I SA/Ke 646/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego P. K. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej wniesionych przez K.Z.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. jako organ egzekucyjny prowadzi z majątku K.Z. postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa: - [...] z [...] r. obejmującego należności z tytułu nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych; - nr [...] z [...] r. obejmującego należności z tytułu nadmiernie pobranych płatności ONW. Podstawę prawną obowiązków objętych tytułami wykonawczymi stanowią odpowiednio: - decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. (dalej: Kierownika) z [...] r. nr [...], utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. z [...] r. nr [...]; - decyzja Kierownika z [...] r. nr [...], utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. z [...]. nr [...]. Powyższe decyzje zostały zaskarżone przez zobowiązanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., który wyrokami z 13 czerwca 2017 r. sygn. I SA/Ke 172/17 i I SA/Ke 171/17 oddalił skargi. Na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Naczelnik Urzędu Skarbowego J. zawiadomieniem o zajęciu z 22 lutego 2017 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego w Banku Spółdzielczym w K.. Zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych doręczono zobowiązanemu 28 lutego 2017 r. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego zostało odebrane przez dłużnika zajętej wierzytelności 27 lutego 2017 r. W dniu 7 marca 2017 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. wpłynęło pismo K.Z. w którym, podniósł, że tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie nieprawomocnych decyzji, a należności, których one dotyczą uległy przedawnieniu. Wierzyciel - Dyrektor Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. postanowieniami z [...]. nr [...] i nr [...] uznał za nieuzasadnione zarzuty K.Z. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Postanowieniami z [...] nr [...] i [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K.. Postanowieniem z [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. uznał za nieuzasadnione zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Utrzymując w mocy to postanowienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wyjaśnił, że K.Z. wniósł zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), dalej: u.p.e.a. Zgodnie zaś z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na tej podstawie organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów i stanowisko to jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia odrębnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie podstaw do uwzględnienia zarzutów i do podważenia w tym trybie stanowiska wierzyciela. Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. utrzymujące w mocy postanowienia wierzyciela były ostatecznym stanowiskiem wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. uwzględniając treść art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny prawidłowo przyjął za wiążący pogląd wierzyciela w zakresie przedawnienia obowiązków objętych tytułami wykonawczymi oraz w zakresie braku wymagalności obowiązków objętych tymi tytułami wykonawczymi. Organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela w tym zakresie i Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. nie mógł w zakresie zarzutów rozstrzygać odmiennie od rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu wierzyciela. Prawidłowo organ egzekucyjny uznał za nieuzasadniony zarzut braku wymagalności obowiązków objętych ww. tytułami wykonawczymi. Obowiązek zwrotu przez zobowiązanego nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz nadmiernie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) nastąpił po uzyskaniu waloru ostateczności dwóch decyzji Kierownika z 19 października 2016 r. Decyzja posiadająca walor ostateczności nie może zostać wzruszona w drodze zwyczajnych środków administracyjnych, co w konsekwencji powoduje możliwość egzekwowania jej postanowień. Samo wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonalności takiej decyzji stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.). Mając na uwadze fakt niewykonania przez stronę obowiązku nałożonego ostatecznymi decyzjami administracyjnymi z 19 października 2016 r. wierzyciel skorzystał z istniejącej możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Obowiązki objęte ostatecznymi decyzjami, wobec ich niewykonania przez zobowiązanego, podlegają ściągnięciu w drodze przymusu administracyjnego. Sąd rozpatrując skargi strony na decyzje organu II instancji w przedmiotowych sprawach, nie wstrzymał ich wykonania. Organ egzekucyjny jak i organ nadzoru nie mają prawa do zmiany tych orzeczeń jak i wstrzymania ich wykonania, bowiem postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nadmiernie pobranych płatności oraz postępowanie egzekucyjne są odrębnymi trybami postępowania. Powyższe decyzje stworzyły stan powagi rzeczy osądzonej i stanowią podstawę prawną obowiązków dochodzonych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ponowne rozpatrzenie tej kwestii w postępowaniu w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne jest niedopuszczalne. Zgodnie bowiem z art. 29 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest zaś uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym wystawionym na podstawie prawomocnych decyzji Kierownika. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut dotyczący przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi. W sprawie wniesionego w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzutu przedawnienia należności, dla oceny wymagalności należności wynikających z decyzji kierownika z 19 października 2016 r., będzie miał zastosowanie art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), nie przepisy art. 3.1. Rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U.UE I. 312/1). Powołany przepis stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Wierzyciel wskazał, że odsetki podatkowe naliczone były w przedmiotowej sprawie od dnia następującego po upływie 60 dni od daty doręczenia decyzji ustalających kwoty do zwrotu. Przedmiotowe decyzje zostały skutecznie doręczone stronie 3 listopada 2016 r., co oznacza, że ostatni dzień terminu płatności podatku przypadał na dzień 2 stycznia 2017 r. W związku z tym pięcioletni termin przedawnienia dochodzenia roszczenia wobec ARiMR rozpocznie się z dniem 1 stycznia 2018 r. a wierzyciel ma czas do 31 grudnia 2022 r. na dochodzenie należności, pod warunkiem, że w tym okresie zostanie zastosowany skuteczny środek egzekucyjny, który będzie skutkował przerwaniem biegu terminu przedawnienia. K.Z. na etapie zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. z 26 lipca 2017 r. po raz pierwszy podniósł zarzut braku doręczenia upomnienia pełnomocnikowi strony. Odnosząc się do tego organ podniósł, że zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów ich uzupełniać, powołując nowe podstawy, gdyż zarzuty takie są spóźnione i nie podlegają rozpatrzeniu. Niemniej organ wyjaśnił, że upomnienie jest czynnością wierzyciela skierowaną do zobowiązanego zawierającą informację o możliwości dobrowolnego wykonania przez niego zobowiązania. Charakter tej czynności, wymagającej osobistego działania zobowiązanego oraz umiejscowienie jej w stadium poprzedzającym wszczęcie egzekucji, wyklucza działanie zobowiązanego za pośrednictwem pełnomocnika. Dopiero po skutecznym wszczęciu egzekucji administracyjnej zobowiązany może ustanowić pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym. Na powyższe postanowienie K.Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o jego uchylenie i uchylenie postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzucił, że błędna jest koncepcja organów, zgodnie z którą możliwość ustanowienia pełnomocnika istnieje dopiero po skutecznym wszczęciu egzekucji administracyjnej. Stanowisko to stoi w sprzeczności z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącymi doręczeń jak i u.p.e.a. Skarżący zakwestionował uznanie, że upomnienie nie jest związane z egzekucją i że w związku z tym brak jest obowiązku zawiadamiania pełnomocnika. W pełnomocnictwie, którego udzielił, nie wyłączono jakiegokolwiek obszaru kontaktów z ARiMR, co oznacza, że organ ten winien zawiadamiać o wszystkim pełnomocnika. Poszanowanie prawa skarżącego winno się też wynikać z wiedzy organów o chorobie psychicznej skarżącego. Brak zawiadomienia pełnomocnika powoduje nieważność całego postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) i art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2016 r., poz.718), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym - co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Sąd przyjął je za podstawę dalszych rozważań. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie potwierdzające uznanie za niezasadne zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z 15 lutego 2017 r. nr 66/EFRG/2017 obejmującego należności z tytułu nadmiernie pobranych płatności do gruntów rolnych oraz nr 176/EFRROW/2017 obejmującego należności z tytułu nadmiernie pobranych płatności ONW. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły m.in. przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na podstawie art. 33 tej ustawy zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, których podstawą mogą być tylko okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Podkreślić należy, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, a podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Innymi słowy zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 u.p.e.a. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów. Zgodnie z przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7 , 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Wierzyciel, odpowiadając na zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, jest związany zakresem przedmiotowym zarzutów zawartym w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W rozpatrywanej sprawie skarżący zgłosił zarzut znajdujący oparcie w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. – przedawnienie obowiązków objętych tytułami wykonawczymi oraz w pkt 2 u.p.e.a. – brak wymagalności obowiązku z uwagi na fakt, iż podstawy prawne obowiązków w nich zawartych są nieprawomocne. Wydane przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcie poprzedziło wydanie przez wierzyciela Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR w K. postanowień z [...] r. nr [...] i nr [...] w których uznał zarzuty K.Z. za nieuzasadnione. Postanowieniami z [...] r. Nr [...] oraz Nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. postanowienia te utrzymał w mocy. Wierzyciel nie uwzględniając zarzutów podniósł, że obowiązek zwrotu przez K.Z. nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nastąpił po uzyskaniu waloru ostateczności decyzji z 19 października 2016 r. ustalających obowiązek zwrotu nadmiernie pobranych płatności zaś odnosząc się do zarzutu przedawnienia obowiązków objętych tytułami wykonawczymi wskazał, że nie upłynął 5 letni termin przedawnienia określony w art. 70 Ordynacji podatkowej. Powyższe stanowisko wierzyciela w zakresie odnoszącym się do zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. ‒ stosownie do treści art. 34 § 1 u.p.e.a. ‒ wiązało organy egzekucyjne przy rozpoznaniu zarzutów skarżącego. Należy wyjaśnić, że w dacie wydawania przez wierzyciela wskazanych wyżej postanowień skarżącemu nie przysługiwała możliwość zaskarżenia ich do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 pkt 3 ustawy p.p.s.a., w brzmieniu nadanym ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2015. 658), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zawężenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych poprzez wykluczenie możliwości sądowej kontroli m.in. postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia strony możliwości skutecznej obrony jej praw, lecz możliwość uzyskania tej obrony przenosi na późniejszy etap postępowania. Zasadność postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela, które ma charakter jedynie incydentalny, podlega kontroli w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Oznacza powyższe, że strona nie traci definitywnie uprawnienia do sądowej kontroli postanowienia w sprawie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za bezpodstawne, lecz uprawnienie to może realizować poprzez wniesienie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jako rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej. Stanowisko takie jest prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w postanowieniach: z 25 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 953/16; z 22 grudnia 2016 r., sygn. akt II FSK 3287/16; z 4 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 2378/16; z 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3246/16 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując sąd rozpoznając skargę poddaje kontroli zarówno zaskarżone postanowienie jak i wiążące dla organu egzekucyjnego stanowisko wierzyciela Sąd potwierdza zgodność z prawem stanowiska organów, co do niezasadności zgłoszonych zarzutów. Pogląd wyrażony w postanowieniach wierzyciela tak w zakresie przedawnienia obowiązku jak i wymagalności obowiązku jako wiążący na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a został prawidłowo zaakceptowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w J.. Należy przy tym zauważyć, że organ ten nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów i badania w tym trybie stanowiska wierzyciela (por. wyrok NSA z 21 maja 2013 r. II FSK 1262/12 dostępny www.orzeczenia.nsa.gov pl). Organ egzekucyjny nie może wnikać w merytoryczną zasadność istnienia egzekwowanego obowiązku, skoro w tym zakresie sprawa jest przedmiotem analizy w odrębnym postępowaniu. Zajęcie stanowiska przez wierzyciela oraz ocena zarzutów przez organ egzekucyjny są odrębnymi sprawami, (chociaż bez wątpienia ich źródłem jest to samo zdarzenie – skorzystanie przez zobowiązanego z prawa do złożenia zarzutów. Na pełną akceptację Sądu zasługuje przyjęcie przez organ, że nie zachodzi przeszkoda w prowadzeniu egzekucji w postaci braku wymagalności obowiązków objętych tytułami egzekucyjnymi. Obowiązek zwrotu przez K.Z. nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynikał z ostatecznej decyzji z [...] r. nr [...], zaś z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) decyzji z [...].[...]. Konsekwencją decyzji ostatecznej jest uprawnienie wierzyciela do domagania się wykonania obowiązku wynikającego z decyzji a w razie odmowy wnioskowanie do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego. Na wykonalność nie ma wpływu wniesienie skargi do sądu administracyjnego chyba, że wykonalność decyzji zostanie wstrzymana, co nie miało miejsca w przypadku decyzji stanowiących podstawę tytułów wykonawczych. Nieuzasadniony jest również zarzut dotyczący przedawnienia należności. Decyzje Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. z [...] r. ustalające kwoty nienależnie pobranych płatności zostały skutecznie doręczone stronie 3 listopada 2016 r. W wyniku doręczenia decyzji ustalających kwotę nienależnie pobranych płatności powstał obowiązek ich zapłaty. Mają one przymiot ostateczności, bowiem zostały utrzymane w mocy decyzjami Dyrektora Ś. Oddziału Regionalnego ARiMR z 28 grudnia 2016 r. Sąd podziela stanowisko organu, że do oceny przedawnienia zwrotu nienależnie pobranych płatności, który to obowiązek został nałożony wskazanymi decyzjami stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej (art. 29 ust. 7 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa) w tym art. 70 tej ustawy. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z 23 marca 2016 r. sygn. akt II GSK 2305/14, wyrokach WSA w W. z 6 października 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 716/14, z 17 listopada 2016 r. sygn. akt V SA//Wa 1928/16 (dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W Rozporządzeniu Rady (WE, EUROATOM) Nr 2988/95 przyjęto ogólne zasady dotyczące jednolitych kontroli oraz środków administracyjnych i kar dotyczących nieprawidłowości w odniesieniu do prawa wspólnotowego. Przepis art. 4 przewiduje jako zasadę wycofania uzyskanej korzyści natomiast w art. 5 ust przewidziano możliwość zastosowania kar administracyjnych w przypadku dokonania nieprawidłowości celowo lub na skutek zaniedbania. Kwestię przedawnienia reguluje przepis art. 3 Rozporządzenia Nr 2988/95. O ile w art. 3 ust. 2 przewidziano trzyletni okres wykonania decyzji nakładającej karę administracyjną, który biegnie od dnia uprawomocnienia się decyzji, to rozporządzenie nie zawiera takiej regulacji odnośnie przedawnienia kwoty nienależnie pobranych płatności, których wysokość została ustalona w wyniku doręczenia decyzji. Z powyższych względów zasadne jest stanowisko organu, że do należności pieniężnych objętych tytułami wykonawczymi nr 66/EFRG/2017, nr 176/EFRROW/2017 znajduje zastosowanie, na podstawie art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, przepis art. 70 Ordynacji podatkowej, co oznacza, że należności nie uległy przedawnieniu. Odnosząc się do kwestii wadliwości doręczenia upomnienia (z pominięciem pełnomocnika) należy podzielić stanowisko organu, że zarzut ten zgłoszony na etapie zażalenia jako spóźniony nie podlegał rozpatrzeniu. Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutów ich uzupełniać, powołując nowe podstawy. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie i doktrynie (por. wyrok NSA z 2 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3259/13 dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu wyroku NSA zauważył, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są specyficznym środkiem zaskarżenia. Są one środkiem prawnym przysługującym zobowiązanemu w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Wynika to wprost z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który to przepis zakreśla zobowiązanemu do zgłoszenia takich zarzutów siedmiodniowy termin, liczony od dnia doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego, a to - co do zasady - następuje w chwili przystąpienia do czynności egzekucyjnych i dokonywane jest albo przez egzekutora, albo drogą pocztową (art. 32 u.p.e.a.). Zasadne jest zatem stanowisko organu, że zarzut dotyczący upomnienia nie mógł być rozpatrzony. Organ w decyzji wyjaśnił skarżącemu kwestie związane z doręczeniem upomnienia a wyrażony pogląd, że charakter czynności jaką jest upomnienie, która wymaga osobistego działania zobowiązanego, umiejscowienie jej w stadium poprzedzającym wszczęcie egzekucji, wyklucza działanie zobowiązanego za pośrednictwem pełnomocnika, Sąd podziela. Podsumowując, stwierdzenie przez organy niezasadności zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów odpowiada prawu a zarzuty skargi należy uznać za niezasadne. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a oddalił skargę. O przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi Sąd orzekł na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715).