II SA/Ke 723/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie kary porządkowej oddala skargę. II SA/Ke 723/16 UZASADNIENIE Postanowieniem z [...] r., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej w Kielcach po rozpatrzeniu zażalenia J. A., na podstawie art. 220 § 2, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach z 24 marca 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej w związku z bezzasadnym brakiem odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 lutego 2016 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ I instancji pismem z 29 lutego 2016 r. wezwał stronę do złożenia pisemnych wyjaśnień w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego wezwania, poprzez wskazanie wszystkich osób świadczących pracę w lokalu (w okresie od dnia 3 lutego 2014 r. do dnia 8 kwietnia 2015 r.), w którym prowadzona jest działalność gospodarcza. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z 14 marca 2016 r. pełnomocnik strony wskazał, iż zgodnie z brzmieniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r.o ochronie danych osobowych, ujawnienie danych osób, które świadczyły pracę w lokalu usytuowanym przy ul. [...], godziłoby bezpośrednio w konieczność naruszenia przepisów ww. ustawy. Strona pomimo prawidłowego doręczenia wezwania nie złożyła pisemnych wyjaśnień w wyznaczonym terminie, w związku z czym Naczelnik Urzędu Celnego w Kielcach stwierdził, iż bezzasadnie odmówiła ich złożenia. Organ podatkowy uznał, iż złożenie przez stronę jakichkolwiek pisemnych wyjaśnień nie stanowi wywiązania się z nałożonego obowiązku, a stanowiłoby go tylko złożenie wyjaśnień, które w swoim zakresie obejmują treści, o które wzywał organ podatkowy. Naczelnik Urzędu Celnego w Kielcach uznał, iż w sprawie zasadnym było wymierzyć karę w jej dolnych granicach, tj. w wysokości 800 złotych. W złożonym zażaleniu skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 262 § 1, § 5 w zw. z art. 216 w zw. z art. 292 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie, wyrażające się w braku wskazania konkretnej podstawy prawnej, na mocy której postanowiono nałożyć na J. A. karę porządkową i tym samym ograniczenie się tylko do podania jednostki redakcyjnej art. 262 o.p. w postaci paragrafu (§ 1,5,), podczas gdy przepis art. 262 § 1, 5, 5a o.p. składa się także z jednostek redakcyjnych w postaci punktów, w których ustawodawca wskazał konkretne zachowania mogące podlegać ukaraniu karą porządkową, a mając na uwadze fakt, że kara porządkowa może być nałożona tylko w tych ściśle określonych w art. 262 § 1, 5 o.p. przypadkach, katalog ich jest bowiem zamknięty, w konsekwencji czego nie jest dopuszczalne karanie innych, nieobjętych tym przepisem zachowań, obowiązkiem organu było wskazanie konkretnego zachowania strony postępowania, z wyszczególnieniem konkretnej czynności, której zdaniem organu strona nie dopełniła, a samo powołanie się na § 1, oraz 5 art. 262 o.p. należy uznać za niewystarczające i tym samym nie mogące stanowić podstawy nałożenia kary porządkowej; 2) art. 262 § 1 w zw. z art. 155 § 1 w zw. z art. 120 o.p. poprzez błędne jego zastosowanie w sprawie i tym samym nałożenie na stronę kary porządkowej w wysokości 800,00 zł, po uprzednim wyznaczeniu stronie terminu na złożenie pisemnych wyjaśnień, podczas gdy w realiach przedmiotowej sprawy nie zaistniały przesłanki uzasadniające ukaranie J. A. karą porządkową. Zdaniem skarżącego, art. 155 § 1 o.p., na podstawie którego wezwano go do złożenia wyjaśnień, nie daje podstaw do wymierzenia kary porządkowej za nie przedłożenie żądanej dokumentacji w zakreślonym terminie, w związku z czym brak jest również podstaw prawnych do zastosowania wobec strony sankcji z tytułu braku dochowania powyższego terminu. Rozpatrując wniesione zażalenie Dyrektor Izby Celnej w Kielcach stwierdził, że nieudzielenie pisemnych wyjaśnień w ww. przedmiocie w wyznaczonym przez organ podatkowy terminie jest równoznaczne z bezzasadną odmową ich złożenia. Organ podatkowy uznał, iż złożenie przez stronę jakichkolwiek pisemnych wyjaśnień nie stanowi wywiązania się z obowiązku złożenia pisemnych wyjaśnień w żądanym przez organ podatkowy zakresie. Wobec zaistniałego faktu Naczelnik Urzędu Celnego w Kielcach był w pełni uprawniony do nałożenia kary porządkowej na stronę w związku z niewykonaniem obowiązku nałożonego wezwaniem z dnia 29 lutego 2016r. tj. w związku z bezzasadnym brakiem (odmową) złożenia wyjaśnień w wyznaczonym terminie. Organ odwoławczy wskazał, że pisemne wyjaśnienia strony w zakresie, o których przekazanie prosił, stanowią niewątpliwie istotne okoliczności stanu faktycznego. Okoliczności te są niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez co organ podatkowy ma podstawę do wzywania strony w drodze art. 155 § 1 o.p. do złożenia pisemnych wyjaśnień. Odnosząc się do zarzutu, że skarżone postanowienie nie zawiera wskazania konkretnej podstawy prawnej, na mocy której je wydano poprzez wskazanie art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej oraz, że nie wskazano konkretnego zachowania mogącego podlegać ukaraniu karą porządkową organ wyjaśnił, że organ podatkowy nakładając na skarżącego karę porządkową działał w oparciu o normę prawną zawartą w art. 262 § 1 pkt 2 o.p., czemu dał wyraz umieszczając ją w oznaczeniu podstawy prawnej oraz w uzasadnieniu tego postanowienia Mając na uwadze brzmienie art. 262 § 1 pkt 2 o.p., Dyrektor Izby Celnej w Kielcach uznał, że wezwanie skarżącego do złożenia pisemnych wyjaśnień w określonym terminie od dnia doręczenia tego wezwania zawiera wszystkie elementy określone w art. 159 § 1 i 2 o.p. Przede wszystkim, organ jasno określił w nim treść swego żądania, wyznaczył stronie konkretny termin, pouczył o sankcji grożącej za brak reakcji na wezwanie. Wezwanie zostało nadto podpisane przez pracownika organu, podaniem jego imienia, nazwiska i stanowiska służbowego. Zostało ono również prawidłowo doręczone. W ocenie organu odwoławczego, w realiach niniejszej sprawy postawę skarżącego w jej całokształcie, w stosunku do wykonania nałożonego na niego obowiązku w postaci złożenia pisemnych wyjaśnień należy ocenić krytycznie. Mianowicie skarżący bezzasadnie nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Naczelnika Urzędu Celnego w Kielcach. Organ podkreślił, że niewątpliwie obowiązek udzielenia pisemnych wyjaśnień nie wiąże się z niedogodnościami i nie jest także związany z koniecznością weryfikacji czy też zmiany swoich codziennych planów czy zamierzeń, w przeciwieństwie do chociażby osobistego stawiennictwa. Dyrektor wyjaśnił, iż dane, o które wnioskował organ, będące danymi osobowymi, których ujawnienia strona się obawia, pozostają jawne wyłącznie dla stron postępowania, co uregulowane zostało w art. 129 o.p. Naczelnik Urzędu Celnego jako administrator danych osobowych obowiązany jest do ich ochrony. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Kielcach, zostały spełnione wszystkie przesłanki umożliwiające nałożenie na skarżącego kary porządkowej wynikającej z art. 262 § 1 pkt 2 o.p. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze J. A. wniósł o uchylenie postanowienia z 15 czerwca 2016 r. oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji zarzucając niezasadne nałożenie kary porządkowej za nieudzielenie wyjaśnień w sprawie o nałożenie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi niezwłocznego umorzenia postępowania z powodu bezskuteczności zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem, co stanowi naruszenie art. 208 Ordynacji podatkowej sprzeciwiającemu się podejmowaniu jakichkolwiek czynności w postępowaniu jawnie bezprzedmiotowym. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że okoliczność braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych jest na gruncie tego postępowania całkowicie bezsporna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności postanowienia objętego skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówili lub nie dokonali w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czynności, mogą zostać ukarani karą porządkową do 2800 zł. Zarówno w piśmiennictwie jak i w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, że regulacja ta ma na celu przede wszystkim zdyscyplinowanie strony, a w dalszym planie przymuszenie jej do wykonania niektórych poleceń organu podatkowego. Podkreślić należy, że wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej – obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego – nie ma charakteru nieograniczonego. Pomimo tego, że obowiązek dowodzenia spoczywa, co do zasady, na organach podatkowych, oczywistym jest, że możliwość pozyskiwania przez nie materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia danej sprawy jest ograniczona. Organ podatkowy może bowiem nie wiedzieć w ogóle o istnieniu danego środka dowodowego. Z tych też powodów w orzecznictwie i piśmiennictwie zwraca się uwagę na konieczność podejmowania przez podatnika współpracy z organami podatkowymi, w celu wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Podatnik zna bowiem najlepiej swoją sytuację prawną i faktyczną, jest zatem w stanie przedstawić organowi dowody w celu wykazania całokształtu swojej sytuacji i jego słusznych racji. Prawa podatnika do zgłaszania dowodów i składania wyjaśnień, realizującego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, o której mowa w art. 123 Ordynacji podatkowej, nie można jednak mylić z sytuacją, w której organ wie, że podatnik pozostaje w posiadaniu konkretnego środka dowodowego. Podstawowym obowiązkiem organu podatkowego jest bowiem ustalenie w sprawie prawdy obiektywnej, a więc uwzględnienie wszystkich dowodów świadczących na korzyść jak i niekorzyść podatnika. Tym samym organ podatkowy nie może zrezygnować dobrowolnie z przeprowadzenia istotnego dowodu w sprawie. W takim przypadku z obowiązkiem ustalenia prawdy obiektywnej korespondować będzie obowiązek strony do przedstawienia odpowiednich dowodów, pozostających w jej posiadaniu, co też zostało wprost wskazane w treści art. 262 Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, wynikający z art. 122 Ordynacji podatkowej obowiązek nie oznacza, że ciężar dowodu, czy dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego spoczywa wyłącznie na organie podatkowym (por. wyroki NSA z dnia: 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt I FSK 205/08; 7 lipca 2009 r. sygn. akt II FSK 372/08; 23 grudnia 2008r. sygn. akt II FSK 1327/07; 30 maja 2006 r. sygn, akt II FSK 835/05; oraz A. Hanusz: Strony postępowania podatkowego a ciężar dowodu, PP 2004/9/49). Nie budzi wątpliwości, że szereg informacji dotyczących stanu faktycznego sprawy posiada strona i nie może samodzielnie decydować o tym, które dane przekazać organowi, a które nie. Organ ma obowiązek zebrać dowody i ustalić stan faktyczny, ale to nie oznacza, że strona postępowania nie ma obowiązku przekazania na żądanie organu będących w jej posiadaniu dowodów, informacji lub wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy. Wynika to jednoznacznie z art. 189 § 1 i 2, a także z art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji art. 189 Ordynacji podatkowej należy interpretować łącznie z art. 155, a także z art. 187 § 1, art. 191 i art. 192 tej ustawy. Poprzez instytucję wezwania strony, czy innej osoby do określonego zachowania na podstawie art. 155 Ordynacji podatkowej, realizowany jest przez organ obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W sytuacji gdy strona w ogóle nie stosuje się do wezwania organu, organ ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do uzyskania od niej wyjaśnień, czy przedstawienia dowodu. Ocena bowiem, czy złożenie przez stronę dowodu jest niezbędne, pozostaje w gestii organu, przed którym toczy się postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010r. sygn. akt II FSK 921/10). Należy wskazać, że wezwanie skierowane w niniejszej sprawie do skarżącego w trybie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej było uzasadnione i w pełni prawidłowe. Organ wskazał precyzyjnie, wyjaśnienia jakich okoliczności oczekuje, pod rygorem zastosowania sankcji przewidzianej w art. 262 § 1 Ordynacji podatkowej. Art. 155 Ordynacji podatkowej daje organowi wprost uprawnienie do wezwania strony lub innych osób, do dokonania wymienionych w tym przepisie czynności procesowych. Z akt sprawy wynika, że skarżący, w odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 lutego 2016 r., pismem z 14 marca 2016 r. poinformował organ, że "zgodnie z brzmieniem przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, ujawnienie danych osobowych osób, które świadczyły pracę w lokalu usytuowanym przy ul. [...], groziłoby bezpośrednio w konieczność naruszenia przedmiotowych przepisów ww. ustawy" oraz, że skarżący "nie ma wiedzy co do osób, które powyższe usługi świadczyły". Należy stwierdzić, że powyższe stanowisko w żaden sposób nie wypełnia obowiązku nałożonego na skarżącego wezwaniem z dnia 29 lutego 2016 r. Pismo to nie zawiera bowiem żadnych wyjaśnień, ani też żądanych przez organ danych. Należy stwierdzić, że złożenie jakiegokolwiek pisma zawierającego stanowisko strony nie stanowi wywiązania się z obowiązku złożenia wyjaśnień w zakresie żądanym przez organ podatkowy. W takim wypadku nie może budzić wątpliwości, że działanie skarżącego nosi znamiona "bezzasadnej odmowy", o której mowa art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Sąd podziela przy tym wyrażony w orzecznictwie pogląd, uznający za nieuprawnioną taką interpretację art. 262 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą "niewykonanie przez stronę wezwania do konkretnego zachowania się nie powinno być obwarowane karą porządkową, lecz wydaniem decyzji bez uwzględnienia żądanego dowodu, że to strona winna ponosić konsekwencje swej biernej postawy w postępowaniu podatkowym" (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. II FSK 471/08). Kluczową przesłanką nałożenia kary porządkowej jest zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej "bezzasadność odmowy" dokonania konkretnej czynności procesowej przez stronę, przy czym chodzi tu o odmowę nie mającą podstaw w obiektywnych okolicznościach sprawy. Nie ma zatem znaczenia to, czy w subiektywnym przekonaniu strony powinna ona ten obowiązek wykonać, lecz o kwestię istnienia faktycznych przeszkód w jego wykonaniu. Powołanie się na naruszenie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2135 ze zm.) za taką przeszkodę nie może być uznane. Zauważyć należy, że przepisy procedury administracyjnej wprawdzie wprost nie mówią o przetwarzaniu danych osobowych, jednakże zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie nie budzi wątpliwości to, że dochodzi w takim postępowaniu do przetwarzania danych osobowych. Na czynności przetwarzania danych osobowych w toku postępowania składają się takie czynności, jak przetwarzanie danych osobowych stron postępowania, przeprowadzanie dowodów zwłaszcza osobowych, prowadzenie akt sprawy, sporządzanie protokołów, dokonywanie doręczeń i wezwań, udostępnianie akt sprawy, a wreszcie wydanie rozstrzygnięcia. Mimo braku w przepisach Ordynacji podatkowej upoważnienia do przetwarzania danych osobowych, noszącego cechy upoważnienia o charakterze generalnym, należy przyjąć, że przetwarzanie danych osobowych przez organ administracji dla celów prowadzonego postępowania jest niezbędne dla wykonania uprawnień i obowiązków przyznanych organowi w przepisach art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym takie przetwarzanie danych jest niezbędne dla wykonania uprawnień organu administracji publicznej w znaczeniu, jakie temu pojęciu nadaje przepis art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych i jako takie niezbędne działanie jest dopuszczalne. W doktrynie zwrócono uwagę, że nawet w przypadku przetwarzania danych osobowych w toku ogólnego postępowania administracyjnego osoba, której dane dotyczą, nie jest uprawniona do żądania zaprzestania przetwarzania swoich danych osobowych w toku tego postępowania. Powyższe odnosi się wprost do postępowania administracyjnego uregulowanego Ordynacją podatkową (Paweł Litwiński, Ochrona danych osobowych w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Oficyna Volters Kluwer, Warszawa 2009, s. 150). Zasadnie zatem organ wezwał skarżącego do złożenia wyjaśnień dotyczących innych osób, mając upoważnienie do ich uzyskania zawarte w przytoczonych przepisach Ordynacji podatkowej, a proces ich przetwarzania jest dopuszczalny na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Prezentując powyższy pogląd, Sąd oparł się także na argumentacji zawartej w wyroku NSA z dnia 6 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 268/11 (dostępnym na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto zwrócić należy uwagę na zasadę ograniczonej jawności postępowania podatkowego, wyrażoną w art. 129 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, że postępowanie podatkowe jest jawne wyłącznie dla stron, co oznacza, iż organ podatkowy nie może udostępnić akt sprawy, jak i dopuścić do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego innych osób, ale tylko strony i należycie umocowanych pełnomocników. Nie narusza tej zasady zwrócenie się do strony o wskazanie danych osób nie uczestniczących w postępowaniu podatkowym. Podmioty te ani nie uzyskają wglądu w akta sprawy dotyczącej skarżącego, ani nie będą brać udziału w czynnościach w toku postępowania. Organy mają prawo podejmować wszelkie dopuszczalne prawem działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia i należytego załatwienia sprawy. Zwrócenie się do skarżącego o informacje dotyczące osób, które świadczyły pracę w lokalu przy ul. [...], musi być zatem powiązane z ujawnieniem ich tożsamości. Nałożona kara porządkowa mieści się w granicach określonych przez art. 262 Ordynacji podatkowej. Nie ulega jednak wątpliwości, że organy podatkowe w ramach uznania administracyjnego powinny mieć na uwadze ogólne zasady postępowania administracyjnego, w tym zasadę działania w oparciu o przepisy prawa. Sąd administracyjny w przypadku kontroli rozstrzygnięcia opartego o uznanie administracyjne, może jedynie badać, czy organ podatkowy nie przekroczył jego granic ustawowych. W niniejszej sprawie do przekroczenia takich granic nie doszło. Organ dostatecznie uzasadnił obciążenie skarżącej spółki kwotą w wysokości 800 zł. Odnosząc się do wskazanej w skardze okoliczności braku notyfikacji Komisji Europejskiej projektu ustawy o grach hazardowych i związanego z tym obowiązku organu niezwłocznego umorzenia postępowania z powodu bezskuteczności zakazu urządzania gier na automatach poza kasynem wyjaśnić należy, że w następstwie rozpoznania wniosku Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2016 r., Sąd ten w uchwale z 16 maja 2016 r. sygn. akt II GPS 1/16 podjętej w składzie siedmiu sędziów orzekł, że: 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 ww. dyrektywy 98/34/WE 37, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Powyższa uchwała jest na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. o tyle wiążąca dla każdego składu orzekającego sądu administracyjnego, że można od niej odstąpić jedynie pod warunkiem przedstawienia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego wynikającego z jej treści do ponownego rozważenia oraz pod warunkiem podjęcia przez powyższy skład nowej uchwały zawierającej odmienne stanowisko prawne. Ponieważ skład orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sentencji powyższej uchwały, jak również akceptuje argumentację podniesioną w jej uzasadnieniu, dlatego stanowisko, które w tym zakresie zawiera skarga (przedstawione zresztą bez szerszej argumentacji), podważające prawidłowość poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w omawianej uchwale, musi być uznane za pozbawione podstaw. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.