I SA/Ke 677/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Syndyka Masy Upadłości Zakładów Wyrobów Kamionkowych M. S.A. w upadłości likwidacyjnej P.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Syndyka Masy Upadłości Zakładów Wyrobów Kamionkowych M. S.A. w upadłości likwidacyjnej P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia: oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. Syndyk Masy Upadłości Zakładów Wyrobów Kamionkowych M. S.A. w upadłości likwidacyjnej (Spółka) P. K., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem wnioskodawcy wykonanie decyzji spowoduje, że postępowanie upadłościowe Spółki nie będzie mogło być dalej prowadzone z uwagi na brak środków finansowych, a umorzenie postępowania upadłościowego skutkowało będzie tym, że wierzyciele upadłego nie będą mogli uzyskać zaspokojenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwana "ustawa p.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1131/12 i z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II FZ 456/12; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt I FZ 197/14; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. W orzecznictwie podkreśla się, że strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010 r., II FSK 502/09; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz odnosząc ją do niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że poza wyrażeniem subiektywnej obawy o losy postępowania upadłościowego i wierzycieli Spółki, wnioskodawca nie wykazał okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Syndyk nie wskazał, istotnych w takiej sytuacji, aktualnych informacji dotyczących sytuacji majątkowej likwidowanej Spółki, tj. posiadanych aktywów, środków trwałych, a także wielkości zobowiązań. Tak lakoniczny i ogólny wniosek nie poddaje się kontroli Sądu. O sytuacji majątkowej i możliwościach finansowych Spółki nie świadczy bowiem sama okoliczność prowadzenia wobec niej postępowania upadłościowego. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wartość środków trwałych likwidowanej Spółka na koniec 2013 r. wynosiła 2 135 098,66 zł, co oznacza, że Spółka dysponuje pewnym majątkiem. Z kolei ze złożonej przez Spółkę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2014 r. wynika, że Spółka, wprawdzie w wąskim zakresie, jednak prowadzi działalność gospodarczą. W przedmiotowej deklaracji Spółka wykazała bowiem 477 m² gruntów oraz 277 m² budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dane te są jednak niewystarczające dla oceny przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.