I SA/Ke 86/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w sprawie ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach T. K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] dotyczącej określenia jej zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] Skarżąca wskazała, iż wniosek powyższy podyktowany jest faktem wydania na podatniczkę i jej małżonka szeregu analogicznych do zaskarżonej decyzji podatkowych. W dobie zaś pogłębiającej się recesji, gdy istnieje konieczność kumulowania pieniądza celem przetrwania, wykonanie decyzji mogłoby spowodować w niedługim czasie znaczną szkodę w postaci wyeliminowania z rynku przedsiębiorstwa małżonka zajmującego się obrotem sprzętem rolniczym. Ponadto w sytuacji wykonania decyzji w całości powstanie znaczna szkoda poprzez zapłacenie większej kwoty, a zatem i wyższych kosztów egzekucyjnych niż ekonomicznie należy się Skarbowi Państwa. Autorka wniosku wskazała nadto, iż uznanie zaskarżonej decyzji za legalną doprowadzi do stwierdzenia nadpłaty podatku, gdyż strona odprowadziła z tytułu sprzedaży nieruchomości zryczałtowany dziesięcioprocentowy podatek, o którym stanowi art. 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy ( art. 61 § 3 zd. ost. ustawy p.p.s.a.). Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji, jest odstępstwem od zasady. Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie użyte w art. 61 § 3 p.p.s.a. pojęcia nieostre tj. "trudne do odwrócenia skutki" i "znaczna szkoda" wymagają skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji wnioskodawcy (zob. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., II FZ 39/09 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona w rozpoznawanym wniosku nie spełnia powyższych wymagań. Przede wszystkim zauważyć należy, że strona przedstawia ogólnie sformułowane przesłanki, które w jej opinii mają uzasadniać uwzględnienie rozpoznawanego wniosku. T. K. stwierdza, że wniosek podyktowany jest faktem wydania na nią i jej małżonka szeregu analogicznych decyzji podatkowych. Zauważyć należy jednak, że, aby możliwa była ocena zasadności tego argumentu, wnioskodawca winien szczegółowo wyjaśnić, jakich decyzji wniosek dotyczy, czy decyzje te są ostateczne, wykonalne i wykonywane. Strona nie wskazuje na żadne konkretne przesłanki świadczące o jej zagrożonej kondycji finansowej. Niemożliwa jest ocena stopnia prawdopodobieństwa spowodowania znacznej szkody dla działalności podatniczki jedynie w oparciu o jej twierdzenia w tym zakresie niepoparte szczegółowym przedstawieniem jej sytuacji rodzinnej i majątkowej, tym bardziej, że wnioskodawczyni odnosi się w swym wniosku do sytuacji "przedsiębiorstwa małżonka". Nie wystarczy zaś przytoczyć okoliczności mogące pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia, należy też uprawdopodobnić ich wystąpienie (por. postanowienie NSA z 8 listopada 2006r., sygn. II FZ 666/06 niepubl.). Nadto sąd pragnie zwrócić uwagę na dominujące w orzecznictwie stanowisko dotyczące wstrzymywania wykonania aktów nakładających na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych. Wskazuje się, iż wykonanie takich rozstrzygnięć nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. post. NSA z dnia 17 października 2007 r. w sprawie sygn. akt I OZ 786/07, niepubl. oraz post. NSA z dnia 10 lutego 2006 r. w sprawie II OZ 48/06, niepubl.). Podnieść trzeba również, że w sytuacji dobrowolnego wykonania decyzji podatkowej przez podatnika, nie dochodzi do powstania dodatkowych kosztów egzekucyjnych, na co powołuje się autorka wniosku. Odnośnie natomiast kwestii uiszczenia przez podatniczkę zryczałtowanego podatku dochodowego z tytułu sprzedaży nieruchomości i ewentualności powstania nadpłaty z tego tytułu, co wyżej wskazano, ta okoliczność nie stanowi ustawowej przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Reasumując, w świetle powołanych wyżej przepisów prawa, strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie ogólna argumentacja zawarta we wniosku, jak również analiza akt sprawy, nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, działając na podstawie art. 61 § 1, 3 i 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.