I SA/Ke 661/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Adamczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. G. i G. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata P. Z. kwotę 1476 (tysiąc czterysta siedemdziesiąt sześć) złotych, w tym 276 (dwieście siedemdziesiąt sześć) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ("SKO", "Kolegium") decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. nr [...] ustalającą A. G. i G. T. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. w kwocie [...] zł. 1.2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego według stanu na 2010 r. wynika, że G. T. i A. G. są współwłaścicielami nieruchomości zabudowanej, położonej w K. przy ulicy Z. o powierzchni 5295 m², na którą składają się grunty orne zabudowane (Bi) oraz pastwiska trwałe (Ps). Na nieruchomości, zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, znajduje się również budynek murowany o funkcji produkcyjnej, usługowej i gospodarczej o powierzchni zabudowy 1340 m². W dniu 19 listopada 2010 r. na opisanej nieruchomości przeprowadzono z udziałem strony (G. T.) oględziny i pomiary. Ustalono, że znajduje się na niej budynek użytkowany jako gospodarczy wraz częścią mieszkalną. Powierzchnia użytkowa części gospodarczej budynku wynosi 1156,34 m², natomiast powierzchnia użytkowa części mieszkalnej budynku - 112,95 m². W związku z powyższym grunty oznaczone symbolem Bi jako grunty rolne zabudowane o powierzchni 0,3461 m² opodatkowane zostały podatkiem rolnym, tym samym podatkiem objęte zostały także grunty oznaczone jako Ps - pastwiska trwałe o powierzchni 0,1834 m². Podatkiem od nieruchomości opodatkowano natomiast znajdujący się na nieruchomości budynek murowany w części gospodarczej (1156,34 m²) stawką jak dla budynków pozostałych oraz część mieszkalną budynku (112.95 m²) stawką jak dla budynków mieszkalnych. 1.3. Kolegium wskazało na podstawę prawną rozstrzygnięcia: art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (j. t. Dz. U. z 2006 r., nr 136, poz. 969) dalej "ustawa o podatku rolnym" i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j. t. Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613) dalej "u.p.o.l." oraz powołało art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j. t. Dz. U. z 2005 r., nr 240, poz. 2027) dalej "prawo geodezyjne i kartograficzne", zgodnie z którym podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. 1.4. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy podniósł, że w myśl obowiązujących przepisów prawa, budynek podlega opodatkowaniu bez względu na to czy jest w jakikolwiek sposób wykorzystywany, bądź czy jego stan techniczny jest zły, dobry czy też bardzo dobry. Kolegium powołało zawartą w art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. definicję budynku i wskazało, że jeżeli dany obiekt budowlany posiada elementy w niej wymienione jest budynkiem i podlega opodatkowaniu jako budynek. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika aby sporny obiekt budowlany nie posiadał któregokolwiek z elementów wymienionych w powołanej definicji budynku. Na brak przedmiotowych elementów budynku nie wskazuje załączony do akt sprawy dokument prywatny, sporządzony przez mgr inż. Z. S. "Opinia techniczna budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr 153 w K. ul. Z.". Dokument ten potwierdza jedynie zły stan techniczny spornego budynku. Kolegium wyjaśniło, że stan techniczny może jedynie wyłączać możliwość zastosowania do opodatkowanego budynku stawek jak dla budynków związanych z działalnością gospodarczą, a takie w stosunku do stron nie zostały zastosowane. 1.5. Kolegium stwierdziło ponadto, że przedmiotowy budynek nie korzysta ze zwolnień wskazanych w art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. Zgodnie z powołanym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości, budynki gospodarcze lub ich części: służące działalności leśnej lub rybackiej, położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej, zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z ww. przesłanek zwolnienia. Kolegium wyjaśniło przy tym, że określenie "służące" oznacza faktycznie wykorzystywane. Brak wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości na działalność, o której mowa w ww. przepisie potwierdza złożone odwołanie, oględziny nieruchomości oraz pismo strony z dnia 14 marca 2012 r., w którym G.T. stwierdza, że przeszkodą w wykorzystywaniu budynku jako kurnika-brojlerni, był fakt wydania decyzji o zabudowie mieszkaniowej trzech budynków mieszkalnych w strefie ochronnej kurnika. 1.6. W odniesieniu do wniosku o przeprowadzenie na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej dowodu z opinii specjalisty o stanie technicznym przedmiotowego budynku, Kolegium stwierdziło, że wniosek taki, w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest bezzasadny. Swoje stanowisko SKO uzasadniło, powtarzając wskazane wyżej argumenty dotyczące opodatkowania nieruchomości. 2. Skarga do Sądu 2.1. Na decyzję SKO A. G. i G. T. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnosząc o jej uchylenie. 2.2. Nie zgadzając się ze stanowiskiem SKO przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skarżący podnieśli, że sporny budynek gospodarczy położony jest na gruntach rolnych, a dawne jego przeznaczenie pozwalało jedynie na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, jakim była hodowla drobiu. W takim zaś przypadku podatnikom przysługuje zwolnienie od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 b i c u.p.o.l. Zdaniem skarżących niezależnie od powyższego stan techniczny tego budynku nie zezwala na dalsze użytkowanie obiektu, a nawet przebywanie w nim jest niewskazane, co stanowi przesłankę do zwolnienia w oparciu o art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy. 2.3. W opinii skarżących organ podatkowy nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący, a przede wszystkim nie zgromadził wystarczających dowodów na poparcie tezy, że zły stan techniczny budynku gospodarczego nie stanowi przesłanki do uznania, że nie posiada on cech budynku w rozumieniu u.p.o.l. W tym zakresie zastosowanie powinny mieć przepisy ustawy prawo budowlane. Okoliczność powyższa powinna być wyczerpująco zbadana, nie tylko przez dokonanie oględzin w dniu 19 listopada 2010 r., ale w oparciu o dokumentację budowlaną. W sytuacji zaś braku dokumentacji budowlanej organ podatkowy winien zgodnie z art. 197 Ordynacji podatkowej powołać biegłego. Skarżący zarzucili, że po dokonaniu oględzin organ nie wydał, co do obiektu żadnej opinii. 2.4. Zdaniem podatników skoro względy techniczne budynku nie pozwalają na prowadzenie w nim żadnej działalności, to jest to również przesłanka do zwolnienia przedmiotowego. Względy techniczne mają bowiem charakter obiektywny, a więc niezależny od woli podatnika oraz mają charakter trwały (budynek nadaje się jedynie do rozbiórki). Odmienne (subiektywne) stanowisko organu narusza zasady prawdy obiektywnej oraz zaufania, o jakich jest mowa w art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej. 2.5. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi. 2.6. W piśmie procesowym z dnia 22 maja 2013 r. G. T. powtórzył argumenty w zakresie zwolnienie podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 4 b i c u.p.o.l. Dodał, że skoro sporny budynek określono jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, to należało uwzględnić fakt, że w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności ze względów technicznych. W opinii skarżącego ponadto jeżeli budynek gospodarczy przeznaczony był na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, a także położony na gruntach gospodarstw rolnych to nie podlega opodatkowaniu na podstawie przepisów art. 7 ust. 1 pkt 4 b i c. Zarzucił także, że WSA w Gdańsku w powołanym przez SKO w odpowiedzi na skargę wyroku (I SA/Gd 246/11) dokonując wykładni słów "służące", odniósł ją jedynie do przepisu art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a i b. Brak jest ustosunkowania się przez Sąd w powołanym wyroku, co do budynku gospodarczego zajętego na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. W ocenie skarżącego nadinterpretacja powołanego przepisu prawa w stosunku do budynku przeznaczonego na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej jest nieuzasadniona i nieuprawniona. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. 3.2. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja SKO, ustalająca dla skarżących wymiar podatku rolnego i podatku od nieruchomości na 2010 r. pobieranych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego, o którym mowa w art. 6c ustawy o podatku rolnym. Skarżący zakwestionowali wymiar podatku od nieruchomości, tj. budynku o powierzchni 1156,34 m². Zdaniem skarżących, budynek ten nie powinien być opodatkowany ponieważ z uwagi na zły stan techniczny nie jest budynkiem w rozumieniu u.p.o.l. Zły stan techniczny budynku ponadto uzasadnia zwolnienie od opodatkowania w związku z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Dodatkowo przedmiotowy budynek jako położony na gruntach gospodarstw rolnych i przeznaczony na hodowlę drobiu korzysta ze zwolnienia podatkowego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b i c u.p.o.l. Kolegium twierdzi natomiast, że sporny budynek stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości ponieważ posiada cechy budynku, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Nie spełnia także warunków zwolnienia podatkowego z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b i c u.p.o.l. ponieważ nie jest wykorzystywany do działalności, o której mowa w tym przepisie. Sąd stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko organu podatkowego. 3.3. Organ prawidłowo powołał podstawę prawną rozstrzygnięcia (pkt 1.3.). Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1 pkt 1,2,3 u.p.o.l.). Budynkiem jest natomiast obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Z kolei grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Przy wymiarze podatku od nieruchomości istotne znaczenie ma treść art. 21 prawa geodezyjnego i kartograficznego, na co prawidłowo zwróciło uwagę Kolegium (pkt 1.3.). Zgodnie z powołanym przepisem podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni budynków czyli wskazują na przedmiot opodatkowania. Ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń w sprawie organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (zob. wyroki NSA z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 309/10, z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). 3.4. W niniejszej sprawie organy ustaliły, że skarżący są m.in. właścicielami budynku murowanego o funkcji produkcyjnej, usługowej i gospodarczej o powierzchni zabudowy 1340 m². Budynek ten jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Użytkowany jest jako budynek gospodarczy (1156,34 m²) wraz z częścią mieszkalną (112,95 m²). Nie jest użytkowany jako kurnik w hodowli drobiu, ani też do innej działalności rolniczej. Ustaleń tych organy prawidłowo dokonały w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów oraz przeprowadzone w dniu 19 listopada 2010 r. oględziny. W aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów z dnia 28 czerwca 2012 r. (sporządzony według stanu na dzień 1 stycznia 2010 r.) oraz podpisany przez skarżącego protokół oględzin z dnia 19 listopada 2010 r. Ustalając kwestię wykorzystania przedmiotowego budynku do produkcji rolniczej organy uwzględniły także informacje zawarte w odwołaniu i piśmie strony z dnia 14 marca 2012 r. 3.5. W związku z prawidłowo dokonanymi ustaleniami organów Sąd stwierdził, że zarzuty skargi są nieuzasadnione. Sporna nieruchomość posiada cechy, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., klasyfikujące ją jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l, tj. budynek. Dokonanie ustaleń w powyższym zakresie nie wymaga sięgania, jak twierdzą skarżący, do dokumentacji budowlanej, nie wymaga też wiadomości specjalnych. Stąd organy nie były zobowiązane do powołania biegłego lecz były uprawnione do dokonania ustaleń samodzielnie, np. w drodze oględzin spornej nieruchomości. Wymaga przy tym wyjaśnienia, że przepisy Ordynacji podatkowej nie wymagają sporządzenia przez organ opinii po przeprowadzeniu dowodu z oględzin. Po dokonaniu tej czynności organ zobowiązany jest jedynie do sporządzenia protokołu (art. 172 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej), który w niniejszej sprawie sporządzono. Ponadto na brak przedmiotowych elementów budynku nie wskazuje przedłożona przez skarżących opinia techniczna budynku sporządzona przez mgr inż. Z. Z.. Wbrew twierdzeniom skarżących w sprawie nie było też podstaw do zastosowania ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623). Przy wymiarze podatku od nieruchomości zasadnicze znaczenie mają bowiem definicje zawarte w u.p.o.l. i to na ich podstawie rozstrzyga się czy dana nieruchomość jest budynkiem w rozumieniu u.p.o.l. Na marginesie należy wskazać, że definicja budynku zawarta w u.p.o.l. jest tożsama z definicją budynku zawartą w prawie budowlanym (art. 3 pkt 2 prawa budowlanego). 3.6. Wpływu na opodatkowanie spornej nieruchomości nie ma, eksponowany przez skarżących, jej zły stan techniczny. Z literalnej wykładni definicji budynku zawartej w u.p.o.l. wynika, że zaklasyfikowanie danej nieruchomości jako budynku nie jest uzależnione od jej stanu technicznego (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 797/11, dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do treści powołanego w pkt 3.3. przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., zły stan techniczny budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest także przesłanką zwolnienia z opodatkowania. Kwestia ta ma jedynie wpływ na wysokość opodatkowania. Zły stan techniczny budynku powoduje bowiem, że budynek taki przestaje być klasyfikowany jako budynek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej czego konsekwencją jest zastosowanie niższych stawek podatkowych jak dla budynków pozostałych, a nie jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie sporną nieruchomość prawidłowo opodatkowano przy zastosowaniu stawek jak dla budynków pozostałych. 3.7. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym niniejszej sprawy, wbrew twierdzeniom skarżących, nie ma zastosowania zwolnienie podatkowe z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b i c u.p.o.l. Zgodnie z powołanym przepisem zwalnia się od podatku od nieruchomości, budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej oraz zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Sąd podziela przy tym stanowisko wyrażone przez WSA w Gdańsku, w powołanym przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 246/11 (lex nr 990500), że "służące" oznacza "faktycznie wykorzystywane". Oznacza to, że zwolnienie dotyczy tylko tych budynków bądź ich części, które są wykorzystywane przy aktywnym, rzeczywistym prowadzeniu działalności leśnej, rybackiej lub rolniczej, a nie tylko przystosowane do prowadzenia takiej działalności. Wprawdzie powołane orzeczenie dotyczy interpretacji użytego w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. a i b u.p.o.l. terminu "służące", to jednak należy stwierdzić, że w taki sam sposób należy dokonać interpretacji terminu "zajęte" z art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c u.p.o.l. Pojęcie działów specjalnych produkcji rolnej zdefiniowane jest w art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 361). Działem specjalnym produkcji rolnej m.in. jest fermowa hodowla i chów drobiu rzeźnego mięsnego, wylęgarnia drobiu. Aby podatnik mógł korzystać ze zwolnienia przewidzianego art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. c u.p.o.l. niezbędne jest, aby budynki gospodarcze lub ich części były rzeczywiście zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Nie ma przy tym znaczenia z jakich przyczyn działalność ta została w danym roku podatkowym zaprzestana czy nie rozpoczęta. Ze zwolnienia korzystają tylko budynki gospodarcze lub ich części zajęte w danym okresie na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Sporny budynek w 2010 r. nie był faktycznie wykorzystywany do działalności, o której mowa art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b i c u.p.o.l., bowiem nie był położony na gruntach gospodarstwa rolnego, nie służył działalności rolniczej oraz nie był zajęty na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. Okoliczność tę potwierdzają m.in. oględziny nieruchomości oraz pismo skarżącego z dnia 14 marca 2012 r. Fakt, że budynek ten był przeznaczony przez skarżących i przystosowany do takiej produkcji (kurnik - brojlernia) oraz że jest położony na gruntach rolnych nie spełnia warunków omawianego zwolnienia podatkowego. 3.8. Reasumując, w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, w szczególności w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i oględziny nieruchomości. Sąd stwierdził, że postępowanie organów było zgodne z zasadą prawdy obiektywnej, w świetle której organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w tym zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Oceniając zgromadzony materiał dowodowy organy ponadto kierowały się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. Należy też stwierdzić, że w ustalonym stanie faktycznym organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego zawarte w ustawie o podatku rolnym i u.p.o.l. 3.9. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę. Wynagrodzenie adwokatowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy przyznano na podstawie art. 250 ustawy p.p.s.a. i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 6 pkt 4 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j. t. Dz. U. z 2013 r. poz. 461).