I SA/Ke 597/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma, Sędziowie Sędzia SO (del.) Janusz Bociąga,, Sędzia WSA Ewa Rojek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010r. sprawy ze skargi G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010r. oddala skargę. 1. Decyzją z dnia [...]. nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...]. nr [...]w sprawie ustalenia G. K. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2010 w kwocie 578 zł. 1.2 W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powołało art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym oraz art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Wyjaśniło, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, że G. K. K. jest właścicielem działki nr 60 położonej w Ostojowie o powierzchni 0.7400 ha, w skład której wchodzą grunty orne RIVb o pow. 0.3100 ha, łąki trwałe ŁIV o pow. 0.2800 ha, pastwiska trwałe o pow. PsV o pow. 0.0600 ha oraz użytki rolne zabudowane B-RIVb o pow. 0.0900 ha. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia oraz treść art. 1 ustawy o podatku rolnym, zasadnym było, zdaniem organu, objęcie podatkiem rolnym grunty o powierzchni 0,6500 ha. 1.3 Z kolei ze względu na treść art. 2 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ze względu na okoliczność, że podstawę wymiaru podatku stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów, prawidłowo dokonano wymiaru podatku od nieruchomości, gdyż przyjęta do opodatkowania podatkiem od nieruchomości na rok 2010 powierzchnia 900 m2 gruntów jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, co potwierdza załączona do akt sprawy umowa dzierżawy z dnia 4 listopada 2008r. oraz pismo przewodnie organu podatkowego. 1.4 Organ wyjaśnił, że nie ma możliwości przyjęcia do wymiaru podatku danych odmiennych od tych, które wynikają z ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe. Organy podatkowe związane są danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Dopóki te dane nie ulegną zmianie, nie będzie możliwe inne opodatkowanie przedmiotowych gruntów. 2.1 Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożył G. K.. Zaskarżając decyzję w całości zarzucił jej: - naruszenie art. 123, 190, 192 i 200 Ordynacji podatkowej przez pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, - naruszenie art. 121, 122, 180, 187, 188, 191 i 192 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji, która ma wady w zakresie ustalenia stanu faktycznego, - naruszenie art. 191 i 192 Ordynacji podatkowej przez dowolną ocenę części zebranego materiału dowodowego, - naruszenie przepisu Ordynacji podatkowej przez pozbawienie zaskarżonej decyzji pełnego uzasadnienia. W związku z zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. 2.2 W uzasadnieniu skargi G. K. podniósł, że nie został wezwany przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego i w związku z tym nie miał możliwości ani zapoznać się z zebranym materiałem dowodowym ani zająć stanowisko, w tym także zgłoszenia wniosków dowodowych. Wyjaśnił, że nie jest i nigdy nie był stroną umowy dzierżawy z dnia 4 listopada 2008r., nigdy też nie udzielał nikomu żadnego pełnomocnictwa do zawarcia takiej umowy. Jeżeli organ był odmiennego zdania, to winien był tą okoliczność udowodnić. Organowi I jak i II instancji znane są dowody świadczące o tym, że skarżący jest właścicielem nieruchomości, która graniczy z ogrodzeniem sklepu. Także i te dowody nie zostały omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. 3.1 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powtórzyło argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podniosło ponadto, że z treści art. 200 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z przepisem 165 § 5 przedmiotowej ustawy wynika, że zarówno organ pierwszej instancji jak i Kolegium nie miało obowiązku zapoznania G. K. z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Ponadto, jak wynika z odwołania, skarżący zapoznał się z aktami niniejszej sprawy w siedzibie Urzędu Miasta i Gminy w S.. 3.2 Dalej organ wyjaśnił, że znajdująca się w aktach umowa najmu lokalu użytkowego z dnia 4 listopada 2008r., co prawda, została zawarta między R.K. a S. G., jednakże świadczy o tym, że na nieruchomości stanowiącej własność skarżącego (działka nr 60 położona w Ostojowie) prowadzona jest działalność gospodarcza. Skarżący nie kwestionuje faktu prowadzenia działalności gospodarczej na nieruchomości przez osoby trzecie, a jedynie sam fakt zawarcia umowy najmu lokalu użytkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: 4.1 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 4.2 Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. 4.3 Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy zasadnie organy podatkowe ustaliły wysokość podatku od nieruchomości składającego się na łączne zobowiązanie pieniężne za 2010r., uwzględniając w tym zakresie zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W toku postępowania przed organami podatkowymi G. K. podnosił zarzuty, z których wynika, że sprzedaż części działki na rzecz Rejonowej Spółdzielni Zaopatrzenia i Zbytu w S., dokonana w 1968r. przez jego dziadka, była skuteczna, co w ocenie podatnika oznacza, że nie jest on zobowiązany płacić podatek. Natomiast w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., zasadnym było przyjęcie do wymiaru podatku danych wynikających z ewidencji gruntów. 4.4 Zdaniem Sądu, prawidłowe stanowisko wyraziły organy podatkowe. Zastosowały w tym zakresie art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), stanowiący, iż podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Dane te wskazują m.in. na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując powyższych ustaleń organ jest związany zakresem podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Innymi słowy, organ nie ma żadnych podstaw do pomijania tych danych w prowadzonym postępowaniu podatkowym. 4.5 Pogląd odmawiający organom ustalającym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości prawa do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest szeroko prezentowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 15 kwietnia 2008r. sygn. akt II FSK 372/07, z dnia 29 października 2009r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010r. sygn. akt II FSK 1586/08, wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w K. z dnia 14 października 2010r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r. sygn. akt III SA/Po 363/09, /dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela, wyrażono, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. 4.6 W przedmiotowej sprawie, w celu stwierdzenia, czy G. K. jest podatnikiem podatku od nieruchomości obejmującego część działki nr 60 o powierzchni 0,0900 ha położonej w Obrębie 9 O., należało zbadać po pierwsze, czy jest właścicielem tego gruntu, a ponadto, czy na gruncie tym prowadzona jest działalność gospodarcza. 4.7 Czyniąc te ustalenia organy podatkowe uwzględniły wypis z rejestru gruntów z dnia 6 maja 2010r. sporządzony przez Urząd Miasta i Gminy S., czym wypełniły obowiązek wynikający z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Z wypisu tego wynika jednoznacznie, że G. K. jest właścicielem spornej działki, opisanej jako "użytki rolne zabudowane B-RIVb". Okoliczność ta wynika także z księgi wieczystej nr 4929 prowadzonej w Sądzie Rejonowym w Skarżysku – Kamiennej, zawierającej wpis, że ojciec podatnika – C. L. K. - jako właściciel działki nr 60, nadanej mu aktem własności ziemi nr PBG.ON-451/742/80, darował tą działkę synowi G. K. w dniu 3 kwietnia 1981r. 4.8 Organy ustaliły także, że na gruncie tym prowadzona jest działalność gospodarcza, czego podatnik nie kwestionował w toku postępowania. 4.9 Ze względu zatem na powyższe okoliczności należało uznać, że spełnione zostały przesłanki art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz.U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), a to uprawniało organy podatkowe do opodatkowania spornego gruntu podatkiem od nieruchomości. 4.10 Jak już wyżej podniesiono, w toku postępowania podatnik nie kwestionował okoliczności, że na spornym gruncie prowadzona jest działalność gospodarcza. Podnosił natomiast argumenty świadczące o tym, że nie zgadza się z uznaniem, że jest właścicielem tego gruntu. Należy zatem wyjaśnić, że organy nie są w żadnym stopniu uprawnione do przyjęcia do wymiaru podatku oświadczenia strony, iż sporne powierzchnie nie stanowią jego własności, tym bardziej, że zarówno zapisy w ewidencji gruntów jak i w księdze wieczystej prowadzonej dla spornej powierzchni świadczą jednoznacznie, że G. K. jest jej właścicielem. Organy podatkowe nie są także uprawnione do przeprowadzania postępowania zmieniającego dane zawarte w przedmiotowej ewidencji. Podważenie tych zapisów może nastąpić jedynie w odpowiednim trybie, przed uprawnionymi organami administracji. Oznacza to, że nie mogły odnieść skutku twierdzenia strony o skuteczności sprzedaży gruntu dokonanej w 1968r. przez jego dziadka na rzecz Rejonowej Spółdzielni Zaopatrzenia i Zbytu w S.. Do czasu, gdy w ewidencji gruntów i budynków G. K. będzie wskazany jako właściciel spornej działki, okoliczność ta będzie wiązać organy podatkowe. 4.11 Nie może także odnieść skutku zawarty w skardze zarzut, iż nie był stroną umowy najmu lokalu użytkowego mieszczącego się na spornym gruncie, ani że nie udzielał nikomu żadnego pełnomocnictwa do zawarcia takiej umowy. Organy podatkowe powołały się na przedmiotową umowę w celu wykazania, że na spornej powierzchni prowadzona jest działalność gospodarcza. Natomiast okoliczność, kto jest jej stroną, pozostaje poza zakresem zainteresowania w świetle niniejszego postępowania. 4.12 Nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącego, że na etapie postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w K. został pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, poprzez zaniechanie wezwania go do zapoznania się z materiałem dowodowym i zgłoszenia wniosków dowodowych. Z treści art. 200 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 165 § 5 pkt 1 tej ustawy wynika jednoznacznie, że organy podatkowe nie mają obowiązku wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, jeśli postępowanie prowadzone było w sprawie ustalenia zobowiązań podatkowych ustalanych corocznie, a stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. 4.13 Podsumowując należy stwierdzić, że słusznym było przyjęcie do wymiaru podatku od nieruchomości danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. W toku postępowania organy podatkowe nie naruszyły przepisów powołanych w skardze, tj. art. 123, 190, 192, 200, 121, 122, 180, 187, 188, 191 i 192 Ordynacji podatkowej, a stanowisko zajęte w sprawie prawidłowo uzasadniły, spełniając tym samym wymogi z art. 210 §1 pkt 6 i §4 Ordynacji podatkowej. Czyni to, że decyzja organu podatkowego, ustalająca wymiar zobowiązania łącznego na 2010r. jest prawidłowa, a skarga bezzasadna. W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.