II SA/Ke 1/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Dorota Chobian, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2019r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz [...] kwotę 217 (dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty [...] z dnia [...] odmawiającą wydania firmie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zezwolenia na przetwarzanie odpadów w instalacji zlokalizowanej w [...], i umorzyło postępowanie organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 22.09.2017r. Spółka [...] wystąpiła o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na przetwarzanie odpadów w instalacji zlokalizowanej przy [...]w [...]. W dniu 12.06.2018 r., a następnie kolejnym pismem z dnia 12.07.2018 r. organ I instancji wezwał Spółkę do uzupełnienia wniosku w zakresie: 1. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017r. poz. 1405 ze zm.) - której konieczność uzyskania sygnalizował Urząd Miasta [...] pismem z dnia 19 kwietnia 2018r. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 23.05.2018r., 2. określenia dokładnego położenia i wyraźnego rozgraniczenia miejsca przetwarzania i magazynowania odpadów, 3. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego - boksów magazynowych. Zdaniem organu I instancji spółka winna uzyskać decyzję środowiskową, nie znajdują bowiem w tym przypadku zastosowania przepisy zawarte w art. 71 ust. 2a pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał również odpowiedzi: - Prezydenta Miasta [...] z dnia 1.08.2018r. z informacją, że "zasadne jest w analizowanym przypadku uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach", - Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 12.07.2018,w którym potwierdzono, że Spółka nie posiada zgody na użytkowanie boksów, które wskazała jako miejsce magazynowania odpadów, - Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, w którym podtrzymano aktualność postanowienia z dnia 5.02.2018r., negatywnie opiniującego w przedmiocie spełniania przez instalację prowadzoną przez firmę [...] sp. z o.o. wymogów ochrony środowiska. Mając na uwadze powyższe Starosta [...] ww. decyzją z dnia [...] odmówił wydania Spółce zezwolenia na przetwarzanie odpadów w ww. instalacji. Odwołanie od ww. decyzji wniosła Spółka, zarzucając organowi I instancji rażące naruszenie: - art. 7 w zw.z art. 77 § 1 oraz w zw. art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 10 w związku z art. 79a § 1 kpa poprzez brak zapewnienia stronie czynnego umożliwienia udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie ww. decyzji w całości i wydanie zezwolenia zgodnie z wnioskiem, czyli na 10 lat, lub uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz ze wskazaniem rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 kpa opisane na wstępie rozstrzygnięcie, stwierdziło, że skoro w niniejszej sprawie wnioskodawca winien dysponować decyzją o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację inwestycji polegającej na przetwarzanie odpadów, a nie przedłożył jej pomimo wezwania organu, to postępowanie takie – skoro zostało już wszczęte – winno zostać umorzone. W tym zakresie wskazano, że jakkolwiek z dniem 1.01.2017r. został skreślony ust. 4 art. 42 ustawy o odpadach (który przewidywał konieczność dołączenia do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), nie oznacza to, że w ogóle odpadła konieczność uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na przetwarzaniu odpadów. Obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej regulowany jest bowiem ustawą środowiskową, w tym art. 72 ust. 1 pkt 21 oraz art. 71 ust. 1 i 2, jak również rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9.11.2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r. poz. 71). Jak wynika z § 3 pkt 80 tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10.04.1997r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach przez przetwarzanie rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Z kolei zgodnie z art. 72 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy środowiskowej, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Dotyczy to zatem również zezwolenia na przetwarzanie odpadów, o którym mowa w art. 72 ust. 2 pkt 21 ustawy środowiskowej. W konsekwencji, co do zasady, do wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów konieczne jest dołączenie decyzji środowiskowej w razie realizacji inwestycji o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia. Od zasady tej w art. 72 ust. 2a ustawy środowiskowej, przewidziano wyjątek, zgodnie z którym wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 21, nie stosuje się, w przypadku gdy: 1) zezwolenie dotyczy odzysku polegającego na przygotowaniu do ponownego użycia lub 2) jest to drugie lub kolejne zezwolenie dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie. Z legalnej definicji pojęcia użycia (pkt 1) zawartej w art. 3 pkt 22 ustawy o odpadach wynika, że przez takie przygotowanie rozumie się odzysk polegający na sprawdzeniu, czyszczeniu lub naprawie, w ramach którego produkty lub części produktów, które wcześniej stały się odpadami, są przygotowywane do tego, aby mogły być ponownie wykorzystywane bez jakichkolwiek innych czynności wstępnego przetwarzania. Analizując zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Nie sposób bowiem przyjąć, że odpady będą ponownie wykorzystywane bez jakichkolwiek innych czynności wstępnego przetwarzania – skoro z treści wniosku wynika, iż uzyskanie kruszyw do produkcji zaprawy i betonów ogniotrwałych poprzedzone zostanie przeprowadzeniem procesu technologicznego polegającego na kruszeniu, mieleniu złomów różnych gatunków materiałów ogniotrwałych i ich łączeniu gliną i innymi dodatkami zgodnie z recepturą. Tym samym do rozważenia pozostała kwestia, czy wystąpiła druga przesłanka do zwolnienia z konieczności uzyskania decyzji środowiskowej (art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy środowiskowej). W tym zakresie wskazano, że: - z akt sprawy wynika, że przedmiotowego przedsięwzięcia nie można kwalifikować jako "zrealizowanego i nieulegającego zmianie", o czym świadczy fakt rozbudowania instalacji o system 12 boksów służących do składowania materiałów sypkich wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 12.10.2015r., w których odbywa się proces odzysku R13 – to jest magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1 - R12 (z wyjątkiem wstępnego magazynowania u wytwórcy odpadów); - w niniejszym przypadku mamy do czynienia z rozszerzeniem profilu działalności o proces odzysku R13, niepojawiający się w decyzji z dnia 12.02.2016r., która wygasła na skutek upływu terminu na jaki została wydana tj. z dniem 31.10.2016r. W obu omówionych wyżej przypadkach doszło zatem, zdaniem organu, do "modyfikacji zakresu lub sposobu funkcjonowania zrealizowanego przedsięwzięcia". Kolegium zaznaczyło ponadto, że firma [...], wydzierżawiająca firmie [...] sp. z o.o. przedmiotową instalację, nigdy nie uzyskała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Brak jest zatem i z tego powodu podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze zrealizowanym uprzednio przedsięwzięciem, skoro brak jest decyzji środowiskowej w tym przedmiocie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła Spółka [...], zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 kpa poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 2. błędnej interpretacji przepisów ustawy o odpadach, a to zapisów zawartych w załączniku nr 1 do tej ustawy; 3. błędnej interpretacji art. 72 ust. 2a ustawy środowiskowej. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła Kolegium, że pomimo wskazywania w odwołaniu zarówno na błędną analizę przepisów prawa oraz nieprzestrzeganie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w uzasadnieniu podjętego na podstawie błędnego stanu faktycznego rozstrzygnięcia skupiono się jedynie na analizie prawnej art. 42 ustawy o odpadach oraz art. 72 ustawy środowiskowej. Natomiast organ I instancji oparł swoją odmowę na podstawie kontroli jaką przeprowadził w dniu 8.01.2018r. w ramach postępowania administracyjnego do wniosku, jaki złożono we wrześniu 2017r. Tymczasem, jak wynika z przedstawionych w odwołaniu dokumentów, stan faktyczny w miejscu prowadzenia działalności przetwarzania odpadów uległ zmianie – czego Kolegium nie uwzględniło. Błędnie również poinformowano Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o braku miejsca na składowanie odpadów oraz braku tytułu prawnego do użyczonej instalacji. Natomiast Prezydent Miasta [...] zmienił swoje poprzednie, korzystne dla Spółki, stanowisko, gdyż Starosta wskazał w kolejnym piśmie jakoby nieznany był stan techniczny instalacji oraz jakoby rozszerzono profil działalności o proces R13, niewskazany w poprzednich zezwoleniach. Organ I instancji nie powiadomił spółki o takim piśmie i nie mogła ona z tego powodu przedstawić swojego stanowiska. SKO nie wypowiedziało się w decyzji na temat takich działań organu I instancji, nie dokonało wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, jak również nie odniosło się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 10 kpa. Skarżąca podniosła dalej, że budowa boksów nie jest zakończona, a poza tym dotyczy zezwolenia na zbieranie i transport odpadów. Instalacja jest użytkowana od ponad 30 lat i jej użytkowanie w tamtym czasie nie wymagało uzyskania decyzji środowiskowej. Po wprowadzeniu takiego warunku, jej uzyskanie nie było wymagane dla instalacji już pracujących, zrealizowanych i nie rozbudowywanych. Starosta przyjął takie stanowisko i wydał decyzję z dnia 12 lutego 2016r. zezwalającą na przetwarzanie odpadów. W odniesieniu do procesu R13 spółka powołała się na wcześniejsze decyzje wydane przez organ I instancji wskazując, że jednemu podmiotowi organ ten wydaje zezwolenie z wyraźnym określeniem warunków magazynowania i nazywa to procesem R13, a dla drugiego określając takie same warunki magazynowania we wcześniejszych decyzjach, uznaje, że stanowią rozszerzenie profilu działalności. W celu potwierdzenia takiej wykładni przepisów ustawy o odpadach strona wniosła o przesłuchanie Naczelnika Wydziału Rolnictwa i Środowiska Starostwa [...]. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Na rozprawie sądowej w dniu 24.01.2018r. pełnomocnik Spółki poparł skargę i dodał, że skarżąca posiada także zezwolenie na zbieranie odpadów, a boksy, o których mowa we wniosku mają służyć magazynowaniu, zarówno odpadów, które podlegają zbieraniu jak i przetwarzaniu. Nie można uzyskać decyzji o przetwarzaniu odpadów bez wskazania na proces odzysku R13 i nie wiadomo dlaczego we wcześniejszych decyzjach nie wskazano tego procesu. Inspektor ochrony środowiska wymaga, aby we wniosku o wydanie zezwoleń na przetwarzanie i zbieranie odpadów ujęty był proces odzysku – który niczym się nie różni od zwykłego magazynowania. Spółka składała kolejny wniosek w maju 2018r., który niczym nie różnił się od pierwszego wniosku z września 2017r. Wniosek był opracowany przyszłościowo, boksy będzie można użytkować po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie. Obecny na rozprawie prokurent Spółki poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, podobnie jak decyzja organu I instancji, wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego, który w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję odmowną i umorzył postępowanie organu I instancji, opiera się na założeniu, że składając wniosek o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów spółka [...] winna była dołączyć do tego wniosku decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na przetwarzaniu odpadów. Ponieważ, pomimo wezwania przez organ, spółka decyzji takiej nie przedłożyła, wszczęte postępowanie należało zdaniem organu odwoławczego umorzyć. Istotnie, co do zasady zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 2081 ze zm.), dalej jako "u.i.ś.", wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów wydawanych na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 992 ze zm.), dalej jako "ustawa o odpadach". Stosownie do treści art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane m.in. dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zaś z § 3 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. z 2016r., poz. 71 ze zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacja składowisk odpadów. Procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie, stanowią przetwarzanie (art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach). Wyjątki od powyższej zasady, przewidującej konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem m.in. zezwolenia na przetwarzanie odpadów, przewiduje art. 72 ust. 2a u.i.ś. Zgodnie z tym przepisem wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 21, nie stosuje się, w przypadku gdy: 1) zezwolenie dotyczy odzysku polegającego na przygotowaniu do ponownego użycia lub 2) jest to drugie lub kolejne zezwolenie dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie. Bezspornym jest, że w niniejszym przypadku nie zachodzi przesłanka przewidziana w punkcie 1. powołanego przepisu. Z kolei jeśli chodzi o drugą z przesłanek, organy obu instancji brak jej spełnienia argumentowały tym, że przedsięwzięcia, którego dotyczy wniosek, nie można uznać za zrealizowane i nieulegające zmianie. Stanowisko takie organy (analogicznie wywodził w tym zakresie także organ I instancji) argumentowały tym, że: - przedmiotowa instalacja została rozbudowana o system 12 boksów służących do składowania materiałów sypkich wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 12.10.2015r., w których odbywa się proces odzysku R13 – to jest magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1 - R12 (z wyjątkiem wstępnego magazynowania u wytwórcy odpadów); - dochodzi w tym przypadku do rozszerzenia profilu działalności o proces odzysku R13, niepojawiający się w decyzji z dnia 12 lutego 2016r., która wygasła na skutek upływu terminu na jaki została wydana, tj. z dniem 31 października 2016r. Dodatkowo organy podniosły, że firma [...], wydzierżawiająca firmie [...] sp. z o.o. przedmiotową instalację, nigdy nie uzyskała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w związku z czym tym bardziej brak jest podstaw do przyjęcia, że chodzi o zrealizowane uprzednio przedsięwzięcie, skoro brak jest decyzji środowiskowej w tym przedmiocie. W ocenie Sądu sposób procedowania przez organy, który doprowadził je do tego rodzaju konstatacji, był nieprawidłowy i naruszał przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało prowadzić do uchylenia decyzji organów obu instancji. Po pierwsze, co do zasady zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że rozszerzenie profilu działalności o inny proces odzysku należałoby uznać za zmianę zrealizowanego przedsięwzięcia, wykluczającą przyjęcie wyjątku, o jakim mowa w art. 72 ust. 2a pkt 2 u.i.ś. W niniejszym przypadku punktem odniesienia jeśli chodzi o wcześniej zrealizowane przedsięwzięcie była decyzja Starosty [...] z dnia 12 lutego 2016r. (dalej powoływana jako decyzja z dnia 12 lutego 2016r.), którą organ ten udzielił [...] prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" zezwolenia na przetwarzanie odpadów, a która wygasła z dniem 31 października 2016r. Porównanie treści tej decyzji z aktualnie rozpatrywanym wnioskiem spółki [...] pozwala dojść do wniosku, że obecny wniosek dotyczy przetwarzania tego samego rodzaju i tej samej ilości odpadów, w ramach tej samej, istniejącej instalacji. Według decyzji z dnia 12 lutego 2016r. odpady miały być odzyskiwane przy zastosowaniu procesu odzysku R5 – recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych. W decyzji tej przewidziano także, że: - magazynowanie odpadów powinno odbywać się zgodnie z art. 25 ust. 1-6 ustawy o odpadach; - magazynowanie odpadów powinno odbywać się: a) w miejscu wydzielonym, przystosowanym do przechowywania tego typu odpadów; b) w sposób selektywny; c) w sposób uniemożliwiający ich negatywne oddziaływanie na środowisko i zdrowie ludzi; - magazynowaniu podlegają odpady wymienione w punkcie I decyzji (wszystkie, jakich decyzja dotyczy) w związku z ich wytwarzaniem, zbieraniem lub przetwarzaniem. Po rozładowaniu do specjalnie przygotowanych boksów złom szamotowy miał być ręcznie zsypywany do kosza łamacza szczękowego, w którym następowało wstępne kruszenie. Zgodnie z treścią rozpatrywanego wniosku spółki [...] magazynowanie odpadów przewidzianych do przetwarzania – stosownie do wymogu wynikającego z art. 25 ust. 2 ustawy o odpadach – odbywać się będzie na terenie, do którego spółka posiada tytuł prawny, w specjalnie przygotowanych boksach, których planuje się dalszą budowę, zaś odpady o różnych gabarytach magazynowane będą luzem, w pryzmach. Taki sposób magazynowania, jak wskazano we wniosku, nie będzie stanowić zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi, jak i środowiska. Zgodnie z wnioskiem przetwarzanie odpadów ma następować także w ramach (opisanego analogicznie jak we wspomnianej decyzji) procesu odzysku R5 – recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych. Ponadto wskazano, że na terenie zakładu przed przetwarzaniem odpadów zachodzi proces odzysku R13 - magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1 - R12 (z wyjątkiem wstępnego magazynowania u wytwórcy odpadów). Zgodnie z dalszą treścią wniosku: "Metoda odzysku R-13 polega na magazynowaniu odpadów przywiezionych na teren Zakładu, w specjalnie do tego wybudowanych betonowych boksach, które w dalszym ciągu będą systematycznie rozbudowywane (dobudowywane nowe). Miejsca magazynowania odpadów opisano w pkt. 5 niniejszego wniosku". Załącznik numer 1 do ustawy o odpadach zawiera "niewyczerpujący wykaz procesów odzysku". Wśród tych procesów wymieniono: R1 Wykorzystanie głównie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii R2 Odzysk/regeneracja rozpuszczalników R3 Recykling lub odzysk substancji organicznych, które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (w tym kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształcania) R4 Recykling lub odzysk metali i związków metali R5 Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych R6 Regeneracja kwasów lub zasad R7 Odzysk składników stosowanych do redukcji zanieczyszczeń R8 Odzysk składników z katalizatorów R9 Powtórna rafinacja lub inne sposoby ponownego użycia olejów R10 Obróbka na powierzchni ziemi przynosząca korzyści dla rolnictwa lub poprawę stanu środowiska R11 Wykorzystywanie odpadów uzyskanych w wyniku któregokolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R10 R12 Wymiana odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11 R13 Magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R12 (z wyjątkiem wstępnego magazynowania u wytwórcy odpadów). Przez magazynowanie odpadów – zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach – należy rozumieć czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Do magazynowania odpadów odnosi się także art. 25 ustawy o odpadach. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu magazynowanie odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady, w tym zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7. W ust. 2-3 przewidziano, że magazynowanie odpadów odbywa się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny i jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów, zaś w ust. 4 wskazano maksymalny okres magazynowania odpadów (obecnie nie dłuższy niż 1 rok). Jak wynika z art. 43 ust. 2 powoływanej ustawy w zezwoleniu na przetwarzanie odpadów odrębnie określa się miejsce i dopuszczoną metodę lub metody przetwarzania odpadów, ze wskazaniem procesu przetwarzania, zgodnie z załącznikami nr 1 i 2 do ustawy, a odrębnie miejsce i sposób magazynowania odpadów. Z powyższych regulacji wynika, że z przetwarzaniem odpadów jest nieodłącznie związane ich magazynowanie. W niniejszym przypadku, choć we wniosku wskazano, że w ramach działalności będzie zachodził także proces odzysku R13 (to jest magazynowanie odpadów poprzedzające którykolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1 - R12), organy nie wyjaśniły na czym w istocie – poza tego rodzaju (formalnym) wskazaniem we wniosku na proces R13 – polegać będzie zmiana w magazynowaniu odpadów przez wnioskującą spółkę w stosunku do magazynowania, jakie opisano w decyzji z dnia 12 lutego 2016r. Brak jest normatywnego dookreślenia tego na czym polega proces odzysku R13. W szczególności jak dotąd minister do spraw środowiska nie skorzystał z delegacji zawartej w art. 25 ust. 7 ustawy o odpadach i nie wydał rozporządzenia określającego szczegółowe wymagania dla magazynowania odpadów, obejmującego wstępne magazynowanie odpadów przez wytwórcę odpadów, tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów oraz magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów, kierując się właściwościami odpadów, wymaganiami ochrony środowiska, życia i zdrowia ludzi oraz ograniczeniem uciążliwości związanych z magazynowaniem odpadów. Sam wniosek spółki [...] nie wskazuje, że dojdzie do modyfikacji w sposobie magazynowania. Co więcej, skarżąca spółka w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze, konsekwentnie twierdziła, że w planowanym procesie przetwarzania nie zamierza wprowadzać innego sposobu magazynowania poza tym, jaki opisano we wcześniejszych decyzjach, w tym powoływanej decyzji z dnia 12 lutego 2016r. Nadto, jak stwierdził na rozprawie sądowej pełnomocnik spółki, w jej ocenie nie można uzyskać decyzji o przetwarzaniu odpadów bez wskazania na proces odzysku R13 i nie wiadomo dlaczego we wcześniejszych decyzjach nie wskazano tego procesu. Zdaniem skarżącej to inspektor ochrony środowiska wymaga, aby we wniosku o wydanie zezwoleń na przetwarzanie i zbieranie odpadów ujęty był proces odzysku – który niczym się nie różni od zwykłego magazynowania. Jak widać zatem, spółka wnioskująca o wydanie zezwolenia ewidentnie nie czyni rozróżnienia i traktuje jednakowo magazynowanie odpadów jako proces odzysku R13, poprzedzające którykolwiek inny proces odzysku (w tym przypadku R5), i "zwykłe" magazynowanie towarzyszące przetwarzaniu odpadów. Tego rodzaju stanowisko może poniekąd znaleźć zrozumienie ze względu na wspomniany brak normatywnego doprecyzowania magazynowania w ramach procesu R13, pozwalającego w sposób jednoznaczny stwierdzić, że różni się ono od magazynowania zdefiniowanego w art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. c ustawy o odpadach ("magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów"). W tej sytuacji rolą organów było przede wszystkim jednoznaczne wyjaśnienie, czy wnioskująca spółka zamierza istotnie wprowadzić proces odzysku R13, czy też magazynować odpady w sposób nieodbiegający od tego, o jakim mowa w decyzji z dnia 12 lutego 2016r., na co mogłoby wskazywać stanowisko prezentowane przez spółkę w toku postępowania, jak również przed sądem (choćby poprzez twierdzenie, że wskazanie na proces odzysku R13 we wniosku jest wynikiem wymogu ze strony inspektora ochrony środowiska, a proces ten niczym nie różni się od zwykłego magazynowania). Jeśli chodzi o twierdzenie organów, że zmiana w prowadzonej instalacji polegać będzie na jej rozbudowaniu o system 12 boksów służących do składowania materiałów sypkich wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 12.10.2015r., w których odbywać się będzie proces odzysku R13, to należy po pierwsze zauważyć, że także w decyzji z dnia 16 lutego 2016r. wskazano, że: "Odpady będą odzyskiwane przy zastosowaniu procesów odzysku: R5 – Recykling lub odzysk innych materiałów nieorganicznych. Po rozładowaniu do specjalnie przygotowanych boksów złom szamotowy będzie ręcznie zsypywany do kosza łamacza szczękowego, w którym następuje wstępne kruszenie (...)". W aktualnie rozpatrywanym wniosku stwierdzono, że: "Rozładunek złomu szamotowego z samochodów odbywać się będzie w pryzmy na wyznaczonym placu składowym, skąd za pomocą ładowarki kołowej transportowane będą do specjalnie przygotowanych boksów zbudowanych z żelbetonu, z wybetonowanym podłożem". Jak wynika z przytoczonego wyżej fragmentu wniosku, również metoda odzysku R13 ma polegać na magazynowaniu odpadów przywiezionych na teren zakładu w specjalnie wybudowanych boksach. W świetle powyższego trudno uznać na jakiej podstawie organy uznały, że doszło do zmiany instalacji we wspomnianym zakresie, skoro już zgodnie z decyzją z dnia 12 lutego 2016r. odpady miały być składowane w boksach. Organy nie wyjaśniły bliżej tej kwestii. W szczególności nie wiadomo jaka była liczba czy rodzaj boksów eksploatowanych w ramach uprzedniego zezwolenia (pozwolenie na ich budowę, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, miało być wydane już w październiku 2015r.), jak też czy samo zwiększenie liczy boksów wpływa na zmianę instalacji w rozumieniu art. 72 ust. 2a pkt 2 u.i.ś. Co więcej, jak podnosiła spółka [...] już w toku postępowania przed organem I instancji (pismo z dnia 23 lipca 2018r.), budowa boksów nie została jeszcze w ogóle zakończona, a do czasu zakończenia procesu budowy składowanie odpadów będzie się odbywało na utwardzonej powierzchni w pryzmach (miejsca składowania, wraz z wyliczeniem powierzchni, oznaczono na złożonych mapach). Organy nie wyjaśniły także tej kwestii, przyjmując kategorycznie, że dojdzie do zmiany w instalacji poprzez jej rozbudowanie o system 12 boksów, w których odbywać się będzie proces odzysku R13. Jak wykazano, ustalenie takie jest przedwczesne. Sposób procedowania w tym zakresie narusza zaś w sposób istotny nie tylko przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 kpa, ale także art. 9 kpa. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Jak podniesiono w wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2000r., sygn. I SA/Ka 1740/98, obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy (art. 9 kpa) powinien być rozumiany szeroko, jak to jest tylko możliwe. Udowodnione naruszenie tego obowiązku powinno być rozumiane jako wystarczająca podstawa do uchylenia decyzji, szczególnie wówczas, gdy urzędnik stwierdza (lub powinien stwierdzić), że strona zamierza podjąć działania wiążące się dla niej z niekorzystnymi skutkami, lub nawet ryzykiem wystąpienia podobnych skutków. W takim wypadku urzędnik ma wyraźny obowiązek w możliwie jasny sposób wyjaśnić całość okoliczności sprawy stronie i równie wyraźnie wskazać na ryzyko wiążące się z zaplanowanymi działaniami. Jest to jedyny odpowiadający zasadzie art. 1 Konstytucji sposób rozumienia art. 9 kpa. Jasne jest, że o tym, jaki charakter i zakres żądania ma mieć pismo wniesione przez stronę w postępowaniu administracyjnym, decyduje ostatecznie strona, a nie organ do którego pismo zostało skierowane. Jednakże sformułowanie treści żądania musi się odbywać w sytuacji świadomości podejmowanej przez stronę decyzji. W razie wątpliwości w tym zakresie organ winien udzielić stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, co pozwoli na ustalenie treści żądania. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego to również ustalenie treści żądania strony (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 maja 2013r., sygn. IV SA/Wr 53/13). Jak wyżej wskazano, kwestia rozróżnienia pomiędzy magazynowaniem odpadów stanowiącym proces odzysku R13 i magazynowaniem niestanowiącym takiego procesu, ale także powiązanym z przetwarzaniem odpadów, może budzić obiektywne problemy, zwłaszcza w związku z brakiem regulacji w tym zakresie (organ także nie wyjaśnił tych różnic w uzasadnieniu decyzji), zaś w toku postępowania – co również wykazano powyżej – ewidentnie widoczny był brak zrozumienia tego problemu przez wnioskującą spółkę, co organy winny były dostrzec i udzielić spółce wyczerpującej informacji co do takiego rozróżnienia, ustalając zarazem jednoznacznie rzeczywiste intencje strony. Od tego było bowiem, jak się okazało na podstawie rozstrzygnięcia podjętego przez organy (zwłaszcza przez organ odwoławczy, który ograniczył swe stanowisko do braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach), uzależnione rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto, jak wynika z akt administracyjnych – co skarżąca spółka zarzucała już w odwołaniu, a do czego nie odniesiono się w zaskarżonej decyzji – organ I instancji wydał w sprawie decyzję w dniu 9 sierpnia 2018r., uzyskawszy uprzednio pisemne stanowiska Prezydenta Miasta i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (WIOŚ) w (pisma te wpłynęły do organu odpowiednio 27 lipca 2018r. i 6 sierpnia 2018r.), a pomimo takiego uzupełnienia postępowania dowodowego o istotne dla sprawy stanowiska, organ nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do tych materiałów, nie zawiadomił o możliwości zaznajomienia się z nimi, czym naruszył zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu przewidzianą w art. 10 § 1 kpa. Organ odwoławczy także nie zawiadamiał strony w trybie tego przepisu, choć również zgromadził dodatkowo (co wynika przynajmniej z układu akt) szereg decyzji dotyczących firmy [...], prowadzonej przez [...]. Trzeba zaś zauważyć, że choć spółka [...] zawarła swoje pisemne stanowisko przed wydaniem decyzji przez organ I instancji w piśmie z dnia 23 lipca 2018r., gdzie m.in. wskazała miejsce i obszar planowanego składowania odpadów, to jednak miało to miejsce przed nadesłaniem ww. pism przez Prezydenta Miasta i WIOŚ, a organy te siłą rzeczy wyraziły swe stanowisko bez znajomości pisma spółki z dnia 23 lipca 2018r. Ponadto Prezydent Miasta w piśmie z dnia 1 sierpnia 2018r. zmienił swoje zapatrywanie co do konieczności uzyskania przez spółkę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uprzednio bowiem w piśmie z dnia 17 listopada 2017r. nie stwierdził takiej potrzeby uznając, że chodzi tu o przedsięwzięcie zrealizowane i nieulegające zmianie (art. 72 ust. 2a pkt 2 u.i.ś.). Naruszenie powyższe mogło mieć zatem istotny wpływ na wynik sprawy, w tym także w powiązaniu ze wspomnianym uchybieniem dyspozycji art. 9 kpa. Zauważyć przy tym wypada, że organ odwoławczy nie jest władny sanować wadliwości działania organu I instancji, polegających na naruszeniu zasady czynnego udziału strony z art. 10 § 1 kpa, jako że w ten sposób doszłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 lipca 2011r., sygn. II SA/Gl 54/11). Nawiązując do argumentacji, jaka przesądziła o zmianie stanowiska wyrażonego przez Prezydenta Miasta [...] (jako organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej) we wspomnianym piśmie z dnia 17 listopada 2017r. (co do wymogu uzyskania takiej decyzji), należy wskazać, że przesądzającym argumentem w tej kwestii był fakt, iż zaistniała przerwa w eksploatacji istniejącej instalacji nie pozwala jednoznacznie stwierdzić,że funkcjonowanie jej poszczególnych urządzeń nie uległo zmianie, jak również, że spółka [...] nie uzyskała zezwolenia na przetwarzanie odpadów, co było wynikiem niedostosowania instalacji do wymogów ochrony środowiska i jej niekorzystnego wpływu na otoczenie (k. 25-26 akt adm.). Jakkolwiek organ odwoławczy nie odwołuje się do tego pisma należy stwierdzić, że każdy wniosek o udzielenie zezwolenia inicjuje odrębne postępowanie, w ramach którego organ winien dokonać indywidualnych ustaleń faktycznych (opartych m.in. o przeprowadzaną każdorazowo kontrolę WIOŚ). Zgodnie zaś z art. 72 ust. 2a pkt 2 u.i.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagana w sytuacji gdy wnioskodawca ubiega się o drugie lub kolejne zezwolenie dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie. W kontekście wyłączenia co do wymogu uzyskania ww. decyzji tylko te przesłanki winny zatem podlegać badaniu. W powyższym zakresie należy zwrócić uwagę, że art. 72 ust. 2a pkt 2 u.i.ś. zawiera odniesienie przedmiotowe (kolejne zezwolenie dla przedsięwzięcia nieulegającego zmianie), a nie podmiotowe. Przepis ten nie zawiera wymogu, aby drugie lub kolejne zezwolenie wydawane było dla tego samego podmiotu, co poprzednie zezwolenie lub zezwolenia. Należy także wnioskować, że w przypadku określonym w tym przepisie nie ma znaczenia, czy dla danego przedsięwzięcia kiedykolwiek została już wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Podnosząc argument, że firma [...], wydzierżawiająca spółce [...] przedmiotową instalację, nigdy nie uzyskała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w związku z czym brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie mamy do czynienia ze zrealizowanym uprzednio przedsięwzięciem, organ odwoławczy nie zauważył, że jednak – co bezsporne – firma [...] uzyskała w lutym 2016r. zezwolenie na przetwarzanie odpadów w przedmiotowej instalacji. Organ nie wyjaśnił na jakiej zasadzie to zezwolenie zostało uzyskane, a przecież istniał obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem zezwolenia na przetwarzanie odpadów (art. 72 ust. 1 pkt 21 u.i.ś. dodany z dniem 23 stycznia 2013r.). Sam fakt uzyskania zezwolenia świadczyć może jednak o tym, że przedsięwzięcie zostało zrealizowane i funkcjonowało, czego zresztą organy zdają się nie kwestionować. Wypada także zwrócić uwagę, że – jak z powyższego wynika – przed 23 stycznia 2013r. ustawa nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Organ nie przeanalizował ewentualnej kontynuacji działania instalacji, a jak wynika z treści skargi jest ona użytkowana przez ponad 30 lat i "jej użytkowanie w tamtym czasie nie wymagało uzyskania decyzji środowiskowych. Po wprowadzeniu takiego warunku, uzyskanie takiej decyzji nie było wymagane dla instalacji już pracujących, zrealizowanych i nie rozbudowywanych". Na marginesie zauważyć należy, że takie też stanowisko zaprezentował Prezydent Miasta Ostrowca Św. w piśmie z dnia 17 listopada 2017r. (k. 68 akt adm.). Ponadto należy odnotować, że konsekwencją argumentacji przedstawionej przez organ odwoławczy było uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego przez stronę w postaci decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. SKO w końcowej części decyzji podniosło, że wezwanie do uzupełnienia tego braku nastąpiło pismem z dnia 3 października 2017r., a zatem tuż po złożeniu wniosku. W piśmie wyznaczono termin 30 dni na uzupełnienie braku, po czym postępowanie w sprawie (przed organami obu instancji) toczyło się jeszcze przez ponad rok (w międzyczasie doszło do uchylenia decyzji organu I instancji w celu przeanalizowania przesłanki z art. 72 ust. 2a pkt 2 u.i.ś), kiedy to ustalano m.in. czy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest konieczne. Z decyzji organu I instancji wynika, że spółka była wzywana do uzupełnienia wniosku w zakresie m.in. decyzji środowiskowej pismami z dnia 12 czerwca 2018r. i z dnia 12 lipca 2018r. (a zatem już po uchyleniu pierwszej decyzji odmownej przez SKO). Pierwszego z tych pism brak jednak w aktach administracyjnych sprawy, zaś pismem z dnia 12 lipca 2018r. spółkę wezwano do uzupełnienia innych braków (k. 36 akt adm.), w każdym razie nie decyzji środowiskowej. Wbrew twierdzeniu organu nie wykazano zatem, by spółka była ponownie wezwana do uzupełnienia takiego braku. Taki sposób działania dodatkowo należy postrzegać jako uchybienie determinujące negatywną ocenę procedowania przez organy, w tym w kontekście wspomnianego art. 10 § 1 kpa,a także art. 8 § 1 kpa. Niezależnie od powyższych wywodów, determinujących konieczność uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaskarżonej decyzji oraz (przy zastosowaniu art. 135 p.p.s.a.) decyzji organu I instancji w związku z opisanymi naruszeniami przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy,należy podnieść, że z dniem 5 września 2018r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.z 2018r. poz. 1592), istotnej zmianie uległy przepisy ustawy o odpadach, w tym dotyczące ubiegania się o zezwolenie na przetwarzanie odpadów. Co więcej, zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy do postępowań w sprawach o wydanie zezwoleń na zbieranie odpadów, zezwoleń na przetwarzanie odpadów, pozwoleń na wytwarzanie odpadów uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, pozwoleń zintegrowanych uwzględniających zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów oraz decyzji zatwierdzających instrukcję prowadzenia składowiska odpadów, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy nowe. Zgodnie z ust. 2 art. 9 właściwy organ wzywa do uzupełnienia wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, zawieszając postępowanie do czasu uzupełnienia wniosku, nie dłużej niż na okres 6 miesięcy. W związku z argumentacją zaprezentowaną przez SKO, prowadzącą do umorzenia postępowania organu I instancji, organ odwoławczy nie analizował w ogóle nowych regulacji, choć zgodnie z przytoczonym art. 9 ust. 1 powołanej ustawy zmieniającej w czasie orzekania przez ten organ (po dniu 5 września 2018r.; decyzja organu I instancji zapadła przed tą datą) należało te przepisy stosować. Zwrócenia uwagi wymaga zaś fakt, że obecnie rozszerzono zakres wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów m.in. poprzez wskazanie – poza miejscem i sposobem magazynowania, a także rodzajem magazynowanych odpadów – także: - maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku, - największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w instalacji, obiekcie budowlanym lub jego części lub innym miejscu magazynowania odpadów, wynikającej z wymiarów instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów, - całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) instalacji, obiektu budowlanego lub jego części lub innego miejsca magazynowania odpadów (art. 42 ust. 2 pkt 5 lit. b-d ustawy o odpadach). Zmiana ta ma istotne znaczenie z punktu widzenia kolejnej modyfikacji, dotyczącej art. 41a ust. 4 cytowanej ustawy. Zgodnie z obecnym brzmieniem tego przepisu w przypadku postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Aktualnie zatem negatywna opinia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska jest wiążąca dla organu rozpatrującego wniosek o zezwolenie na przetwarzanie odpadów (uprzednio nie miała takiego charakteru).Jednocześnie jednak zmianie uległ art. 41a ust.2 ustawy, zgodnie z którym obecnie właściwy organ nie tylko występuje do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o przeprowadzenie kontroli, ale także przekazuje temu organowi kopię niezbędnej do przeprowadzenia kontroli dokumentacji, w szczególności wniosku, o którym mowa w art. 42 ust. 1 lub 2 ustawy. W niniejszej sprawie co prawda uzyskana została (negatywna) opinia WIOŚ w, jednak z uwagi na fakt, że – jak wskazano – już na dzień rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy wniosek o zezwolenie na przetwarzanie odpadów winien zostać rozszerzony o wskazane kwestie dotyczące magazynowania, a wniosek taki obligatoryjnie podlega przekazaniu organowi opiniującemu, sporządzona w sprawie opinia ma charakter nieaktualny i z powyższych przyczyn wymaga uzupełnienia. Ubocznie należy zauważyć, że dotychczasowa opinia ŚWIOŚ, jakkolwiek zgodnie z art. 41a ust. 1 i 4 ustawy o odpadach winna odnosić się do spełniania wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska, to brak w niej odniesienia się do takich kwestii jak zapylenie czy hałas, które może powodować instalacja, a które to zagadnienia mogą być istotne w przypadku tego rodzaju przedsięwzięcia (dotyczy ich m.in. przedstawiona przez stronę opinia z grudnia 2016r., k. 14-20 akt adm.). Co więcej, jak zarzucono w skardze, a o czym była mowa wyżej, opinia może być nieaktualna także wobec uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie przez wnioskującą spółkę. Poza tym zwrócić należy uwagę, że aktualnie, począwszy od 5 września 2018r., wprowadzono m.in. wymóg przeprowadzenia kontroli przez komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, którego negatywna opinia ma także dla organu wiążący charakter (art. 41a ust. 1a, 2, 3a, 4a ustawy o odpadach). Z kolei zgodnie z art. 41b ust. 3 i 4 ustawy w obecnym brzmieniu umowa dzierżawy nieruchomości, na której będą zbierane lub przetwarzane odpady, wymaga zawarcia w formie aktu notarialnego. W umowie wskazuje się masę i rodzaje odpadów, które mogą być zbierane lub przetwarzane w okresie roku na tej nieruchomości. Ustanawiający użytkowanie oraz dzierżawca są obowiązani zawrzeć, odpowiednio w oświadczeniu o ustanowieniu użytkowania lub w umowie dzierżawy, oświadczenie, że są świadomi odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w art. 12 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie. Jak się podnosi (por. m.in. wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 września 2008r., sygn. II SA/Ke 374/08) jeżeli zmiana stanu prawnego, jaka nastąpiła pomiędzy orzeczeniem organu I-szej instancji, a orzeczeniem organu odwoławczego łączy się z potrzebą przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, zachodzi konieczność zastosowania przez organ II-giej instancji art. 138 § 2 kpa. Ze wszystkich powyższych powodów Sąd uchylił decyzje organów obu instancji. Prowadząc postępowanie ponownie organ I instancji uwzględni poczynione wyżej uwagi i wyeliminuje dotychczasowe uchybienia, w tym przede wszystkim doprowadzi do wyjaśnienia rzeczywistej intencji wnioskującej spółki i treści wniosku, dokona wskazanych wyżej – koniecznych – ustaleń w kontekście przesłanek art. 72 ust. 2a pkt 2 u.i.ś., a także uwzględni aktualne brzmienie przepisów ustawy o odpadach. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyła się kwota wpisu w wysokości 200 zł oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.