II SA/Ke 410/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2018r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. znak: IR.I.7840.14.2.2017 Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołań [...] i [...] oraz [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] Nr 573/2016 z dnia 23.11.2016 r. znak: AB-I.6740.1.96.2016.AZL zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą spółce [...] pozwolenia na budowę obejmującego budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami administracji, służby zdrowia oraz handlu o powierzchni sprzedaży 91,34 m2 (3 lokale użytkowe), z garażem podziemnym (40 miejsc garażowych), z wewnętrzną instalacją gazową i instalacją wentylacji mechanicznej garażu, na działkach Nr [...], Nr [...] i na części działki Nr 1296 w obrębie [...] oraz udzielającą pozwolenia na rozbiórkę trzech budynków mieszkalnych i budynku gospodarczego na działkach Nr [...] i Nr [...] w [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 22.02.2016 r. [...] [...], zwana dalej Spółką wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami administracji, służby zdrowia oraz handlu o powierzchni sprzedaży 91,34 m2 (3 lokale użytkowe), z garażem podziemnym (40 miejsc garażowych), z wewnętrzną instalacją gazową i instalacją wentylacji mechanicznej garażu, na działkach Nr [...], Nr [...] i na części działki Nr [...] w obrębie [...] oraz o pozwolenie na rozbiórkę trzech budynków mieszkalnych i budynku gospodarczego na działkach Nr [...] i Nr [...] w [...]. Do wniosku dołączono: - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działkami Nr [...], [...] i częścią działki [...] w obrębie [...], położonymi przy ulicy[...], na cele budowlane, - projekt budowlany, - projekt rozbiórki, - ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 23.06.2009 r. Znak: AU.I.73312-12-56/2007 o warunkach zabudowy, wydaną dla [...], przeniesioną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia 22.10.2015 r. na [...], ustalającą warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami administracji, służby zdrowia, oraz handlu o powierzchni sprzedaży do 200 nr w poziomie parteru (łącznie do 40 lokali użytkowych) i z garażem w podpiwniczeniu budynku (do 40 miejsc garażowych) wraz z urządzeniami budowlanymi, z częściowym wykorzystaniem konstrukcji istniejącego budynku o nr porządkowym 23 po jego częściowym wyburzeniu oraz przebudową istniejącego zjazdu z ulicy [...], na działkach o Nr [...] i Nr [...] oraz na części działki Nr [...] przy ulicy[...]. Organ I instancji pismem z dnia 16.03.2016 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie i o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, po czym przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Następnie decyzją Nr 265/2016 z dnia 09.06.2016 r. znak: AB-I.6740.1.96.2016.AZL zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołania [...], [...] i [...] - Wojewoda [...] decyzją z dnia 23.08.2016 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] w całości do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ stwierdził, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy budynek zaprojektowano nie zachowując obowiązującej linii zabudowy wyznaczonej od krawędzi jezdni ulicy [...], określonej w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 23.06.2009 r. o warunkach zabudowy oraz, że przedłożony projekt budowlany jest niespójny i brak w nim jest informacji pozwalających ocenić, czy projekt ten jest zgodny z innymi warunkami decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ I instancji postanowieniem z dnia 05.09.2016 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym i określił termin wykonania obowiązku. W wyznaczonym terminie w dniu 20.09.2016 r. inwestor przedstawił wyjaśnienia i przedłożył poprawiony i uzupełniony projekt budowlany. Organ I instancji, pismem z dnia 27.09.2016 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z poprawionym i uzupełnionym projektem budowlanym przedmiotowej inwestycji i o możliwości wniesienia uwag, przed wydaniem decyzji kończącej postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia 22.02.2016 r. Następnie organ I instancji opisaną na wstępie decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę obejmującego budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami administracji, służby zdrowia oraz handlu o powierzchni sprzedaży 91,34 m (3 lokale użytkowe) z garażem podziemnym (40 miejsc garażowych), z wewnętrzną instalacją gazową i instalacją wentylacji mechanicznej garażu, na działkach Nr [...], Nr [...] i na części działki Nr [...] w obrębie [...] oraz udzielił pozwolenia na rozbiórkę trzech budynków mieszkalnych i budynku gospodarczego na działkach Nr [...] i Nr [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wykazał, że przedłożony projekt budowlany został sprawdzony zgodnie z dyspozycją przepisu art. 35 ustawy Prawo budowlane. Od decyzji odwołali się ponownie [...] i [...] wspólnym pismem z dnia 25.12.2016 r. oraz [...] pismem z dnia 24.12.2016 r. Odwołujący się podnieśli następujące kwestie: 1. organ I instancji nie wstrzymał postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji do czasu rozstrzygnięcia skargi wniesionej przez odwołujących się do Ministerstwa Kultury na decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków; 2. nie przewidziano w projekcie budowlanym "...realizacji elementów komunikacyjnych umożliwiających przejęcie generowanego przez projektowaną inwestycję znacznego ruchu komunikacyjnego"; 3. rozbiórka jednego z budynków spowoduje likwidację przyłącza telefonicznego odwołujących się, przedłożony projekt budowlany, a także opinia ZUD nie uwzględniają sprawy przyłącza telefonicznego; 4.projekt budowlany nie zawiera identyfikacji siedlisk ptaków i nietoperzy, mimo, że decyzja o warunkach zabudowy zobowiązuje inwestora do ochrony tych siedlisk; 5. brak jest oryginału decyzji o warunkach zabudowy, znajdujący się w projekcie budowlanym załącznik graficzny do tej decyzji zawiera treści niezgodne z decyzją; 6. zaprojektowano budynek o większej wysokości elewacji frontowej niż określona w decyzji o warunkach zabudowy; 7. zaprojektowano budynek o większej powierzchni zabudowy niż określona w decyzji o warunkach zabudowy; 8. zaprojektowano ścianę budynku usytuowaną w odległości 3,0 m od granicy o wysokości 9,25 m, co narusza obowiązujące przepisy; 9. zaprojektowano ściany tarasu w odległości 2,5 m od granicy działki, co narusza obowiązujące przepisy; 10. brak czasowych miejsc postojowych; 11. nie wykorzystano konstrukcji istniejącego budynku mieszkalnego, co jest niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Inwestor przedłożył pismo z dnia 10.01.2017 r. zawierające odniesienie się do kwestii podniesionych w odwołaniu. W ramach postępowania odwoławczego Wojewoda [...]: - pismem z dnia 09.02.2017 r. Znak: IR.I.7840.14.2.2017 wystąpił do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wydanie opinii dotyczącej przedmiotowej inwestycji, jako wymagającej uzgodnienia ze [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków; - pismem z dnia 09.02.2017 r. Znak: IR.I.7840.14.2.2017, zwrócił się do inwestora o wyjaśnienie treści projektu budowlanego w zakresie: - sposobu wyliczenia powierzchni zabudowy, - ukształtowania terenu wokół budynku, - rozbiórki przyłącza telefonicznego odwołujących się. Organ zastrzegł, że wyjaśnienia bądź uzupełnienia projektu budowlanego powinien sporządzić autor projektu budowlanego lub inna osoba posiadająca stosowne przygotowanie zawodowe. Organ odwoławczy otrzymał wyjaśnienia inwestora w piśmie z dnia 16.02.2017 r. Z kolei [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków, pismem z dnia 20.02.2017 r. Znak: WUOZ.5134.296.2.2016.A poinformował, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr 154A/2016 Znak: WUOZ.5134.296.2016.A znajdująca się w aktach sprawy pozostaje aktualna i obowiązująca dla przedmiotowej inwestycji. [...], [...] i [...] wspólnym pismem bez daty (data nadania w placówce Poczty Polskiej: 20.03.2017 r., data wpływu do organu: 22.03.2017 r.) wnieśli "... o przedłużenie terminu na zapoznanie się z dowodami oraz złożenie wypowiedzi co do ich treści.". Ponadto zwrócili się "... o wykonanie kserokopii wszystkich dokumentów a zwłaszcza projektu budowlanego..." uzasadniając wniosek, iż sprawa jest trudna, a "... przedłożone (...) do wglądu dokumenty dotyczyły jedynie pisemnych wyjaśnień a nie projektu budowlanego". Wniosek ten został uzupełniony przez [...] wspólnym pismem bez daty (data nadania w placówce Poczty Polskiej: 21.03.2017 r., data wpływu do organu: 22.03.2017 r.) wraz z załącznikami. W załączonym piśmie z dnia 21.03.2017 r. [...] poinformowali organ o podtrzymaniu swojego dotychczasowego stanowiska i ponownie podnieśli, że: - należy zbadać, jaki wpływ na sytuację mieszkańców ulicy [...] będzie miało zwiększone - po wybudowaniu przedmiotowej inwestycji - natężenie ruchu samochodowego i emisji spalin oraz hałasu, gdyż, zdaniem odwołujących się przekroczone zostaną wszelkie normy zatrucia środowiska ...", - wycinka drzew wywołana realizacją inwestycji spowoduje "naruszenie systemu ekologicznego", zatem wnieśli o przeprowadzenie przez Wojewódzki Inspektora Ochrony Środowiska badań w tym zakresie, - stary budynek, którego fundamenty przewidziano do wykorzystania w konstrukcji przedmiotowej inwestycji, nie posiada fundamentów, zatem wnieśli o zbadanie przez "odpowiednie władze budowlane" w jakim stanie jest konstrukcja starego budynku, - decyzja o warunkach zabudowy "nigdy się nie uprawomocniła" - została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, od orzeczenia którego została wniesiona skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, do pisma załączono kserokopię skargi kasacyjnej. Ponadto [...] i wnieśli o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia "zleconego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego" postępowania w sprawie decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr 154A/2016 z dnia 06.05.2016 r. Znak: WUOZ.5134.296.2.2016.A. Do pisma załączyli decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 14.08.1976 r. L.dz. Kl.II-5340/915/76, Nr rejestru 915 Dział A o wpisaniu do rejestru zabytków województwa kieleckiego układu urbanistyczno - krajobrazowego [...] oraz kserokopię pisma Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Departament Ochrony Zabytków z dnia 03.03.2017 r. Znak: DOZ- OAiK.660648.2016.KS "zlecające" postępowanie w sprawie decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. [...], w odrębnym piśmie bez daty (data nadania w placówce Poczty Polskiej: 20.03.2017 r., data wpływu do organu: 22.03.2017 r.) odniósł się do wyjaśnień udzielonych przez inwestora "na etapie rozpatrywania wydanej decyzji w organie odwoławczym" co zdaniem zainteresowanego znaczy "że organ odwoławczy badał będzie inne aniżeli organ I instancji akta sprawy". W związku z otrzymaną kserokopią pisma Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Departament Ochrony Zabytków z dnia 03.03.2017 r. Znak: DOZ- OAiK.660648.2016.KS dotyczącego decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr 154A/2016 z dnia 06.05.2016r. Znak: UOZ.5134.296.2.2016.A, Wojewoda [...] pismem z dnia 28.03.2017 r. Znak: IR.I.7840.14.2.2017 zwrócił się do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o informację o ewentualnych czynnościach podjętych w związku z otrzymanym pismem. Do czasu wydania niniejszej decyzji Wojewoda [...] nie otrzymał informacji o działaniach podjętych przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiotowej sprawie. Ponadto Wojewoda [...] pismem z dnia 28.03.2017 r. zawiadomił strony o możliwości ponownego zapoznania się z aktami sprawy i jednocześnie postanowieniem z dnia 28.03.2017 r., Znak: IR.I.7840.14.2.2017 odmówił [...],[...] i [...] wykonania i wydania kserokopii akt przedmiotowej sprawy. Pismo skierowane do Wojewody [...] przez zainteresowanych po otrzymaniu postanowienia, zostało potraktowane jako zażalenie i przekazane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sprawdzenia jest poprawność decyzji Prezydenta Miasta [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę budynku trzykondygnacyjnego z kondygnacją techniczną i z garażem podziemnym, na działkach Nr [...], Nr [...] i na części działki Nr [...]oraz udzielającej pozwolenia na rozbiórkę trzech budynków mieszkalnych i budynku gospodarczego na działkach Nr [...] i Nr [...]. Działka Nr [...] zabudowana jest dwoma budynkami mieszkalnymi: budynkiem frontowym, usytuowanym w granicy z ulicą [...], przy granicy z działką Nr [...] i dobudowanym do niego budynkiem tworzącym rodzaj oficyny, usytuowanym również w granicy z działką Nr [...], budynki stykają się ze sobą. Do budynków mieszkalnych, od strony wschodniej, dobudowany jest budynek gospodarczy, także usytuowany w granicy z działką Nr [...]. Działka Nr [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, znajdującym się w głębi działki, w granicy z działką Nr [...]. Działka Nr [...], granicząca z działkami od strony wschodniej, jest niezabudowana, w części objętej decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Na załączniku graficznym do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 23.06. 2009 r. teren inwestycji oznaczono literami A,B,C,D,E,F-A. Ponadto budynek frontowy na dziale Nr [...] oznaczony jest numerem 23, budynek na działce Nr [...] - numerem 25 zaś budynek "oficyny" nie posiada numeru. Z projektu budowlanego, w tym z projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno - wysokościowej, w skali 1:500, opisanej jako mapa do celów projektowych, wykonanej przez geodetę uprawnionego, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany pod numerem P.2661.2015.2207 (identyfikator zasobu), w dniu 22.12.2015 r. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficzny prowadzonego przez Prezydenta Miasta [...] wynika, że przedmiotowy budynek usytuowany został na działkach Nr [...] i Nr [...]: - ścianą zachodnią z wjazdem do garażu podziemnego, wejściem do części usługowej i otworami okiennymi, stanowiącą elewację frontową od strony ulicy [...] - w obowiązującej linii zabudowy określonej w decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wynoszącej 11,0 m od krawędzi jezdni ulicy [...], - ścianą północną, z wejściem do części mieszkalnej i z otworami okiennymi - w zmiennej odległości od granicy z działką Nr [...], wynoszącej 3,00 m w miejscu, gdzie nie ma otworów i 4,00 m w części z otworami, tarasy i balkony usytuowane są w odległości 2,50 m od granicy z tą działką, portyk północny usytuowany jest w granicy z działką Nr [...] ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, - ścianą południową z otworami okiennymi - w zmiennej odległości wynoszącej 4,05 m i więcej od granicy z sąsiednimi działkami Nr [...], tarasy i balkony usytuowane są w odległości 2,35 m i większej od granic z sąsiednimi działkami, portyk południowy usytuowano, w granicy z działką Nr [...], - ścianą wschodnią z otworami okiennymi w odległości 4,28 od granicy z działką Nr [...] i w odległości 9,28 m od granicy opracowania. W linii zabudowy ulicy [...], między ścianą północną budynku a granicą z działką Nr [...] oraz między ścianą południową budynku a granicą z działką Nr [...] zaprojektowano portyki. Ściana wspomnianego wyżej portyku północnego, usytuowana w granicy z działką Nr [...], wspiera się na fragmencie fundamentu budynku, przeznaczonego do częściowego wyburzenia, istniejącego na działce Nr [...]. Przedmiotowy budynek wraz z portykami wypełnia całą szerokość działek od strony ulicy [...]. Rzędna górnej powierzchni najwyżej położonego stropu, łącznie z grubością izolacji cieplnej i warstwy ją osłaniającej, bez uwzględnienia pomieszczeń technicznych wynosi + 9,55-0,545= + 9,005 = 298,735 m npm; poziom terenu ulicy [...] przed wejściem do budynku od strony ulicy [...], wynosi 288.08 m npm. Wysokość budynku liczona od rzędnej terenu ulicy [...], która jest położona niżej niż wejście do budynku od strony ulicy [...], wynosi: 298,735-288,08=10,655 m, co oznacza, że jest mniejsza od wskazanej w decyzji o warunkach zabudowy wysokości maksymalnej wynoszącej 11,0 m. Poziom terenu przy wejściu do części mieszkalnej budynku wynosi 289,68 m npm. Wysokość budynku liczona od rzędnej terenu przy wejściu do części mieszkalnej budynku wynosi: 298,735-289,68=9,055 < 11,0 m. Iloraz wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji w liniach rozgraniczających jest mniejszy od 0,50. Autor projektu w piśmie z dnia 16.02.2017 r. wypowiedział się w kwestii wyliczenia powierzchni zabudowy przedmiotowego budynku. Autor - posiadający stosowne przygotowanie zawodowe - wyjaśnił, że wobec braku w Prawie budowlanym i w rozporządzeniach towarzyszących definicji powierzchni zabudowy, powierzchnia ta w przedmiotowym projekcie budowlanym wyliczona została zgodnie wymogami zarówno normy PN-ISO 9836:2015-12 "Właściwości użytkowe w budownictwie. Określanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych" jak i rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U z 2016 r. poz. 1034). Wyjaśniający podkreślił, że kluczowym zagadnieniem jest okoliczność, iż w projekcie budowlanym zaprojektowano kondygnację piwnic (przedstawioną na rysunku A-201) jako kondygnacją podziemną w rozumieniu obowiązujących przepisów. Projekt budowlany zakłada nowe ukształtowanie terenu, z projektowanymi rzędnymi terenu i pojęciem poziomu terenu wynikającym bezpośrednio z przepisu § 3 ust. 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o poziomie terenu, należy przez to rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej. Projektowany poziom terenu wyznacza również płaszczyznę powierzchni terenu w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. Projekt budowlany przewiduje, iż cała kondygnacja piwnic znajduje się poniżej projektowanego poziomu terenu lub płaszczyzny powierzchni terenu. Zgodnie z 5.1.2.2. powołanej normy do powierzchni zabudowy nie zalicza się powierzchni elementów budynku ani ich części nie wystających ponad powierzchnią terenu. Powierzchnia "tarasów utwardzonych" nie została wliczona do powierzchni zabudowy budynku (Projekt budowlany. Architektura str. 18), gdyż : tarasy nie wystają ponad powierzchnię projektowanego terenu (w rozumieniu ww. normy), tarasy nie posiadają ścian przecinających powierzchnię terenu, w związku z czym nie stanowią konturu budynku pozwalającego na zaliczenie ich do powierzchni zabudowy w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r., tarasy są częścią składową terenu nad kondygnacją piwniczną i mają charakter tarasów ziemnych semi-wegetatywnych, gdyż ich utwardzenie projektowane jest jako ażurowe. I właśnie z powodu takiego utwardzenia nie zostały zaliczone do obliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Natomiast powierzchnia zabudowy zmierzona została po obrysie (konturze) ścian kondygnacji przyziemnej z uwzględnieniem i powiększeniem o powierzchnię portyków ścian na kondygnacjach wyższych niż przyziemie. W decyzji o warunkach zabudowy nie ustalono wielkości powierzchni biologicznie czynnej. Powierzchnia biologicznie czynna zajmuje 37,6% powierzchni terenu inwestycji, co jest zgodne z przepisami § 39 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W projekcie budowlanym znajduje się: - analiza przesłaniania, w której wykazano, że przepis § 13 rozporządzenia Ministra; Infrastruktury z dnia 12.04.2002r., który stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenia tych pomieszczeń, nie został naruszony - rys. A-102; oznacza to, że budynek istniejący na sąsiedniej działce Nr [...], po wybudowaniu przedmiotowej inwestycji, nie zostanie pozbawiony dopływu światła dziennego, - analiza nasłonecznienia w której wykazano, że przepis § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w myśl którego co najmniej jeden pokój w mieszkaniu wielopokojowym w zabudowie śródmiejskiej, powinien mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 1,5 godziny w dniach równonocy, w godzinach 700 - 17 nie został naruszony - rys. A-103; oznacza to, że budynek istniejący na sąsiedniej działy Nr [...], po wybudowaniu przedmiotowej inwestycji, nie zostanie pozbawiony dopływu słońca, - informacja dotycząca ochrony przeciwpożarowej sporządzona przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - str. 33 projektu budowlanego, projekt zagospodarowania terenu - część graficzna, został podpisany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - rys. A-101. Organ odwoławczy przytaczając treść art. 35 ust. 1 ustawy z 07.07.1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U z 2016r., poz. 290 ze zm.- zwanej dalej ustawą, Prawem budowlanym) oraz § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) wskazał, że w analizowanym przypadku na przedmiotowym terenie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, więc sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji określone zostały w drodze decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 23.06.2009 r., przeniesionej na Spółkę decyzją Prezydenta Miasta [...] Nr 44/1/2015 z dnia 22.10.2015 r. W decyzji wskazano, że przedmiotowa inwestycja może być zrealizowana w granicach określonych liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, oznaczonymi w załączniku graficznym literami ABCDEF-A, w obowiązującej linii zabudowy wynoszącej 11,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ulicy [...] i określono dla przedmiotowej inwestycji warunki oraz wymagania dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, przyrody, krajobrazu, dziedzictwa kulturowego i zabytków, a także określono warunki dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W wyniku dokonanego sprawdzenia Prezydent Miasta [...] stwierdził, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest zgodny z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działek [...] i Nr [...] oraz części działki Nr [...], obręb [...], położonych przy ulicy[...]. Organ I instancji wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedmiotowy projekt budowlany jest zgodny z warunkami oraz szczegółowymi zasadami zagospodarowania terenu i jego zabudowy, określonymi w wyżej wymienionej decyzji Prezydenta Miasta [...] - w szczególności dotyczącymi warunków i wymagań związanych z ochroną i kształtowaniem ładu przestrzennego (usytuowanie budynku na działce, szerokość elewacji, wysokość budynku, kształt dachu) oraz obsługą w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (ilość miejsc parkingowych). Projektowany obiekt został usytuowany w liniach rozgraniczających teren inwestycji, oznaczonych w załączniku graficznym do powyższej decyzji literami ABCDEF-A, z zachowaniem wskazanej obowiązującej linii zabudowy, określonej względem zewnętrznej krawędzi jezdni ulicy [...] oraz z zachowaniem proporcji powierzchni zabudowy do powierzchni terenu w liniach rozgraniczających i wielkości powierzchni biologicznie czynnej. Realizacja przedmiotowego budynku nie spowoduje naruszenia interesów osób trzecich, w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, to jest nie spowoduje ograniczenia w dostępie do drogi publicznej, w możliwości korzystania z energii elektrycznej i cieplnej, wody, kanalizacji, środków łączności, nie spowoduje ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, znajdujących się w budynkach na sąsiednich działkach, nie będzie emitować hałasu, wibracji itp. W związku z wymogiem dotyczącym sprawdzenia zgodności przedmiotowego projektu zagospodarowania działki z wymogami ochrony środowiska organ I instancji ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wypełniając dyspozycje kolejnych punktów art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ I instancji sprawdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno - budowlanymi, w analizowanym przypadku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków I technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ odwoławczy, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, podzielił stanowisko organu I instancji, iż projektowana inwestycja nie narusza warunków decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr 204/2009 z dnia 23.06.2009 r. o warunkach zabudowy oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002 r. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest kompletny, składa się z projektu zagospodarowania terenu i z projektu architektoniczno - budowlanego, zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz wymagane uzgodnienia, między innymi decyzję Miejskiego Zarządu Dróg z dnia 29.01.2016 r. znak: WD.RDI.425.004.2016.AJ zezwalającą na lokalizację zjazdu o charakterze publicznym ulicy [...] na działkę Nr [...] obręb [...], decyzję Nr 154A/2016 z dnia 06.05.2016 r. Znak: WUOZ.5134.296.2.2016.A umarzającą postępowanie w sprawie budowy przedmiotowego budynku. Projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnymi, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci i sprawdzający dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Dodatkowo organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor wywiązał się z obowiązku określonego w tym przepisie. Organ II instancji podkreślił, że analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż nie dopuszczają one jakiejkolwiek uznaniowości organu w kwestii udzielenia pozwolenia na budowę, dlatego też, skoro w analizowanej sprawie nie zostały naruszone obowiązujące przepisy prawa, organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. W związku z treścią odwołania organ odwoławczy w pierwszej kolejności podniósł, że przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę (art. 56 w związku z art. 64 tej ustawy). Zatem o zlokalizowaniu przedmiotowego budynku na działkach Nr [...], Nr [...] i na części działki Nr [...], o jego wielkości i kształcie architektonicznym przesądziła decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr 204/2009 z dnia 23.06.2009 r. ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. W decyzji tej określono gabaryty przedmiotowego budynku ustalając szerokość elewacji frontowej, wysokość i kształt dachu, a także dla działek inwestora określono stosunek wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu. Natomiast organy administracji architektoniczno - budowlanej mają obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego z warunkami decyzji jak wyżej, zgodnie z przywołanym wcześniej art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Jak wynika z ustępu 4 tego przepisu, zgodność projektu budowlanego z warunkami tej decyzji jest jednym z elementów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę. W sprawie przedmiotowej inwestycji wypowiedział się [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie jest oceniana w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Analiza zasadności zlokalizowania zabudowy na działkach Nr [...] i Nr [...] oraz na części działki Nr [...] obręb [...] położonych przy ulicy[...] nie należy do kompetencji tych organów. Organ II instancji wskazał nadto, że postanowieniem z dnia 04.05.2017 r. odmówił [...] i [...] zawieszenia postępowania odwoławczego oceniając, że kwestie związane z kontrolą - w trybie wznowienia postępowania przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr 154A/2016 z dnia 06.05.2016 r. Znak: WUOZ.5134.296.2.2016.A, nie są zagadnieniem wstępnym w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W analizowanej sprawie istotnym jest, iż w obiegu prawnym nadal znajduje się ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr 154A/2016 z dnia 06.05.2016 r. Znak: WUOZ.5134.296.2.2016.A. Wykonanie tej decyzji nie zostało wstrzymane. Nadto organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do zarzutów odwołania wskazując, że: 1. Organ I instancji nie wstrzymał postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji do czasu rozstrzygnięcia skargi wniesionej przez odwołujących się do Ministerstwa Kultury na decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W aktach sprawy organu I instancji, w części dotyczącej załatwiania sprawy po decyzji Wojewody [...] z dnia 23.08.2016 r. Znak: IR.I.7840.14.16.2016 brak jest pisma, z którego jednoznacznie wynikałoby, że jest to wniosek o zawieszenie postępowania. Ocena postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 19.03.2008 r. L.dz. IN.-4110/Ki- [...]/820/08, utrzymanego w mocy postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 05.11.2015 r. Znak: l.dz. DOZ-OAiK-6700/916/13[WK], po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, opiniującego decyzję Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy Nr 204/2009 z dnia 23.06.2009 r. nie należy do kompetencji Wojewody. Decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr 154A/2016 z dnia 06.05.2016 r. Znak: UOZ.5134.296.2.2016.A. jest ostateczna i wywiera skutki prawne. Wniesienie skargi przez podmiot nie będący stroną w sprawie nie wstrzymuje wykonania decyzji. Wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją jak wyżej także nie może mieć wpływu na działania Wojewody jako organu administracji architektoniczno - budowlanej. 2. Nie przewidziano w projekcie budowlanym "...realizacji elementów komunikacyjnych umożliwiających przejęcie generowanego przez projektowaną inwestycję znacznego ruchu komunikacyjnego". Prawo budowlane i rozporządzenia towarzyszące nie nakładają na inwestora obowiązku "realizacji elementów komunikacyjnych" w związku z realizacją inwestycji; w decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, także w części dotyczącej ustaleń w zakresie obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji, nie nałożono na inwestora warunków związanych z zagadnieniem wskazanym przez odwołujących się. Odnosząc się do zarzutów wniesionych podczas postępowania odwoławczego, organ wskazał, że żadne przepisy nie uzależniają wydania pozwolenia na budowę od wyników badań dotyczących wpływu ruchu samochodowego zwiększonego na skutek realizacji inwestycji, na zdrowie mieszkańców - sąsiadów inwestycji. 3. Rozbiórka jednego z budynków spowoduje likwidację przyłącza telefonicznego odwołujących się, przedłożony projekt budowlany, a także opinia ZUD nie uwzględniają sprawy przyłącza telefonicznego. W przedmiocie przyłącza telefonicznego inwestor wyjaśnił, że odwołujący się nie posiadają, żadnego tytułu prawnego do korzystania z działki [...]. Dla przedmiotowego przyłącza telefonicznego nie została ustanowiona żadna służebność przesyłu. Zatem wykonane przyłącze nosi znamiona samowoli budowlanej. Ponadto przedmiotowy projekt budowlany nie obejmuje i nie przewiduje rozbiórki tego przyłącza. Dodatkowo Inwestor przedłożył opinię techniczną sporządzoną przez projektanta instalacji teletechnicznych, wyjaśniającą, że "Istnieją techniczne możliwości pozostawienia telefonicznej głowicy kablowej 10 par., zainstalowanej na elewacji przeznaczonego do wyburzenia budynku nr 23 przy ul.[...], w obrębie terenu inwestycji i posadowienia jej w linii ogrodzenia, przy równoczesnym zachowaniu przyłącza telefonicznego do budynku nr 21 przy ul.[...]." 4. Projekt budowlany nie zawiera identyfikacji siedlisk ptaków i nietoperzy, mimo, że decyzja o warunkach zabudowy zobowiązuje inwestora do ochrony tych siedlisk. Decyzja o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie zawiera takiego warunku. W kwestii badań dotyczących wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko wyjaśniono, że inwestor nie jest zobowiązany do przedłożenia wyników takich badań. Ponadto przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. 5. Brak jest oryginału decyzji o warunkach zabudowy, znajdujący się w projekcie budowlanym załącznik graficzny do tej decyzji zawiera treści niezgodne z decyzją. Ta kwestia była już wyjaśniona w decyzji Wojewody [...] z dnia 23.08.2016 r. Znak: IR.I.7840.14.16.2016. W aktach sprawy organu I instancji znajduje się pismo właściwego w sprawie Wydziału Spraw Przestrzennych Urzędu Miasta [...] z dnia 31.03.2016 r. Znak: SP-V.670.1.2016 informujące, że decyzja Prezydenta Miasta [...] Nr 204/2009 z dnia 23.06.2009 r. Znak: AU-I.73312-12-58/2007 o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Stanowisko właściwego organu jest wiążące w sprawie. Natomiast z przepisów Prawa budowlanego nie wynika, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oryginał decyzji o warunkach zabudowy. 6. Zaprojektowano budynek o większej wysokości elewacji frontowej niż określona w decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu decyzji wykazano, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji nie narusza ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. 7. Zaprojektowano budynek o większej powierzchni zabudowy niż określona w decyzji o warunkach zabudowy. W uzasadnieniu niniejszej decyzji został przedstawiony sposób wyliczenia powierzchni zabudowy przedmiotowego budynku przez osoby posiadające stosowne przygotowanie zawodowe. Odwołujący się nie przedstawili wyliczeń, sporządzonych przez osobę o stosownym przygotowaniu zawodowym, z których wynika, że powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku została wyliczona nieprawidłowo. 8. Zaprojektowano ścianę budynku usytuowaną w odległości 3,0 m od granicy o wysokości 9,25 m, co narusza obowiązujące przepisy. Przywołane w uzasadnieniu decyzji § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. stanowią o możliwości sytuowania budynku w odległości 3,0 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną ścianą bez otworów. 9. Zaprojektowano ściany tarasu w odległości 2,5 m od granicy działki, co narusza obowiązujące przepisy. Przepisy § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. stanowią o możliwości sytuowania tarasu w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną. 10. Brak czasowych miejsc postojowych. Zaprojektowano ilość miejsc postojowych zgodną z decyzją o warunkach zabudowy. 11. Nie wykorzystano konstrukcji istniejącego budynku mieszkalnego, co jest niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Z projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji wynika, że wykorzystano konstrukcję ścian fundamentowych budynku na działce Nr [...], usytuowanego w granicy z działką Nr [...]. Inwestor wyjaśnił, że w decyzji o warunkach zabudowy nie podano w ilu procentach winna być wykorzystana stara konstrukcja. Organ odwoławczy przyjął to wyjaśnienie. 12. Projektant sporządzający wyjaśnienia, będący jednocześnie rzeczoznawcą budowlanym, sporządził opinię rzeczoznawcy budowlanego we własnej sprawie. Pismo inwestora z dnia 16.02.2017 r. jest odpowiedzią na wezwanie organu odwoławczego z dnia 09.02.2017 r., obligujące inwestora do wyjaśnienia treści projektu budowlanego, bez ingerencji w jego treść. Procedura administracyjna przewiduje taką możliwość - zgodnie z przepisem art. 50 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może wezwać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania, czynności urzędowych. Organ zastrzegł, że przedmiotowe wyjaśnienia winien sporządzić autor projektu lub osoba posiadająca stosowne przygotowanie zawodowe, ponieważ wyjaśnienia te winny odpowiadać przepisom Prawa budowlanego. W rozumieniu obowiązujących przepisów forma przedłożonych wyjaśnień jest prawidłowa. 13. Przedmiotowa inwestycja narusza zasadę dobrego sąsiedztwa, co dokumentuje załączona lista protestujących. Zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Protestujący mieszkańcy nie udokumentowali naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa, to jest nie wskazali przepisów prawa powszechnie obowiązującego, których naruszenie powoduje przedmiotowa, inwestycja. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli [...] oraz [...], zarzucając decyzji organu odwoławczego: 1. mające wpływ na treść decyzji naruszenie przepisów postępowania, a to art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na dalszym procedowaniu w sprawie, mimo wniesienia przez skarżących odwołania do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, podczas, gdy postępowanie w niniejszej sprawie winno zostać zawieszone do czasu rozstrzygnięcia przez organ wyższego stopnia; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: - § 11 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.), polegające na przyjęciu, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie spowoduje uciążliwości dla mieszkańców ulicy [...], podczas, gdy z okoliczności przedmiotowej sprawy wynika, że po realizacji inwestycji znacząco zwiększy się ruch pojazdów, co w znaczny sposób wpłynie na poziom hałasu oraz emisję spalin, - ust. 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia polegające na zaprojektowaniu ściany budynku usytuowanej w odległości 2,5 m od granicy działki, mimo, iż z powyższego przepisu wynika, że przy równoległym usytuowaniu ściany budynków odległość powinna wynosić co najmniej 3 m. Mając na uwadze powyższe, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenie kosztów procesu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 13.11.2017 r. skarżący podkreślili, że decyzje organów obu instancji zapadły bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności stanowiących podstawę faktyczną decyzji, a uchybienia te dotyczą: 1. pominięcia podnoszonej w toku toczącego się postępowania niezgodności przedłożonego projektu z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 23.06.2009 r. w zakresie warunków określonych na stronie 3 i 4 tej decyzji, tj. naruszenia wartości zabytkowej wpisanej wraz z działką, ogrodzeniem i elementami architektury znajdującymi się w granicy działki, na której zlokalizowana jest willa [...] oraz przekroczenia skali zabytkowego budynku frontowego znajdującego się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji; niezgodność ta polega na okoliczności zaprojektowania całkowitego, a nie częściowego jak określa to sentencja ww. decyzji wyburzenia budynku frontowego na działce nr [...] oraz usankcjonowania w decyzji o pozwoleniu rozbiórki wszystkich budynków na działkach inwestora - mimo braku przyzwalających na takie działanie ustaleń w decyzji o warunkach zabudowy; wydania pozwolenia na budowę przedwcześnie - przed zakończeniem wznowionego na okoliczność rażącego naruszenia prawa postępowania przed Ministrem Kultury w sprawie postanowienia o umorzeniu postępowania na wykonanie robót w obiekcie zabytkowym z wniosku skierowanego przez inwestora do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków; tendencyjnej i niezgodnej z zasadami wiedzy inżynierskiej interpretacji organu II instancji w zakresie wysokości elewacji frontowej – co oznacza, że nie dopełniono warunku wysokości zabudowy; zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ustalono, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 11,0 m , a w części obejmujące 4,50 m pas od strony działki [...] - 5,5 m; na załączonym przekroju A-A (rys. A-301) wpisana rzędna wysokościowa wynosi 12,10 m i ta miara winna stanowić odniesienie do warunków ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy; w świetle wynikającej (z wiedzy pozaprawnej) definicji elewacji, rozumianej zgodnie z zasadami geometrii wykreślnej jako rzut poziomy na płaszczyznę pionową miarą wysokości jest najwyższa krawędź pozioma widoczna na elewacji frontowej , a krawędź znajdująca się znacznie poniżej miarodajnej linii odnosząca się wyłącznie do wystającego nieznacznie w kierunku ulicy [...] fragmentu budynku, jak to ma miejsce w wadliwej interpretacji organów I i II instancji; próba przekroczenia dopuszczalnej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej poprzez zastosowanie pokrętnej interpretacji jej definicji zaprezentowanej w projekcie i decyzji o pozwoleniu nie ma uzasadnienia prawno – technicznego, przy czym organy obu instancji w ogóle nie odniosły się do ww. kwestii; niedopełnienie warunku wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu, gdyż decyzja o warunkach zabudowy przewidywała możliwość zaprojektowania budynku o powierzchni zabudowy nie przekraczającej 50 % wielkości terenu w liniach rozgraniczających, podczas gdy w przedłożonej dokumentacji wielkość tego parametru przekracza znacznie 55%; projekt wadliwie określa wielkość tego parametru, a tym samym oświadczenie projektanta o zgodności z przepisami nie jest zgodne ze stanem faktycznym. W utrwalonym w orzecznictwie istnieje pogląd, że charakterystyczne parametry w budownictwie określa Polska Norma PN-ISO 9836, która nie stanowi wprawdzie regulacji normatywnej, jednakże będąc dokumentem przyjętym w drodze konsensusu i zatwierdzonym przez upoważnioną jednostkę, zawierającym zasady oraz wytyczne zmierzające do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie, stanowi ona miarodajne źródło, w oparciu o które należy ustalać znaczenie pojęcia "powierzchni zabudowy". W świetle treści Polskiej Normy PN-ISO 9836 powierzchnia zabudowy to powierzchnia obiektu wraz z elementami wyznaczającymi krawędzie obiektu w rzucie pionowym; wystające ponad 1,20 m części kondygnacji garażowej winny być także wliczone do powierzchni zabudowy, a to oznacza, że wielkość ta została tendencyjnie zmniejszona przez projektanta i ma sprawiać wrażenie zgodności z warunkami decyzji o warunkach zabudowy; braku uzupełnienia dokumentacji o wymagany przepisami techniczno - budowlanymi oryginał decyzji o warunkach zabudowy, której cesji na aktualnie występującego inwestora dokonano – co rodzi wątpliwości w kwestii zgodności przedkładanych kserokopii z oryginałem, w szczególności w sytuacji odmowy prawa do wglądu w egzemplarz, który winien znajdować się w Urzędzie Miasta [...]; natomiast argumentacja przyczyn tej odmowy, polegająca na rzekomych trudnościach w odnalezieniu tego egzemplarza i jednoczesne przedkładanie przez inwestora kserokopii pozbawionych pieczęci urzędowych (załącznik mapowy) budzi wątpliwości co do rzetelności w gromadzeniu materiału dowodowego i pozbawia stronę przysługującego jej prawa do wglądu we wszystkie akta sprawy; 6.braku odniesienia się należycie także do wpływu proponowanych rozwiązań komunikacyjnych na prawidłowość funkcjonowania już dziś przeciążonego układu komunikacyjnego; ul. [...] już dziś nie posiada wolnych miejsc postojowych, a zatwierdzony projekt nie przewiduje realizacji elementów komunikacyjnych umożliwiających przejęcie generowanego przez projektowaną inwestycję znacznego ruchu komunikacyjnego; dziwić może zatem fakt, iż projektanci inwestycji wykonując zawód zaufania publicznego realizują jedynie cele inwestora zmierzające do zabudowy prawie całej powierzchni działki zapominając o konieczności zadbania o ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich jak i przyszłych współwłaścicieli zrealizowanej inwestycji. Na rozprawie sądowej w dniu 18.01.2018 r.: - skarżąca [...] poparła skargę i dodała, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie stron postępowania; - pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i dodał, że projekt budowlany nie narusza obowiązujących przepisów, a regulacje Prawa budowlanego nie normują wielkości powierzchni kondygnacji technicznej, ponadto skarżąca nie przedstawiła wyliczeń podważających wyliczenia przyjęte przez organ; - uczestnik [...] wniósł o oddalenie skargi; - pełnomocnik Spółki wniósł o oddalenie skargi i złożył pismo procesowe (załącznik do protokołu rozprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przedmiotem skargi była decyzja utrzymująca w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce pozwolenia na budowę obejmującego budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami administracji, służby zdrowia oraz handlu o powierzchni sprzedaży 91,34 m2 (3 lokale użytkowe), z garażem podziemnym (40 miejsc garażowych), z wewnętrzną instalacją gazową i instalacją wentylacji mechanicznej garażu, na działkach Nr [...], Nr [...] i na części działki Nr [...] w obrębie [...] oraz udzielającą pozwolenia na rozbiórkę trzech budynków mieszkalnych i budynku gospodarczego na działkach Nr [...] i Nr [...] w [...]. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona ani prawa materialnego obowiązującego w dacie jej wydania, ani też przepisów postępowania w takim zakresie, iż mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wskazać należy, że w sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu najdalej idącego, wskazującego na brak doręczenia decyzji [...] i pominięcie strony w postępowaniu stwierdzić należy, że jest on nieuzasadniony. Dominujące jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, podzielane przez skład orzekający, które przyjmuje, że skutek w postaci uchylenia decyzji z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, jeżeli może ono być wszczęte wyłącznie na wniosek (na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) ma miejsce wówczas, gdy zarzut ten zgłosi strona pominięta, a więc nie może tego uczynić skutecznie strona uczestnicząca w postępowaniu, jak też nie uwzględnia go sąd administracyjny z urzędu (por. wyroki NSA z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 228/12, z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 371/11, z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 990/10, z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07 i z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 51/08). Tak więc, zarzut z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może skutecznie podnieść tylko osoba, której on bezpośrednio dotyczy. Przesłanka polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy zatem czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, czy ewentualnie podniesie zarzut zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mogą w tej kwestii zastępować strony i podnosić zarzutu, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. W rozpoznawanej sprawie brak jest wniosku wskazującego na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, który pochodziłby od uprawnionego podmiotu. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wykładnia tego przepisu była przedmiotem bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych. Między innymi w wyroku z 17 stycznia 2017 r. w sprawie I OSK 2522/16 (dostępnym w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych) NSA wskazał, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Z omawianego przepisu wynika ponadto, że zagadnienie to powinno być przedmiotem postępowania przed właściwymi organami i w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii (zob. A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do k.p.a., uw. 5 do art. 97, LEX/el, 2015). Zagadnienie wstępne musi więc wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Zatem chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Innymi słowy, chodzi o sytuację, kiedy zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze w ogóle rozstrzygnięte orzeczeniem ostatecznym, czy prawomocnym, a nie o to, jak zostało rozstrzygnięte. Innymi słowy, przez zagadnienie wstępne należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu i która ma bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Z treści skargi wynika, że w ocenie skarżących nadzwyczajne postępowania administracyjne, które próbują zainicjować w odniesieniu do aktów administracyjnych organów ochrony zabytków, powinny skutkować zawieszeniem postępowania administracyjnego, które zakończyło się zaskarżoną decyzją Wojewody [...]. W przekonaniu Sądu, słuszne jest stanowisko organu odwoławczego wskazujące na brak podstaw do zawieszenia postępowania. Jak wynika z akt sprawy, podjęte przez skarżących próby podważenia aktów administracyjnych organów ochrony konserwatorskiej nie odniosły zamierzonego skutku. Podkreślić również trzeba, że w sprawie niniejszej brak jest bezpośredniego, rzeczywistego związku między postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją, a wznowieniem postępowania w sprawie dotyczącej uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jest to postępowanie toczące się wobec postanowienia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z listopada 2008 r., uchylającego postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z marca 2008 r. i uzgadniającego decyzję o warunkach zabudowy pod warunkiem ustalenia maksymalnej wysokości elewacji frontowej do 11 m. Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 107/16 oddalił skargę. Jest to więc postanowienie nie tylko ostateczne, ale też prawomocne. Z akt sprawy wynika również, że skarżący wnieśli następnie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z uzasadnieniem, że wpisanie ich działki do rejestru zabytków w 2009 r. stanowi wystąpienie nowych okoliczności istniejących w dniu wydania postanowienia przez Ministra Kultury nieznanych organowi w dniu podjęcia postanowienia. Zauważyć jednak należy, w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z listopada 2015 r. zapadł wyrok oddalający skargę, który został zaskarżony skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z powyższego wynika, że postępowanie nadzwyczajne nie dotyczy postanowienia wydanego w sprawie o pozwolenie na budowę, lecz postanowienia wydanego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Z akt wynika, że skarżący podjęli również próby wzruszenia prawomocnej decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 6.05.2016 r. umarzającej w całości postępowanie w sprawie, w drodze stwierdzenia jej nieważności oraz wznowienia postępowania. Lektura akt administracyjnych dowodzi, że nie doszło do skutecznego wszczęcia takich postępowań, a w związku z tym organy odmówiły wszczęcia (wznowienia) postępowania. Postanowieniem z dnia 21.04.2017 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 6.05.2016 r. wskazując na okoliczność, że skarżący nie posiadają przymiotu strony w tym postępowaniu. Podobnie wskazał Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego w postanowieniu z dnia 4.08.2017 r. uchylającym postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 24.05.2017 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr 154A/16. Zarzucił w nim bowiem organowi I instancji, że ten nie poddał ocenie kwestii, czy skarżący mają przymiot strony. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że skarżący nie przedstawili argumentacji mającej uzasadnić stanowisko o związku między tymi postępowaniami, a postępowaniem o udzielenie pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy, podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania są, w ocenie Sądu, nieuzasadnione. Niezależnie od podniesionych zarzutów procesowych, wniosków strony skarżącej czy też powołanej w skardze podstawy prawnej (art. 134 p.p.s.a.) Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, a prawidłowo ustalony przez organ stan faktyczny sprawy Sąd przyjmuje za własny. Zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są nieuzasadnione. Materialnoprawną podstawę kwestionowanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U z 2016r.poz. 23 ze zm.), zwanej dalej: Prawem budowlanym, ustawą. Zakres koniecznych ustaleń w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wyznacza art. 35 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem takiej decyzji właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego ustawodawca sprecyzował, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 2 do 4 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza ponadto: 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie wskazuje się, iż użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 Prawa budowlanego uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższe oznacza, że warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie obligują organ do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie składu orzekającego w sprawie niniejszej, analiza akt sprawy pod kątem przywołanych uregulowań nie pozostawia wątpliwości, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na budowę - zostały przez inwestora spełnione, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia decyzji organów obu instancji. Podkreślić należy, że sprawdzenie, o jakim mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, należy oceniać przez pryzmat zasady wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno - budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej, która to zasada wynika z treści art. 35 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07 i wyrok NSA z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. II OSK 3002/13). Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Sprawdzanie zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymaganiami ustawy, ustaleniami określonymi w decyzjach administracyjnych dotyczących zamierzenia budowlanego, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności (ust. 2), przy czym obowiązek ten nie dotyczy projektów obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe (art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego). Projektant do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (ust. 4). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 ust. 1-2b Prawa budowlanego stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń, określonych ustawą Prawo budowlane podlegają ponadto odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (art. 95 Prawa budowlanego). W świetle powyższego, w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponosi zatem projektant. W konsekwencji, organ architektoniczno-budowlany, poza przeprowadzoną kontrolą zgodnie z przepisami prawa, nie ma obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem możliwości technicznych jego wykonania. Obowiązkiem organu było natomiast dokonanie oceny zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co w sprawie niniejszej organy obu instancji uczyniły. W ocenie Sądu, zakres sprawdzenia był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. Lektura akt sprawy niniejszej oraz analiza dokumentacji projektowej w powiązaniu z przedstawionymi wyżej rozważaniami pozwala uznać, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego są bezzasadne. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. §11 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na przyjęciu, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie spowoduje uciążliwości dla mieszkańców ulicy [...], podczas gdy po realizacji inwestycji znacząco zwiększy się ruch pojazdów, co w znaczny sposób wpłynie na poziom hałasu oraz emisję spalin. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że nie ma on zastosowania do oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie, lecz nakłada na inwestora obowiązki wobec ludzi, którzy będą przebywać w budynku przez niego budowanym. Tak więc odnosi się on do budynku projektowanego, a nie istniejącego. Niezależnie od powyższego, Sąd aprobuje stanowisko organu odwoławczego co do kwestii naruszania dobrego sąsiedztwa, które zostało zaprezentowane na s. 14 pkt 13 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia § 12 ust. 3 pkt 1 ww. rozporządzenia polegającego na zaprojektowaniu ścian budynku usytuowanej w odległości 2,5 m od granicy działki, mimo iż z powyższego przepisu wynika, że przy równoległym usytuowaniu ściany budynków odległość powinna wynosić co najmniej 3 m. Jak wynika z akt sprawy ściana bez okien usytuowana jest w odległości 3 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej. Natomiast w odległości 2,5 m od granicy z działką skarżących zaprojektowane zostały tarasy i balkony. Zgodnie z § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia "Odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa". Skarżący zarzucili również, że w decyzji organ nie odniósł się do tego, aby przedłożony projekt budowlany polegał na budowie wykorzystującej istniejący obiekt budowlany, co byłoby zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. Zarzut ten jest oczywiście niezasadny. Uważna lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala bowiem stwierdzić, że organ odniósł się do tej kwestii na s. 14 uzasadnienia decyzji wskazując, że przyjął wyjaśnienie inwestora, iż w decyzji o warunkach zabudowy nie podano, w ilu procentach powinna być wykorzystana stara konstrukcja. Nieuzasadniony jest także zarzut wskazujący, że zaskarżona decyzja dewastuje układ krajobrazowy [...], uznany za zabytek decyzją nr 46 z dnia 12 września 1947 r. potwierdzoną na podstawie decyzji z dnia 14.08.1976 r. W ocenie Sądu, w zakresie ochrony układu krajobrazowego Kielc organ ochrony zabytków nie dysponuje kompetencjami umożliwiającymi mu dokonanie władczej ingerencji w sprawie przedmiotowej inwestycji. Jak wynika z decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 14.08.1976 r. układ urbanistyczno- krajobrazowy [...] został wpisany do rejestru zabytków, na który składa się strefa ścisłej ochrony konserwatorskiej i strefa ochrony krajobrazu w sąsiedztwie ośrodka staromiejskiego i okolicy miasta, ważnej dla jego sylwety i położenia w krajobrazie, łącznie z rezerwatami i pomnikami przyrody. Zauważyć jednak należy, że "problematyka konserwatorska, związana ze strefą ochrony krajobrazu jest określana każdorazowo w planach kierunkowym, perspektywistycznym, ogólnym i szczegółowym miasta". Z powyższego nie wynika więc kompetencja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wobec terenu inwestycji. Nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut skargi, że cała ulica [...] znajduje się na terenie objętym ścisłą ochroną konserwatorską, ustanowioną w celu jej ochrony przed szkodliwymi inwestycjami i wskazujący na to, iż organ nie odniósł się również do faktu, że projektowany obiekt sąsiaduje bezpośrednio z działką i zabudowaniami wpisanymi do rejestru zabytków. Podkreślić należy, że w obiegu prawnym pozostaje ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków Nr 154A/2016, na co wskazuje również pismo tego organu z 20.02.2017 r. Podkreślenia wymaga, że teren inwestycji, jako znajdujący się przy części ulicy [...] wybudowanej w XX wieku, nie leży w granicach ścisłej ochrony konserwatorskiej. Oczywiście niezasadny jest zarzut braku przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego dotyczącej przepustowości ul. [...], jak również nieuwzględnienia przez organ istniejących obecnie problemów komunikacyjnych oraz potrzeb [...]. Zdaniem Sądu, żaden obowiązujący przepis prawa nie nakłada na organy orzekające takich obowiązków. Nieuzasadniony jest zarzut co do zaprojektowania całkowitego, a nie częściowego, wyburzenia budynku frontowego na działce nr [...] oraz usankcjonowania w decyzji o pozwoleniu rozbiórki wszystkich budynków na działkach inwestora mimo braku przyzwalających na takie działanie ustaleń w decyzji o warunkach zabudowy. Analiza projektu rozbiórki wskazuje (2.1. Zakres prowadzenia robót rozbiórkowych), że: 1. ściana fundamentowa budynku nr 1 w granicy działki z działką nr [...] będzie częściowo wykorzystana w konstrukcji projektowanego budynku: 2. część ściany od strony północnej w granicy z budynkiem gospodarczym na działce nr [...] nie będzie podlegać rozbiórce. Projekt konstrukcji (Rzut fundamentów - rys. K-001) przewiduje wykorzystanie ww. elementów; por. opis techniczny pkt 4.1. W projekcie zagospodarowania działki przewiduje się wykorzystanie ww. elementów (pkt 3.1.1. Istniejący stan zagospodarowania terenu i pkt 3.1.2. Stan projektowany zagospodarowania terenu). Skarżący zarzucają również wadliwą interpretację przez organ odwoławczy wysokości elewacji frontowej, co oznacza, że nie dopełniono warunku wysokości zabudowy. Rzędna 12,10 m powinna stanowić odniesienie do warunków ustalonych w decyzji WZ. Miarą wysokości jest najwyższa krawędź pozioma widoczna na elewacji frontowej. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Analiza projektu - rysunek A-401 (Projekt budowlany - Architektura) wskazuje, że wysokość budynku wynosi 10,77 m (bez kondygnacji technicznej). Natomiast z rzutu kondygnacji technicznej wynika, że brak jest tam pomieszczeń mieszkalnych. Podkreślić również należy, że regulacje Prawa budowlanego nie normują wielkości powierzchni kondygnacji technicznej. Niezależnie od powyższego, strona skarżąca nie przedstawiła wyliczeń podważających wyliczenia przyjęte przez organ orzekający. Nieuzasadniony jest zarzut wskazujący na niedopełnienie warunku wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni terenu. Wystające ponad 1,20 m części kondygnacji garażowej powinny być także wliczone do powierzchni zabudowy, a to oznacza, że wielkość ta została tendencyjnie zmniejszona przez projektanta i ma sprawiać wrażenie zgodności z warunkami decyzji WZ. Jak wynika z akt sprawy, kwestia wyliczenia powierzchni zabudowy była wyjaśniana przez autora projektu w pismach z dnia 10.01.2017 r. i 16.02.2017 r. Żadne części kondygnacji garażowej nie wystają poza powierzchnię terenu, co obrazuje załącznik do ww. pisma z dnia 16.02.2017 r. Sąd podziela stanowisko organu aprobujące wyjaśnienie autora projektu, z którego wynika, że z uwagi na brak ustawowej definicji powierzchni zabudowy, zasadne jest posiłkowanie się definicją powierzchni zabudowy zawartą w polskiej normie PN-ISO 9836:2015-12. W projekcie budowlanym zaprojektowano kondygnację piwnic (przedstawioną na rysunku A-201) jako kondygnacją podziemną w rozumieniu obowiązujących przepisów. Projekt budowlany zakłada nowe ukształtowanie terenu, z projektowanymi rzędnymi terenu i pojęciem poziomu terenu wynikającym bezpośrednio z przepisu § 3 ust. 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o poziomie terenu, należy przez to rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej. Projekt budowlany przewiduje, iż cała kondygnacja piwnic znajduje się poniżej projektowanego poziomu terenu lub płaszczyzny powierzchni terenu. Zgodnie z 5.1.2.2. powołanej normy do powierzchni zabudowy nie zalicza się powierzchni elementów budynku ani ich części nie wystających ponad powierzchnią terenu. Powierzchnia "tarasów utwardzonych" nie została wliczona do powierzchni zabudowy budynku (Projekt budowlany. Architektura str. 18), gdyż : tarasy nie wystają ponad powierzchnię projektowanego terenu (w rozumieniu ww. normy), tarasy nie posiadają ścian przecinających powierzchnię terenu, w związku z czym nie stanowią konturu budynku pozwalającego na zaliczenie ich do powierzchni zabudowy w rozumieniu rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r., tarasy są częścią składową terenu nad kondygnacją piwniczną i mają charakter tarasów ziemnych semi-wegetatywnych, gdyż ich utwardzenie projektowane jest jako ażurowe. I właśnie z powodu takiego utwardzenia nie zostały zaliczone do obliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Natomiast powierzchnia zabudowy zmierzona została po obrysie (konturze) ścian kondygnacji przyziemnej z uwzględnieniem i powiększeniem o powierzchnię portyków ścian na kondygnacjach wyższych niż przyziemie. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.