II SA/Ke 740/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Spółki Jawnej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Spółki Jawnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonej decyzji. E. Spółka Jawna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 września 2018 r. znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Marszałka Województwa z dnia 28 maja 2018 r., znak: [...], wymierzającą ww. Spółce opłatę na korzystanie ze środowiska (składowanie odpadów) za 2015 rok stanowiącą różnicę pomiędzy opłatą należną, a wynikającą z wykazu złożonego w dniu 1 kwietnia 2016 r. w kwocie 51.883,20 zł. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W jego uzasadnieniu wskazano, że Spółka pozostaje w trudnej sytuacji finansowej i nie posiada wolnych środków pieniężnych na wykonanie decyzji. Czysty zysk Spółki na dzień 30 września 2018 r. stanowi kwotę 15.568,22 zł, która i tak w całości zostanie pochłonięta przez obecne zadłużenie Spółki względem kontrahentów, z którymi wcześniej zmuszona była zawrzeć ugody celem rozłożenia na raty licznych zadłużeń. Na potwierdzenie do wniosku załączono rachunek zysków i strat. Spółka wyjaśniła, że powodem trudnej sytuacji finansowej i braku zysku choćby na poziomie z lat ubiegłych jest drastyczny (średnio o 20%) wzrost kosztów zagospodarowania odpadów komunalnych spowodowany wejściem w życie, z dniem 1 stycznia 2018 r., rozporządzenia z dnia 6 marca 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za korzystanie ze środowiska. W przypadku kliku gmin Spółka musiała wypowiedzieć umowy. Wykonanie zaskarżonej decyzji zmusiłoby Spółkę do zaciągnięcia kredytu, a w braku zdolności kredytowej – do utraty płynności finansowej, skutkującej koniecznością zwolnień pracowników. W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "Ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Rozpatrując wniosek skarżącego w oparciu o art. 61 § 3 Ppsa, Sąd związany jest zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, którymi są: 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz 2) niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. II OZ 1054/12). W konsekwencji, wykonanie decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko wyjątkowo jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma ze swej natury charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest uprawdopodobnić, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. II GZ 471/18). Okoliczności takich skarżąca Spółka nie przedstawiła. W celu zobrazowania swojej sytuacji majątkowej przedłożyła rachunek zysków i strat, z którego wynika, że na dzień 30 września 2018 r. zysk netto Spółki wynosił 15.568,22 zł, wskazała na zmianę przepisów powodującą wzrost kosztów zagospodarowania odpadów komunalnych, konieczność zaciągnięcia kredytu, a w braku zdolności kredytowej –utratę płynności finansowej. Sąd nie neguje, że w roku 2018 sytuacja finansowa Spółki uległa pogorszeniu. Przy jej ocenie należy jednak mieć na uwadze wynik finansowy osiągnięty w poprzednim roku obrotowym. Na koniec roku 2017 Spółka osiągnęła zysk netto w kwocie 847.748,54 zł. W tym stanie zapłata kwoty określonej w decyzji nie grozi jej utratą płynności finansowej. Spółka nie przedstawiła, jakimi obecnie środkami dysponuje (np. wyciągów z rachunków bankowych). W świetle wyników finansowych za rok 2017 Spółka nie uprawdopodobniła, że nie posiada środków na uiszczenie opłaty w kwocie 51.883,20 zł. Podana we wniosku kwota zysku netto jest jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami, nie oznacza natomiast braku środków finansowych. O potencjale do gromadzenia środków finansowych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, a tym samym o dostępności środków finansowych, decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (czy nawet strata) będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności (por postanowienia NSA: z dnia 17 października 2011 r., sygn. II FZ 542/11; z dnia 21 lipca 2014 r., sygn. I FZ 239/14). W konsekwencji, brak jest podstaw do uznania, że zapłata kwoty określonej w decyzji spowoduje ziszczenie się przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa, orzekł jak w postanowieniu.