I SA/Ke 336/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik, listopada i grudzień 2008 r. postanawia: oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [..] 2015 r. nr [..] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik, listopada i grudzień 2008 r. L.C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. Uzasadniając wniosek podkreślił, że jest przedsiębiorcą prowadzi działalność gospodarcza od 1996 r., zatrudnia wiele osób, w swojej branży cieszy się nieposzlakowana opinią. Wskazał, że założenia organów podatkowych wyrażone w wydanych decyzjach mogą prowadzić do sytuacji, w której będzie zmuszony do nagłego zwolnienia części pracowników, czy nawet zaprzestania prowadzenia działalności ze względu na niewypłacalność. Obecna sytuacja finansowa skarżącego nie pozwala na jednorazowe pokrycie nałożonych na niego zobowiązań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez "znaczną szkodę" należy rozumieć taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1131/12 i z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II FZ 456/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozpoznawanym wniosku nie spełnia powyższych wymagań. Strona powołała się na ogólnie sformułowaną przesłankę, która w jej opinii ma uzasadniać uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Wskazała bowiem, że wykonanie zaskarżonych decyzji organu pierwszej i drugiej instancji może zmusić skarżącego do nagłego zwolnienia części pracowników, czy nawet zaprzestania prowadzenia działalności. Niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa, czy też innego podmiotu, wywołuje skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość likwidacji firmy bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt I FZ 105/11 i z dnia 20 grudnia 2011 r., II GZ 537/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza wyrażeniem subiektywnej obawy zlikwidowania działalności gospodarczej czy zwolnienia części pracowników, skarżący nie wykazał okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Skarżący nie podał informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej, posiadanych aktywów, czy stanu rachunków bankowych. Nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jej sytuację. Nie podał, jaka rzeczywista znaczna szkoda miałaby zaistnieć oraz jakich nieodwracalnych skutków spodziewa się skarżący. Tym bardziej, że z akt sprawy wynika (postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2015 r. nr [...] o odmowie wstrzymania decyzji), że zaległości podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji zostały już w całości wyegzekwowane w dniu 7 kwietnia 2015 r. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego nie można natomiast utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem świadczenie pieniężne ze swej natury jest zwrotne. Argumentacja skarżącego zawarta we wniosku jest więc czysto teoretyczna i nie świadczy o zajściu choćby jednej z przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi uwzględnienie wniosku. Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.