I SA/Ke 513/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2016 r. sprawy ze skargi B. J. na informację Zarządu Województwa Ś. z [...]nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu dotyczącego odrzucenia wniosku o dofinansowanie projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Ś.; 2. zasądza od Zarządu Województwa Ś. na rzecz B. J. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. B. J., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Pracownia Protetyki Stomatologicznej "P." (wnioskodawca, skarżąca) złożyła 29 kwietnia 2016 r. wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "Wykorzystanie technologii CAD/CAM wytwarzania ceramiki protetyczno-estetycznej z użyciem mobilnych punktów skaningu, zintegrowanych na platformie cyfrowej" w ramach jednoetapowego konkursu zamkniętego dla Działania 2.5 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014-2020. Pismem z 31 maja 2016 r. Zarząd Województwa Ś. (organ, Instytucja Zarządzająca) poinformował wnioskodawczynię, że ww. wniosek przeszedł pozytywnie weryfikację formalną wymogów i został zakwalifikowany do oceny formalnej. Jednocześnie w piśmie tym wezwano wnioskodawczynię do uzupełnienia, szczegółowo omówionych braków formalnych wniosku, w terminie 14 dni od otrzymania pisma, pod rygorem odrzucenia wniosku. Pismem z 13 lipca 2016 r. Instytucja Zarządzająca poinformowała wnioskodawczynię, że w związku z nie podjęciem pisma z 31 maja 2016 r. w terminie wniosek o dofinansowanie został odrzucony i nie będzie podlegał dalszej ocenie. Organ wyjaśnił, że wysłał 6 czerwca 2016 r. do wnioskodawcy na podany, w sekcji III wniosku o dofinansowanie adres do korespondencji tj.: B. J., Pracownia Protetyki Stomatologicznej "P." B. J. ul. R. 32, [...] W., pismo datowane na 31 maja 2016 r. z prośbą o uzupełnienie uchybień formalnych. W dniu 9 czerwca 2016 roku ww. pismo zostało nieskutecznie dostarczone adresatowi i pozostawiono awizo. Ponowne awizowanie pisma nastąpiło 17 czerwca 2016 r, jednakże adresat nie zgłosił się do placówki pocztowej celem odebrania pisma. Mając na uwadze, że wnioskodawca pomimo dwukrotnego awizowania, nie podjął przesyłki w wyznaczonym terminie, pismo z 31 maja 2016 r. zostało 6 lipca 2016 r. zwrócone nadawcy. W związku z powyższym, na podstawie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej ,,K.p.a." Instytucja Zarządzająca uznała doręczenie pisma za dokonane, w konsekwencji czego wniosek został odrzucony z powodu nie dopełnienia przez wnioskodawcę wymogu poprawy błędów formalnych. Na odrzucenie wniosku o dofinansowanie projektu, wnioskodawca złożył protest w którym wniósł o przywrócenie trybu oceny wniosku i terminu na dokończenie składania uzupełnień. Strona podniosła, że zawiadomienie o konieczności dokonania uzupełnień wniosku nie zostało jej doręczone, bowiem przesyłka nie dotarła z powodu błędnie podanego adresu. Podkreśliła również, że listonosz nie pozostawił awiza uznając, iż w tym budynku nie ma adresata. Zdaniem wnioskodawcy adresat musi być zawiadomiony w sposób nie budzący wątpliwości zarówno o pozostawieniu pisma oraz miejscu i terminu odbioru. W przypadku braku takiej informacji doręczenie zastępcze jest bezskuteczne. Na poparcie powyższego stanowiska strona wskazała na orzecznictwo sądów administracyjnych. Jednocześnie strona zarzuciła organowi błędne zaadresowanie pisma. Wskazała, że w tabeli sekcji III wniosku nie ma wyraźnego i zrozumiałego rozgraniczenia adresata i adresu do korespondencji. Tym samym ułomna forma wniosku sprawia, że nie można poprawnie zaadresować pisma i skierować do wyznaczonego i uprawnionego adresata. Podkreśliła, że upoważnionym adresatem pism był D. K. wskazany w sekcji VII jako osoba do kontaktu. Instytucja zarządzająca błędnie zaadresowała korespondencję czego skutkiem było odrzucenie wnioskodawcy z konkursu. Do protestu strona załączyła pismo wyjaśniające Poczty Polskiej S.A dział operacyjny w Łodzi, z 26 lipca 2016 r, z którego wynika, że listonosz zawiadomienie o nadejściu przesyłki pozostawił 9 czerwca 2016 r. w portierni budynku. Dalszy los zawiadomień i przyczyna ich nie odebrania nie jest operatorowi pocztowemu znana. W piśmie z 9 sierpnia 2016 r., stanowiącym odpowiedź na protest, Instytucja Zarządzająca podtrzymała swoje pierwotne stanowisko o zasadności negatywnej oceny formalnej wniosku. Motywując swoje rozstrzygnięcie organ podniósł, że wnioskodawca w sekcji III Informacje o beneficjencie, w wierszach dotyczących adresu do korespondencji podał adres: ul. R. 32 (nr lokalu: brak); [...] W.. Przy tym organ wyjaśnił, że przy wypełnianiu wniosku wnioskodawca pola "adres do korespondencji" wypełnia wówczas, gdy z własnej woli świadomie chce, aby korespondencja była kierowana na inny adres niż adres wnioskodawcy, który wynika z dokumentu rejestrowego. W związku z powyższym pisma kierowane do wnioskodawcy, B. J. Pracownia Protetyki Stomatologicznej "P." B. J. były kierowana pod adres do korespondencji - wskazany w sekcji III wniosku o dofinansowanie. Tym samym w ocenie Instytucji Zarządzającej w kierowanej korespondencji adresat został wskazany prawidłowo zaś z żadnej sekcji wniosku nie wynika aby korespondencja miała być kierowana do innej osoby. Na powyższe rozstrzygnięcie B. J. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Zarzuty skargi dotyczyły naruszenia przepisów postępowania administracyjnego; - art. 40 § 2 K.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że pismo wzywające skarżącą do uzupełnienia braków zostało doręczone skutecznie, podczas gdy skarżąca w postępowaniu przed organem administracji ustanowiła pełnomocnika, a zatem pismo wzywające do uzupełnienia braków formalnych wniosku powinno zostać doręczone pełnomocnikowi skarżącej, a nie samej skarżącej bezpośrednio; - art. 44 K.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że doręczenie zastępcze pisma wzywającego skarżącą nastąpiło w sposób skuteczny, podczas gdy zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki nie były pozostawiane przez listonosza, a w sytuacji pozostawiania awiza na portierni budynku, to zawiadomienia te było niezgodnie z obowiązującymi przepisami k.p.a. - art. 7, art. 8 K.p.a., art. 77 ust. 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz brak dokonania wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie i w konsekwencji dokonania jego oceny z pominięciem istotnej części tego materiału tj. treści protestu złożonego przez skarżącą oraz treści pisma Poczty Polskiej S.A. z 26 lipca 2016 r., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zaufania do organów administracji. W uzasadnieniu skargi, strona wskazując na art. 40 § 2 K.p.a. podniosła, że skoro w postępowaniu został ustanowiony pełnomocnik wezwanie do uiszczenia braków formalnych oraz wszelka inna korespondencja powinno zostać skierowane do niego a nie do skarżącej. Pełnomocnik od dnia powiadomienia organu o jego ustanowieniu powinien mieć zapewniony udział w postępowaniu tak samo jak strona a pominięcie pełnomocnika jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje te same skutki prawne. W opinii strony z uwagi, że wezwanie do usunięcia braków formalnych zostało doręczone w sposób niezgodny z przepisami prawa nie wywołuje on skutków prawnych. To z kolei oznacza, że czynności podjęte prze organ w zakresie ustalenia negatywnej oceny formalnej wniosku oraz odrzucenia wniosku są nieskuteczne. W ocenie skarżącej wyjaśnienie przez organ, w piśmie z 9 sierpnia 2016 r. kluczowej dla sprawy sytuacji doręczenia jest nielogiczne i niespójne albowiem nie wyjaśnia w jaki sposób nastąpiło pozostawienie zawiadomienia o przesyłce. Poza tym wyjaśnienia te stoją w oczywistej sprzeczności z oficjalnym stanowiskiem Poczty Polskiej zawartym w piśmie z dnia 26 lipca 2016 r. z którego wynika, że awizo pozostawiono na portierni. W ocenie wnioskodawcy organ zbyt powierzchownie podszedł do przedmiotu sprawy, nie wyjaśnił dostateczne stanu faktycznego i nie wziął pod uwagę twierdzeń skarżącej o nieprawidłowym doręczeniu przesyłki. Dodatkowo skarżąca zarzuciła, że pomimo pozostawania organu w telefonicznym kontakcie z wnioskodawcą po zwrocie pisma organ nie podjął żadnych dodatkowych działań. Końcowo strona zaznaczyła, że do dnia dzisiejszego, pomimo informacji o problemie doręczania, przesyłki kierowane są w identyczny sposób. W odpowiedzi na skargę, Instytucja Zarządzająca podtrzymała stanowisko prezentowane w piśmie z 13 lipca 2016 r. i wniosła o oddalenie skargi. Dodatkowo organ podkreślił, że wniosek został podpisany i opieczętowany przez samą B.J.zaś załączone pełnomocnictwie udzielone D. K. upoważniało go do reprezentowania wnioskodawcy i wykonywania wszelkich czynności związanych ze składaniem, oceną i rozliczaniem wniosku. Organ podniósł, że regulamin konkurs w § 5 pkt. 9 przewiduje upoważnienie do podpisywania wniosku, nie mniej jednak winno ono mieć formę poświadczonego notarialnie upoważnienia do podpisywania wniosku o dofinansowanie i zaciągania zobowiązań finansowych. Z uwagi, że pełnomocnictwo dla D. K. nie posiadało ww. formy nie mógł on zostać wpisany we wniosku w sekcję VIII i tym samym nie mógł podpisać wniosku jak i zaciągać zobowiązań. Z powyższych względów korespondencja nie mogła być kierowana na D. K.. Kolejno organ podniósł, że dalsza korespondencja w sprawie kierowana do wnioskodawczyni na wskazany we wniosku adres była już prawidłowo odbierana. Końcowo Instytucja Zarządzająca zważyła, że podmiot zamierzający skorzystać z dofinansowania, winien dostosować się do zasad udzielania pomocy i wypełniać wszystkie wymogi wynikające z dokumentacji konkursowej. Po stronie wnioskodawcy leży obowiązek dochowania należytej staranności i dostosowania się do jawnych i identycznych dla wszystkich wnioskodawców wymogów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 217) (dalej: ,,ustawa wdrożeniowa") w związku z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) (dalej: ,,ustawa p.p.s.a."). W myśl art. 61 ustawy wdrożeniowej: sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1; b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ww. ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca w art. 50 przesądził jednocześnie, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Przystępując do kontroli oceny informacji w niniejszej sprawie należy wskazać, że procedura odwoławcza została wyczerpana. Skarżąca po otrzymaniu negatywnej oceny swojego projektu (informacja z dnia 13 lipca 2016 r. o odrzuceniu projektu) wniosła protest (pismo z 2 sierpnia 2016 r.) w terminie przewidzianym ustawą, który został rozpatrzony informacją Zarządu Województwa z dnia 9 sierpnia 2016 r. o nieuwzględnieniu protestu i w ustawowym terminie 14 dni złożyła skargę do WSA w Kielcach. Przedmiotem oceny Sądu jest informacja Zarządu Województwa z dnia 9 sierpnia 2016 r. w sprawie podtrzymania pierwotnego stanowiska o zasadności negatywnej oceny formalnej wniosku B. J.. W uzasadnieniu informacji wskazano, że po analizie przesłanych dokumentów, tj. złożonej przez wnioskodawcę dokumentacji projektowej, protestu od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie na etapie oceny formalnej oraz zapisów odpowiednich przepisów i regulaminu jednoetapowego konkursu Zamkniętego nr RPSW.02.0S.00-12.00-26-030/16 Instytucja Zarządzająca RPOWŚ na lata 2014-2020 podtrzymuje swoje stanowisko o odrzuceniu projektu nr RPSW.02.05..00-26-0434/16 pod nazwą "Wykorzystanie technologii CAD/CAM wytwarzania ceramiki protetyczno-estetycznej z użyciem mobilnych punktów skaningu zintegrowanych na platformie cyfrowej". Instytucja Zarządzająca swoje pierwotne stanowisko w przedmiocie oceny formalnej wniosku przedstawiła w piśmie z 13 lipca 2016 r., w którym stwierdziła, że Instytucja Zarządzająca 6 czerwca 2016 r. wysłała do wnioskodawcy na podany, w sekcji III wniosku o dofinansowanie adres do korespondencji tj.: B. J., Pracownia Protetyki Stomatologicznej "P." B. J. ul. R. 32, [...] W., pismo z 31 maja 2016 r. z prośbą o uzupełnienie uchybień formalnych. Pismo ww. zostało 9 czerwca 2016 r. nieskutecznie dostarczone adresatowi i pozostawiono awizo. Ponowne awizowanie pisma nastąpiło 17 czerwca 2016 r., jednakże adresat nie zgłosił się do placówki: pocztowej celem odebrania pisma. Z powodu nieudanego doręczenia placówka pocztowa (UP W. 8) podjęła 24 czerwca 2016 r. decyzję o zwrocie pisma nadawcy. Wnioskodawca pomimo dwukrotnego awizowania, nie podjął przesyłki w wyznaczonym terminie, pismo z 31 maja 2016 r. zostało zwrócone 6 lipca 2016 r. do nadawcy. Przypomnieć należy, że sprawa niniejsza została zainicjowana wnioskiem B. J. o dofinansowanie w ramach działania 2.5 Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014-2020, projektu pod nazwą "Wykorzystanie technologii CAD/CAM wytwarzania ceramiki protetyczno-estetycznej z użyciem mobilnych punktów skaningu zintegrowanych na platformie cyfrowej". Zdaniem skarżącej, ocena wniosku w zakresie kryteriów formalnych, dopuszczających projekt do ewentualnej realizacji nie została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Jak wskazała w skardze: po pierwsze w przedmiotowym stanie faktycznym próba doręczenia przesyłki — wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku odbyła się wbrew art. 44 K.p.a. Zdaniem skarżącej nawet gdyby przyjąć, że zawiadomienia były pozostawiane na portierni budynku, to zawiadomienia te były niezgodnie z obowiązującymi przepisami K.p.a., w konsekwencji pismo wzywające skarżącą do usunięcia braków formalnych wniosku nie zostało doręczone skutecznie. Po drugie naruszono art. 40 § 2 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że pismo wzywające skarżącą do uzupełnienia braków zostało doręczone skutecznie, podczas gdy skarżąca w postępowaniu przed organem administracji ustanowiła pełnomocnika, a zatem pismo powinno zostać doręczone pełnomocnikowi, a nie samej skarżącej bezpośrednio. Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej informacji w kontekście zarzutów skargi, w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w związku z doręczeniem pisma z 31 maja 2016 r. wzywającego skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku, Zarząd Województwa nie naruszył art. 40 § 2 K.p.a. Stosownie do ww. przepisu: ,,Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika." Dla oceny ww. zarzutu skargi istotne jest uwzględnienie treści art. 50 ustawy wdrożeniowej, regulującej kwestie ograniczenia stosowania przepisów K.p.a. Stosownie do wymienionego przepisu art. 50: ,,Do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów." Z powyższych regulacji wynika, że w sprawie niniejszej nie mają zastosowania przepisy K.p.a., w tym art. 40 § 2, dotyczące pełnomocników. Oceniając zarzuty skargi należało zatem rozważyć jakie w sferze doręczeń przesyłek wywiera skutki procesowe, złożony do akta sprawy dokument pełnomocnictwa, potwierdzony notarialnie 21 kwietnia 2016 r., mocą którego B. J. udziela pełnomocnictwa D.owi K. do reprezentowania wnioskodawcy i wykonywania wszelkiej czynności związanych ze składaniem i rozliczaniem wniosku o dofinansowanie. W ocenie Sądu żadnych skutków procesowych ten dokument pełnomocnictwa nie wywiera. Jak wyżej wskazano, ocena legalności zaskarżonej informacji opiera się między innymi o regulamin jednoetapowego konkursu zamkniętego, przyjęty uchwałą Zarządu województwa ś. nr 1219/2016 z dnia 24 lutego 2016 r. W § 5 regulaminu stwierdzono, że dopuszcza się sytuację, w której upoważnia się inną osobę do podpisywania wniosku o dofinansowanie projektu. W takim przypadku do wniosku o dofinansowanie projektu powinno zostać dołączone pisemne poświadczone notarialnie upoważnienie do podpisywania i zaciągania zobowiązań finansowych. Analizując treść przedstawionego przez skarżącą dokumentu pełnomocnictwa z 21 kwietnia 2016 r. stwierdzić należy, że nie odpowiada on wymogom § 5 regulaminu. Dokument ten bowiem nie upoważnienia D.a K.a do podpisywania i zaciągania zobowiązań finansowych. Wobec tego niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 40 § 2 K.p.a. Jednakże o uwzględnieniu skargi, zdecydowało to, że Zarząd Województwa przy wydaniu informacji o ponownej negatywnej ocenie projektu, a w konsekwencji odrzuceniu projektu, naruszył przepis art. 44 K.p.a., ponieważ nie doręczył skutecznie pisma z 31 mają 2016 r. z prośbą o uzupełnienie uchybień formalnych. W przedmiotowej sprawie Zarząd Województwa wywiódł skutki z fikcji prawnej doręczenia pisma z 31 maja 2016 r. za pokwitowaniem dokonanego przez urząd pocztowy. Stosownie do art. 44 § 2 K.p.a.: ,,zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 K.p.a.). Jak wynika z art. 44 § 4 K.p.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy." Z zestawienia powołanego wyżej uregulowania prawnego wynikają dwie podstawowe przesłanki skuteczności przewidzianego nim doręczenia. Pierwszą przesłanką jest przechowywanie pisma przez oznaczony czas w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia pisma przez operatora pocztowego). Drugą przesłanką jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni w placówce pocztowej (w przypadku doręczenia przez operatora pocztowego), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe na drzwiach adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Tylko w przypadku spełnienia łącznie powołanych przesłanek, doręczenie dokonane przez operatora pocztowego w trybie art. 44 § 4 K.p.a. może być uznane za skutecznie. W okolicznościach niniejszej sprawy wątpliwości Sądu budzi jednak prawidłowość awizowania przesyłki zawierającej pismo z 31 mają 2016 r. Rzecz dotyczy danych, jakie zostały uwidocznione przez doręczającego na kopercie wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. W szczególności uwagę zwraca brak oznaczenia przez doręczającego wszystkich okoliczności wymaganych zgodnie z brzmieniem art. 44 § 2 K.p.a. W świetle poglądów doktryny, zawiadomienie o złożeniu pisma w placówce pocztowej (awizo) będzie skuteczne tylko wtedy, gdy zachowa się ustaloną w przepisie § 2 kolejność miejsc, w których adresat może z nim się zapoznać i skorzystać z możliwości odbioru pisma. W pierwszej kolejności jest to zbiorcza skrzynka oddawcza. Jeżeli taka skrzynka nie została zainstalowana lub jest uszkodzona, doręczyciel operatora wyznaczonego będzie mógł pozostawić zawiadomienie w jednym z miejsc wymienionych we wspomnianym przepisie (B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 13, s. 271). Domniemanie doręczenia przewidzianego w art. 44 § 1-4 K.p.a. pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia tylko wówczas, gdy wszystkie przesłanki przewidziane w tym artykule zostały spełnione, w tym dokonano adnotacji przez doręczyciela, czy i gdzie pozostawił zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru (patrz postanowienie NSA z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1758/11). W orzecznictwie podkreśla się, że treść formularza dowodu doręczenia nie stanowi (i nie powinna stanowić) przeszkody w dopełnieniu tego obowiązku. Należy w takim przypadku podkreślić odpowiednią adnotację zamieszczoną w zawiadomieniu. Fakt, że nie zawiera on rubryki na uczynienie adnotacji o sposobie zawiadomienia adresata o pozostawieniu korespondencji w placówce pocztowej nie stanowi okoliczności uzasadniającej przyjęcie, że doszło do skutecznego doręczenia przesyłki. Przepis art. 44 K.p.a. bezwzględnie wymaga dla przyjęcia prawidłowości doręczenia zastępczego zamieszczenia informacji o miejscu odbioru awizowanej przesyłki. Jest oczywiste, że jakiekolwiek formularze bądź instrukcje nie mogą uchylić tego ustawowego wymogu (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 350/09; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 789/12. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, Sąd dostrzegł, że na kopercie i na potwierdzeniu odbioru pisma z 31 maja 2016 r., brak jest jakiejkolwiek adnotacji o tym, czy i gdzie (w jakim miejscu określonym w art. 44 § 2 K.p.a.) można odebrać przesyłkę. Wobec ewidentnego naruszenia przez Zarząd Wojewódzki art. 44 K.p.a., nie można uznać, że jest możliwa konwalidacja wadliwego doręczenia przesyłki skarżącej w świetle pisma Poczty Polskiej S.A. z 26 lipca 2016 r., stwierdzającego, że przesyłka została doręczona poprzez pozostawienie jej na portierni budynku. W ocenie Sądu, nie można zatem uznać, że przedmiotowa przesyłka była prawidłowo dwukrotnie awizowana i tym samym prawidłowo doręczona. Warunkiem przyjęcia przez organ, że nastąpiło doręczenie zastępcze jest dysponowanie przez organ niebudzącymi wątpliwości dowodami potwierdzającymi, iż spełnione zostały przesłanki określone w art. 44 K.p.a. Musi istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas (por. postanowienie NSA z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 794/10.). W ocenie Sądu, z uwagi na niespełnienie przez doręczyciela wszystkich wymaganych wymogów awizowania przesyłki, skutek procesowy doręczenia pisma z 31 maja 2016 r., w sposób określony w art. 44 § 4 K.p.a. nie nastąpił. W takim stanie faktycznym i prawnym sprawy istnieje konieczność podjęcia próby doręczenia pisma z 31 maja 2016 r. na nazwisko B. J. i na podany, w sekcji III wniosku o dofinansowanie adres do korespondencji. Z przyczyn wyżej wskazanych zaskarżona informacja o odrzuceniu projektu z przyczyn formalnych została wydana z naruszeniem art. 44 § 1- 4 K.p.a., w sposób istotny mający wpływ na wynik sprawy. Przy ponownej ocenie formalnej wniosku, Zarząd Województwa powinien uwzględnić przedstawione przez Sąd wywody w kwestii nieskuteczności doręczenia skarżącej, w trybie art. 44 K.p.a., pisma z 31 maja 2016 r., co wobec zarzutu skargi znajdującego potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy powinno skłonić organ do ponownego doręczenia ww. pisma z zachowaniem powyższych wymogów. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy wdrożeniowej orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Na koszty składają się wpis od skargi – 200 zł; wynagrodzenie pełnomocnika – 480 zł, - opłata od dokumentu pełnomocnictwa – 17 zł.