I SA/Ke 668/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Celestyna Niedziela, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy B.-Z. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w sprawie odmowy A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (Spółka) stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości; za 2006 r. w kwocie [...] zł., za 2007 r. w kwocie [...] zł., za 2008 r. w kwocie [...] zł., za 2009 r. w kwocie [...] zł., za 2010 r. w kwocie [...] zł. W motywach organ wyjaśnił, że w dniu 20 stycznia 2011 r. Spółka wniosła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2006-2010 wraz z korektami deklaracji za te lata. Uzasadniając przedmiotowy wniosek wyjaśniła, że w złożonych pierwotnie deklaracjach na podatek od nieruchomości nieprawidłowo jako podatnika wskazano Spółkę, w sytuacji, gdy w latach 2006-2010 właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntu była B.S.A., która winna być podatnikiem. Umowy przenoszące własność nieruchomości i prawo użytkowania wieczystego nieruchomości z B.S.A na Spółkę okazały się nieważne bowiem nie zostały dopełnione formalności związane z nabyciem nieruchomości przez cudzoziemca, jakim była Spółka (brak zgody M.S.W.i.A.). Zdaniem skarżącej była ona jedynie posiadaczem zależnym nieruchomości, na którym nie ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Organ przywołał przepisy art. 72 § 1 pkt 1, § 2 pkt 1 lit a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012.749 j.t.) oraz przepis art. 3 ust 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) u.o.p.o.l. Wskazując na regulację art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) wyjaśnił, że organy podatkowe są związane danymi wynikającymi z ewidencji gruntów. Dopóki dane te nie ulegną zmianie nie jest możliwe inne opodatkowanie przedmiotowych gruntów. Jeżeli podatnik nie zgadza się z zapisami w ewidencji gruntów, które są podstawą wymiaru podatków winien zgłosić swoje zastrzeżenia organowi prowadzącemu ewidencję gruntów. Pogląd, odmawiający organom podatkowym ustalającym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości przyjęcia innej podstawy niż dane wynikające z ewidencji gruntów, jest ugruntowany w orzecznictwie. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art.194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Zatem, skoro z dokumentów urzędowych i sądowych, znajdujących się w aktach sprawy (wypisy z rejestru gruntów oraz wypisy z księgi wieczystej Nr [...]) wynika jednoznacznie, że w latach objętych wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty użytkownikiem wieczystym działki nr 5 o pow. 140 m² i właścicielem zlokalizowanych na przedmiotowej działce budowli (lodochronów i wieży stalowej) była Spółka, złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie jest zasadny. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, (wbrew twierdzeniu skarżącej) nie wynika, aby podstawa prawna wpisu Spółki w ewidencji gruntów i księdze wieczystej, jako użytkownika wieczystego nieruchomości oraz właściciela budowli była nieważna. Podstawą wpisu do ewidencji geodezyjnej i księgi wieczystej w latach 2006-2010 były umowy cywilnoprawne w formie aktów notarialnych zawarte pomiędzy stronami (B.SA i Spółką). Sprawy ewentualnej nieważności umów przenoszących prawo własności czy też prawo użytkowania wieczystego, należą do kategorii spraw cywilnych (art. 1 k.p.c.) a te rozstrzygane są przez sądy powszechne (art. 2 § 1 k.p.c.). Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 167 poz.1758 ze zm.), o nieważności nabycia orzeka sąd, także na żądanie, właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości, wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty, marszałka województwa lub wojewody, albo na żądanie ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Dopóki zapisy w ewidencji gruntów, która stanowi podstawę wymiaru podatku zarówno co do przedmiotu jak i podmiotu opodatkowania, nie zostaną zmienione, nie jest możliwe inne opodatkowanie przedmiotowych nieruchomości. Tym samym wniosek o stwierdzenie nadpłaty opierający się na podważeniu wiarygodności dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów oraz podważeniu zapisów księgi wieczystej bez wyroku sądu powszechnego w tej sprawie, jest niezasadny. Organ wyjaśnił, że złożony przez Spółkę wniosek o nadpłatę dotyczył lat 2006-2010 i dla jego oceny nie ma znaczenia, że na rok 2012 zapisy ewidencyjne dotyczące nieruchomości objętych wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty zostały zmienione. W ocenie Kolegium, organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania. Zbadał i ocenił wszystkie dowody znajdujące się w aktach sprawy, które mają dla tej sprawy znaczenie (ewidencja gruntów i zapisy w księgach wieczystych). Organ nie pominął też rozpatrzenia żadnego dowodu, bowiem skarżący nie przedstawił do akt sprawy żadnego dokumentu z którego wynikałoby, że zapisy ewidencyjne czy też zapisy wieczysto-księgowe są nieprawdziwe. Nie istnieje żadna sprzeczność pomiędzy ewidencją gruntów a stanem prawnym ujawnionym w księdze wieczystej, dotyczącej nieruchomości będącej przedmiotem sprawy. Na decyzję Samorządowego Kolegium odwoławczego w K. Spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji albo o jej zmianę poprzez stwierdzenie nadpłaty za lata 2006 - 2010 zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzuciła naruszenie prawa materialnego: art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędne i niewłaściwe jego zastosowanie do skarżącej, mimo wykazania, że podstawa prawna nabycia własności lub prawa użytkowania wieczystego nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania jest nieważna, a także mimo wykazania, że w okresie objętym decyzją skarżąca była posiadaczem zależnym przedmiotowych nieruchomości, art. 4 ust. 1 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie i w efekcie błędną wykładnię pojęcia podstawa opodatkowania, polegającą na rozciągnięcie tego pojęcia na ustalenie podatnika, art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędne jego zastosowanie do ustalenia, kto jest podatnikiem przedmiotowego podatku, gdy zgodnie z tym przepisem dane zawarte w ewidencji są jedynie podstawą wymiaru podatków, art. 6 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców polegającym na przyjęciu, że okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione jedynie na podstawie treści deklaracji podatkowych, wypisów z ksiąg wieczystych lub ewidencji gruntów, z pominięciem innych dowodów, z których wynikało że wpisy w księgach wieczystych lub w ewidencjach gruntów nie odpowiadają rzeczywistemu stanowi prawnemu nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a skarżąca była i jest posiadaczem zależnym nieruchomości, albowiem czynność prawna przenosząca na skarżącą prawo użytkowania wieczystego i własność nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania, poprzez sprzeczność z art. 6 ust. 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców była dotknięta nieważnością, oraz naruszenie art. 72-73 i art. 74a Ordynacji podatkowej polegające na zaniechaniu (odmowie) określenia wysokości nadpłaty, pomimo że nie zostało przeprowadzone postępowanie podatkowe, w ramach którego zakwestionowano i ustalono w innej wysokości wysokość zobowiązania podatkowego strony, niżby to wynikało ze złożonych deklaracji podatkowych i ich korekt, co stanowi naruszenie procedury mające istotny wpływ na treść decyzji. Uzasadniając zarzuty Spółka zakwestionowała oparcie przez organ rozstrzygnięcia na wpisach w ewidencji gruntów i pominięcie innych dowodów, dokonanych wpisów, w oczywisty sposób wskazujących na nieważność podstawy nabycia przedmiotowej nieruchomości. Skarżący przedstawił przebieg czynności związanych z podwyższeniem kapitału zakładowego Spółki, którego pokrycie nastąpiło przez wniesienie jako aportu, prawa wieczystego użytkowania, a w konsekwencji przeniesienie na Spółkę prawa wieczystego użytkowania. Na przeniesienie prawa wieczystego użytkowania nie uzyskano zgody właściwego ministra, co skutkuje nieważnością umowy. Powyższe oznacza, że wpisy Spółki jako wieczystego użytkownika nastąpiły na podstawie nieważnych umów. Dla uregulowania stanów prawnych zostało zawarte pomiędzy Spółką a B.S.A porozumienie na podstawie którego strony ustaliły, że Spółka przez lata 2002-2010 była posiadaczem zależnym w dobrej wierze, ustaliły czynsz dzierżawny zapłacony przez Spółkę. Organ pominął te okoliczności niezasadnie przyjmując jako mający znaczenie fakt, że nie została stwierdzona nieważność umowy przeniesienia prawa wieczystego użytkowania. Pomiędzy Spółką a B.S.A nie ma sporu co do oceny nieważności umowy, a zatem brak jest interesu prawnego do wystąpienia z powództwem z art. 189 k.p.c. Skarżąca podniosła, że zgodnie z wyrokiem sądowym uzgadniającym stan wynikający z księgi ze stanem rzeczywistym Spółka została wykreślona z księgi wieczystej a w jej miejsce została wpisana B.S.A., bez potrzeby uzyskania wyroku w przedmiocie nieważności umowy. Kto jest podatnikiem, nie może decydować termin w jakim organ prowadzący ewidencję zdecyduje się zaktualizować jej dane. W ocenie Spółki przedstawiony ciąg zdarzeń tj wykreślenie Spółki i przywrócenie pierwotnego wpisu B.S.A., przeniesienie prawa własności na rzecz Spółki wskazuje, że przed 13 sierpnia 2012 r. Spółka nie była użytkownikiem wieczystym przedmiotowej nieruchomości. Spółka zarzuciła także, że skoro przepis art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne mówi wyłącznie o związaniu danymi z ewidencji co do wymiaru podatku, to decyduje o podstawie opodatkowania a nie o tym, czy dany podmiot jest podatnikiem W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).), określanej dalej jako p.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. W związku z wnioskiem zawartym w skardze o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nadpłaty za lata 2006 - 2010 należy na wstępie wyjaśnić, że o uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzyga organ podatkowy i rozstrzygnięcie co do stwierdzenia nadpłaty należy do jego wyłącznej kompetencji. Sąd nie stosuje prawa materialnego a tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa może wyeliminować zaskarżoną decyzję z obrotu prawnego. Z powyższych względów wniosek w tym zakresie nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd. Rozpoznawana sprawa dotyczy żądania stwierdzenia przez organy podatkowe nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2006-2010. Zgodnie z art. 75 § 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 75 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy przysługuje prawo złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku, jeżeli w deklaracjach innych niż wymienione w art. 73 § 2 pkt 2 i 3, z wyjątkiem deklaracji dotyczącej zaliczek na podatek dochodowy, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek. Z treści art. 6 ust. 1 oraz art. 6 ust. 9 u.o.p.l. wynika, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości w stosunku do osób prawnych, jednostek organizacyjnych oraz spółek nie mających osobowości prawnej, jednostek organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostek organizacyjnych Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe powstaje z mocy prawa, a więc w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt Ordynacji podatkowej, a podatnik jest zobowiązany do złożenia stosownej deklaracji podatkowej i samodzielnego obliczenia kwoty podatku oraz dokonania jego zapłaty bez odrębnego wezwania. Zgodnie z art. 75 § 4 tej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W każdym innym przypadku, gdy organ kwestionuje prawo do nadpłaty w wysokości określonej przez podatnika, zobowiązany jest do wypowiedzenia się w sprawie nadpłaty (pozytywnie lub negatywnie dla wnioskodawcy) w formie decyzji. Za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego jak również nienależnie zapłaconego podatku. (art. 72 § 1 pkt 1Ordynacji podatkowej). Podatek zapłacony nienależnie to kwota uiszczona w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej zapłacenia, obowiązek ten nie istniał, albo wygasł. Istotne zatem dla rozstrzygnięcia jest dokonanie ustaleń czy spółka była podatnikiem podatku od nieruchomości za lata 2006-2010. Zgodnie z art. 3 ust 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące między innymi właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; (pkt 1), lub użytkownikami wieczystymi gruntów (pkt 3). Składając wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji spółka wyjaśniła, że w deklaracji za poszczególne lata nieprawidłowo wskazała, iż jest użytkownikiem wieczystym działki oznaczonej nr 5 o pow. 0,0140 ha oraz właścicielem budowli posadowionych na tej nieruchomości. Spółce prawo wieczystego użytkowania nie przysługiwało, bowiem na skutek niedopełnienia formalności wymaganych dla nabycia nieruchomości przez cudzoziemca (brak zgody MSWiA na nabycie nieruchomości) umowa stanowiąca podstawę ujawnienia spółki w księdze wieczystej oraz w ewidencji gruntów okazała się nieważna. Kolegium utrzymując w mocy decyzję organu I instancji odmawiającego stwierdzenia nadpłaty prawidłowo wskazało na przepis art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te dotyczą m.in. rodzajów, powierzchni gruntów czyli wskazują na przedmiot opodatkowania, z tym, że ewidencja zawiera także dane wskazujące na podmiot zobowiązany do zapłaty podatku. Na podstawie danych zawartych w ewidencji, co należy podkreślić, ustalany jest także zakres podmiotowy podatku od nieruchomości czyli właściciel lub władający gruntem. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując ustaleń organ jest związany zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń w tym przedmiocie. Z powyższych względów nie jest uzasadniony zarzut skargi naruszenia art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, przez przyjęcie, że sfera podmiotowa nie została objęta zakresem tego przepisu. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają bowiem walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art.194 Ordynacji podatkowej, stanowią więc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych ewidencja gruntów i budynków jest niewątpliwie urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. (por. wyrok NSA z dnia z 14 września 2010 r. sygn. akt II FSK 1014/10). Wyjątkowo tylko organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Sytuacja taka może mieć miejsce tylko wówczas, gdy moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) zostanie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej, więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji (zob. wyroki NSA z dnia 26 lipca 2011r. sygn. akt II FSK 309/10, z dnia 14 września 2010r. sygn. akt II FSK 690/09 i II FSK 1014/10 oraz z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie poprawności danych z ewidencji gruntów i budynków, może być obalone o ile da się sformułować zarzut przeciwko jego autentyczności lub wiarygodności, a więc zostanie wykazane istnienie innego dokumentu, który świadczy o wadliwości zapisów w ewidencji. Z materiału dowodowego sprawy wynika i nie jest kwestionowane, że w ewidencji gruntów za lata 2006 - 2010 jako użytkownik wieczysty działki oznaczonej nr 5 na podstawie aktu notarialnego [...] oraz k.w. [...] ujawniona była A. spółka z o.o. jako użytkownik wieczysty (dowód wypisy z rejestru gruntów dotyczące 2006 r., 2007 r., 2008 r., 2009 r., i 2010 r. Wiarygodność zapisów dodatkowo została potwierdzona wypisem z księgi wieczystej NR [...]. W niniejszej sprawie skarżąca spółka nie wykazała istnienia dokumentu który mogłyby obalić szczególną moc dowodową ewidencji gruntów i budynków za okres 2006-2010. Dokonana zmiana w ewidencji (zawiadomienie o zmianie z 19 marca 2012 r.), zgodnie z którą jako użytkownik wieczysty w miejsce A. spółka z o.o. została wpisana B. SA w WB nie dotyczy lat 2006-2010, stwierdzenia nadpłaty za które domaga się skarżąca. Podstawą dokonanej zmiany była zmiana wpisu w księdze wieczystej NR [...] którą, na podstawie wniosku z 27 stycznia 2012 r., w dniu 8 lutego 2012 r. wpisano jako użytkownika wieczystego B. SA w W.. Wpis w księdze wieczystej został dokonany w uwzględnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z 7 grudnia 2011 r. sygn. akt VII GC 61/11 w przedmiocie uzgodnienia księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Podnieść należy, że przedmiotem procesu o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym uregulowanego w art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece jest doprowadzenie księgi wieczystej do jej rzeczywistego, aktualnego w dacie orzekania, stanu prawnego. Powództwo przewidziane w art. 10 jest bowiem szczególną postacią powództwa o ustalenie. Zatem wyroku ustalającego rzeczywisty stan prawny nieruchomości na datę orzekania przez sąd nie można, uznać za dokument świadczący, o wadliwości zapisów w ewidencji w latach 2006-2010 poprzedzających jego wydanie, a tym samym za dokument obalający szczególną moc dowodową ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do podnoszonego zarzutu naruszenia art. 6 ust 1 ustawy o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców i pominięciu dowodów świadczących o nieważności umowy przenoszącej prawo wieczystego użytkowania, z uwagi na brak stosownej zgody M.S.W.i.A, należy podnieść, że podważenie zapisów ewidencji bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami, organy podatkowe nie są uprawnione do prowadzenia postępowania w tym zakresie. Organ podatkowy nie może zatem prowadzić postępowania w zakresie stwierdzenia nieważności umowy. Uprawnienie do orzeczenia o nieważności umowy nabycia nieruchomości przez cudzoziemca bez wymaganego zezwolenia jest zgodnie z art. 6 ust 2 zastrzeżone do wyłącznej kompetencji sądu. Podkreślić należy, że zakres takiego postępowania nie jest tożsamy z postępowaniem, o którym mowa w art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Stwierdzenie nieważności aktu wywołuje skutek ex tunc natomiast wyrok o stwierdzenie niezgodności księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym wywołuje skutek od wydania orzeczenia. Nie ma przy tym znaczenia, że orzeczenie w przedmiocie nieważności umowy ma charakter deklaratoryjny. Za dokument podważający wiarygodność ewidencji nie można też uznać porozumienia zawartego pomiędzy Spółką a B. SA w WB w dniu 10 listopada 2010 r., w którym strony ustaliły iż w okresie pomiędzy 30 kwietnia 2002 r. a 1 listopada 2010 r. skarżąca była posiadaczem zależnym, oraz faktu uregulowania przez Spółkę ustalonego porozumieniem czynszu dzierżawnego. O ile porozumienie tego typu może mieć znaczenie w stosunkach wewnętrznych pomiędzy stronami, to nie może wpływać na treść zapisów wynikających z ewidencji gruntów oraz księgi wieczystej. Nie ma też znaczenia dla rozstrzygnięcia eksponowany brak sporu pomiędzy Spółką a B. SA w WB, co do skutków zawarcia umowy bez wymaganej zgody. W ocenie Sądu przedstawione w decyzji stanowisko Kolegium zostało oparte na wyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego. Wobec nie wykazania innym dokumentem wadliwości zapisów w ewidencji za okres objęty wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, organ w sposób uprawniony dokonał rozstrzygnięcia w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów. A zatem za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia prawa procesowego art. 191 Ordynacji podatkowej. polegające na zaniechaniu wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na ewidencji gruntów i budynków i wypisów z ksiąg wieczystych z pominięciem innych dowodów, skoro w tym zakresie organy podatkowe były ustawowo ograniczone treścią art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ustalenie, że w ewidencji w latach 2006-2010 Spółka figurowała jako użytkownik wieczysty, zaś moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) nie została skutecznie podważona w trybie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej oznacza, że organ prawidłowo, wobec złożenia przez spółkę korekty deklaracji i wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, wydał decyzję o odmowie stwierdzenia nadpłaty i zarzut naruszenia art. 72-73 i art. 74a Ordynacji podatkowej nie jest uzasadniony. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.