz wstępem do innych miejsc o charakterze o charakterze kulturalnym, którym niewątpliwie jest budynek T.. W konsekwencji przedmiotowe usługi spełniają wprost definicję "wstępu" stypizowanego w art. 43 ust. 19 pkt 2 lit. c) oraz pkt 3 ustawy o VAT. Nadto przedmiotowe usługi spełniają również definicję "wstępu" w znaczeniu mu nadanym przez Słownik Języka Polskiego. Przedmiotowe usługi dokładnie realizują tak rozumiany wstęp, ponieważ w zamian za uiszczenie opłaty usługobiorcy uzyskują możliwość wejścia do określonych przestrzeni budynku T., a także prawo uczestniczenia w aktywnościach kulturalnych realizowanych w tych przestrzeniach. Tym samym odpłatność za przedmiotowe usługi ma charakter typowy dla usług wstępu, bowiem usługobiorcy, w zamian za zapłatę, nabywają możliwość wejścia do określonych miejsc budynku T. oraz prawo uczestniczenia w formach aktywności, których realizacja jest możliwa wyłącznie po uzyskaniu takiego wstępu. Tymczasem Dyrektor KIS w swojej argumentacji całkowicie pominął powyższe kluczowe elementy konstrukcyjne przedmiotowych usług. Organ interpretacyjny posłużył się wykładnią, która abstrahuje zarówno od rzeczywistego charakteru usług świadczonych przez T., jak i od funkcjonalnego rozumienia pojęcia "wstępu" w kontekście usług kulturalnych. Skupiając się wyłącznie na jednej z kategorii wstępu wymienionych w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT, tj. wstępie na spektakle, Dyrektor KIS całkowicie zignorował pozostałe przesłanki normatywne, w szczególności art. 43 ust. 19 pkt 2 lit. c) oraz pkt 3 ustawy o VAT, które obejmują wstęp do miejsc o charakterze kulturalnym oraz wstęp w ramach usług związanych z kulturą. Powyższa wykładnia Dyrektora KIS doprowadziła do nieuzasadnionego zawężenia znaczenia pojęcia "wstępu" oraz do pominięcia celu art. 43 ust. 19 ustawy o VAT, jakim jest wyraźne rozróżnienie poszczególnych kategorii uczestnictwa w różnego rodzaju usługach kulturalnych. W rezultacie organ błędnie zakwalifikował opisane usługi jako pozostające poza zakresem pojęcia "wstępu", mimo że ich istota polega właśnie na umożliwieniu dostępu do przestrzeni instytucji kultury, jaką jest T. i uczestnictwa w aktywnościach o charakterze kulturalnym, które nie mogą być wykonane bez uzyskania wstępu do budynku T. oraz jego ściśle określonych przestrzeni. Należy przy tym podkreślić, że przywołana przez organ definicja pojęcia "wstępu" oraz wskazane przez niego przykłady usług typowych dla określonych obiektów mają wyłącznie charakter ilustracyjny. Nie sposób uznać, że katalog tych aktywności wyczerpuje wszystkie możliwe formy korzystania z danego miejsca ani że stanowią one jedyne świadczenia charakterystyczne dla danego rodzaju obiektu. Gdyby przyjąć rozumowanie Dyrektora KIS, należałoby uznać, że "typowym świadczeniem" na siłowni jest wyłącznie możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy użyciu sprzętu, tak jak wskazał to sam organ w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Sądy administracyjne wskazują, że w przypadku klubów fitness, choć korzystanie z urządzeń treningowych (w szczególności urządzeń cardio) stanowi jeden z najbardziej oczywistych przykładów aktywności realizowanej w tego rodzaju obiektach, to wstęp do klubu fitness obejmuje również inne formy aktywności wykonywane w tej przestrzeni, o ile pozostają one funkcjonalnie powiązane z celem istnienia obiektu, jakim jest szeroko rozumiana rekreacja i aktywność fizyczna. W konsekwencji pojęcie "wstępu" nie może zostać zawężone wyłącznie do jednej czynności najbardziej oczywistej lub stereotypowo kojarzonej z danym obiektem. Wstęp do obiektu rekreacyjnego obejmuje bowiem cały wachlarz aktywności, które mieszczą się w jego funkcji. Wszystkie te aktywności są formą korzystania z obiektu, zgodnie z jego przeznaczeniem, dlatego mieszczą się w pojęciu "wstępu". Na poparcie zajętego stanowiska skarżący wskazał na orzecznictwo w spornym obszarze. Następnie wywiódł, że przedmiotowe usługi mieszczą się w kulturalnym spektrum aktywności oferowanych przez T. i stanowią formy uczestnictwa w kulturze, które są zgodne z charakterem i przeznaczeniem obiektu będącego budynkiem T.. Tak jak w przypadku siłowni (lub klubu fitness) wstęp obejmuje dostęp do aktywności powiązanych z funkcją obiektu, tak w przypadku przedmiotowych usług wstęp obejmuje dostęp do aktywności kulturalnych, które ten obiekt umożliwia. Ograniczenie pojęcia "wstępu" wyłącznie do uczestnictwa w spektaklu prowadziłoby do nieuzasadnionego zawężenia, które w orzecznictwie zostało odrzucone w odniesieniu do obiektów rekreacyjnych. Następnie skarżący wskazał na interpretacje indywidulane przepisów prawa podatkowego wydanych przez Dyrektora KIS. Na tej podstawie wywiódł, że organy podatkowe przyjmują, że decydujące znaczenie dla kwalifikacji danych usług w zakresie wstępu w rozumieniu art. 43 ust. 19 ustawy o VAT ma charakter usługi jako usługi kulturalnej realizowanej poprzez fizyczny wstęp do budynku instytucji kultury, a nie to, czy dana usługa odpowiada najbardziej oczywistej lub stereotypowej formie działalności kojarzonej z danym obiektem. Na tym tle stanowisko Dyrektora KIS zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji pozostaje wewnętrznie niespójne z powołaną praktyką interpretacyjną organów podatkowych. Organ w niniejszej sprawie zawęził pojęcie "wstępu" wyłącznie do uczestnictwa w spektaklu, ignorując przy tym fakt, że art. 43 ust. 19 ustawy o VAT obejmuje wstęp na usługi kulturalne realizowane w budynkach instytucji kultury jako takich, a nie wyłącznie ich jedną, wybraną formę stanowiącą wręcz ilustracyjny przykład działalności danego obiektu. W ocenie T. wszystkie przywołane wyżej argumenty przemawiają za uznaniem, że świadczenie przez niego usług pn. "[...] po teatrze" oraz "[...] teatru [...]" stanowi świadczenie usług kulturalnych w zakresie wstępu w rozumieniu art. 43 ust. 19 ustawy o VAT, a tym samym usługi te podlegają wyłączeniu ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT. Końcowo skarżący uzasadnił zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. wyrok NSA z: 1 lipca 2025 r., I FSK 909/22; 18 czerwca 2025 r., I FSK 449/22; 6 czerwca 2025 r., I FSK 495/22; 29 kwietnia 2025 r., I FSK 2558/21; 7 marca 2025 r., II FSK 825/22; 16 stycznia 2025 r., I FSK 1361/21; 9 stycznia 2025 r., I FSK 946/21; 6 grudnia 2024 r., I FSK 928/21; orzeczenia te i kolejne przywoływane w dalszej części uzasadnienia dostępne są w CBOSA na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do brzmienia art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a), uchyla interpretację, a art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku - winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Kontrola sądu administracyjnego polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. Spór w sprawie dotyczył tego, czy usługi pn. "[...] teatrze" i "[...] teatru [...]" stanowią usługi kulturalne, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT, a jednocześnie wstęp w rozumieniu art. 43 ust. 19 ustawy o VAT i tym samym podlegają wyłączeniu ze zwolnienia z VAT. Zdaniem T. usługi pn. "[...] po teatrze" i "[...] teatru [...]" stanowią usługi kulturalne, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 33 lit. a) ustawy o VAT, jednakże stanowią one wstęp w rozumieniu art. 43 ust. 19 ustawy o VAT i tym samym podlegają wyłączeniu ze zwolnienia z VAT. Pojęcie wstępu ma w art. 43 ust. 19 ustawy o VAT szeroki charakter i obejmuje różne formy uczestnictwa w kulturze, niezależnie od tego, czy polegają one na oglądaniu spektaklu, zwiedzania przestrzeni instytucji kultury, czy korzystaniu z jej infrastruktury w inny sposób związany z kulturą. Ponadto Dyrektor KIS błędnie ograniczył pojęcie wstępu wyłącznie do możliwości obejrzenia spektaklu w odniesieniu do usług świadczonych przez T.. Zdaniem organu interpretacyjnego ww. usługi nie wiążą się bezpośrednio z prowadzoną przez skarżącego działalnością w formie teatru i typowym dla tego rodzaju działalności świadczeniem polegającym na wystawianiu spektakli/przedstawienia. To przesądza za tym, by usług tych nie uznać za usługi wstępu do teatru związane z możliwością obejrzenia przedstawienia/spektaklu, do czego sprowadza się istota pojęcia wstępu do teatru. Na zastosowanie do tych usług art. 43 ust. 19 ustawy o VAT pozostaje bez wpływu okoliczność, iż w ich ramach uczestnicy otrzymują możliwość zwiedzania T.. W ocenie sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona interpretacja narusza podniesiony w skardze art. 14 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ stanowisko organu interpretacyjnego nie tylko nie zawiera prawidłowego uzasadnienia prawnego, ale również nie odnosi się w sposób wyczerpujący do argumentacji podniesionej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Ponadto z zaskarżonej interpretacji wynika, że organ interpretacyjny w kontekście art. 43 ust. 19 pkt 2 i 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775; z późn. zm.; dalej: "ustawa o VAT") ograniczył pojęcie wstępu do T. jedynie ze wstępem na spektakle, unormowanym w pkt 2a tego przepisu. Wymogi, jakie winna spełniać interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego stawia art. 14 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Jak stanowi zaś art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych przytoczony ostatnio przepis interpretowany jest jednolicie jako nakaz odniesienia się w całości do zadanego pytania/pytań, przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz motywów, jakimi organ kierował się, uznając stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Podnosi się przy tym, że uzasadnienie interpretacji powinno być na tyle wyczerpujące, aby wynikało z niego, że organ ocenił wszystkie istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego oraz argumenty strony (por. wyrok NSA z 16 marca 2022 r., II FSK 1662/19). W interpretacji indywidualnej należy dokonać wykładni przepisów prawa podatkowego i zrekonstruować wynikające z nich normy prawa podatkowego a następnie dokonać prawnej kwalifikacji stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Podkreślić przy tym należy, że obowiązkiem organu wydającego interpretację indywidualną jest odniesienie się do wszelkich kwestii mających istotne znaczenie, a przy tym przedstawienie uzasadnienia swojego stanowiska w sposób wyczerpujący i przekonujący. Z uzasadnienia prawnego interpretacji powinien wynikać tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony do przyjęcia przez organ stanowiska odmiennego. Uzasadnienie prawne musi stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy nie znajdują zastosowania, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2024 r., II FSK 913/21). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, w sytuacji gdy T. powoływał się we wniosku o wydanie interpretacji na treść art. 43 ust. 19 pkt 3 ustawy o VAT, obowiązkiem organu interpretacyjnego było dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy w kontekście rozumienia tego przepisu i jego znaczenia dla sprawy. Tymczasem organ interpretacyjny stwierdził, że w kontekście art. 43 ust. 19 ustawy o VAT wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia, np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Podkreślił, że ze wstępem w rozumieniu wyżej powołanych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu). Z nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest możliwość obejrzenia przedstawienia, w przypadku parku rozrywki - możliwość korzystania z określonych urządzeń, sali tanecznej - możliwość tańczenia, na imprezę sportową - możliwość obejrzenia rozgrywanych na danym obiekcie zawodów, na siłownię - możliwość wykonywania ćwiczeń siłowych przy wykorzystaniu znajdujących się na jej terenie przyrządów, do parku narodowego - możliwość oglądania obiektów przyrodniczych znajdujących się na jego terenie. Podkreślić należy, że organ interpretacyjny nie wyjaśnił szerzej wyciągniętych przez siebie wniosków. Organ niezwykle lakonicznie uzasadnił zanegowanie stanowiska skarżącego. W tym zakresie wyjaśnił jedynie, że sporne usługi nie wiążą się bezpośrednio z prowadzoną przez skarżącego działalnością w formie teatru i typowym dla tego rodzaju działalności świadczeniem polegającym na wystawianiu spektakli/przedstawienia. To przesądza za tym, by usług tych nie uznać za usługi wstępu do teatru związane z możliwością obejrzenia przedstawienia/spektaklu, do czego sprowadza się istota pojęcia wstępu do teatru. Na zastosowanie do tych usług art. 43 ust. 19 ustawy o VAT pozostaje bez wpływu okoliczność, iż w ich ramach uczestnicy otrzymują możliwość zwiedzania T.. Organ nie wyjaśnił w żadnej mierze jakie relacje zachodzą pomiędzy definicjami wyrażonymi w art. 43 ust. 19, w szczególności pkt 2a (eksponowanym w sposób pośredni przez organ interpretacyjny) i pkt 3 (wskazywanym przez T.). Nie dostrzeżono, że wstęp do T. może dotyczyć nie tylko wstępu na spektakl, ale jak w przedstawionym wniosku o wydanie interpretacji podatkowej z usługami opierającymi się na faktycznej możliwości wejścia do przestrzeni budynku teatru i korzystania z walorów kulturowych związanych z funkcjonowaniem instytucji kultury jaką jest teatr. Stawiając tezę, że sporne usługi nie wiążą się bezpośrednio z prowadzoną przez skarżącego działalnością w formie teatru i typowym dla tego rodzaju działalności świadczeniem polegającym na wystawianiu spektakli/przedstawienia, organ interpretacyjny nie wyjaśnił dlaczego, jego zdaniem, usługi te nie są usługami, o których stanowi przepis art. 43 ust. 19 pkt 3 ustawy o VAT. Powyższe niedostatki w warstwie argumentacyjnej zaskarżonej interpretacji świadczą o naruszeniu przez organ postanowień art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Ponadto wykładnia przepisu art. 43 ust. 19 ustawy o VAT dotycząca wstępu i sprowadzająca się w gruncie rzeczy do uznania, że z nabyciem biletu wstępu do teatru związana jest jedynie możliwość obejrzenia przedstawienia/spektaklu, pomija całkowicie definicję wstępu, o którym mowa w pkt 3 tego przepisu. Sąd na obecnym etapie nie przesądza kwestii merytorycznej przedstawionej we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Postępowanie sądowe ma bowiem na celu weryfikację stanowiska organu interpretacyjnego. Jeżeli jednak organ ten nie wykonał nałożonego nań ustawowego obowiązku przedstawienia własnego stanowiska i jego argumentacji. Uzasadnienie zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie daje pełnej odpowiedzi na pytanie, na jakiej podstawie organ doszedł do zaprezentowanego wniosku, ani też nie odnosi się do przedstawionej przez skarżącą wykładni przepisów prawa materialnego. W konsekwencji sąd stwierdził, że doszło do naruszenia art. 14c § 1 i 2, art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej oraz art. 43 ust. 19 ustawy o VAT w stopniu uzasadniającym uchylenie interpretacji indywidualnej w zaskarżonej części na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Rozpatrując ponownie wniosek o wydanie interpretacji, organ interpretacyjny weźmie pod uwagę, że uzasadnienie prawne nie może być sprowadzone do przytoczenia poszczególnych przepisów interpretowanej ustawy podatkowej. Rolą tego organu jest wyjaśnienie znaczenia przepisów prawnych, które wskaże podatnik we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w kontekście podanego przez niego stanu faktycznego. Stąd niezbędne jest powiązanie w uzasadnieniu prawnym interpretowanych przepisów ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku oraz stanowiskiem wnioskodawcy, a także wskazanie dlaczego w świetle tych przepisów jego pogląd jest wadliwy. Organ wydający interpretację wskazuje tym samym właściwą kwalifikację prawną konkretnego, opisanego przez podatnika stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (tak NSA w wyroku z 20 sierpnia 2020 r., II FSK 1271/18). Ponownie rozpoznając wniosek, Dyrektor KIS weźmie pod uwagę przedstawione wyżej wskazania co do prawidłowego sporządzenia uzasadnienia interpretacji indywidualnej i rozważy wszystkie podnoszone przez skarżącego istotne dla rozstrzygnięcia zagadnienia argumenty. Wyda nową interpretację, dokonując ponownej oceny stanowiska skarżącego zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu interpretacyjnego na rzecz skarżącego kwotę obejmującą uiszczony wpis sądowy (200 zł), kwotę 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kwotę wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).