II SA/Ke 156/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk – Moskal po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 września 2014r. o sygn. akt II SA/Ke 632/14 wydanym w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Prawomocnym wyrokiem z dnia 25 września 2014r. sygn. akt II SA/Ke 632/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę M. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W dniu 16 lutego 2015r. M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, domagając się wznowienia postępowania sądowego w ww. sprawie o sygn. akt II SA/Ke 632/14. Zarządzeniem z dnia 2 marca 2015r. tut. Sąd wezwał pełnomocnika skarżącej – adwokata [...] do wskazania – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania – na jakiej podstawie M. W. żąda wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. wyrokiem wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 632/14 i kiedy skarżąca dowiedziała się o podstawie wznowienia – pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie. W wyznaczonym terminie pismem z dnia 10 marca 2015r. pełnomocnik skarżącej poinformował tut. Sąd, że M. W. żąda wznowienia postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. – z uwagi na istnienie okoliczności faktycznych, których strona nie powołała w toku postępowania przed Sądem I instancji, a które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) fakt, że strona została usunięta z lokalu, z którego następnie została wymeldowana w związku z zastosowaniem wobec niej przymusu fizycznego oraz wymianę zamków w drzwiach, wobec czego opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego (wyrok NSA w sprawie V SA 2323/02), 2) fakt, że usunięcie z lokalu nastąpiło w wykonaniu orzeczenia o wprowadzenie w posiadanie, podczas, gdy usunięcie dotychczasowego lokatora może nastąpić wyłącznie w wykonaniu orzeczenia nakazującego eksmisję lokalu, oraz możliwość powołania nowego środka dowodowego na opisane powyżej okoliczności, tj. Protokołu sporządzonego w miejscy dokonywania czynności eksmisyjnych i wprowadzenia wierzyciela w posiadanie (w załączeniu). Dodatkowo wyjaśniono, że informację o powyższych okolicznościach strona powzięła w dniu 13 stycznia 2015r. w związku z analizą akt sądowych w sprawie w Sądzie Rejonowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, skierowanym przeciwko prawomocnemu wyrokowi, który może być zastosowany wyłącznie z powodów ściśle określonych w ustawie. Po wniesieniu skargi o wznowienie postępowania Sąd dokonuje jej kontroli z punktu widzenia zachowania warunków formalnych określonych w art. 279 P.p.s.a. Stanowią je: oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawa wznowienia, a więc wskazanie jednej z podstaw wznowienia wymienionych w art. 271-273 ustawy P.p.s.a., uzasadnienie podstawy wznowienia, a także okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Jak wynika z kolei z art. 277 ustawy P.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym, który liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Stosownie do art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W złożonej w niniejszej sprawie skardze o wznowienie postępowania M. W. kwestionuje wyrok tut. Sądu z dnia 25 września 2014r. sygn. akt II SA/Ke 632/14 o oddaleniu jej skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. W podstawie prawnej ww. wniosku strona powołała się na art. 273 § 2 ustawy P.p.s.a. W tym zakresie skarżąca wskazała na: 1) fakt, że została usunięta z lokalu, z którego następnie została wymeldowana w związku z zastosowaniem wobec niej przymusu fizycznego oraz wymianę zamków w drzwiach, wobec czego opuszczenie lokalu nie miało charakteru dobrowolnego (wyrok NSA w sprawie V SA 2323/02), 2) fakt, że usunięcie z lokalu nastąpiło w wykonaniu orzeczenia o wprowadzenie w posiadanie, podczas, gdy usunięcie dotychczasowego lokatora może nastąpić wyłącznie w wykonaniu orzeczenia nakazującego eksmisję lokalu, oraz możliwość powołania nowego środka dowodowego na opisane powyżej okoliczności, tj. Protokołu sporządzonego w miejscy dokonywania czynności eksmisyjnych i wprowadzenia wierzyciela w posiadanie. Powyższe nie oznacza jednak – pomimo powołania się przez skarżącą na przesłanki z art. 273 § 2 ustawy P.p.s.a. – że skarga o wznowienie postępowania jest dopuszczalna. Nie sposób bowiem uznać, że samo przedstawienie przez M. W. ww. okoliczności wypełnia ustawowe przesłanki wznowienia postępowania. Jak wynika bowiem z orzecznictwa sądowoadministracyjnego samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający przepisom ustawy nie oznacza oparcia skargi na ustawowej podstawie wznowienia – jeżeli już z samego uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga, jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, podlega więc odrzuceniu (por. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2012r., I OSK 2607/12, LEX nr 1247153, postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2011r., II OSK 257/11, LEX nr 1071226). W tym miejscu podkreślić trzeba, że podstawą skargi o wznowienie postępowania, wniesionej na podstawie art. 273 § 2 ustawy P.p.s.a. jest późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Tymczasem, jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 25 września 2014r. sygn. akt II SA/Ke 632/14 powyższe okoliczności zostały uwzględnione przez Sąd. Mianowicie, w uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że "skarżąca nie mieszka w lokalu znajdującym się w [...] od dnia 4 czerwca 2012 kiedy to została przeprowadzona przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym eksmisja skarżącej na podstawie prawomocnego postanowienia o przysądzeniu własności w sprawie Sądu Rejonowego (...). Opuszczenie lokalu mieszkalnego wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, uzasadniającym wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2012r. sygn. akt II OSK 526/11 i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 marca 2012r. sygn. akt II OSK 1515/10)" – k. 5 uzasadnienia wyroku. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 280 § 1 ustawy P.p.s.a.