I SA/Ke 800/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Miejskiej S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania sprawie ustalenia kwoty zwrotu dotacji postanawia odrzucić skargę. Burmistrz Miasta S. decyzją z [...]nr [...] ustalił kwotę dotacji w wysokości 323 591,11 zł jako należna do zwrotu do budżetu Miasta S. przez Przedszkole Specjalne w S.prowadzone przez Caritas Diecezji S. oraz określił termin naliczania odsetek należnych od kwoty 323 591,11 zł naliczanych jak od zaległości podatkowych, począwszy od 18 lutego 2015 r. Od powyższej decyzji Caritas Diecezji S. wniosło odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.. Decyzją z [...]nr [...] Kolegium uchyliło ww. decyzję Burmistrza Miasta S. i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Na decyzję Kolegium, Gmina Miejska S. (Gmina), złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a., a z ostrożności procesowej o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Sąd stwierdził, że skarga Gminy jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz.270 ze zm., dalej "ustawa p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 ww. przepisu. Przyczyną niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej, wynikającą z powyższego przepisu, jest m.in. złożenie skargi przez podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie występuje tego rodzaju przyczyna -niedopuszczalność skargi, tj. Gmina nie jest legitymowana do wniesienia skargi na decyzję Kolegium. W tym zakresie Sąd w pełni podziela stanowisko ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym gmina nie może być stroną w postępowaniu w sprawie indywidualnej, w której w pierwszej instancji decyzję wydaje wójt albo burmistrz tej gminy. Orzecznictwo to zostało przeanalizowane i przedstawione w uzasadnieniu jednego z ostatnich wyroków tego Sądu z 24 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1693/13 (dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W powołanym wyroku wskazano m.in., że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeszcze w okresie obowiązywania ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U.74.368 ze zm.), ukształtował się pogląd przyjmujący, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej, w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę w tej sprawie jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli obowiązujące prawo powierza jednostce samorządu terytorialnego kompetencję do rozstrzygania, w drodze decyzji, o prawach i obowiązkach podmiotu pozostającego poza systemem organów administracji publicznej, jednostka ta nie staje się stroną tego postępowania nawet wówczas, gdy decyzja wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla niej jako właściciela (por. uchwałę NSA z 9 października 2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001/1/17 oraz z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, ONSA 2003/4/115). Naczelny Sąd Administracyjny stanął zatem na stanowisku, że bez względu na przedmiot sprawy gmina nie może być stroną w postępowaniu w sprawie indywidualnej, w której w pierwszej instancji decyzję wydaje wójt albo burmistrz tej gminy, ponieważ nie jest możliwe jednoczesne występowanie w tej sprawie jako strona kierująca się własnym interesem prawnym i organ prowadzący postępowanie (por. postanowienie NSA z 15 października 1990 r., SA/Wr 990/90, ONSA 1990/4/7). Pogląd ten został podtrzymany również po zmianie modelu sądownictwa administracyjnego, na gruncie prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W postanowieniu z dnia 10 stycznia 2012 r., I OSK 2428/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydaną w tejże sprawie (LEX nr 1107476). Podobne stanowisko zostało wyrażone na przykład w postanowieniach NSA: z 27 listopada 2008 r., II OSK 132/08; z 25 listopada 2009 r., I OSK 1551/09; z 1 lutego 2006 r., I OSK 386/05, LEX nr 194022). Pogląd ten jest aktualny w niniejszej sprawie, gdzie skarżącą jest gmina, a decyzja w pierwszej instancji została wydana przez Burmistrza Miasta S.. W tej sytuacji Gmina nie należy do kręgu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi, wymienionych w art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a. na decyzję dotyczącą uchylenia wydanej w istocie przez nią decyzji. Nie należy także do kręgu podmiotów wskazanych w art. 50 § 2 tej ustawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.