II SA/Ke 52/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Skarżysku - Kamiennej na uchwałę Rady Gminy Skarżysko Kościelne z dnia 20 marca 2025 r. nr XII/85/2025 w przedmiocie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy stwierdza nieważność § 5 ust. 3 i ust. 4 oraz § 6 ust. 1 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały. W dniu 20 marca 2025 r. Rada Gminy Skarżysko Kościelne, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej "u.s.g.") oraz art. 11 ust. 1 i art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1580, dalej "u.o.z."), podjęła uchwałę nr XII/85/2025 w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Skarżysko Kościelne w 2025 roku (dalej jako "Program"), który to Program stanowi załącznik nr 1 do niniejszej uchwały (§ 1 uchwały). W treści § 5 ust. 3 Programu wskazano: "Na terenie Gminy wprowadza się wyłapywanie bezdomnych zwierząt na interwencje, zgłoszenie w sytuacji, gdy zwierzę stwarza poważne zagrożenie dla ludzi lub innych zwierząt". Zgodnie z § 5 ust. 4 Programu, wyłapywaniem będą objęte bezdomne zwierzęta domowe pozostawione bez opieki, w stosunku do których nie istnieje możliwość ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką dotychczas pozostawały, a w szczególności chore lub zagrażające życiu, zdrowiu i bezpieczeństwu ludzi. W myśl § 6 ust. 1 Programu, bezdomne zwierzęta z terenu Gminy Skarżysko Kościelne, po zabiegu sterylizacji lub kastracji przekazywane będą nowym właścicielom posiadającym odpowiednie warunki do utrzymywania zwierząt domowych, pod warunkiem przejęcia pełnej odpowiedzialności właścicielskiej za przekazane zwierzę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej, zaskarżając ten akt w części, tj. w zakresie § 5 "pkt 3 i 4" oraz § 6 "pkt 1" załącznika do tej uchwały. Zaskarżonej uchwale Prokurator zarzucił, że została wydana z istotnym naruszeniem prawa, tj. a. art. 11 ust. 1 oraz art. 11a ust. 2 u.o.z. w zakresie w jakim w § 6 "pkt 1" Programu nakłada "warunek przyjęcia pełnej odpowiedzialności właścicielskiej za przekazane zwierzę" na nowych właścicieli wysterylizowanych lub wykastrowanych zwierząt, bez wyraźnego ustawowego upoważnienia; b. art. 11a ust. 2 pkt 3 u.o.z. w zakresie w jakim w § 5 "pkt 4" Programu wskazano, że wyłapywaniu podlegają zwierzęta domowe, co do których nie istnienie możliwości ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką dotychczas pozostawały, a w szczególności chore lub zagrażające życiu zdrowiu i bezpieczeństwu, z pominięciem przy tym zwierząt gospodarskich przez co nie wyczerpano delegacji ustawowej; c. art. 11a ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 16 u.o.z. w zakresie w jakim w § 5 "pkt 3" Programu wskazano, że "na terenie Gminy wprowadza się wyłapywanie na interwencje, zgłoszone w sytuacji, gdy zwierzę stwarza poważne zagrożenie dla ludzi lub innych zwierząt", podczas gdy odłowienie dotyczy zwierząt bezdomnych, którymi zgodnie z definicją określoną w art. 4 pkt 16 u.o.z. są zarówno zwierzęta domowe, jak i gospodarskie, które uciekły, zabłąkały się lub zostały porzucone przez człowieka, a nie ma możliwości ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką trwale dotąd pozostawały, przez co doszło do modyfikacji ww. definicji, nadto w ustawie brak jest pojęcia wyłapywania na interwencje, a podstawą wyłapywania jest bezdomność zwierzęcia, a nie stwarzanie poważnego zagrożenia dla ludzi lub innych zwierząt. Podnosząc powyższe zarzuty Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że analiza zaskarżonej uchwały prowadzi do wniosku, że zawiera ona regulacje przekraczające zakres delegacji ustawowej, tworzące nowe definicje, jak na przykład "wyłapywanie na interwencje", a nadto stosuje określenia o charakterze zbyt ogólnym, wieloznacznym, przeczące konstytucyjnej zasadzie pewności i określoności prawa, a co za tym idzie istotnie naruszające prawo. Prokurator zauważył, że § 6 "pkt 1" Programu nakłada "warunek przyjęcia pełnej odpowiedzialności właścicielskiej za przekazane zwierzę" na nowych właścicieli wysterylizowanych lub wykastrowanych zwierząt. Tymczasem ustawa o ochronie zwierząt takiego wymogu nie statuuje. Zdaniem Prokuratora, do istotnego naruszenia prawa, a to art. 11 ust. 2 pkt 3 u.o.z., doszło w § 5 "pkt 4" Programu, gdzie wskazano, że wyłapywaniu podlegają zwierzęta domowe, co do których nie istnieje możliwość ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką dotychczas pozostawały, a w szczególności chore lub zagrażające życiu, zdrowiu i bezpieczeństwu ludzi. Nie ulega wątpliwości, że zapisem tym ograniczono zadania odławiania zwierząt wyłącznie do zwierząt domowych - w sytuacji, gdy w § 11a ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 4 pkt 16 u.o.z. mowa jest o odławianiu bezdomnych zwierząt, a więc zarówno zwierząt domowych, jak i gospodarskich. Co więcej, w dalszej części tego przepisu zmodyfikowano definicję bezdomnych zwierząt zawartą w art. 4 pkt 16 u.o.z. (dodanie nieznanych ustawie zwrotów "pozostawione bez opieki", "a w szczególności chore lub zagrażające życiu, zdrowiu i bezpieczeństwu ludzi", pominięcie zwrotu "które uciekły, zabłąkały się lub zostały porzucone przez człowieka"). Prokurator wskazał, że modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu narusza porządek prawny, a jest dopuszczalne tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia. Za przekraczające delegację ustawową Prokurator uznał również wskazanie w § 5 "pkt 3" Programu, że "na terenie Gminy wprowadza się wyłapywanie na interwencje, zgłoszone w sytuacji, gdy zwierzę stwarza poważne zagrożenie dla ludzi lub innych zwierząt", podczas gdy odłowienie dotyczy zwierząt bezdomnych, którymi, zgodnie z definicją określoną w art. 4 pkt 16 u.o.z., są zarówno zwierzęta domowe, jak i gospodarskie, które uciekły, zabłąkały się lub zostały porzucone przez człowieka, a nie ma możliwości ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką trwale dotąd pozostawały. Przez to doszło do modyfikacji ww. definicji. Nadto w ustawie brak jest pojęcia wyłapywania na interwencje, a podstawą wyłapywania jest bezdomność zwierzęcia, a nie stwarzanie poważnego zagrożenia dla ludzi lub innych zwierząt. W odpowiedzi organ uznał skargę za niezasadną i wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, zarzut opisany przez skarżącego pod lit. a nie jest zasadny, a warunki uwzględnione w § 6 ust. 1 Programu nie naruszają żadnych przepisów ustawy. Rada Gminy miała prawo zdecydować w tym paragrafie, że bezdomne zwierzęta z terenu Gminy Skarżysko Kościelne, po zabiegu sterylizacji lub kastracji, przekazywane będą nowym właścicielom, posiadającym odpowiednie warunki do utrzymywania zwierząt domowych, pod warunkiem przejęcia pełnej odpowiedzialności właścicielskiej za przekazane zwierzę. Zapis taki jest jedynie podkreśleniem obowiązków nowych właścicieli i ma funkcję gwarancyjną, aby osoby podejmujące się opieki nad zwierzęciem miały świadomość swoich obowiązków. Organ zwrócił uwagę, że "pełna odpowiedzialność właścicielska za przekazane zwierzę" nie jest inną, nową, wykreowaną przez Radę Gminy powinnością właściciela zwierzęcia, ale wynika bezpośrednio ze statusu właściciela i z nim się nierozerwalnie wiąże. Organ uznał, że zarzut opisany przez skarżącego pod lit. b również jest niezasadny, bowiem nie doszło, wbrew twierdzeniom skargi, do pominięcia odławiania zwierząt bezdomnych, bowiem w § 5 ust. 4 Programu wskazano, że "wyłapywaniem będą objęte bezdomne zwierzęta domowe ...", a zatem bezdomne zwierzęta w tym kontekście wyczerpują wymóg ustawowy i nie można uznać, że przez omyłkowe wskazanie po tych słowach określenia "domowe" definicja "bezdomnych zwierząt" wskazana w ustawie zmieniła się. Zatem, skoro ten punkt obejmuje wyłapywanie bezdomnych zwierząt, obejmuje też zwierzęta gospodarskie, a słowo "domowe" znalazło się tam z powodu oczywistej omyłki pisarskiej. Nie jest to jednak błąd na tyle istotny, by uzasadniał stwierdzenie nieważności całego postanowienia § 5 ust. 4 Programu. Co do zarzutu opisanego pod lit. c w skardze, organ wskazał, że nie narusza wskazanych tam przepisów prawa, bowiem art. 11a ust. 2 u.o.z. nie zawiera zamkniętego katalogu zadań, o czym świadczy fraza "w szczególności", a zatem Rada Gminy miała prawo objąć Programem zadania, o których mowa w ust. 1, tj. objąć Programem także zadanie wyłapywania na interwencję zwierząt agresywnych, stwarzających zagrożenie dla ludzi i innych zwierząt. Nie ma przy tym znaczenia, że ustawa nie zawiera takiego zadania, bo katalog zadań został przy okazji zmiany ustawy otwarty w tym zakresie, zaś merytoryczna zasadność wprowadzenia takiego zadania jest, w świetle dobra mieszkańców i dobrostanu zwierząt, oczywista. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej "p.p.s.a." Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w takim trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W tym przypadku wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył skarżący w treści skargi, a organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 oraz art. 147 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym uwzględniając skargę na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność tej uchwały z prawem. W orzecznictwie podkreśla się, że opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. przykładowo wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97; wyrok WSA w Warszawie z 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Podstawę materialnoprawną zaskarżonych przepisów załącznika do uchwały z 20 marca 2025 r., będącej - co niesporne - aktem prawa miejscowego, stanowi art. 11a ust. 1 i 2 u.o.z., zgodnie z którym: 1. Rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. 2. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie podkreśla się, że uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co zostało już wcześniej przez ustawodawcę unormowane i stanowiło przepis powszechnie obowiązujący. Ponadto porządek prawny zostaje naruszony przez modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu - co dopuszczalne jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia (por. m.in. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 2114/11). Przed przystąpieniem do oceny zarzutów podniesionych w skardze należy zauważyć, że skarżący błędnie oznaczył zaskarżone przepisy uchwały, wskazując punkty zamiast właściwych ustępów poszczególnych paragrafów. Zgodnie bowiem z § 143 w zw. z § 124 i § 57 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2026 r. poz. 300), podstawową jednostką redakcyjną i systematyzacyjną aktu prawa miejscowego jest paragraf, który można dzielić na ustępy, ustępy na punkty, punkty na litery, a litery na tiret. Ustęp oznacza się cyfrą arabską z kropką bez nawiasu, punkt - cyfrą arabską z nawiasem z prawej strony, zaś wyliczenie w obrębie punktów (tzw. litery) oznacza się małymi literami alfabetu łacińskiego, z wyłączeniem liter właściwych tylko językowi polskiemu (ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ż, ź), z nawiasem z prawej strony. Mając to na uwadze Sąd przyjął, że przedmiotem skargi są § 5 ust. 3 i 4 oraz § 6 ust. 1 Programu, a nie § 5 pkt 3 i 4 oraz § 6 pkt 1 – jak błędnie oznaczył te przepisy Prokurator. Zarzut oznaczony lit. a w petitum skargi zasługuje na uwzględnienie z uwagi na to, że zapis § 6 ust. 1 Programu jest nieprecyzyjny i nie wiadomo, co prawodawca gminny miał na myśli stanowiąc o "odpowiednich warunkach do utrzymania zwierząt domowych", które powinien posiadać nowy właściciel wykastrowanych lub wysterylizowanych bezdomnych zwierząt oraz o "pełnej odpowiedzialności", jaką winien on ponosić za przekazane zwierzę. Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt, podejmowany na podstawie art. 11a ust. 2 u.o.z., powinien zawierać konkretne i precyzyjne regulacje co do sposobu realizacji ujętych w nim zadań, aby adresat tych norm nie miał żadnych wątpliwości, jak je rozumieć. W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 października 2009 r., sygn. akt Kp 3/09 (OTK-A 2009, nr 9, poz. 138), zwrócono uwagę na zasadę konstruowania przepisów z zachowaniem odpowiedniej określoności regulacji prawnych, która ma charakter zasady prawa. Wprawdzie w wyroku tym mowa o tworzeniu przepisów ustaw i rozporządzeń, jednakże opisana reguła ma charakter uniwersalny, a wynikające z niej wnioski mogą stanowić podstawę ocen w zakresie formy tworzenia prawa miejscowego. Na prawodawcy ciąży zatem obowiązek tworzenia przepisów prawa możliwie najbardziej określonych w danym wypadku, zarówno pod względem ich treści, jak i formy. Na oba wymiary określoności prawa składają się kryteria, które były wielokrotnie wskazywane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, a mianowicie: precyzyjność regulacji prawnej, jasność przepisu oraz jego legislacyjna poprawność. Kryteria te składają się na tzw. test określoności prawa, który każdorazowo powinien być odnoszony do badanej regulacji. Precyzyjność przepisu przejawia się w konkretności regulacji praw i obowiązków, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Jest to możliwe pod warunkiem skonstruowania przez prawodawcę precyzyjnych norm prawnych. Z kolei jasność przepisu gwarantować ma jego komunikatywność względem adresatów. Innymi słowy, chodzi o zrozumiałość przepisu na gruncie języka powszechnego. Niejasność przepisu w praktyce oznacza niepewność sytuacji prawnej adresata normy i pozostawienie jej ukształtowania organom stosującym prawo. Przenosząc te rozważania na ocenę legalności sformułowanych w § 6 ust. 1 Programu określeń "odpowiednie warunki" i "pełna odpowiedzialność" należy uznać, że nie spełniają one testu określoności prawa, o jakim mowa wyżej, a przez to naruszają w sposób istotny art. 11a ust. 2 u.o.z. Analizując zaskarżone w lit. b i lit. c petitum skargi przepisy załącznika do uchwały, tj. § 5 ust. 3 i ust. 4, należy zgodzić się ze skarżącym, że naruszają one prawo w sposób istotny. W § 5 ust. 4 Programu organ zawęził krąg bezdomnych zwierząt wyłącznie do zwierząt domowych, pomijając, że art. 11a ust. 2 pkt 3 u.o.z. odnosi się do zwierząt bezdomnych, do których - zgodnie z art. 4 pkt 16 u.o.z. - zalicza się zarówno zwierzęta domowe, jak i gospodarskie, które uciekły, zabłąkały się lub zostały porzucone przez człowieka, a nie ma możliwości ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką trwale dotąd pozostawały. Z kolei zwierzęta domowe to zwierzęta tradycyjnie przebywające wraz z człowiekiem w jego domu lub innym odpowiednim pomieszczeniu, utrzymywane przez człowieka w charakterze jego towarzysza (art. 4 pkt 17 u.o.z.), zaś zwierzęta gospodarskie to zwierzęta gospodarskie w rozumieniu przepisów o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (art. 4 ust. 18 u.o.z.). Tym samym nieuprawnione jest ograniczenie regulacji Programu wyłącznie do zwierząt domowych w odniesieniu do zadania polegającego na odławianiu bezdomnych zwierząt, które - zgodnie z ustawą - powinno obejmować wszystkie zwierzęta bezdomne, a więc zarówno domowe jak i gospodarskie. Niezależnie od powyższego, w omawianym przepisie Programu zmodyfikowano definicję bezdomnych zwierząt zawartą w art. 4 pkt 16 u.o.z., poprzez dodanie zwrotów nieznanych ustawie ("pozostawione bez opieki", "a w szczególności chore lub zagrażające życiu, zdrowiu i bezpieczeństwu ludzi") oraz pominięcie elementów definicyjnych ("które uciekły, zabłąkały się lub zostały porzucone przez człowieka", "trwale"). Tego rodzaju modyfikacja definicji ustawowej w akcie prawa miejscowego jest niedopuszczalna, albowiem akt wykonawczy niższego rzędu nie może ingerować w treść norm ustawowych poza granicami wyraźnie przyznanego upoważnienia. W § 5 ust. 3 Programu przewidziano natomiast, że "na terenie Gminy wprowadza się wyłapywanie bezdomnych zwierząt na interwencje, zgłoszone w sytuacji, gdy zwierzę stwarza poważne zagrożenie dla ludzi lub innych zwierząt". Tymczasem art. 11a ust. 2 pkt 3 u.o.z. upoważnia radę gminy wyłącznie do określenia zasad odławiania zwierząt bezdomnych, tj. zwierząt spełniających definicję zawartą w art. 4 pkt 16 tej ustawy. Oba omawiane przepisy (§ 5 ust. 3 i 4) czytane razem mogą ponadto wywołać wątpliwości co do przesłanek, które decydują o odłowieniu bezdomnego zwierzęcia. Wynika z nich bowiem, że są one wyłapywane tylko w warunkach określonych w § 5 ust. 3, zaś w przypadku bezdomnych zwierząt domowych – wyłącznie w sytuacjach, o jakich mowa w § 5 ust. 4 Programu. Takie rozróżnienie jest nie tylko niezgodne z delegacją ustawową zawartą w art. 11 ust. 2 pkt 3 u.o.z. (obejmującą odławianie bezdomnych zwierząt), ale nie zdaje także testu określoności prawa, o jakim była mowa wyżej. Wprowadzenie przesłanki "interwencji" oraz uzależnienie odławiania od wystąpienia zagrożenia dla ludzi lub innych zwierząt stanowi modyfikację ustawowych przesłanek odławiania zwierząt bezdomnych. Ustawa nie przewiduje takiego kryterium, a podstawą odławiania pozostaje wyłącznie bezdomność zwierzęcia. Tym samym zaskarżony przepis nie tylko wykracza poza zakres przyznanej delegacji ustawowej, lecz także prowadzi do zawężenia obowiązków gminy wynikających z ustawy poprzez ograniczenie odławiania wyłącznie do sytuacji interwencyjnych. W konsekwencji należy uznać, że § 5 ust. 3 i ust. 4 Programu naruszają upoważnienie ustawowe z art. 11a ust. 2 pkt 3 u.o.z., co stanowi istotne naruszenie prawa i uzasadnia stwierdzenie nieważności tych przepisów. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 5 ust. 3 i ust. 4 oraz § 6 ust. 1 załącznika do uchwały, uwzględniając tym samym skargę w całości. Stwierdzenie nieważności zaskarżonych przepisów nie narusza integralności pozostałych regulacji zawartych w kontrolowanej uchwale, które mogą funkcjonować niezależnie od przepisów wyeliminowanych z obrotu prawnego. Należy także zaznaczyć, że przepisy nieobjęte skargą nie były przedmiotem kontroli sądowej w tej sprawie pod względem ich zgodności z prawem.