I SA/Ke 572/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi D.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z [..]nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [..] r., znak: [...]w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z 20 sierpnia 2015 r., wystawionych przez wierzyciela — Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. o numerach: 640/EFRG/2015, obejmującego zadłużenie z tytułu nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, 1111/EFRROW/2015 obejmującego zadłużenie z tytułu nienależnie pobranych płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, 1113/EFRROW/2015 obejmującego zadłużenie z tytułu nienależnie pobranych płatności ONW. Postępowanie egzekucyjne wobec majątku D.W. zostało wszczęte przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., na podstawie wskazanych tytułów wykonawczych. W celu wyegzekwowania przedmiotowego zadłużenia organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 6 listopada 2015 r., nr EA-415/15/BB dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w PEKAO/Centrala w Warszawie. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostało doręczone D.W. 10 listopada 2015 r., natomiast bank otrzymał zawiadomienie 12 listopada 2015 r. Dłużnik zajętej wierzytelności uznał zajęcie i poinformował, że na rachunku bankowym brak jest środków umożliwiających całkowitą lub częściową realizację zajęcia. W dniu 12 listopada 2015 r., zachowując 7 dniowy termin od dnia doręczenia odpisów tytułów wykonawczych, D.W. złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 2 i pkt 10 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U z 2016 r., poz. 599 ze zm. dalej "u.p.e.a."), których podstawą jest m.in. odroczenie terminu wykonania obowiązku oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 tej ustawy. Zobowiązany wskazał, iż pismem z 10 listopada 2014 r. wystąpił z wnioskiem o odroczenie postępowania egzekucyjnego ze względu na trwające postępowanie sądowe do czasu wyjaśnienia sprawy, na który to wniosek nie otrzymał odpowiedzi. Uzasadniając zarzut określony w art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a podał, że w tytule nie zostało wykazane zabezpieczenie majątkowe w związku z toczącą się sprawą kamą. Postanowieniem z 19 listopada 2015 r., znak: EA/511-3321/115, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu otrzymania ostatecznego postanowienia wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel postanowieniem z 15 grudnia 2015 r., Nr 2/2015 uznał zgłoszone przez D.W. zarzuty za nieuzasadnione, zaś Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa w K. postanowieniem z 27 stycznia 2016 r., Nr 25/OR13/2016 utrzymał w mocy to postanowienie. Tym samym postanowienie o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione stało się ostateczne w administracyjnym toku postępowania. Postanowieniem z 24 lutego 2016 r., znak: 2613-EA.511.3321.2015, wydanym po otrzymaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela, organ egzekucyjny nie uwzględnił zarzutów wniesionych przez D.W.. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem znak: 2601-EAKS.511.83.2016 z 29 kwietnia 2016 r., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego, oraz błędne wskazanie w rozstrzygnięciu numer tytułu wykonawczego oraz numerów decyzji stanowiących podstawę prawną należności realizowanych na podstawie tytułów wykonawczych nr 1111/EFRROW/2015 oraz nr 1113/EFRROW/2015. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wydał 6 czerwca 2016 r. postanowienie znak: 2613-EA.511.3321.2015, którym wniesione zarzuty uznał za nieuzasadnione. Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej w K. przywołał unormowanie art. 27 §1 pkt 9, art. 33 §1 oraz art. 34 u.p.e.a. Wskazując na unormowanie art. 34 § 1 u.p.e.a wyjaśnił, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, a zatem także co do zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 2, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Powołując się na orzecznictwo sądowe wyjaśnił, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Powyższe powoduje, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. nie może w zakresie zarzutu odroczenia terminu wykonania obowiązku albo braku wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, rozstrzygać odmiennie od rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu wierzyciela. Organ wyjaśnił, że wierzycielem jest Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S.. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. decyzjami o Nr 0246-0000051923/13, 0246-0000051891/13, 0246-0000051776/13 z 28 czerwca 2013 r. ustalił D.W. kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z tytułu przedsięwzięć rolno środowiskowych oraz z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Decyzje te Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K., utrzymał w mocy decyzjami z 31 października 2013 r. Nr 5560-12/WW/O-EP/13, Nr 5560-13/WW/O-EP/13, Nr 64090- 8/WW/0-EP/13. Skargi wniesione przez D.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., zostały oddalone wyrokami z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 4/14, II SA/Ke 3/14, II SA/Ke 5/14, zaś złożone przez zobowiązanego skargi kasacyjne zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalone wyrokami z dnia 1 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1737/14, II GSK 1739/14, II GSK 1738/14. Upomnieniami z 23 października 2014 r. o Nr 3507/2014, 3505/2014, 3506/2014 wierzyciel wezwał zobowiązanego do uregulowania zaległości, pouczając, iż w przypadku nieuregulowania należności we wskazanym terminie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego ściągnięcia należności. W dniu 12 listopada 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR w S. wpłynęło pismo D.W. o odroczenie postępowania egzekucyjnego w związku z trwającym postępowaniem sądowym. W odpowiedzi na powyższe wierzyciel poinformował stronę, iż na dzień 14 listopada 2014 r. nie został skierowany wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego do organu egzekucyjnego - Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. - wierzyciel skierował dopiero w dniu 18 listopada 2014 r., wszczęcie dotyczyło tytułów wykonawczych o nr 3536/EFRROW/2014, 3533/EFRROW/2014, 1509/EFRG/2014. Wniesione przez stronę zarzuty zostały przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. postanowieniem nr 1/2015 z 21 kwietnia 2015 r. uznane za nieuzasadnione. Postanowieniem z 1 lipca 2015 r. organ II instancji uchylił postanowienie organu I instancji uznając zarzuty za uzasadnione. W konsekwencji 13 lipca 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zwrócił się do organu egzekucyjnego o wycofanie w/w błędnie wystawionych tytułów wykonawczych. Postanowieniem z 23 lipca 2015 r. znak: EA/511-418/15 Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr 3536/EFRROW/2014, 3533/EFRROW/2014, 1509//EFRG/2014. W dniu 20 sierpnia 2015 r. wierzyciel zwrócił się do organu egzekucyjnego o wszczęcie postępowania egzekucyjnego na podstawie nowych tytułów wykonawczych o nr 1111 /EFRROW/2015, 1113/EFRROW/2015, 640/EFRG/2015 wystawionych w dniu 20 sierpnia 2015 r. Organ podniósł, że dla rozstrzygnięcia istotne jest, że zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty zostały uznane przez wierzyciela - Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. - za nieuzasadnione. Stanowisko to podzielił Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. postanowieniem z 27 stycznia 2016 r, nr 25/OR13/201, który podkreślił, iż wniosek strony o odroczenie postępowania egzekucyjnego dotyczył innych postępowań, które już zostały umorzone. Ponadto wierzyciel wskazał, iż w przedmiotowej sprawie okoliczności takie jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych albo brak wymagalności tego obowiązku nie wystąpiły. Tytuły wykonawcze dotyczące nieuregulowanych należności wynikających z prawomocnych decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o Nr 0246-0000051923/13, 0246-0000051891/13 i 0246-0000051776/13 z 28 czerwca 2013 r. zostały wystawione w dniu 20 sierpnia 2015 r. i noszą numery odpowiednio 640/EFRG/2015, 1111/EFRROW/2015 i1113/EFRROW/2015. Wydane decyzje stanowiące podstawę prawną dochodzonego obowiązku, nie zostały uchylone, pozostają w obrocie prawnym i nie wstrzymano ich wykonania. Wskazując na powyższe organ zauważył, że ponowne rozpatrzenie tej kwestii w postępowaniu w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne jest niedopuszczalne. Stwierdził, iż na dzień złożenia wniosku nie wszczęto postępowania egzekucyjnego, ponadto w dniu 20 stycznia 2016 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wydał decyzje znak; BP246-5562-28/WDSPPB/14/16, BP246-5562-27/WDSPB/14/16, BP246-640924/WDSPB/14/16 o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku z dnia 10 listopada 2014 r. W ocenie organu w tym stanie rzeczy zarzut odroczenia terminu wykonania obowiązku albo braku wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., nie może być uznany za zasadny. Obowiązek objęty tytułami wykonawczymi jest wymagalny, decyzje stanowiące podstawę prawną nie zostały uchylone, a także nie zostało wstrzymane ich wykonanie. Bez znaczenia dla przedmiotowego postępowania jest fakt, że dotychczas nie został rozpatrzony wniosek z 10 listopada 2014 r. o odroczenie postępowania egzekucyjnego. Załączone do zażalenia z 20 czerwca 2016 r. decyzje Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. tj. 109/OR13/2016 i 108/OR13/2016 z dnia 15 maja 2016 r., spowodowały konieczność ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w S. powyższego wniosku zgodnie z intencją strony, po przeprowadzeniu postępowania mającego na celu ustalenie zakresu jego żądania. Jednakże rozstrzygnięcia te nie powodują wystąpienia przesłanek do uznania za zasadny zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. . Za nieuzasadniony uznał organ zarzut, iż przedmiotowe tytuły wykonawcze wystawiono niezgodnie z treścią art. 27 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Podniósł, że na dzień 20 sierpnia 2015 r., kiedy wystawiono tytuły wykonawcze o Nr 640/EFRG/2015, 1111/EFRROW/2015 i 1113/EFRROW/2015, wierzyciel nie dokonał zabezpieczenia należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi w zakresie wskazanym w art. 27 § 1 pkt 4 w/w ustawy, a zatem część E pkt 8 tytułu wykonawczego nie powinna być wypełniona. Fakt zabezpieczenia należności w postępowaniu karnym nie powoduje konieczności ujawnienia tego faktu w administracyjnym tytule wykonawczym, bowiem postępowanie to jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie ewentualnego zabezpieczenia i egzekucji administracyjnej należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi. Na powyższe postanowienie D.W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Uzasadniając skargę podniósł, że zaskarżone postanowienie zawiera treści nieprawdziwe, z którymi się nie zgadza. Podniósł, że pismem z 10 listopada 2014 r. wniósł o odroczenie postępowania egzekucyjnego ze względu na trwające postępowanie sądowe, do czasu wyjaśnienia sprawy. Organ nie odniósł się do prośby o odroczenie egzekucji i nie przekazał jej zgodnie z właściwością, mimo, że Prezes Agencji może umarzać w całości lub w części, rozkładać na raty lub odraczać termin spłaty wierzytelności Agencji przypadających jej w związku z wykonywaniem przez nią zadań finansowanych wyłącznie z krajowych środków publicznych. Zarzucił, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. nie przekazał jego wniosku zgodnie z właściwością, wniosek został przekazany do Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. dopiero pismem z 10 grudnia 2015 r. Podniósł, że organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Przed podjęciem jakiejkolwiek czynności w ramach tego postępowania organ jest zobligowany do skrupulatnego zbadania kwestii posiadania lub braku właściwości do dokonania danej czynności. Obowiązek ten musi być realizowany w każdym stadium postępowania od momentu jego wszczęcia do momentu rozstrzygnięcia sprawy decyzją. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej do zasady przestrzegania właściwości z urzędu stanowi kwalifikowaną wadę postępowania, która powoduje stwierdzenie nieważności tej decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego rozpatrzenie przedmiotowego pisma stanowiło jeden z etapów zmierzających do wystawienia tytułów wykonawczych. Brak jego przekazania oraz rozpatrzenia zgodnie z właściwością czyni to postępowanie wadliwym. Skarżący podniósł, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. w wyniku rozpatrzenia wniosku wydał 20 stycznia 2016 r. decyzje o umorzeniu postępowania w przedmiocie wniosku o odroczenie postępowania egzekucyjnego z 10 listopada 2014 roku, zaś Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. utrzymał w mocy decyzje Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. decyzjami z 7 marca 2016 roku nr 54/OR13/2016, 55/OR13/2016, 56/OR13/2016. Po złożeniu skargi na przedmiotowe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. decyzjami nr 107/OR13/2016, 108/OR13/2016, 109/OR13/2016 uchylił przedmiotowe decyzje oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika BP w S.. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. analizując argumentację zawartą w skardze uznał ją zasadną. Oznacza powyższe, że opinia Naczelnika Urzędu Skarbowego w wydanym postanowieniu jest błędna, skoro opiera się na decyzjach, które zostały uchylone i wywodzi, że organ zasadnie uznał zarzuty są nieuzasadnione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U.2016.1066) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany, co do zasady, zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd przyjął je za podstawę dalszych rozważań. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie, którym organ uznał za niezasadne zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z 20 sierpnia 2015 r., wystawionych przez wierzyciela — Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. o numerach: 640/EFRG/2015, obejmującego zadłużenie z tytułu nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, 1111/EFRROW/2015 obejmującego zadłużenie z tytułu nienależnie pobranych płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, 1113/EFRROW/2015 obejmującego zadłużenie z tytułu nienależnie pobranych płatności ONW Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły m inn. przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na podstawie art. 33 tej ustawy zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, których podstawą mogą być tylko okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są więc sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. W rozpoznawanej sprawie skarżący zgłosił zarzuty znajdujące oparcie w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., Zarzut oparty na podstawie określonej w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. skarżący wyprowadza ze złożonego przez siebie pisma o odroczenie postępowania egzekucyjnego w związku z trwającym postępowaniem sądowym, datowanego na dzień 10 listopada 2014 r., złożonego w dniu 12 listopada 2014 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w S.. Na pełną akceptację Sądu zasługuje stanowisko organu, który powołując się na przepis art. 34 § 1 u.p.e.a. wskazał na wiążący charakter wypowiedzi wierzyciela w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. Postanowieniem z 15 grudnia 2015 r. Nr 2/2015 wierzyciel - Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. uznał wniesiony zarzut za nieuzasadniony. Wierzyciel wskazał, a stanowisko to zaakceptował Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem z 27 stycznia 2016 r., że nie wystąpiły żadne okoliczności mające wpływ na możliwość prowadzenia egzekucji. Ze stanowiska wierzyciela wynika, że nie wystąpiły okoliczności takie jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty, spłata należności pieniężnych albo brak jego wykonalności. Decyzje ustalające stronie kwoty nienależnie pobranych płatności, stanowiące podstawę wystawienia tytułów wykonawczych, są decyzjami prawomocnymi, nie zostały uchylone, pozostają w obrocie prawnym, nie wstrzymano ich wykonania. Zasadnie organ, odwołując się do wiążącego charakteru wypowiedzi wierzyciela w zakresie zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., wskazał, że nie może prowadzić odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Na ocenę nie może mieć wpływu podnoszony przez skarżącego fakt złożenia przez niego wniosku z 10 listopada 2014 r. "o odroczenie postępowania egzekucyjnego w związku z trwającym postępowaniem sądowym". Złożenie wniosku o zastosowanie ulgi nie jest przesłanką odstąpienia od podjęcia przez wierzyciela działań wskazanych w art. 6 § 1 ustawy egzekucyjnej jak również nie stanowi podstawy zgłoszenia zarzutu z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż jego złożenie nie wstrzymuje, nie odracza terminu wykonania obowiązku. Tylko wydanie decyzji w przedmiocie zastosowania ulgi może stanowić podstawę zarzutu określonego w tym przepisie. Ratio legis takiej regulacji wiąże się z zapobieżeniem sytuacji, w której zobowiązany mógłby poprzez dowolne wnioskowanie o przyznanie ulgi płatniczej odraczać rozpoczęcie przymusowego ściągania należności lub przerywać prowadzone już przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne. Tym samym nie jest uzasadniony zarzut skarżącego, że rozpatrzenie wniosku z 10 listopada 2014 r. warunkowało wystawienie tytułów wykonawczych, stanowiło jeden z etapów zmierzających do ich wystawienia. Nie ulega wątpliwości, że legalność działania wierzyciela podatkowego w zakresie podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych oceniać należy w świetle przepisów ustawy egzekucyjnej. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1957/10 – "w przypadku wszczęcia przez zobowiązanego postępowania w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej, wierzyciel może odstąpić od podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny (na przykład obawa bezskuteczności egzekucji w wypadku zwłoki w jej wszczęciu), ale nie ma prawnego obowiązku odstąpienia od podjęcia takich czynności". Rozpoznawaną sprawą są zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. W przedmiotowej sprawie oceną sądu nie może być objęta eksponowana przez skarżącego kwestia nie rozpoznania wniosku z 10 listopada 2014 r., uchylenia przez Dyrektora ARiMR w K. w ramach autokontroli decyzjami z 15 maja 2016 r. nr 107/OR13/2016, nr.108/OR13/2016, nr 109/OR13/2016 decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku o odroczenie egzekucji oraz przekazania spraw do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika BP w S. celem ustalenia zakresu wniosku. Zwłoka organów Agencji w rozpoznaniu wniosku z 10 listopada 2014 r., jego zakresu jakkolwiek naganna nie ma wpływu na ocenę zasadności zarzutu o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Jak wskazano wyżej tylko wydanie decyzji w przedmiocie zastosowania ulgi może skutkować uwzględnieniem zarzutu. Nie jest uzasadniony zarzut skargi, że opinia Naczelnika Urzędu Skarbowego jest błędna, bowiem opiera się na decyzjach, które zostały uchylone. Stanowisko wierzyciela w przedmiocie zarzutów zostało przedstawione w postanowieniu z 15 grudnia 2015 r. Nr 2/2015S, utrzymanym w mocy przez Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem z 27 stycznia 2016 r., które to rozstrzygnięcia nie zostały uchylone a które dla organu egzekucyjnego jest stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. jest wiążące. W ocenie Sądu organ egzekucyjny uznając podniesiony zarzut za nieuzasadniony prawidłowo rozważył jego zasadność w kontekście przesłanki określonej w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Samo złożenie wniosku o odroczenie płatności należności nie jest sytuacją, o której mowa w art. 33 § 1 pkt 2 ustawy egzekucyjnej. Przepis ten stanowi jednoznacznie, że podstawą zarzutu jest odroczenie terminu wykonania obowiązku. Dotyczy więc tylko sytuacji, gdy w sprawie, w której toczy się postępowanie egzekucyjne, została wydana decyzja odraczająca wykonanie obowiązku. Poza sporem jest, że taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Brak jest natomiast podstaw do upatrywania braku możliwości w prowadzeniu egzekucji w tym, że zostało zainicjowane postępowanie o odroczenie płatności należności i zostały uchylone decyzje o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku zobowiązanego z 10 listopada 2014 r. Z żadnego przepisu nie wynika, aby złożenie wniosku w tym zakresie stanowiło przeszkodę do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W zakresie kolejnego zarzutu skarżącego tj. wadliwości tytułu egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.) Sąd podziela stanowisko organu. Skarżący wadliwość tytułu egzekucyjnego wyprowadza z nieujawnienia w części E pkt 8 tytułu wykonawczego danych o zabezpieczeniu należności w postępowaniu karnym. Przepis art. 27 § 1 u.p.e.a. określa wymogi jakie winien spełniać tytuł wykonawczy. Celem przewidzianych w przepisie art. 27 § 1 wymogów formalnych tytułu wykonawczego jest zagwarantowanie zobowiązanemu, że zostanie wyegzekwowana kwota, do zapłaty której rzeczywiście jest zobowiązany na podstawie decyzji organu. W art. 27 § 1 pkt 4 u.p.e.a. jako wymóg formalny przewidziano obowiązek wskazania zabezpieczenia należności pieniężnej hipoteką przymusową albo przez ustanowienie zastawu skarbowego lub rejestrowego lub zastawu nieujawnionego w żadnym rejestrze, ze wskazaniem terminów powstania tych zabezpieczeń. Wykładnia tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że wskazany wymóg dotyczy należności objętych przedmiotowymi tytułami wykonawczymi, nie zabezpieczeń należności w innych postępowaniach, w tym postępowaniu karnym. Postępowanie karne jest postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie zabezpieczenia i egzekucji administracyjnej należności objętych tytułami wykonawczymi. Jak prawidłowo wskazał organ wierzyciel wystawiając tytuł wykonawczy ma obowiązek wskazać zabezpieczenia należności objętych tymi tytułami, nie zaś zabezpieczenia zastosowane przez inne organy w innych postępowaniach. Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżone postanowienie było dotknięte jakimikolwiek innymi uchybieniami, które uzasadniałyby jego uchylenie. Wobec powyższego skargę należało oddalić, stosownie do art. 151 p.p.s.a.