I SA/Ke 813/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska po rozpoznaniu 12 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki Jawnej K. A.J. S.w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki Jawnej K. A.J. S.w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, 2008 r. postanawia: oddalić wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, 2008 r. Spółki Jawnej K. A.J. S.w Ł. (Spółka) zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji twierdząc, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącej. Uzasadniając wniosek wskazała, że jej majątek składa się wyłącznie z działki o powierzchni ok. 2 ha, na której znajduje się bar z hotelem, o łącznej wartości ok. 900-950 tys. zł, która to nieruchomość jest obciążona hipotecznie i jest przedmiotem wynajmu, z którego skarżąca czerpie przychód w wysokości ok. 5000 zł miesięcznie. Ponadto skarżąca nie posiada jakiegokolwiek innego majątku oraz nie dysponuje innymi dochodami, które pozwalałyby na choćby częściowe uregulowanie ogromnego zobowiązania nałożonego w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach. W takiej sytuacji obciążenie skarżącej obowiązkiem natychmiastowej spłaty zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji w wysokości kilkuset tysięcy złotych, wiązałoby się z utratą jedynego składnika majątku przynoszącego dochody i jednocześnie skazywałoby skarżącą na utratę bytu. Innymi słowy, egzekucja nałożonego zobowiązania w toku trwającego postępowania sądowo administracyjnego, jeszcze przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy skutkowałaby wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody oraz spowodowałaby trudne do odwrócenia skutki w postaci konieczności likwidacji prowadzonej działalności oraz utratą jedynego majątku, stanowiącego wyłączne źródło przychodów skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2012.270), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te strona powinna we wniosku wykazać. Nie jest w tym zakresie wystarczające powoływanie się na przesłanki z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. bez poparcia twierdzeń strony konkretnymi faktami (zob. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FZ 314/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazane wyżej pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez "znaczną szkodę" należy rozumieć taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Można o niej mówić również, jeżeli rozmiary szkody związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji są większe niż zwykłe wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które powodują trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego następuje tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA z 20 grudnia 2012 r. sygn. akt II OZ 1131/12 i z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II FZ 456/12, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek uprawniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentacji skarżącej należy wskazać, że niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu wywołuje skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednakże wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość likwidacji firmy bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami (por. postanowienia NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt I FZ 105/11 i z 20 grudnia 2011 r., II GZ 537/11 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poza wyrażeniem subiektywnej obawy zlikwidowania działalności gospodarczej, skarżąca nie wykazała okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Przede wszystkim skarżąca nie podała szczegółowych i konkretnych informacji dotyczących prowadzonej przez nią działalności oraz sytuacji materialnej. Wskazała tylko, że jej jedyny majątek stanowi działka o powierzchni ok. 2 ha, na której znajduje się bar z hotelem, o łącznej wartości ok. 900-950 tys. zł, która to nieruchomość jest obciążona hipotecznie oraz że jedyny przychód wnioskodawczyni stanowi dochód z najmu tej nieruchomości, uzyskiwany w wysokości 5000 zł miesięcznie. Wnioskodawczyni nie przedłożyła przy tym jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jej sytuację materialną, zakres ww. zajęcia hipotecznego, stan rachunków bankowych, ponoszone koszty działalności czy zakres prowadzonej działalności gospodarczej itp. Okoliczności wskazane we wniosku sugerują bowiem, że skarżąca prowadzi działalność gospodarczą jedynie w zakresie wynajmu wskazanej nieruchomości, podczas gdy z przedłożonego do akt odpisu KRS wynika, że przedmiot działalności Spółki jest bardzo szeroki. Argumentacja skarżącej zawarta we wniosku jest więc czysto teoretyczna i nie świadczy o zajściu choćby jednej z przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. W związku z tym nie można ustalić, w jakim stopniu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a Sąd nie może tych okoliczności domniemywać. Materiał zgromadzony w sprawie również nie zawiera informacji umożliwiających Sądowi uwzględnienie wniosku. Z kolei faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie neguje faktu, że wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność spełnienia zobowiązania podatkowego może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżącej, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Nie ulega wątpliwości, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje jednak stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.