II SA/Ke 11/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011r. sprawy ze skargi M.Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego we wznowionym postępowaniu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stwierdzającą, że decyzja z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie warsztatu stolarskiego zlokalizowanego na terenie posesji w K. przy ulicy [...], oznaczonej numerem [...], wydana została z naruszeniem prawa i nie uchylającej w/w decyzji, ponieważ w wyniku postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej oraz orzekając co do istoty sprawy uchylił decyzję PINB z dnia [...] i odmówił B.Ł. i M.Ł. wydania pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu stolarskiego na działce nr ewid. [...] w K., przy ulicy [...]. W uzasadnieniu tej decyzji organ ustalił, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego na skutek interwencji R.S. dokonał w dniu 26.06.2000r. oględzin na działce przy ul. [...] w K. stwierdzając, że na działce tej znajduje się m.in. murowany budynek warsztatowy (produkcja mebli z płyt wiórowych) z poddaszem gospodarczym, składający się z dwóch części tj. wysokiej w kształcie litery "L" i niskiej. Część wysoka była wykończona i użytkowana (znajdowały się w niej maszyny do obróbki drewna). Część niska natomiast nie była wykończona (bez tynków wewnętrznych i stolarki). Obecny podczas oględzin M.Ł. oświadczył, że budynek ten został wybudowany na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] Znak: [...] o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego wolnostojącego wg projektu typowego WB-3736. Budowa przedmiotowego obiektu rozpoczęła się w 1993r. Po wybudowaniu części wysokiej przedmiotowy obiekt był użytkowany jako garaż na samochód zaś w miesiącu kwietniu 1996r. w budynku została uruchomiona produkcja mebli drewnianych. Przedłożona przez inwestora decyzja o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego w zestawieniu ze stanem faktycznym- pozwoliła organowi I instancji na stwierdzenie, że inwestor realizuje przedmiotowy obiekt z istotnymi odstępstwami od tego pozwolenia (inne usytuowanie na działce, inne wymiary, inny układ konstrukcyjny). W związku z takimi ustaleniami organ I instancji postanowieniem z dnia [...] podjętym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy prawo budowlane z 1994r. nakazał inwestorom wstrzymanie robót budowlanych przy przedmiotowym budynku. W terminie zaś dwumiesięcznej ważności tego postanowienia wydał w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy Prawo budowlane decyzję z dnia [...] nakładającą na B. i M. Ł. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 grudnia 2000r. oceny technicznej tego budynku, która to decyzja stała się ostateczna w organie I instancji. Następnie decyzją z dnia [...], Starosta uchylił decyzję udzielającą M.Ł. pozwolenia na budowę budynku gospodarczego na działce nr ewid. [...] w K., przy ul. [...], z dnia [...] wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy. W związku z interwencjami R.S. organ I instancji przeprowadził odrębne postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy przedmiotowego budynku dokonanej przez inwestora w 2000 r., którego rezultatem była decyzja z dnia [...] nakazująca B. i M. Ł. dokonanie rozbiórki samowolnie dobudowanej części budynku warsztatowego o wymiarach 5,85 x 5,09m, z wyłączeniem fundamentów, zlokalizowanego na terenie posesji Nr [...] w K. przy ul. [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], a skarga B. i M. Ł. na tę ostatnią decyzję została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 22.02.2006r. W międzyczasie organ I instancji - w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...], wydał w dniu [...] decyzję uchylającą swoją decyzję z dnia [...] i orzekając jednocześnie co do istoty sprawy nałożył na B. i M. Ł. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego takie same obowiązki, jak w decyzji z dnia [...], ale z wyłączeniem części dobudowanej w 2000r., w stosunku do której został orzeczony nakaz rozbiórki decyzją z dnia [...]. Przedłożenie przez inwestorów projektu budowlanego wraz z oceną poskutkowało wydaniem przez organ I instancji decyzji z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany zamienny i udzielającej B. i M. Ł. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budynku warsztatowym na terenie posesji Nr [...] przy ul. [...] w K. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w wyniku rozpatrzenia odwołania Pana R. S. wydał w dniu [...] decyzję uchylającą w całości ww. decyzję organu I instancji i orzekającą o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia B. i M. Ł. pozwolenia na wznowienie robót przy tym budynku. Jako przyczynę takiego rozstrzygnięcia wskazano m.in. na fakt, że przedłożony przez inwestora projekt obejmuje (oprócz robót wykończeniowych i wyposażeniowych dostosowujących obiekt do zmienionej funkcji usługowej) roboty budowlane dotyczące tzw. "części niskiej", w stosunku do której istnieje nakaz rozbiórki orzeczony decyzją PINB z dnia [...] utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [.]. Na skutek wniosku R.S. z dnia 02.05.2005r. opartego na okolicznościach wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 kpa, po początkowej odmowie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego budowy budynku gospodarczego w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę z dnia [...], na działce w K. przy ul. [...],Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], wznowił postępowania w przedmiotowej sprawie. Po wznowieniu organ ten jednak, decyzją z dnia [...], odmówił uchylenia swojej decyzji dotychczasowej z dnia [...], gdyż stwierdził brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 Kpa. W trybie odwoławczym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję WINB. Skarga zaś R.S. - pełnomocnika Pani D. K. – S. na ostatnio wymienioną decyzję GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, poskutkowała postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 04.10.2006r., odrzucającym skargę. W międzyczasie wnioskiem z dnia 26.04.2005r. B. i M.Ł. wystąpili do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu stolarskiego na działce nr ewid. [...] w K., przy ul. [...]. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją z dnia [...] udzielił B. i M. Ł. pozwolenia na użytkowanie warsztatu stolarskiego zlokalizowanego na terenie posesji w K., przy ul. [...] oznaczonej numerem geodezyjnym [...]. Decyzja ta stała się ostateczna przed organem I instancji. W dniu 15.06.2009r. R.S. - pełnomocnik D.K. – S., złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...], w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 Kpa w związku z art. 146 § 1 Kpa. Decyzją z dnia [...]., organ I instancji odmówił wnioskowanego wznowienia postępowania. W trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania i że organ I instancji winien postanowieniem wznowić postępowanie w tej sprawie i przeprowadzić stosowne postępowanie określone w art. 149 § 2 Kpa i wydać jedno z rozstrzygnięć przewidzianych wart. 151 Kpa. W toku ponownego postępowania wyjaśniającego organ I instancji pismem z dnia 31.08.2009r. zwrócił się do Urzędu Miasta i Gminy o przesłanie kserokopii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie Gminy w latach 1993-1996r. W odpowiedzi z dnia 14.09.2009r., Burmistrz Miasta i Gminy wskazał, iż nie można stwierdzić, że usytuowanie przedmiotowego warsztatu stolarskiego stoi w oczywistej sprzeczności z porządkiem planistycznym Gminy. Postanowieniem z dnia [..], organ I instancji wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ostatecznej decyzji PINB z dnia [...] udzielającej Państwu B. i M. Ł. pozwolenia na użytkowanie warsztatu stolarskiego zlokalizowanego na terenie posesji w K., przy ul. [...], oznaczonej numerem geodezyjnym [...]. Decyzją zaś z dnia [...], organ I instancji stwierdził, że decyzja PINB z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie warsztatu stolarskiego zlokalizowanego na terenie posesji w K., przy ul. [...], oznaczonej numerem geodezyjnym [...] wydana została z naruszeniem prawa, lecz nie może być uchylona, ponieważ w wyniku postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., i orzekając co do istoty sprawy uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] udzielającą B. i M.Ł. pozwolenia na użytkowanie warsztatu stolarskiego zlokalizowanego na terenie posesji w K., przy ul. [...], oznaczonej numerem geodezyjnym [...]. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli B. i M. Ł. Postanowieniem z dnia 19.05.2010r., Sygn. akt: II SA/Ke 134/10 WSA w Kielcach odrzucił skargę Pani B.Ł. Natomiast wyrokiem z dnia 11.08.2010r., stwierdził nieważność decyzji WINB z dnia [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż powyższa decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa po uchyleniu decyzji organu I instancji zapadłej w wyniku wznowienia postępowania, organ II instancji nie orzekł co do istoty sprawy wznowionej, tj. w przedmiocie wniosku o pozwoleniu na użytkowanie budynku warsztatu stolarskiego. Po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Kielcach z dnia 11.08.2010r. WINB przeprowadził ponowne postępowanie odwoławcze, w toku którego odmówił przeprowadzenia wnioskowanego przez B.Ł. i M.Ł. dowodu z oględzin nieruchomości, na której usytuowany jest przedmiotowy warsztat stolarski, celem wykazania, że "odstępstwa od projektu budowlanego warsztatu, stanowiące podstawę uchylenia decyzji zezwalającej na użytkowanie pomieszczeń zostały przez inwestora zlikwidowane", a także odmówił przeprowadzenia dowodu z analizy akt sprawy, prowadzonej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w sprawie rozbudowy i zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na warsztat stolarski. Organ II instancji odmówił również zawieszenia prowadzonego postępowania, do czasu zakończenia toczącego się przed Burmistrzem Miasta i Gminy postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy obejmujących rozbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na warsztat stolarski. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji wyjaśnił, że instytucja wznowienia postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 Kpa. Zgodnie z ogólną zasadą trwałości decyzji ostatecznych wyrażoną w art. 16 § 1 Kpa, decyzje ostateczne obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję lub nie zostanie stwierdzona ich nieważność, co może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kpa. Postanowienie o wszczęciu postępowania administracyjnego jest aktem procesowym, który otwiera postępowanie rozpoznawcze, którego celem jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia sprawy, będącej przedmiotem weryfikacji decyzji ostatecznej, w graniach, które wyznacza przepis art. 145 § 1 Kpa oraz art. 145a Kpa. Następnie organ przytoczył określone w art. 145 § 1 i art. 145a Kpa pozytywne przesłanki do wznowienia postępowania stwierdzając, że jako przesłankę do wznowienia postępowania R. S. - pełnomocnik Pani D.K. S. podał art. 145 § 1 pkt 6 i art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, wyjaśniając, że D. K. – S. bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz, że przed przystąpieniem do użytkowania przedmiotowego obiektu inwestor winien wystąpić do Burmistrza Miasta i Gminy o zajęcie stanowiska i potwierdzenie, czy samowolnie uruchomiony zakład stolarski posiada ustalone przez Burmistrza warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pozwalające na jego funkcjonowanie. Analizując te przesłanki wznowieniowe organ uznał, że przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 6 Kpa nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Składając bowiem w niniejszej sprawie wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie warsztatu stolarskiego inwestorzy nie byli zobowiązani do przedkładania decyzji o warunkach zabudowy, czy też innego stanowiska Burmistrza Miasta i Gminy odnośnie przedmiotowego budynku, gdyż nie obligował ich do tego żaden z przepisów ustawy Prawo budowlane, regulujących kwestie udzielania pozwoleń na użytkowanie obiektów budowlanych obowiązującej w dacie składania wniosku o pozwolenie na użytkowanie, tj. w dniu 26.04.2005r. Zasadna natomiast okazała się druga ze zgłoszonych przesłanek wznowieniowych określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. D. K. – S. bowiem, bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu stolarskiego. Choć bowiem stosownie do przepisu art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, obowiązującego w dacie wydawania pozwolenia na użytkowanie, jak i w chwili obecnej, stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, to zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, stanowiącym wykładnię przepisów prawa, w sytuacji gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie zapadła na skutek legalizacji samowoli budowlanej lub w postępowaniu naprawczym wywołanym istotnym odstąpieniem od zatwierdzanego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę i przepisów prawa przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego nie ma zastosowania. Organ powołał się tu na wyrok NSA z dnia 07.11.2006r., II OSK 1281/05, LEX nr 317393 oraz wyrok NSA z dnia 10.12.2008r., Sygn. akt: II OSK 1574/07. W sytuacji zatem gdy organ I instancji prowadził w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego postępowanie naprawcze, stroną którego była D.K.- S., w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie tegoż obiektu, osobie tej również winna przysługiwać legitymacja strony postępowania, zaś pominięcie jej przez organ I instancji w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu należy traktować jako naruszenie prawa. Rozpatrując zatem na nowo przedmiotową sprawę pod względem faktycznym i prawnym oraz oceniając całość materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że po wznowieniu postępowania organ I instancji słusznie zważył, iż decyzja z dnia [...], Znak: [...] została wydana z naruszeniem prawa, jednakże błędne jest jego stanowisko, iż w przypadku wznowienia postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jakkolwiek w decyzji z dnia [...], Znak: [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzieleniu Państwu B. i M.Ł. pozwolenia na wznowienie robót przy budynku warsztatowym organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, iż na inwestorze ciąży obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, ale budynku gospodarczego, a nie budynku warsztatu stolarskiego. Możliwość taką przewidywał bowiem obowiązujący w dacie wydawania powyższej decyzji przepis art. 55 Prawa budowlanego, który dopuszczał możliwość udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu, w stosunku do którego organ nadzoru budowlanego prowadził postępowanie naprawcze, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jednakże po skutecznym jego zakończeniu. Natomiast organ I instancji nie zakończył w sposób należyty postępowania naprawczego prowadzonego w stosunku do budynku gospodarczego, który został wybudowany z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego i innych warunków pozwolenia na budowę w zakresie projektu zagospodarowania terenu, charakterystycznych parametrów tego obiektu oraz zmiany zamierzonego sposobu użytkowania tego obiektu, którego funkcja w trakcie użytkowania została po raz kolejny zmieniona w sposób samowolny. Organ I instancji po wydaniu przez WINB decyzji z dnia [...], nie wydał bowiem w stosunku do tego obiektu decyzji, o której była mowa w przepisie art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 09.07.2003r., tj. przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 27.03.2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003r., Nr 80, poz. 718 z późń. zm.), tj. nie orzekł o braku wykonania tego obowiązku z zastosowaniem sankcji, o których mowa była w przepisie art. 51 ust. 2 lub ust. 3 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym do dnia 09.07.2003r. Wskazać bowiem należy, iż decyzja WINB z dnia [...] uchylająca w całości decyzję PINB z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny i udzielającą B. i M. Ł. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy przedmiotowym budynku warsztatowym nie zakończyła postępowania naprawczego w stosunku do tego obiektu. Po uchyleniu decyzji z dnia [...] organ I instancji winien był dalej prowadzić w stosunku do tego obiektu budowlanego postępowanie naprawcze, w oparciu o ówcześnie obowiązujące przepisy ustawy - Prawo budowlane i wydać jedno z rozstrzygnięć, o których mowa powyżej. Kolejną wadliwością postępowania prowadzonego przez organ I instancji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego, przemawiającą za koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji, było nie przeprowadzenie obowiązkowej kontroli przedmiotowego obiektu budowlanego, do czego obligowały organ przepisy art. 59 i art. 59a Prawa budowlanego. Ponieważ wniosek o udzielnie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego stanowi wezwanie dla organu nadzoru budowlanego do rozpatrzenia go w sposób merytoryczny, to w momencie wpłynięcia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu stolarskiego, organ I instancji, biorąc pod uwagę stan faktyczny całego postępowania, winien był rozpatrzyć tenże wniosek w sposób merytoryczny i wydać decyzję odmawiającą udzielenia wnioskodawcom pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu stolarskiego, bowiem w stosunku do tego obiektu nie zostało zakończone stosowne postępowanie naprawcze. Podsumowując organ II instancji stwierdził, że PINB nie był umocowany do wydania decyzji o udzieleniu inwestorom pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku warsztatu stolarskiego, bowiem nie zakończone zostało postępowanie naprawcze w stosunku do tego obiektu, ale jako budynku gospodarczego. W postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie nie może być bowiem sankcjonowana samowolna zmiana sposobu użytkowania budynku (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13.10.2005r., Sygn. akt: VII SA/Wa 225/05). W skardze od powyższego rozstrzygnięcia M. i B. małżonkowie Ł. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania – przepisu art. 101 § 1 i § 3 kpa poprzez nierozpoznanie w formie postanowienia złożonego przez skarżących wniosku z dnia 28 października 2010 r. o zawieszenie postępowania, do czasu zakończenia toczącego się przed Burmistrzem Miasta i Gminy postępowania w sprawie warunków zabudowy obejmujących rozbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na warsztat stolarski. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z art. 101 § 3 kpa na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania przysługuje zażalenie, a forma postanowienia jest wymagana w całym zakresie spraw dotyczących zawieszenia postępowania, tj. faktycznego zawieszenia, odmowy zawieszenia, podjęcia lub odmowy podjęcia zawieszonego postępowania. Każdy zatem wniosek o zawieszenie postępowania, niezależnie od jego zasadności, musi być rozpatrzony przez organ w drodze postanowienia. Strona powinna też być pouczona o prawie zaskarżenia takiego aktu. Zażalenia przysługują bowiem na wszystkie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania, a zatem także na ewentualną odmowę zawieszenia postępowania. Niedopuszczalne jest więc wydanie decyzji kończącej postępowanie bez uprzedniego rozpatrzenia złożonego żądania zawieszenia postępowania. Skarżący powołali się tu na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1398/08. Takie wymogi nie zostały w ocenie skarżących spełnione, bo i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustosunkował się do wniosku o zawieszenie postępowania w piśmie z dnia 3 listopada 2010 r., które jednak nie miało przepisanej formy postanowienia. Nie zawierało również pouczenia o możliwości odwołania się. Takie postępowanie pozbawiło stronę możliwości poddania rozstrzygnięcia kontroli w administracyjnym toku instancji, czego nie może usprawiedliwiać przekonanie organu o bezzasadności wniosku o zawieszenie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W nawiązaniu do jedynego zarzutu skargi organ podniósł, że nierozpatrzenie złożonego w toku postępowania wniosku o zawieszenie postępowania nie narusza przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. W piśmie tym bowiem organ wykazał oczywistą bezzasadność wniosku o zawieszenie postępowania. Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 stycznia 2011 r. skarga B.Ł. została odrzucona z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braku formalnego skargi polegającego na jej niepodpisaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 p.p.s.a.). Wskazany wyżej zakres kontroli dokonywanej przez sąd administracyjny powoduje, że rozstrzygając sprawę Sąd nie mógł się ograniczyć do oceny zasadności zgłoszonych zarzutów. Ze względu jednak na to, że jedyny zarzut skargi dotyczył naruszenia przepisów postępowania mającego polegać na nierozpoznaniu we właściwej formie wniosku strony o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia innego toczącego się postępowania administracyjnego, konieczne było na wstępie ustosunkowanie się do tego zarzutu. W razie bowiem wykazania, że istniały w sprawie podstawy do zawieszenia postępowania z przyczyny wskazywanej przez stronę we wniosku z dnia 28 października 2010 r., wydanie zaskarżonej decyzji byłoby niedopuszczalne. Oceniając wskazany zarzut skargi należy wyrazić pogląd, że mimo braku wymaganej formy rozstrzygnięcia złożonego przez strony wniosku o zawieszenie postępowania, wniosek ten został jednak rozstrzygnięty, a adresaci tego rozstrzygnięcia mogli uzyskać sądową ochronę swych praw. W odpowiedzi bowiem na wniosek B. i M. Ł. z dnia 28 października 2010 r. o zawieszenie postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, właściwy do rozstrzygnięcia tego wniosku organ, tj. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w dniu 3 listopada 2010 r. wystosował do stron pismo zawierające odpowiedź na wniosek o zawieszenie postępowania. Pismo to zawierało minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako postanowienia wydanego w sprawie wniosku o zawieszenie postępowania. Zawierało bowiem oznaczenie organu administracji państwowej wydającego ten akt (Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego), wskazanie adresata aktu (B.Ł. i M.Ł.), rozstrzygnięcie o istocie sprawy (odmowę zawieszenia postępowania z uwagi na bezzasadność takiego żądania) oraz podpis osoby reprezentującej organ (Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego U.M.). Pismo to zawierało ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne, a więc kolejne elementy składowe postanowienia, wymienione w art. 124 kpa. Brak oznaczenia pisma z dnia 3 listopada 2010 r. jako postanowienia oraz brak pouczenia czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie nie uniemożliwia zakwalifikowania go jako postanowienia, gdyż pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze postanowienia są postanowieniami, pomimo nie posiadania w pełni formy przewidzianej w art. 124 kpa, jeżeli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako postanowienie (por. analogiczny pogląd dotyczący decyzji administracyjnej wyrażony w wyroku NSA z dnia 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSPiKA Nr 9-10/1982 poz. 169). Brak w piśmie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 listopada 2010 r. pouczenia o środkach zaskarżenia, nie uniemożliwiał złożenia zażalenia, a tylko mógł być podstawą wniosku strony o przywrócenie terminu do złożenia takiego zażalenia. W dalszym ciągu należy wyrazić zapatrywanie, że jeśliby nawet nie przyjąć powyższego poglądu co do rozstrzygnięcia przez właściwy organ administracji wniosku stron o zawieszenia postępowania, to i tak nie mogło to spowodować uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem zgodzić się z twierdzeniem skargi, że niewydanie przez organ postanowienia w sprawie złożonego wniosku o zawieszenie postępowania, w każdej sytuacji powoduje wadliwość wydanej decyzji, wymagającą jej uchylenia. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). p.p.s.a., sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W celu rozstrzygnięcia więc, czy niewydanie postanowienia w sprawie złożonego przez B. i M. Ł. wniosku o zawieszenie postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należy wyjaśnić, czy istniały rzeczywiście w sprawie podstawy do zawieszenia postępowania, a jeśli tak to czy jego niezawieszenie powodowało niedopuszczalność wydania decyzji rozstrzygającej sprawę. Odpowiadając na pierwsze z postawionych pytań należy zauważyć, że wskazaną przez B. i M.Ł. podstawą zawieszenia postępowania było twierdzenie, że wynik toczącego się przed Burmistrzem Miasta i Gminy postępowania w sprawie warunków zabudowy obejmujących rozbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na warsztat stolarski, ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wnioskujący o zawieszenie nie wskazali przy tym, która z określonych w art. 97 i 98 kpa podstaw zawieszenia postępowania w sprawie zachodzi. Przedstawiona we wniosku o zawieszenie argumentacja wskazuje jednak na to, że zdaniem B. i M. Ł. zawieszenie postępowania w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie uzasadnione jest treścią art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie zachodzi. Jak to bowiem zasadnie wyjaśniono w piśmie z dnia 3 listopada 2010 r. zawierającym odpowiedź WINB na wniosek o zawieszenie postępowania, wystąpienie z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy na rozbudowę, przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego na warsztat stolarski nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania prowadzonego w sprawie pozwolenia na użytkowanie warsztatu stolarskiego we wznowionym postępowaniu. W żadnym bowiem z przewidzianych w ustawie przypadków wymagalności uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, nie jest ono zależne od wcześniejszego wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Reasumując tę część rozważań należało przyjąć, że jedyny zarzut skargi nie miał usprawiedliwionych podstaw. Rozstrzygając jednak sprawę w granicach zakreślonych przez art. 134 § 1 kpa Sąd dokonał również merytorycznej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponieważ postępowanie przeprowadzone przez organy nadzoru budowlanego zostało przeprowadzone w trybie wznowieniowym, należało na wstępie ocenić, czy zaistniały w sprawie ustawowe przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy w tym trybie. Wznowienie postępowania administracyjnego jako szczególny tryb postępowania umożliwiającego, w przypadkach prawem przewidzianych (art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a.), wzruszenie ostatecznych indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej - składa się z dwóch etapów. W pierwszym z nich organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, co - w przypadku wznowienia postępowania na żądanie strony - oznacza badanie, czy inicjatywa w sprawie wznowienia postępowania pochodzi od strony, czy wniosek złożono z zachowaniem terminów określonych w art. 148 i art. 145a § 2 k.p.a., czy żądanie dotyczy postępowania zakończonego ostateczną decyzją a także, czy wskazano przyczynę wznowienia postępowania z katalogu ujętego w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Jeżeli wstępne postępowanie wyjaśniające wykaże, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi bezspornie (w sposób niebudzący wątpliwości) od osoby niemającej (niemogącej mieć) przymiotu strony w danym postępowaniu, albo że wniosek został złożony po upływie ustawowych terminów, albo wnioskodawca - mimo stosownego wezwania przez organ administracji - nie podał ustawowej przyczyny wznowienia postępowania, właściwy organ wydaje decyzję odmawiającą wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.). Gdy nie zaistnieje żadna z wymienionych okoliczności, organ ten wznawia postępowanie administracyjne w drodze postanowienia (art. 149 § 1 k.p.a.), które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). W drugim etapie postępowania organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania przechodzi do badania przyczyn wznowienia, a po przeprowadzeniu postępowania w tym zakresie podejmuje jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 151 § 1 k.p.a., tj. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Oceniając wskazaną we wniosku R.S. z dnia 15 czerwca 2009 r. o wznowienie postępowania i zaakceptowaną przez organ I instancji przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa (niebranie przez stronę – D.K. – S. bez własnej winy udziału w postępowaniu), należy zaakceptować pogląd, że wskazana przyczyna wznowienia rzeczywiście zachodziła. Okoliczność, że D. K. – S. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji PINB z dnia [...] udzielającej B. i M.Ł. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku warsztatu stolarskiego - nie była wątpliwa. Organy administracji prawidłowo natomiast oceniły, że mimo treści art. 59 ust. 7 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, D. K.-S., będąca sąsiadką nieruchomości zabudowanej przedmiotowym warsztatem stolarskim oraz stroną postępowania naprawczego prowadzanego w stosunku do przedmiotowego obiektu budowlanego, ma również przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie tego obiektu. Sąd podziela w tym zakresie poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych przytoczonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie można też w ocenie Sądu mieć wątpliwości co do spełnienia pozostałych warunków umożliwiających wznowienie postępowania na podstawie przesłanki wznowieniowej wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zwłaszcza gdy się zważy na liczne interwencje podejmowane przez pełnomocnika D. K.-S. w okresie po 26 kwietnia 2005 r. (data wniosku B. i M. Ł. o pozwolenie na użytkowanie budynku warsztatu stolarskiego), również w przedmiocie niebrania udziału przez D. K.-S. w sprawie zakończonej decyzją PINB z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie budynku warsztatu stolarskiego (pisma z dnia: 26 września 2005r.,11 października 2005r., 10 grudnia 2007r., 13 grudnia 2007r., 14 stycznia 2008 r.). Zasadnie natomiast nie została uznana przez organy administracji za podstawę wznowienia druga ze wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania przesłanek, tj. brak uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, w przedmiocie stwierdzenia, czy samowolnie uruchomiony zakład stolarski posiada ustalone przez Burmistrza Miasta i Gminy warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pozwalające na jego funkcjonowanie. Brak jest bowiem przepisu, który uzależniałby możliwość uzyskania pozwolenia na użytkowanie od przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla obiektu budowlanego mającego być przedmiotem pozwolenia, bądź od uzyskania w innej formie stanowiska właściwego organu w przedmiocie takich warunków zabudowy. W związku z zasadnym wznowieniem postępowania dokonanym postanowieniem PINB z dnia [...] w trybie art. 149 § 2 in fine kpa, powstała w sprawie konieczność ponownego rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ponieważ zaskarżona decyzja wydana została w wyniku ponownego rozpatrzenia odwołania od decyzji PINB z dnia [...] stwierdzającej, że decyzja PINB z dnia [...] o pozwoleniu na użytkowanie warsztatu stolarskiego zlokalizowanego na terenie posesji w K., przy ul. [...], oznaczonej numerem geodezyjnym [...] wydana została z naruszeniem prawa, lecz nie może być uchylona, ponieważ w wyniku postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a przyczyną ponownego rozpatrywania tego odwołania było uchylenie poprzedniej decyzji organu II instancji z dnia [...] przez WSA w Kielcach, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. konieczne było uwzględnienie zarówno przy rozpatrywaniu sprawy przez organy nadzoru budowlanego II instancji, jak i przez Sąd, oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Kielcach z dnia 11 sierpnia 2010 r. Ponieważ jednak jedyną przyczyną stwierdzenia nieważności poprzedniej decyzji WINB z dnia [...], było rażące naruszenie prawa polegające na braku rozstrzygnięcia przez organ o istocie sprawy po uchyleniu pozwolenia na użytkowanie zawartego w decyzji z dnia [...], Sąd ten nie ocenił zaskarżonej decyzji WINB z dnia [...] pod względem jej zgodności z prawem w innych aspektach, niż dotyczący braku rozstrzygnięcia co do wniosku o pozwolenie na użytkowanie. W konsekwencji WSA w Kielcach, oprócz wskazania co do prawidłowego zastosowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przepisów art. 138 i 151 kpa, nie zawarł w swym orzeczeniu innych wskazań co do dalszego postępowania. W tej sytuacji rolą Sądu rozpatrującego skargę była ocena zasadności rozstrzygnięcia przez organ II instancji co do istoty sprawy, którą było rozpatrzenie wniosku B. i M.Ł. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu stolarskiego na działce nr ewid. [...] położonej w K., przy ul.[...]. Rozstrzygnięcie takiego wniosku wymagało wyjaśnienia, czy istniały w 2005 roku podstawy do wydawania decyzji zawierającej pozwolenie na użytkowanie. Należy zauważyć, że zarówno w dacie rozstrzygnięcia wniosku o pozwolenie na użytkowanie (tj. w dniu 29 grudnia 2005 r.), jak i w dacie zaskarżonej decyzji ([...]), zagadnienie uzyskiwania pozwolenia na użytkowanie regulowały przepisy art. 55 pkt 1 - 3 prawa budowlanego w takim samym brzmieniu obowiązującym od dnia 26 września 2005 r. Zgodnie z tymi przepisami przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli: 1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy; 2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4; 3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. W ocenie Sądu, żaden z wymienionych w przytoczonym przepisie przypadków nie zachodził w niniejszej sprawie. Regulacja określona w art. 55 pkt 1 i 3 prawa budowlanego odnosi się bowiem wyłącznie do legalnie prowadzonej budowy. Natomiast do budowy samowolnej, jednak dopiero na etapie jej legalizacji (a więc takiej, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie), odnosi się pośrednio jedynie art. 55 pkt 2 ustawy wprowadzający wymóg uzyskania ostatecznego pozwolenia na użytkowanie obiektu jeśli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4 tj. jeśli właściwy organ wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego, która obligatoryjnie nakładać musi wymóg uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (por. wyrok WSA Gliwicach z dnia 2 października 2008 r., II SA/Gl 248/08, LEX nr 509902). Sytuacja opisana w tym przepisie jednak w sprawie nie miała miejsca. W toku niedokończonego postępowania naprawczego dotyczącego przedmiotowego budynku warsztatowego zlokalizowanego na posesji Nr [...] przy ulicy [...] w K., nie doszło bowiem do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 51 ust. 4 prawa budowlanego, tj. decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego, nakładających obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Wydana natomiast w toku tego postępowania naprawczego decyzja PINB z dnia [...] zatwierdzająca w ramach przeprowadzonego postępowania naprawczego, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 pkt 3 i 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, przedłożony przez inwestorów B. i M. Ł. projekt budowlany zamienny dotyczący przedmiotowego budynku warsztatowego, została następnie uchylona decyzją WINB z dnia [...]., który to organ odmówił również zatwierdzenia tego projektu i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót. Należy przy tym powtórzyć, że postępowanie naprawcze prowadzone w stosunku do przedmiotowego obiektu, nie zostało zakończone wydaniem jakiejkolwiek decyzji przewidzianej w art. 51 ust. 3 lub 4 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 maja 2004 r. Obowiązująca również w dacie wydania decyzji z dnia [...] procedura legalizacyjna nie przewidywała bowiem możliwości zakończenia postępowania decyzją odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W razie bowiem niewykonania nałożonych na inwestorów obowiązków określonych w art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego, obowiązkiem organu było zastosowanie art. 51 ust. 4 prawa budowlanego. Bez względu jednak na ocenę tamtego postępowania pozostającego poza granicami niniejszej sprawy administracyjnej, a więc i poza kontrolą sądowo administracyjną dokonywaną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że w żadnym postępowaniu nie doszło do wydania decyzji nakładającej obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Za rozstrzygnięcie takie nie mogło w szczególności być uznane stwierdzenie zawarte w końcowej części uzasadnienia decyzji WINB z dnia [...], gdzie stwierdzono, że "ze względu na fakt, iż przedmiotowy budynek został zrealizowany w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę z 1993 r., na inwestorze spoczywa obowiązek uzyskania pozwolenia na jego użytkowanie stosownie do przepisu art. 55 ust. 1 pkt 2 obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r.". Wspomniany przepis obowiązujący w dacie wydania decyzji z dnia [...], ale uchylony z dniem 31 maja 2004 r., nie miał bowiem zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dotyczył on obiektów budowlanych objętych ważnym pozwoleniem na budowę. Tymczasem pozwolenie na budowę budynku gospodarczego wolnostojącego na działce nr [...] położonej w K. przy ulicy [...], zawarte w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...], zostało uchylone decyzją Starosty z dnia [...]. Ze wskazanych powyżej powodów nie było w sprawie podstaw do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Dlatego wydana decyzja z dnia [...] była wadliwa, a organ II instancji zasadnie, w trybie wznowieniowym oraz w wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia 30 października 2009 r., stosując art. 138 § 1 pkt 2 kpa - wyeliminował ją z obrotu prawnego. Zaakceptować należy również rozstrzygnięcie podjęte co do istoty sprawy, polegające na odmowie wydania wnioskowanego przez B. i M.Ł. pozwolenia na użytkowanie. Mimo bowiem bezprzedmiotowości postępowania o wydanie pozwolenia na użytkowanie wynikającej z braku podstaw prawnych do jego wydania (co w myśl art. 105 § 1 kpa powinno skutkować umorzeniem postępowania), podjęte rozstrzygnięcie w istocie prowadzi do tego samego skutku, który sprowadza się do nieuzyskania przez B. i M.Ł. wnioskowanego pozwolenia na użytkowanie budynku warsztatu stolarskiego. Ponieważ podniesiony w skardze zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.