I SA/Ke 620/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokat A.Z. kwotę 590,40 (pięćset dziewięćdziesiąt 40/100) złotych, w tym 110,40 (sto dziesięć 40/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. (ARiMR, Agencja) – dalej jako Dyrektor Agencji, decyzją z [...] roku, nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. nr [...] z [...] r. w sprawie przyznania M.M. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016. Organ ustalił, że M.M. złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na rok 2016. Ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej (JPO), płatności na zazielenienie, płatności redystrybucyjnej (dodatkowej) do działek rolnych o łącznej powierzchni 80,12 ha, położonych na działkach ewidencyjnych w obrębach: K., w gminie S. (powiat j., województwo ś.), O. i S., w gminie C., M., w gminie P., D., G. L., R., S., w gminie R., L., w gminie G. (powiat k., województwo ś.), N., w gminie S. (powiat o., województwo ś.), B., K., K., S., K. i G., w gminie K. (powiat p., województwo ś.). M.M. wnioskował ponadto o płatności do upraw owoców miękkich zadeklarowanych na powierzchni 0,67 ha. W okresie od 28 września do 28 grudnia 2016r. w gospodarstwie M.M. została przeprowadzona kontrola w zakresie wymogów wzajemnej zgodności, która wykazała nieprawidłowości. Dla działek DD, DE, DG, DI, IK zastosowano kod nieprawidłowości DR33 – stwierdzono, że cała działka rolna nie jest gruntem rolnym. Kontrola w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzona metodą inspekcji terenowej w gospodarstwie M.M. w tym samym czasie także wykazała nieprawidłowości. Dla działki rolnej AK o powierzchni deklarowanej 0,47 ha stwierdzono powierzchnię 0,39 ha, dla działki rolnej CO o powierzchni deklarowanej 3,15 ha stwierdzono powierzchnię 2,97 ha, dla działek rolnych: CW o powierzchni deklarowanej 0,15 ha, CX o powierzchni deklarowanej 0,65 ha oraz CZ o powierzchni deklarowanej 0,91 ha stwierdzono, iż na działkach tych zaniechano prowadzenia działalności rolniczej na całych powierzchniach (kod nieprawidłowości DR18), dla działki rolnej DA o powierzchni deklarowanej 0,45 ha stwierdzono powierzchnię 0,10 ha, dla działki rolnej DB o powierzchni deklarowanej 0,48 ha stwierdzono powierzchnię 0,00 ha zastosowano kod nieprawidłowości DR4 (działka nie spełnia warunku minimalnej wymaganej powierzchni działki rolnej 0,10 ha) - działki DA i DB zostały pomierzone łącznie i powierzchnię zmierzoną zakwalifikowano jako działkę rolną DA, dla działki rolnej DC o powierzchni deklarowanej 0,25 ha stwierdzono powierzchnię 0,13 ha, dla działek rolnych: DD o powierzchni deklarowanej 1,19 ha, DE o powierzchni deklarowanej 1,16 ha, DG o powierzchni deklarowanej 1,12 ha, DI o powierzchni deklarowanej 0,80 ha, DJ o powierzchni deklarowanej 2,20 ha oraz IK o powierzchni deklarowanej 1,00 ha stwierdzono, że działki rolne nie są gruntem rolnym - stwierdzono las (kod nieprawidłowości DR33), dla działki rolnej U o powierzchni deklarowanej 0,27 ha stwierdzono powierzchnię 0,32 ha, dla działki rolnej DF o powierzchni zadeklarowanej 6,82 ha stwierdzono powierzchnię 0,19 ha. Dla działki rolnej AS o powierzchni deklarowanej 0,18 ha stwierdzono powierzchnię 0,08 ha i zastosowano kod nieprawidłowości DR4 (działka nie spełnia warunku minimalnej powierzchni działki rolnej - 0,10 ha), dla działki rolnej CL o powierzchni deklarowanej 11,86 ha stwierdzono powierzchnię deklarowaną 11,86 ha, ale zastosowano kod nieprawidłowości DR50 (granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku) i stwierdzono, że powierzchnia działki rolnej w ramach deklarowanej działki ewidencyjnej wynosi 11,58 ha, dla działki W o powierzchni deklarowanej 0,19 ha stwierdzono powierzchnię 0,13 ha. Weryfikując dane z kontroli na miejscu w oparciu o dane z systemu działek rolnych Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. ustalił, że dla działki ewidencyjnej nr 272, na której zgłoszono działki rolne I oraz J o łącznej powierzchni deklarowanej do płatności 0,80 ha stwierdzono że powierzchnia kwalifikująca się do płatności (PEG) wynosi 0,79 ha, dla działki ewidencyjnej nr 268, na której zadeklarowano działki rolne K oraz L o powierzchni 1,92 ha stwierdzono, że do płatności kwalifikuje się powierzchnia PEG - 1,91 ha, dla działki ewidencyjnej nr 84, na której zadeklarowano działki rolne Al oraz AN o powierzchni 1,35 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 1,33 ha, dla działki ewidencyjnej nr 85, na której zadeklarowano działki rolne AK oraz AO o powierzchni 0,70 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,58 ha, dla działki ewidencyjnej nr 81, na której zadeklarowano działki rolne AL i AF o łącznej powierzchni 0,80 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,77 ha, dla działki ewidencyjnej nr 82, na której zadeklarowano działki rolne AŁ oraz AG o łącznej powierzchni 0,51 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG 0,50 ha, dla działki ewidencyjnej nr 541, na której zadeklarowano działki rolne AS oraz AT o łącznej powierzchni 0,32 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,21 ha, dla działki ewidencyjnej nr 655, na której zadeklarowano działki rolne AU oraz AW o łącznej powierzchni 0,38 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,32 ha, dla działki ewidencyjnej nr 438/1, na której zadeklarowano działki rolne BI oraz BJ o łącznej powierzchni 0,85 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,82 ha, dla działki ewidencyjnej nr 337, na której zadeklarowano działkę rolną CJ o powierzchni 0,38 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,32 ha, dla działki ewidencyjnej nr 2/2, na której zadeklarowano działki rolne CL, CŁ, DH, DI, DJ, IK o łącznej powierzchni 17,34 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 12,96 ha, dla działki ewidencyjnej nr 586, na której zadeklarowano działki rolne CM oraz CN o łącznej powierzchni 0,48 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,45 ha, dla działki ewidencyjnej nr 390, na której zadeklarowano działki rolne CT oraz CU o łącznej powierzchni 5,84 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 5,73 ha, dla działki ewidencyjnej nr 383, na której zadeklarowano działkę rolną DA o powierzchni 0,45 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,02 ha, dla działki ewidencyjnej nr 390, na której zadeklarowano działkę rolną DB o powierzchni 0,48 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG- 0,08 ha. Organ zweryfikował pomiary wykonane podczas kontroli na miejscu w kontekście prawidłowości wyznaczenia powierzchni ewidencyjno gospodarczej (PEG) dla ww. działek ewidencyjnych i stwierdził, że dane z systemu działek rolnych są prawidłowe. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. dla ww. działek rolnych zastosował, jako obowiązujące dane z systemu działek rolnych mając na uwadze, że raport z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni przeprowadzonej metodą inspekcji terenowej nie podważył wyznaczonych powierzchni PEG tylko potwierdził ich prawidłowość. Skutkowało to pomniejszeniem powierzchni stwierdzonych ww. działek rolnych w stosunku do powierzchni stwierdzonych w kontroli na miejscu, z tym że dla działek rolnych AS i AT organ stwierdził, że dla działki ewidencyjnej nr 541, na której zostały zadeklarowane ww. działki rolne powierzchnia PEG wynosi 0,21 ha, z czego PEG orny wynosi 0,10 ha, natomiast inspektorzy terenowi zmierzyli powierzchnie: dla AS (TUZ) - 0,08 ha i dla AT (miedza śródpolna) - 0,11 ha. Rozpatrując wskazane pomiary w kontekście powierzchni PEG stwierdzono, że zgodnie z raportem z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni działka rolna AS nie spełnia minimalnej powierzchni działki rolnej, natomiast w oparciu o wyznaczony PEG orny wynoszący 0,10 ha stwierdzono, że powierzchnia działki rolnej AT jest mniejsza od deklarowanej i równa przedmiotowej powierzchni PEG orny. Dodatkowo dla działek DA i DB organ pierwszej instancji biorąc pod uwagę, że działki te deklarowane były jako odrębne działki rolne na odrębnych działkach ewidencyjnych o powierzchniach PEG (co prawda łączących się ze sobą) ale osobno mniejszych od minimalnej powierzchni działki rolnej 0,10 ha, czyli: 0,02 ha i 0,08 ha nie uznał ustaleń podjętych przez inspektorów terenowych podczas kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni, którzy zmierzyli te powierzchnie łącznie i zmierzoną powierzchnię zakwalifikowali, jako powierzchnię jednej działki rolnej DA. Natomiast organ pierwszej instancji stwierdził, że działki rolne DA i DB mają na podstawie powierzchni PEG powierzchnie mniejsze od minimalnej powierzchni działki rolnej 0,10 ha i ich powierzchnie deklarowane podlegają wykluczeniu z powierzchni stwierdzonej w całości. Na podstawie powyższego łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wynosi 18,15 ha. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydał w dniu [...] decyzję, którą przyznał M.M. jednolitą płatność obszarową w kwocie 15 822, 89 zł, płatność za zazielenienie w kwocie 19 012, 16 zł, płatność redystrybucyjną (dodatkową) w kwocie 4 615, 62 zł, płatność do powierzchni upraw owoców miękkich (truskawek lub malin) w kwocie 599, 74 zł oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej - 436,27 zł. Ustosunkowując się do złożonego od w/w decyzji odwołania Dyrektor Agencji w pierwszej kolejności wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r., poz. 278), wraz z wydanymi na jej podstawie aktami wykonawczymi, w tym Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu (Dz. U. z 2015 r. poz. 351, ze zm.) oraz przepisy unijne, w szczególności: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U rz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 608, ze zm.), Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549, ze zm.), Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) Nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 1, ze zm.), Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48), Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) Nr 641/2014 z dnia 16 czerwca 2014 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 74), Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) Nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 227 z 31.07.2014, str. 69). Organ wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 6 Rozporządzenia Nr 640/2014, bez uszczerbku dla kar administracyjnych zgodnie z art. 19, w przypadku wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność w ramach systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego, jeżeli obszar zgłoszony przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla tej grupy upraw. Zgodnie z art. 19a ust. 1 i 2 jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw powierzchnia zadeklarowana, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 razy większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% zatwierdzonego obszaru lub 2 ha. Kara administracyjna nie przekracza 100% wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar. Zgodnie z art. 70 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Organ przywołał również przepisy prawa unijnego dotyczące pojęcia działki referencyjnej. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni nie większej niż maksymalny kwaliflkowalny obszar, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. M.M. wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności deklarując powierzchnię działek rolnych kwalifikowaną do płatności 80,12 ha. Natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wyniosła 61,97 ha. Zatem różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną w niniejszej sprawie to 18,15 ha, co stanowi 29,29%. W takim przypadku zastosowanie znalazły art. 19a ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014. Wysokość stawki wynika z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2016 r (Dz. U z 2016 r., poz. 1702) i wynosi 462,05 zł/ha. Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. odnosząc się do treści odwołania podał, że jakkolwiek zakwestionował powierzchnię konkretnych działek rolnych kwalifikujących się do płatności, to pozostałe działki rolne zostały zakwalifikowane do płatności na powierzchniach deklarowanych we wniosku. Następnie przedstawił sposób wyliczenia początkowej kwoty jednolitej płatności obszarowej (wyliczona kwota początkowa podlegała również pomniejszeniu o współczynnik korygujący): Powierzchnia deklarowana 80,12 ha, Powierzchnia stwierdzona 61,97 ha, Różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną: 80,12 ha -61,97 ha =18,15 ha, Wyliczenie początkowej kwoty jednolitej płatności obszarowej zgodnie z art. 19a ust. 1 i 2 rozporządzenia 640/2014: Pomniejszenie płatności: (powierzchnia deklarowana - powierzchnia stwierdzona) x 1,5 = wielkość pomniejszenia 18,15 ha x 1,5 = 27,225 ha. Powierzchnia po pomniejszeniu: powierzchnia stwierdzona - wielkość pomniejszenia = powierzchnia zakwalifikowana do płatności po pomniejszeniach: 61.97 ha (powierzchnia stwierdzona) - 27,225 ha (1,5- krotność stwierdzonej różnicy) = 34,7450 ha. Początkowa płatności JPO 34,7450 ha x 462,05 zł/ha =16 053,93 zł. Organ stwierdził, że przyznanie płatności za zazielenienie nastąpiło na podstawie art. 7 ust 1 i 2 ustawy o płatnościach, art. 43 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz art. 23 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. Stwierdzona w toku prowadzonego postępowania powierzchnia działek rolnych deklarowanych do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 61,97 ha, a zatem powierzchnia ta stanowi podstawę do przyznania płatności za zazielenienie. Stawka płatności za zazielenienie do 1 ha w 2016 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawki płatności za zazielenienie za 2016 r. (Dz. U. poz. 1707) i wynosi 310,10 zł. Wyliczenie płatności za zazielenienie: Powierzchnia stwierdzona (61,97 ha) x stawka płatności za zazielenienie (310,10 zł/ha) = początkowa płatność za zazielenienie (19 216,90 zł). Początkowa kwota płatności za zazielenienie wynosi 19 216,90 zł. Przyznanie płatności redystrybucyjnej nastąpiło na podstawie art. 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r., albowiem powierzchnia zatwierdzona do jednolitej płatności obszarowej w przedmiotowej sprawie przekroczyła 30 ha. Powierzchnia stanowiąca podstawę do płatności dodatkowej, według powołanych wyżej przepisów (30 ha) została pomniejszona o 3 ha i wyniosła 27 ha. Zastosowano stawkę z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Dz. U. z 2016 r., poz. 1708) w wysokości 172,79 zł na 1 ha. Wyliczenie płatności redystrybucyjnej: Powierzchnia stwierdzona kwalifikowana (27 ha) x stawka płatności dodatkowej (172,79 zł zł/ha) = początkowa płatność za zazielenienie (4 665,33 zł). Płatność związana do powierzchni upraw owoców miękkich przysługuje rolnikowi, który spełnia warunki, o których mowa w art. 7 i 8 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2016 do płatności związanej do powierzchni upraw owoców miękkich wynosiła 0,67 ha. W niniejszym zakresie organy ARiMR nie stwierdziły nieprawidłowości, wobec tego powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 0,67 ha. Stawka płatności związanej do powierzchni upraw owoców miękkich do 1 ha w 2016 r. została określona w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 października 2016 r. w sprawie stawek płatności związanych do powierzchni upraw za 2016 r. (Dz. U. poz. 1704) i wynosi 904,78 zł. Wyliczenie płatności do powierzchni upraw owoców miękkich: Powierzchnia stwierdzona (0,67 ha) x stawka płatności do owoców miękkich (904,78 zł/ha) = początkowa płatność do powierzchni upraw owoców miękkich (606,20 zł). Początkowa kwota płatności do powierzchni upraw owoców miękkich wynosi 606,20 zł. Organ podniósł, że deklaracja M.M. we wniosku na rok 2016 nie odzwierciedlała stanu na gruncie oraz była niezgodna z danymi z systemu działek rolnych. Zadeklarował on do płatności część gruntów niekwalifikujących się do jej przyznania. Ostatnia strona wniosku zawiera sekcję "oświadczenia i zobowiązania", pod którą strona złożyła podpis. W ten sposób M.M. m. in. oświadczył, że znane mu są zasady przyznawania płatności oraz pomocy objętych wnioskiem i zobowiązał się do niezwłocznego informowania organów ARiMR o każdym fakcie mającym wpływ na nienależnie lub nadmiernie przyznane płatności i o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia przyznania płatności w szczególności gdy zmiana ta dotyczy: wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa. Organ stwierdził, że brak jest dowodów, że strona wypełniała wniosek wraz z pracownikami Biura Powiatowego ARiMR w K.. M.M. złożył wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich w dniu 15 czerwca 2016 r. przesyłką pocztową poleconą za potwierdzeniem odbioru za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w K.. Organ wskazał również, że M.M. nie wnosił uwag do kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Organ wskazał na treść art 77 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013, zawierającego przypadki, w których nie nakłada się kar administracyjnych. Stwierdził, że nie znajdzie on zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią odwołania organ wywiódł, że M.M. miał na myśli lit. c, d, i f wyżej wymienionego przepisu. Powyższe przypadki nie miały miejsca w niniejszej sprawie bowiem wykryte przez organ nieprawidłowości nie są wynikiem błędu organu lub innego organu tylko stanowią nieprawidłową deklarację strony, a M.M. w toku postępowania nie dowiódł, że nie jest winny niedopełnienia obowiązków lub, że nieprawidłowości nie powstały z jego winy oraz nie wystąpiły inne okoliczności, które mogłyby skutkować odstąpieniem od nakładania kar. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie znajdą zastosowania art. 4, art. 27, art. 36 pkt b, art. 42 art. 48 i art. 49 rozporządzenia UE nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. U. UE. z 2005. poz. 277 str. 1), ponieważ nie dotyczą płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy, płatności obszarowe są przyznawane do działek rolnych położonych na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013. Deklarowane przez M.M. obszary lasów, zadrzewione lub zakrzaczone nie spełniały ww. definicji (powierzchnia działek CW, CX,CZ, DA, DB, DD, DE, DF, DG, DH, DI, DJ, IK) zostały zadeklarowane do jednolitej płatności obszarowej (deklaracja JPO z dopiskiem "użytek trwały") na powierzchni 17,33 ha mimo tego, że nie spełniały definicji użytku rolnego i nie stanowią gruntu, do którego strona otrzymała płatność JPO w 2008 r. (następnie zalesionego). M.M. w pierwotnej deklaracji ww. działek rolnych wpisał w kolumnie uwagi, że grunty te są zadrzewione, zakrzaczone lub stanowią las, mimo tego, żądał przyznania do nich płatności JPO. Mając na względzie deklarację strony w stosunku do przedmiotowych obszarów nie może mieć zastosowania art. 15 Rozporządzenia Nr 640/2014. Deklarowane przez stronę grunty, już w dniu składania wniosku nie kwalifikowały się do przyznania płatności, a wpisane dla nich w uwagach informacje nie mogą skutkować odstąpieniem od nałożenia kar pomniejszeń, bowiem nie dają podstawy do stwierdzenia, że w 100% M.M. deklarował obszary niespełniające definicji kwalifikującego się hektara. Na załącznikach graficznych sporządzonych dla tych działek strona nie dokonała żadnych wpisów umożliwiających określenie, że całe działki nie kwalifikują się do płatności JPO, a pisane uwagi cyt. "las", "zadrzewienia, zakrzaczenia", nie określają powierzchni na której występują te obszary, co w praktyce oznacza, iż nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić, że całe działki rolne nie kwalifikują się do płatności. Interpretacja tych zapisów może być różna np. wpis: "las" może oznaczać, że na powierzchni 0,02 ha, np. na obrzeżu działki znajduje się las. Dodatkowo ww. przepis art. 15 Rozporządzenia Nr 640/2014 stanowi, że kar nie stosuje się w przypadku, gdy rolnik przez pomyłkę zadeklaruje obszar niekwalifikujący się do płatności i zorientuje się, że popełnił błąd, o czym poinformuje organ pierwszej instancji lub po złożeniu wniosku obszar gruntu przestanie kwalifikować się do płatności, a nie w przypadku, gdy rolnik zgłasza do płatności grunty nie będące kwalifikującymi się hektarami. W dalszej kolejności organ przedstawił przepisy stanowiące podstawę do wyliczenia pomniejszeń ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego, tj. art. 8 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, art. 106 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, art. 6 ust. 3 lit. c rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 oraz art. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) Nr 639/2014 z dnia 11 marca 2014 r. w sprawie uzupełnienia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz zmiany załącznika X do tego rozporządzenia (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 1). Łączna kwota przyznanych płatności bezpośrednich po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 40 542,36 zł (suma wszystkich początkowych kwot płatności wskazanych powyżej), co przy kursie wymiany euro 4,3192 zł stanowi kwotę 9 386,54 euro, należało więc do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 7 386,54 euro zastosować współczynnik korygujący w wysokości 1,353905% (współczynnik określony w art. 1 Rozporządzenia Wykonawcze Komisji (UE) 2016/1948 z dnia 7 listopada 2016 r. dostosowujące współczynnik korygujący do płatności bezpośrednich przewidziany w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2016 i uchylające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1153 - D. UL. Z 2016 r. Nr 300 str. 10). Całkowita kwota pomniejszenia wynikająca z zastosowania współczynnika korygującego wynosi 100,01 euro, z czego proporcjonalna kwota pomniejszenia przypadająca dla: jednolitej płatności obszarowej wynosi 171,04 zł, płatności za zazielenienie 204,74 zł, płatności dodatkowej 49,71 zł i płatności do upraw owoców miękkich 6,46 zł. O kwoty te została pomniejszone wyżej wymienione płatności. Mając na względzie powyższe organ pierwszej instancji prawidłowo wyliczył kwotę jednolitej płatności obszarowej - 15 822,89 zł, kwotę za zazielenienie - 19 012,16 zł, kwotę płatności redystrybucyjnej - 4 615,62 zł i kwotę płatności do upraw owoców miękkich - 599,74 zł. Proporcjonalne rozbicie kwoty nadwyżki 100.01 euro na poszczególne płatności w euro: 100.1 x 39,60% - 39,60 euro nadwyżka jednolitej płatności obszarowej; 100.1 x 47,40% - 47,40 euro nadwyżka płatności za zazielenienie; 100.1 x 11,50% -11,50 euro nadwyżka płatności dodatkowej; 100.1 x 1,50% - 1,50 euro nadwyżka płatności do powierzchni owoców miękkich Przeliczenie ww. kwot nadwyżki na złotych: Jednolita płatność obszarowa: 39,60 euro x 4,3192 zł = 171,04 zł; Płatność za zazielenienie: 47,40 euro x 4,3192 zł = 204,74 zł; Płatność dodatkowa: 11,50 euro x 4,3192 zł = 49,71 zł; Płatność do powierzchni owoców miękkich: 1,50 euro x 4,3192 zł = 6,46 zł. Organ powołał również definicję gospodarstwa rolnego zawartą w art. 4 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1307/2013 oraz definicję użytków trwałych i szkółek z art. 4 Rozporządzenia 1307/2013. Nadto dodał, że zbiory jeżyn, grzybów, malin i ziół lub drzewa dokonywane w lasach nie stanowią produktów rolnych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. d rozporządzenia nr 1307/2013 produkty rolne oznaczają produkty - z wyjątkiem produktów rybołówstwa - wymienione w załączniku I do Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z dnia 30 kwietnia 2004 r. nr 90 poz. 864/2), a także bawełnę. W ocenie organu, wbrew temu co twierdzi strona, powołany przez organ pierwszej instancji wyrok NSA sygn. akt. II GSK 122/2007 wyraźnie określa cele jakie miał ustawodawca ustalając kryteria ustalania płatności do gruntów mając na względzie produkcję rolną. Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że zgodnie z tym wyrokiem powinna otrzymać płatności do lasów oraz do gruntów zadrzewionych i zakrzaczonych. W niniejszej sprawie M.M. otrzymał płatności do uprawy orzecha włoskiego i miedz śródpolnych, wobec tego zarzut dotyczący braku ich przyznania jest bezpodstawny. W kwestii wyjaśnień dotyczących pomniejszeń płatności redystrybucyjnej i płatności do owoców miękkich organ wskazał, że płatność redystrybucyjna została przyznana do maksymalnej możliwej powierzchni 27 ha, a płatność do powierzchni owoców miękkich w całości spełniła żądanie strony. Przedmiotowe płatności zostały pomniejszone ze względu na zastosowanie współczynnika korygującego zgodnie z przedstawionym wcześniej wyliczeniem. W niniejszej sprawie stronie został przyznany zwrot dyscypliny finansowej w kwocie 436,27 zł na podstawie art. 26 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Ustalenie kwoty zwrotu w ocenie organu jest prawidłowe. Organ nie uwzględnił również żądań strony o sporządzenie oświadczenia w ramach art. 24 § 1 k.c. Wyjaśnił, że przepisy tej ustawy nie mają zastosowania w sprawie, ponieważ płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016, nie stanowią świadczenia w rozumieniu prawa cywilnego. Organ dodatkowo podał, że wniosek o płatność podstawową nie może stanowić podstawy do przyznania innych niewnioskowanych płatności. Fakt, że strona nie wiedziała, iż może ubiegać się o określoną płatność nie stanowi podstawy do przyznania jej tej płatności w przypadku, gdy termin na złożenie wniosku już upłynął. Na powyższą decyzję M.M. złożył skargę do WSA w K.. W treści skargi M.M. domagał się: 1) rozpatrzenia jego spraw zgodnie z art. 45 i art. 182 Konstytucji; 2) rozpatrzenia tych spraw łącznie ze sprawami sygn. akt I SA/Ke 495/17 oraz sygn. akt I SA/Ke 496/17, gdyż wszystkie były rozpatrywane na podobnych zasadach, w oparciu o złe przepisy prawne oraz, w oparciu o celowe działania na szkodę skarżącego; 3) ustalenia, czy przepisy prawne na podstawie których rozpatrywane były jego sprawy w ARiMR w K. są zgodne z Konstytucją RP, czy tylko domniemane, że takie są oraz, ustalenie, czy ewentualne domniemane przepisy prawne nie naruszają szczególnie art. 37 Konstytucji, który wyraźnie stanowi, że korzysta z praw zapewnionych w Konstytucji, a nie z praw domniemanych; 4) wyjaśnienia, dlaczego od 2012 r. nie otrzymuje dopłat do orzecha włoskiego, pomimo to, że przepisy UE wyraźnie stanowią, że płatności należą się do takich upraw z których dochód jest niewielki albo żaden, w celu wyrównywania szans w gospodarstwach rolnych; 5) wyjaśnienia, dlaczego skoro przez kilka lat wnioskował do ARiMR w K. o płatności JPO i ONW do miedz śródpolnych oraz, jeszcze dłużej udowadniał, że one mu się należą, co zostało w końcu przez ARiMR potwierdzone, choć wcześniej w decyzjach okłamywano go, że te płatności są wliczone w ogólną kwotę płatności miedz śródpolnych, to do dnia dzisiejszego nikt go z tego tytułu nie przeprosił ani nie podziękował za wyjaśnienie tej kwestii, jak też, nie zostały mu te płatności wypłacone; 6) wyjaśnienia, czy gospodarstwa rolne w innych krajach UE dostają płatności do lasów i działek zadrzewionych i zakrzaczonych, jak też, do takich działek, na których rolnik nie musi wykonywać żadnych prac; 7) wyjaśnienia, czy wszyscy rolnicy z UE co roku muszą składać wnioski o płatności, pomimo to, że żadne zmiany na tych działkach nie nastąpiły; 8) wyjaśnienia, czy są rolnicy w UE, którzy po złożeniu wniosku o płatności otrzymują do 80% zaliczki w celu wykorzystania jej na bieżące prace w gospodarstwie, tak, by należycie wykonać swoje obowiązki wynikające z przepisów; 9) wyjaśnienia, czy są w UE rolnicy, którzy całą kwotę płatności za dany rok otrzymują jeszcze w tym samym roku; 10) wyjaśnienia, dlaczego rolnicy są zmuszani do podpisywania wraz ze składanymi wnioskami różnych nieprawdziwych oświadczeń oraz fałszywych informacji, które nigdy nie miały miejsca, jak też, dlaczego nikt z tego tytułu jeszcze nie poniósł żadnej kary; 11) wyjaśnienia, dlaczego rolnicy nie są obowiązkowo szkoleni w kwestii należnych im płatności i przepisów prawnych z nimi związanych, które przecież co roku a nawet częściej się zmieniają, o czym większość rolników nie ma zielonego pojęcia; jak w takim razie rolnik ma wiedzieć o jakie płatności może wnioskować i jeszcze na wniosku podpisywać pod przymusem, że wszystko na ten temat wie, że został pouczony, że jest wszystkiego świadom itd.; 12) wyjaśnienia, dlaczego kontrolerzy z ARiMR są stronniczy, czyli podlegli i całkowicie uzależnieni od władz ARiMR i dlatego prawdopodobnie są zmuszani do wydawania takich a nie innych protokołów pokontrolnych; 13) wyjaśnienia, dlaczego kolejny raz został oszukany przez ARiMR i pomimo to, że podpisał na wniosku za rok 2016 oświadczenie, że otrzyma decyzję, która będzie uwzględniała w całości jego żądania zawarte we wniosku, a jednocześnie, nie będzie ona określała zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych oraz, która nie ustala kwot podlegających odliczeniu, to takich decyzji nigdy nie dostał; 14) wyjaśnienia, co to są płatności PEG i dlaczego o nich jest mowa w decyzjach, skoro o takie płatności nie wnioskował; 15) wyjaśnienia, czy pracownice ARiMR pomagały pisać mu wniosek na 2016 r., czy nie oraz czy zrobiły zgodnie z art. 6, 7, 8 i 9 kpa i należy się im za to pochwała, czy może nagana; 16) wyjaśnienia, co to są za płatności ONW ze specyficznymi ograniczeniami, bo pierwszy raz o nich słyszy i ponoć nawet o te płatności wnioskował; 17) wyjaśnienia, czy jeśli urzędnik wmawia mu, że działa wyłącznie zgodnie z Konstytucją oraz, że wszystkie przepisy prawne na które się powołuje są zgodne Konstytucją, a jak skarżący żąda napisania w tej kwestii oświadczenia to nie chce tego uczynić z wymyślonych i nie logicznych powodów, to czy skarżący ma w takiej sytuacji mocne argumenty, by twierdzić na 100%, że kolejny raz jest na bezczelnego oszukiwany przez pracowników ARiMR. Dlaczego skarżący ma im pisać i składać różnego rodzaju oświadczenia, a oni nie mogą w tak ważnej sprawie napisać chociaż jedno? To jest ewidentne naruszenie art. 2 i art. 32 Konstytucji; 18) wyjaśnienia, dlaczego już enty raz ARiMR w K. kłamie w swoich decyzjach i pisze tym razem na stronie 18 w decyzji z końcówką 491, że: "W mniejszej sprawie Pan M.M. otrzymał płatności do orzecha włoskiego i miedz śródpolnych, wobec tego zarzut dotyczący przyznania jest bezpodstawny"? Jeśli takie płatności otrzymał, to przecież powinny być na to dowody. Dlaczego nie są one przedstawione; 19) wyjaśnienia, czy na każdy złożony wniosek do ARiMR skarżący powinien otrzymać decyzję, zgodnie z art. 104 k.p.a., z informacją, że jeśli nie zgadza się z rozstrzygnięciem sprawy, to ma prawo taką decyzję zaskarżyć do instancji wyższej lub do sądu; 20) wyjaśnienia, dlaczego ARiMR w K. od kilku lat nie rozpatruje wszystkich jego wniosków, a te co rozpatruje czyni w niewłaściwy sposób, często kłamliwy, nienależyty i niezgodnie z prawem; 21) wyjaśnienia, dlaczego pomimo to, że wnioski zawsze składa w wymaganym terminie, choć ostatnio nie do końca wypełnione tak jak być powinno, ale to tylko z tego powodu, że nie był pewien, czy dobrze wypełni i zawnioskuje o wszystkie należne mu płatności, bo nie był na szkoleniach w tej kwestii, ARiMR w K., nie uznaje mu nigdy tego terminu i stosuje pomniejszenia płatności. Takie działanie jest totalnie sprzeczne z zasadą i celem przyznawania płatności, a szczególnie z art. 6. 7, 8 i 9 kpa; 22) wyjaśnienia, dlaczego rolnicy nie mają odgórnie przyznanych bezpłatnie doradców, co jest przewidziane w przepisach UE; 23) wyjaśnienia, dlaczego ARiMR w K., pisze, że: "W przypadku, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną kwalifikowaną a powierzchnią stwierdzoną nie przekracza 0,1 ha i nie jest większa niż 20% całkowitej powierzchni zadeklarowanej kwalifikowanej wówczas powierzchnię stwierdzoną uznaje się za równą powierzchni deklarowanej kwalifikowanej (art. 18 ust 6 akapit pierwszy i drugi Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 10/2014"), to tego zapisu nie stosuje w jego przypadku; 24) wyjaśnienia, dlaczego protokoły pokontrolne są tak niezrozumiale i strasznie rozbudowane, zamiast być napisane krótko, co na danej działce jest nie tak, a nie opisywać działek, do których nie ma żadnych zastrzeżeń. Przecież to jest ogromne marnotrawstwo pieniędzy publicznych tak samo jak coroczne badanie tych samych wniosków i mapek, które nigdy nie są używane, chyba, że tylko po to, by znaleźć jakiś powód, by nie przyznać płatności; 25) unieważnienia wszystkich rozpatrywanych decyzji i nakazania napisania ich ponownie ze szczególnym uwzględnieniem art. 2 i art. 32 Konstytucji, które należy mieć zawsze na uwadze podczas rozpatrywania tego rodzaju spraw; 26) wydania wyroku w kwestii wypłacenia mu wraz z odsetkami ustawowymi, zaległych płatności do orzecha włoskiego i miedz śródpolnych; 27) zwolnienia z kosztów sądowych oraz przyznania adwokata z urzędu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Agencji wniósł o odrzucenie skargi, zwracając uwagę, iż nie została ona podpisana, ewentualnie o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. M.M. usunął w terminie brak formalny skargi, poprzez jej podpisanie w dniu 29 listopada 2017r. Na rozprawie w dniu 15 lutego 2018r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie o przyznaniu skarżącemu płatności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sąd kontroluje zaskarżone akty pod względem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz granicami danej sprawy - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, biorąc pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, nawet jeżeli nie zostały podniesione w skardze. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uchylenie decyzji następuje w szczególności w przypadku, gdy zaskarżony akt narusza przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z [...] roku, nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. nr [...] z [...] r. w sprawie przyznania M.M. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016, nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Sąd nie dopatrzył się również wad prowadzących do stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji. Odnosząc się do zawartych w skardze zarzutów i wniosków w pierwszej kolejności należy wskazać co następuje. Zgodnie z wyżej przywołanym art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). W świetle tego przepisu granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny wyznaczone są przez granice sprawy administracyjnej, która powinna być rozumiana w znaczeniu materialnoprawnym, a nie procesowym. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie zostały podjęte. Rozstrzyganie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta w której wniesiono skargę. Dlatego też ramy niniejszej sprawy nie obejmują okoliczności na które powołuje się strona tj. brak dopłat do orzecha włoskiego i miedz śródpolnych od 2012 roku, brak rozpatrzenia wszystkich jego wniosków od kilku lat przez organ. Nie podlegają one zatem wyjaśnieniu na gruncie obecnie rozpoznawanej przed sądem sprawy (punkt 4, 5, 20 skargi). Obojętna z punktu widzenia dokonywanej oceny decyzji organu odwoławczego w zakresie płatności bezpośrednich na 2016 rok jest także sytuacja rolników w innych państwach Unii Europejskiej, jak również procedury otrzymywania przez nich płatności, co czyni wnioski strony o wyjaśnienie wskazanych okoliczności, zawarte w punktach 6, 7, 8, 9 skargi niezasadnymi. Dodatkowo zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tym samym postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma jedynie charakter uzupełniający i jest ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala bowiem stanu faktycznego sprawy, lecz bada, czy w trakcie postępowania administracyjnego dokonały tego poprawnie organy administracji. Również i z tego powodu zadośćuczynienie wnioskom strony o dokonanie przez sąd wyjaśnienia podanych okoliczności nie było możliwe, albowiem żądania takie nie mają podstaw prawnych w procedurze sądowoadministracyjnej. Należy także wskazać, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. sąd w wydanym wyroku oddala skargę lub uchyla (stwierdza nieważność) zaskarżony akt administracyjny, jeżeli narusza on przepisy prawa. Tym samym jako bezpodstawny należy ocenić wniosek strony o unieważnienie wszystkich rozpatrywanych decyzji i nakazanie napisania ich ponownie ze szczególnym uwzględnienie wskazanych artykułów Konstytucji, jak również o wydanie wyroku w kwestii wypłacenia stronie wraz z odsetkami zaległych płatności do orzecha włoskiego i miedz śródpolnych (punkt 25 i 26 skargi). Z tych samych powodów sąd nie mógłby orzec o przyznaniu stronie płatności, o co wnosił pełnomocnik na rozprawie. Niniejszej sprawy, która dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2016 sąd nie może również rozpoznać łącznie ze sprawami o sygn. akt I SA/Ke 495//17 i I SA/Ke 496/17. Zostały one zakończone wyrokami z 16 listopada 2017r., a dotyczyły ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności za rok 2015 (punkt 2 skargi). Następnie odnosząc się do punktu 3 skargi, w którym skarżący zawarł wniosek o ustalenie czy przepisy prawa będące podstawą wydania zaskarżonej decyzji są zgodne z Konstytucją oraz do punktu 17, gdzie porusza kwestię braku zgody urzędnika na napisanie oświadczenia o zgodności z Konstytucją przepisów, które powołuje organ, należy wskazać co następuje. Sąd w całej rozciągłości akceptuje dominujący w orzecznictwie pogląd, że sądy i organy administracji publicznej nie mają kompetencji do orzekania o niekonstytucyjności przepisu ustawy i odmowy jego stosowania. Domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie sędziego ustawą, o którym mowa w art. 178 ust. 1 Konstytucji obowiązuje dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje walor mocy obowiązującej. Jeżeli zatem Sąd jest przekonany o niezgodności przepisu ustawy z Konstytucją lub ma w tym względzie wątpliwości powinien – na podstawie art. 193 Konstytucji - zwrócić się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. W przedmiotowej sprawie tut. Sąd nie na wątpliwości co do zgodności z Konstytucją przepisów ustawy stanowiącej podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji. Również bezpośrednie stosowanie Konstytucji nie oznacza kompetencji do kontroli konstytucyjności obowiązującego ustawodawstwa przez sądy i inne organy powołane do stosowania prawa. Tryb tej kontroli został wyraźnie i jednoznacznie ukształtowany przez samą Konstytucję. Jak wyżej wskazano, domniemanie zgodności ustawy z Konstytucją może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a związanie sędziego ustawą obowiązuje dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca. Strona nie może zatem domagać się od sądu administracyjnego ustalania zgodności z Konstytucją ustaw na podstawie których organ podjął zaskarżone rozstrzygnięcie, nie może także wymagać, aby oświadczenia o zgodności przepisów prawa z Konstytucją składali pracownicy organu administracji. Przystępując do dalszej kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego należy podnieść, że jego materialnoprawną podstawę stanowią przepisy ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1551 ze zm., dalej: u.p.s.w.b., ustawa o płatnościach). Podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga, iż ubieganie się o płatności ma charakter wnioskowy (art. 21 ustawy), a postępowanie prowadzone jest w zakresie określonym we wniosku. Treść wniosku strony z dnia 15 czerwca 2016r. nie budziła wątpliwości co do zakresu żądania. Wyraźnie bowiem, na jego pierwszej stronie zaznaczono, że M.M. wnioskuje o przyznanie: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej, płatności do powierzchni upraw owoców miękkich oraz płatności ONW i płatności rolno – środowiskowo – klimatycznej, o czym świadczy znak x zaznaczony na polach opisujących dane płatności. Przedmiotem niniejszego postępowania jest natomiast kontrola decyzji w zakresie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej, płatności do powierzchni upraw owoców miękkich. Złożenie wniosku o przyznanie płatności jest dobrowolne i stanowi uprawnienie, nie zaś obowiązek. Postępowanie w sprawach dotyczących płatności jest sformalizowane. Oświadczenia woli wnioskodawcy składane są na formularzu, a organ jest związany danymi wskazanymi we wniosku. Nie ma on natomiast obowiązku, ani też uprawnienia do zastępowania skarżącego i rozszerzającego interpretowania wniosków wywodząc z nich żądania w nich niewskazane. To bowiem do rolnika, a nie do organu należy decyzja o które płatności w stosunku do jakich działek się ubiega. Wypełniając wniosek o przyznanie płatności wnioskodawca składa oświadczenie woli i wiedzy, za które ponosi odpowiedzialność i nie może tej odpowiedzialności za wadliwe wypełnienie wniosku przerzucać na organ administracji publicznej. Postępowanie administracyjne było wszczęte na wyłączny wniosek skarżącego, zaś wnioskodawca nie był zobowiązany do uzyskania płatności i składania wniosku, ale korzystał z uprawnienia, które wynika z przepisów prawa. Ewentualne nieprawidłowości w zakresie elementów materialnych wniosku obciążają wnioskującego. Regulacje prawne dotyczące postępowania w sprawach o przyznanie płatności nie nakładają bowiem na organ odpowiedzialności za treść merytoryczną wniosku. Rolnicy wnioskujący o przyznanie płatności mają obowiązek zapoznać się z zasadami ich przyznawania. Znajomość tych regulacji potwierdzają własnoręcznym podpisem na ostatniej stronie wniosku. W świetle powyższego chybiona jest argumentacja skarżącego (punkt 10 skargi), iż rolnicy są zmuszani do podpisywania nieprawdziwych oświadczeń. Wystąpienie z wnioskiem nie jest również uzależnione od uczestnictwa w szkoleniach (punkt 11 skargi), ani nie jest związane z osobami doradców (punkt 22 skargi). Na ocenę prawidłowości postępowania w przedmiocie wniosku o płatności nie może również mieć znaczenia okoliczność, czy pracownicy organu pomagali M.M. w pisaniu wniosku (punkt 15 skargi). Ponownego podkreślenia wymaga, iż to strona dobrowolnie składając wniosek winna dołożyć należytej staranności w jego prawidłowym sformułowaniu i wypełnieniu. Przepisy ustawy o płatnościach regulują także postępowanie dotyczące przyznania rzeczonych płatności. Stosownie do art. 3 ust. 1 tej ustawy, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W myśl art. 3 ust. 2 ustawy w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przy czym przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W świetle przytoczonych przepisów stwierdzić należy, że ustawa o płatnościach zawiera szczególną, w stosunku do przepisów k.p.a., regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą jego obowiązki w tym zakresie. Na gruncie powołanej regulacji ustawodawca zdecydował się bowiem na odejście od zasady prawdy obiektywnej – wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. – nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz zrezygnował z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a. Obowiązek organów na tle tej ustawy został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Oznacza to w konsekwencji, iż nie ciąży na organach ARiMR obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ prowadzący postępowanie nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy (tj. jego uprawnienia do otrzymania wnioskowanej płatności). Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Pogląd taki, ukształtowany w orzecznictwie na gruncie ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego – Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 (przykładowo wyrok NSA z dnia 17 września 2015 r., II GSK 1729/14, wyrok NSA z dnia 29 maja 2014 r., II GSK 420/13, wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2015 r., II GSK 2078/13, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., II GSK 98/14 ) – ze względu na tożsamość regulacji – pozostaje aktualny również pod rządami ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. Szczegółowe warunki i tryb przyznawania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego zostały uregulowane w ustawie z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Stosownie do treści art. 6 tej ustawy płatności bezpośrednie oraz płatność niezwiązana do tytoniu są przyznawane rolnikowi, jeżeli są spełnione warunki przyznania tych płatności określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na jej podstawie. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz 2) łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika: 1) nie większej niż 30 ha oraz 2) pomniejszonej o 3 ha (art. 14 ust. 2 ustawy). W myśl art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy wysokość płatności obszarowej w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do danej płatności i stawki tej płatności na 1 ha tej powierzchni – po uwzględnieniu art. 8 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia nr 1307/2013 oraz zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności, a w przypadku jednolitej płatności obszarowej – po uwzględnieniu dodatkowo zmniejszeń, o których mowa w art. 11 rozporządzenia nr 1307/2013, z zastosowaniem współczynnika redukcji wynoszącego 100%. W myśl art. 2 pkt 19 ustawy w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 23 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014 z 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE Seria L z 2014 r. Nr 181, poz. 48 ze zm., dalej: "rozporządzenie 640/2014") – "obszar zatwierdzony" – oznacza w przypadku systemów pomocy obszarowej obszar, w odniesieniu do którego spełniono wszystkie kryteria kwalifikowalności lub inne obowiązki związane z warunkami przyznania pomocy, bez względu na liczbę uprawnień do płatności, które posiada beneficjent. Jednym z warunków uzyskania płatności jest oznaczenie przez stronę w złożonym wniosku działki (działek) i powierzchni obszaru użytkowanego rolniczo, co do którego strona ubiega się o otrzymanie danej płatności. Zadeklarowany w ten sposób obszar podlega weryfikacji organu, dokonywanej w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu i dopiero wówczas stanowi podstawę przyznania płatności. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy minister właściwy do spraw rozwoju wsi w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określa corocznie, w drodze rozporządzenia, stawki: 1) jednolitej płatności obszarowej, 2) płatności za zazielenienie, 3) płatności dla młodego rolnika, 4) płatności dodatkowej, 5) płatności związanych do powierzchni upraw, 6) płatności związanych do zwierząt – mając na względzie pułapy wsparcia ustalone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, lub na ich podstawie oraz powierzchnię albo liczbę zwierząt, które mogą być objęte tymi płatnościami. Z kolei w myśl art. 36 ust. 1 ustawy Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, chyba że ustawa stanowi inaczej. Na gruncie niniejszej sprawy M.M. w dniu 15 czerwca 2016r. wystąpił z wnioskiem o przyznanie: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, płatności dodatkowej – do działek rolnych o łącznej powierzchni 80,12 ha oraz płatności do powierzchni upraw owoców miękkich – 0,67 ha. W okresie od 28 września do 28 grudnia 2016r. w gospodarstwie skarżącego przeprowadzono kontrolę w zakresie wymogów wzajemnej zgodności, która wykazała nieprawidłowości – dla działek DD, DE, DG, DI, IK zastosowano kod nieprawidłowości DR33 – stwierdzono, że cała działka rolna nie jest gruntem rolnym. W tym samym okresie przeprowadzono także kontrolę kwalifikowalności powierzchni metodą inspekcji terenowej, która wykazała następujące nieprawidłowości. Dla działki rolnej AK o powierzchni deklarowanej 0,47 ha stwierdzono powierzchnię 0,39 ha, dla działki rolnej CO o powierzchni deklarowanej 3,15 ha stwierdzono powierzchnię 2,97 ha, dla działek rolnych: CW o powierzchni deklarowanej 0,15 ha, CX o powierzchni deklarowanej 0,65 ha oraz CZ o powierzchni deklarowanej 0,91 ha stwierdzono, iż na działkach tych zaniechano prowadzenia działalności rolniczej na całych powierzchniach (kod nieprawidłowości DR18), dla działki rolnej DA o powierzchni deklarowanej 0,45 ha stwierdzono powierzchnię 0,10 ha, dla działki rolnej DB o powierzchni deklarowanej 0,48 ha stwierdzono powierzchnię 0,00 ha zastosowano kod nieprawidłowości DR4 (działka nie spełnia warunku minimalnej wymaganej powierzchni działki rolnej 0,10 ha) - działki DA i DB zostały pomierzone łącznie i powierzchnię zmierzoną zakwalifikowano jako działkę rolną DA, dla działki rolnej DC o powierzchni deklarowanej 0,25 ha stwierdzono powierzchnię 0,13 ha, dla działek rolnych: DD o powierzchni deklarowanej 1,19 ha, DE o powierzchni deklarowanej 1,16 ha, DG o powierzchni deklarowanej 1,12 ha, DI o powierzchni deklarowanej 0,80 ha, DJ o powierzchni deklarowanej 2,20 ha oraz IK o powierzchni deklarowanej 1,00 ha stwierdzono, że działki rolne nie są gruntem rolnym - stwierdzono las (kod nieprawidłowości DR33), dla działki rolnej U o powierzchni deklarowanej 0,27 ha stwierdzono powierzchnię 0,32 ha, dla działki rolnej DF o powierzchni zadeklarowanej 6,82 ha stwierdzono powierzchnię 0,19 ha. Dla działki rolnej AS o powierzchni deklarowanej 0,18 ha stwierdzono powierzchnię 0,08 ha i zastosowano kod nieprawidłowości DR4 (działka nie spełnia warunku minimalnej powierzchni działki rolnej - 0,10 ha), dla działki rolnej CL o powierzchni deklarowanej 11,86 ha stwierdzono powierzchnię deklarowaną 11,86 ha, ale zastosowano kod nieprawidłowości DR50 (granice uprawy wykraczają poza granice działek referencyjnych zadeklarowanych we wniosku) i stwierdzono, że powierzchnia działki rolnej w ramach deklarowanej działki ewidencyjnej wynosi 11,58 ha, dla działki W o powierzchni deklarowanej 0,19 ha stwierdzono powierzchnię 0,13 ha. Następnie dane z kontroli na miejscu zostały zweryfikowane w oparciu o dane z systemu działek rolnych i ustalono, że: dla działki ewidencyjnej nr 272, na której zgłoszono działki rolne I oraz J o łącznej powierzchni deklarowanej do płatności 0,80 ha stwierdzono że powierzchnia kwalifikująca się do płatności (PEG) wynosi 0,79 ha, dla działki ewidencyjnej nr 268, na której zadeklarowano działki rolne K oraz L o powierzchni 1,92 ha stwierdzono, że do płatności kwalifikuje się powierzchnia PEG - 1,91 ha, dla działki ewidencyjnej nr 84, na której zadeklarowano działki rolne Al oraz AN o powierzchni 1,35 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 1,33 ha, dla działki ewidencyjnej nr 85, na której zadeklarowano działki rolne AK oraz AO o powierzchni 0,70 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,58 ha, dla działki ewidencyjnej nr 81, na której zadeklarowano działki rolne AL i AF o łącznej powierzchni 0,80 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,77 ha, dla działki ewidencyjnej nr 82, na której zadeklarowano działki rolne AŁ oraz AG o łącznej powierzchni 0,51 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG 0,50 ha, dla działki ewidencyjnej nr 541, na której zadeklarowano działki rolne AS oraz AT o łącznej powierzchni 0,32 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,21 ha, dla działki ewidencyjnej nr 655, na której zadeklarowano działki rolne AU oraz AW o łącznej powierzchni 0,38 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,32 ha, dla działki ewidencyjnej nr 438/1, na której zadeklarowano działki rolne BI oraz BJ o łącznej powierzchni 0,85 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,82 ha, dla działki ewidencyjnej nr 337, na której zadeklarowano działkę rolną CJ o powierzchni 0,38 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,32 ha, dla działki ewidencyjnej nr 2/2, na której zadeklarowano działki rolne CL, CŁ, DH, DI, DJ, IK o łącznej powierzchni 17,34 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 12,96 ha, dla działki ewidencyjnej nr 586, na której zadeklarowano działki rolne CM oraz CN o łącznej powierzchni 0,48 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,45 ha, dla działki ewidencyjnej nr 390, na której zadeklarowano działki rolne CT oraz CU o łącznej powierzchni 5,84 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 5,73 ha, dla działki ewidencyjnej nr 383, na której zadeklarowano działkę rolną DA o powierzchni 0,45 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG - 0,02 ha, dla działki ewidencyjnej nr 390, na której zadeklarowano działkę rolną DB o powierzchni 0,48 ha stwierdzono powierzchnię kwalifikującą się do płatności PEG- 0,08 ha. Po zweryfikowaniu pomiarów wykonanych podczas kontroli na miejscu w kontekście prawidłowości wyznaczenia powierzchni ewidencyjno gospodarczej (PEG) dla ww. działek ewidencyjnych stwierdzono, że dane z systemu działek rolnych są prawidłowe. Skutkowało to pomniejszeniem powierzchni stwierdzonych ww. działek rolnych w stosunku do powierzchni stwierdzonych w kontroli na miejscu, z tym że dla działek rolnych AS i AT organ stwierdził, że dla działki ewidencyjnej nr 541, na której zostały zadeklarowane ww. działki rolne powierzchnia PEG wynosi 0,21 ha, z czego PEG orny wynosi 0,10 ha, natomiast inspektorzy terenowi zmierzyli powierzchnie: dla AS (TUZ) - 0,08 ha i dla AT (miedza śródpolna) - 0,11 ha. Rozpatrując wskazane pomiary w kontekście powierzchni PEG stwierdzono, że zgodnie z raportem z kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni działka rolna AS nie spełnia minimalnej powierzchni działki rolnej, natomiast w oparciu o wyznaczony PEG orny wynoszący 0,10 ha stwierdzono, że powierzchnia działki rolnej AT jest mniejsza od deklarowanej i równa przedmiotowej powierzchni PEG orny. Dodatkowo dla działek DA i DB biorąc pod uwagę, że działki te deklarowane były jako odrębne działki rolne na odrębnych działkach ewidencyjnych o powierzchniach PEG (co prawda łączących się ze sobą) ale osobno mniejszych od minimalnej powierzchni działki rolnej 0,10 ha, czyli: 0,02 ha i 0,08 ha nie uznano ustaleń podjętych przez inspektorów terenowych podczas kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni, którzy zmierzyli te powierzchnie łącznie i zmierzoną powierzchnię zakwalifikowali, jako powierzchnię jednej działki rolnej DA. Stwierdzono natomiast, że działki rolne DA i DB mają na podstawie powierzchni PEG powierzchnie mniejsze od minimalnej powierzchni działki rolnej 0,10 ha i ich powierzchnie deklarowane podlegają wykluczeniu z powierzchni stwierdzonej w całości. Finalnie przyjęto, że łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wynosi 18,15 ha. Ustalenia organów znajdują oparcie w materiale dowodowym sprawy, w poczet którego wchodzą, obok wniosku strony, raporty z kontroli, dokumentacja fotograficzna, szkice (płyty CD). Powyższe postępowanie organu sąd ocenia jako prawidłowe i tym samym podziela wnioski jakie zostały wywiedzione w związku ze skutkami poczynionych ustaleń. Należy zwrócić uwagę, iż podstawą do przeprowadzania kontroli administracyjnych jest cytowany wyżej art. 36 ustawy o płatnościach. Raporty z przeprowadzonych kontroli zostały przesłane do strony w dniach 31 stycznia 2017r, oraz 6 marca 2017r. Strona została pouczona o możliwości złożenia pisemnych zastrzeżeń co do ustaleń w nich zawartych, jednakże nie skorzystała z tego uprawnienia. Raport z czynności kontrolnych stanowi dokument urzędowy, co powoduje, że organ - w braku przedstawienia dowodów odmiennych - był zobligowany przyjąć za udowodnione to, co stwierdzono w treści tych dokumentów, a w przedmiotowym przypadku były to wyniki dokonanych pomiarów powierzchni uprawnionych do płatności oraz stwierdzonych nieprawidłowości. Dodatkowo o wadze tych dowodów świadczy fakt, że kontrole mogą być przeprowadzane przez określone podmioty, wyspecjalizowane, bezstronne, stąd – co do zasady – przypisuje się im wiarygodność. Dowodom w postaci raportu z czynności kontrolnych z racji przeprowadzenia kontroli, sporządzonym przez podmioty dysponujące odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi, bezstronne co do zasady, przypisać więc należy przymiot wiarygodności. Raport z czynności kontrolnych jako dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.), stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Tym samym raport z czynności kontrolnych jako dokument urzędowy, może mieć decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 11 listopada 2016 r., II GSK 1069/15). Raporty z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącego zawierały szczegółowe informacje na temat każdej ze zgłoszonych działek, zawierały porównanie danych deklarowanych z danymi z kontroli, wymieniały kody dotyczące danej działki oraz zawierały uwagi. Dołączony opis kodów pozwalał na jednoznaczne zidentyfikowanie stwierdzonych nieprawidłowości i błędów. Subiektywne przekonanie skarżącego o tym, iż protokoły pokontrolne są niezrozumiałe i strasznie rozbudowane (punkt 24 skargi) nie mogą podważyć prawidłowości ujętych w nich wyników dokonanej kontroli. Prawidłowo również zdaniem sądu dokonano porównania pomiarów z kontroli na miejscu z wyznaczonymi w systemie identyfikacji działek rolnych powierzchniami kwalifikującymi się do płatności (PEG), przyjmując w przypadku rozbieżności jako wiążącą powierzchnię PEG. System identyfikacji działek rolnych został określony w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE Seria L z 2013 r. Nr 347, poz. 549 ze zm. Zgodnie z jego treścią system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000, a od 2016 roku w skali 1:5.000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Stosownie zaś do art. 5 ust. 1 rozporządzenia 640/2014 system identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia 1306/2013, stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e rozporządzenia 1307/2013. W stosownych przypadkach, działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b rozporządzenia 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. Jak stanowi już natomiast art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia 640/2014 państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia 1307/2013. W myśl art. 4 ust. 1 lit. e rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) 73/2009 (Dz. Urz. UE Seria L z 2013 r. Nr 347 poz. 608 ze zm.) "użytki rolne" oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe. Wskazany system identyfikacji działek rolnych (LPIS) ma na celu jednoznaczną w skali kraju identyfikację deklarowanej działki rolnej i jej położenia. W oparciu o ten system przeprowadzana jest kontrola prawidłowości zadeklarowanej powierzchni łącznie z oceną i kontrolą uprawnienia do dopłat. System ten obejmuje wszystkie podstawowe moduły zintegrowanego sytemu zarządzania i kontroli. Maksymalną powierzchnię referencyjną (PEG) określoną w systemie LPIS stanowią grunty rolne spełniające kryteria do przyznania dopłat. Powierzchnie PEG stanowią różnicę pomiędzy powierzchnią działki referencyjnej, a powierzchnią obszarów nieuprawnionych do płatności (np. takich jak lasy, wody, drogi, siedliska), których granica określona jest na podstawie ortofotomapy. Nawiązując w tym miejscu do punktu 14 skargi, należy wskazać, iż oznaczenie PEG nie odnosi się do płatności. Jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy płatności obszarowe (w tym jednolita płatność obszarowa i płatność za zazielenienie) są przyznawane do działek rolnych położonych na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013. Kwalifikujący się hektar, w myśl definicji zawartej we wskazanym przepisie rozporządzenia 1307/2013 oznacza: wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego, w tym obszary, które w dniu 30 czerwca 2003 r. nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej w państwach członkowskich przystępujących do Unii w dniu 1 maja 2004 r., które w momencie przystąpienia zdecydowały się na stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej, wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej lub - w przypadku gdy obszar wykorzystuje się także do prowadzenia działalności pozarolniczej - wykorzystywane w przeważającym zakresie do prowadzenia działalności rolniczej; lub każdy obszar, który zapewnił rolnikowi prawo do płatności w 2008 r. w ramach systemu płatności jednolitych lub systemu jednolitej płatności obszarowej określonych, odpowiednio, w tytule III oraz IVa rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 i który: nie jest już zgodny z definicją "kwalifikującego się hektara" na mocy lit. a) w wyniku wdrożenia dyrektywy 92/43/EWG, dyrektywy 2000/60/WE oraz dyrektywy 2009/147/WE; w okresie, w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika, jest zalesiony zgodnie z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 lub art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 lub w ramach systemu krajowego, którego warunki są zgodne z art. 43 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 22 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013; lub w okresie, w którym mają zastosowanie odnośne zobowiązania danego rolnika, jest obszarem odłogowanym zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 lub art. 28 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013. Dodatkowo w myśl art. 32 ust 3 tego rozporządzenia w przypadku gdy użytki rolne gospodarstwa rolnego wykorzystywane są także do prowadzenia działalności pozarolniczej, obszar ten uznaje się za wykorzystywany głównie do prowadzenia działalności rolniczej, pod warunkiem że jej prowadzenie nie jest znacząco utrudnione przez intensywność, charakter, okres trwania i harmonogram działalności pozarolniczej; państwa członkowskie mogą sporządzić wykaz obszarów, które są wykorzystywane głównie do prowadzenia działalności pozarolniczej. Nawiązując do treści art. 4 tego rozporządzenia zawierającego definicje pojęć należy wyjaśnić, iż termin użytki rolne oznacza każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe (art. 4 ust 1 lit. e). Grunty orne oznaczają grunty uprawiane w celu produkcji roślinnej lub obszary dostępne dla produkcji roślinnej, ale ugorowane, w tym obszary odłogowane zgodnie z art. 22, 23 i 24 rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 oraz art. 28 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, bez względu na to, czy grunty te znajdują się pod uprawą szklarniową lub pod stałym bądź ruchomym przykryciem (art. 4 ust 1 lit. f). Uprawy trwałe natomiast to uprawy niepodlegające płodozmianowi, inne niż trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe, które zajmują grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i dają powtarzające się plony, w tym szkółki i zagajniki o krótkiej rotacji (art. 4 ust 1 lit. g). Szkółki z kolei oznaczają następujące obszary młodych drzewiastych (drzewnych) roślin uprawianych na otwartym powietrzu w celu późniejszego przesadzenia: szkółki winorośli oraz podkładek; szkółki drzew i krzewów owocowych; szkółki roślin ozdobnych; komercyjne szkółki drzew leśnych z wyłączeniem rosnących w lesie szkółek przeznaczonych na potrzeby własne gospodarstwa rolnego; szkółki drzew i krzewów do sadzenia w ogrodach, parkach, na poboczach dróg i na wałach (na przykład sadzonki żywopłotu, róże i inne krzewy ozdobne, ozdobne drzewa i krzewy iglaste), w tym we wszystkich przypadkach ich kłącza, rozłogi i młode sadzonki (art. 4 ust 1 lit. j). Natomiast termin zagajnik o krótkiej rotacji oznacza obszar obsadzany określonymi przez państwa członkowskie gatunkami drzew objętymi kodem CN 0602 90 41, do których należą zdrewniałe uprawy wieloletnie, których korzenie lub podstawy łodyg pozostają w glebie po zbiorach, wraz z nowymi pędami wschodzącymi w następnym sezonie, o maksymalnym cyklu zbioru, który ma zostać określony przez państwa członkowskie (art. 4 ust 1 lit. k). Trwałymi użytkami zielonymi i pastwiskami trwałymi są grunty wykorzystywane do uprawy traw lub innych pastewnych roślin zielnych rozsiewających się naturalnie (samosiewnych) lub uprawianych (wysiewanych), które nie były objęte płodozmianem danego gospodarstwa rolnego przez okres pięciu lat lub dłużej; mogą one obejmować inne gatunki, takie jak krzewy lub drzewa, które mogą nadawać się do wypasu, pod warunkiem że zachowano przewagę traw i innych pastewnych roślin zielnych, a także - w przypadku gdy zadecydują tak państwa członkowskie - grunty, które mogą nadawać się do wypasu i które stanowią część utrwalonych praktyk lokalnych w przypadkach, gdy trawy i inne zielne rośliny pastewne tradycyjnie nie są roślinnością dominującą na obszarach wypasu (art. 4 ust 1 lit. h). Gospodarstwem rolnym są wszystkie jednostki wykorzystywane do działalności rolniczej i zarządzane przez rolnika, znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego (art. 4 ust 1 lit. b), a działalność rolnicza oznacza: produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy (art. 4 ust 1 lit. c). Produktami rolnymi są zaś produkty - z wyjątkiem produktów rybołówstwa - wymienione w załączniku I do Traktatów, a także bawełna (art. 4 ust 1 lit. d). Należy zauważyć, że deklarowane przez M.M. działki CW, CX, CZ, DA, DB, DD, DE, DF, DG, DH, DI, DJ, IK - zadrzewione, zakrzaczone określone jako las i samosiejki nie spełniały definicji kwalifikującego się hektara, a tym samym definicji użytku rolnego. Nie stanowiły także gruntu, do którego strona otrzymała płatność JPO w 2008 r. (następnie zalesionego). Powierzchnia tych działek wynosiła 17,33 ha. Pomimo zakwalifikowania tych gruntów przez skarżącego jako "użytków trwałych", należy zdodzić się z organem, że nie spełniają one definicji pojęć trwałych użytków zielonych, pastwisk trwałych czy upraw trwałych. Obszary te, jako nieużytkowane rolniczo nie stanowią jednostek wykorzystywanych do działalności rolniczej. Podkreślenia wymaga, iż wola skarżącego zgłoszenia w/w działek do płatności obszarowych nie budzi wątpliwości i wynika nie tylko z treści samego wniosku, lecz również z treści pisma strony z dnia 11 lipca 2016r. w którym potwierdza, że wymienione w nim działki, na których znajdują się drzewa, zakrzaczenia – potocznie las i samosiejki kwalifikuje jako użytki trwałe zgłasza do płatności JPO. Działając w granicach wniosku i dokonując jego weryfikacji organy słusznie przyjęły, że działki te nie mogą być objęte wnioskowaną pomocą. Biorąc pod uwagę wszystkie dokonane w sprawie ustalenia organów prawidłowo zdaniem sądu przyjęto, iż powierzchnia deklarowana (80,12 ha) jest większa od stwierdzonej (61,97 ha), a różnica ta wynosi 18,15 ha, co stanowi 29,29%. Zgodnie z treścią art. 18 ust 6 rozporządzenia 640/2014 bez uszczerbku dla kar administracyjnych zgodnie z art. 19, w przypadku wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność w ramach systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego, jeżeli obszar zgłoszony przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla tej grupy upraw. Nie naruszając przepisów art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, jeżeli różnica między całkowitym obszarem zatwierdzonym a całkowitym obszarem zgłoszonym do objęcia płatnością w ramach systemów pomocy bezpośredniej ustanowionych w tytułach III, IV oraz V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 lub całkowitym obszarem zgłoszonym do objęcia płatnością w ramach środka wsparcia obszarowego jest mniejsza lub równa 0,1 ha, obszar zatwierdzony uznaje się za równy obszarowi zgłoszonemu. Na potrzeby obliczeń uwzględnia się jedynie zawyżenia powierzchni obszarów na poziomie grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1. Przepis ten zawiera jednakże w swej dalszej treści zastrzeżenie, iż akapitu drugiego nie stosuje się, w przypadku gdy różnica przekracza 20 % całkowitej powierzchni obszaru zgłoszonego do objęcia płatnością. Ponieważ efektem prowadzonego wobec skarżącego postępowania było ustalenie, iż różnica pomiędzy obszarem zgłoszonym do płatności, a obszarem zatwierdzonym wynosi 18,15 ha, co stanowi 29,29%, nie można oczekiwać, czego domaga się w punkcie 23 skargi strona, aby uznano, że obszar zatwierdzony jest równy zgłoszonemu. W myśl art. 19 a ust 1 rozporządzenia 640/2014 jeżeli w odniesieniu do danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, obszar zgłoszony do celów systemów pomocy przewidzianych w tytule III rozdział 1, 2, 4 i 5 oraz tytule V rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 oraz środków wsparcia, o których mowa w art. 30 i 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 18 niniejszego rozporządzenia, pomoc lub wsparcie oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o wartość 1,5 raza większą od stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % zatwierdzonego obszaru lub dwa hektary. Kara administracyjna nie przekracza 100 % wartości kwot obliczonych w oparciu o zgłoszony obszar. Mając na uwadze powyższe, w przekonaniu sądu, organy prawidłowo wyliczyły kwoty przysługujących skarżącemu płatności, stosując przewidziane przepisami prawa pomniejszenia oraz stosując współczynnik korygujący, określony w art. 1 Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2016/1948 z dnia 7 listopada 2016r. Prawidłowo określono także kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej. Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji strony zawartej w punkcie 21 skargi należy wyjaśnić, iż pomniejszenia płatności związane są ze stwierdzoną różnica pomiędzy powierzchnią działek zgłoszonych do płatności, a powierzchnią stwierdzoną, nie zaś jak sugeruje skarżący z terminem składania przez niego wniosku. Jak już wyżej wyjaśniono, stosowanie pomniejszeń płatności wynika z obowiązujących przepisów prawa. Niesłusznie więc strona podnosi, iż działanie to narusza art. 6, 7, 8 i 9 kpa. Prawidłowo organ uznał, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nie znajduje zastosowania przepis art. 77 ust 2 rozporządzenia nr 1306/2013, w myśl którego nie nakłada się kar administracyjnych w przypadku gdy: niezgodność jest wynikiem działania siły wyższej; niezgodność jest wynikiem oczywistych błędów, o których mowa w art. 59 ust. 6; niezgodność jest wynikiem błędu właściwego organu lub innego organu, w przypadku gdy błąd nie mógł być w rozsądny sposób odkryty przez osobę, której dotyczy kara administracyjna; dana osoba może dowieść w sposób zadowalający właściwemu organowi, że nie jest winna niewypełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1, lub właściwy organ w inny sposób przekona się, że nie nastąpiło to z winy danej osoby; niezgodność jest nieznaczna, w tym również gdy wyrażona jest w formie progu, który ma zostać ustalony przez Komisję zgodnie z ust. 7 lit. b); zachodzą inne przypadki, w których nie jest właściwe nakładanie kary, które mają zostać określone przez Komisję zgodnie z ust. 7 lit. b). Objęte cytowanym przepisem okoliczności nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Wykryte przez organ nieprawidłowości nie są wynikiem błędu organu lub innego organu, a stanowią skutek nieprawidłowej deklaracji strony. M.M. w toku postępowania administracyjnego nie dowiódł, że nie jest winny niedopełnienia obowiązków lub, że nieprawidłowości nie postały z jego winy oraz nie wystąpiły inne okoliczności, które mogłyby skutkować odstąpieniem od nakładania kar. Skarżący świadomie we wniosku o przyznanie płatności zadeklarował lasy, grunty zadrzewione i zakrzaczone uznając, że jako użytki trwałe winny być objęte pomocą, o którą się ubiegał. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały także okoliczności określone w art. 15 rozporządzenia 640/2014, zgodnie z którym kar administracyjnych nie stosuje się w odniesieniu do części wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, co do których beneficjent poinformował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest nieprawidłowy lub stał się niepoprawny od czasu jego złożenia, chyba że właściwy organ powiadomił wcześniej beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub o jakichkolwiek niezgodnościach we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność. Należy także podzielić stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie M.M. zostały przyznane płatności do orzecha włoskiego i miedz śródpolnych. Mając powyższe na uwadze uznać należało, iż organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie i prawidłowo przeprowadziły postępowanie, zgodnie z modyfikacjami wynikającymi z art. 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Ponadto organ odwoławczy dokonał całościowej ponownej merytorycznej oceny sprawy w zgodzie z zasadą dwuinstancyjności wynikającą z art. 15 k.p.a. W ocenie Sądu uzasadnienie decyzji organu II instancji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., opisuje bowiem ustalenia faktyczne oraz dowody na podstawie, których poczyniono te ustalenia oraz ich ocenę, a ponadto wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia i ustosunkowuje się do zarzutów odwołania. W tych okolicznościach nie można uznać, że organ prowadził postępowanie w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 kpa). Organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak ustalony stan faktyczny stał się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co szczegółowo wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Analiza akt administracyjnych nie doprowadziła sądu do wniosku o stronniczości pracowników organów, a teza taka – ujęta w punkcie 12 skargi nie została poparta przez skarżącego stosowną argumentacją. Z pewnością zaprezentowanego poglądu nie uzasadnia treść protokołu pokontrolnego. Odnosząc się do punktu 13 należy wyjaśnić, iż skarżący w punkcie IX wniosku złożył oświadczenie, że został pouczony o możliwości i trybie żądania doręczenia decyzji, która uwzględnia w całości żądania rolnika i nie określa zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych oraz nie ustala kwot podlegających odliczeniu oraz o możliwości złożenia odwołania od tej decyzji. Nie świadczy ono jednak – jak tego oczekuje skarżący – o gwarancji otrzymania przez niego takiej decyzji. Na skutek stwierdzonych przez organy nieprawidłowości nie było możliwe pełne uwzględnienie żądań wniosku. Punkt 16 skargi dotyczy płatności ONW, które nie są objęte kontrolowaną w niniejszym postępowaniu decyzją. W tej sytuacji, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Wynagrodzenie pełnomocnikowi adwokatowi A. Z. ustanowionej w ramach pomocy prawnej, Sąd przyznał na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714).