II SA/Ke 792/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2018r. przy udziale W. K. Prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanej do Prokuratury Okręgowej sprawy ze skargi Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 września 2017r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań oddala skargę. Decyzją z dnia 11 września 2017 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku Stowarzyszenia P., na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 kpa odmówiło stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 3 kwietnia 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 660 kW na działkach nr ewid. 81 i 82 wraz z infrastrukturą towarzyszącą w obrębie miejscowości Z., gm. K. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji z 3 kwietnia 2012 r. Stowarzyszenie podało art. 156 § 1 pkt 2 kpa zarzucając wydanie decyzji środowiskowej bez konsultacji społecznych, w oparciu o nieaktualne i niedokładne ustalenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz umożliwienie budowy elektrowni wiatrowej w pobliżu zabudowy mieszkaniowej. SKO podniosło, że przeprowadzona kontrola kwestionowanej decyzji nie pozwala na uznanie, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Kolegium decyzja powyższa spełnia wymogi ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto posiada poprawną podstawę prawną oraz uzasadnienie, spełniające warunki określone m.in. art. 85 ust. 1 ww. ustawy. W badanej sprawie inwestor M. P. wystąpił z kompletnym wnioskiem z 28 września 2011 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, załączając sporządzone, we wskazanym w art. 74 ust. 1 pkt 2 zakresie, załączniki. Planowane przedsięwzięcie zlokalizowane zostało na działkach o nr ewid. 81 i 82 w K., pośród niezabudowanych działek, użytkowanych rolniczo, na których, w dniu wydania decyzji, nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wbrew zarzutom zawartym we wniosku akta sprawy dokumentują, że organ stosownymi obwieszczeniami poinformował strony o złożonym wniosku, wydanym postanowieniu oraz poszczególnych etapach postępowania. W ocenie SKO przedmiotowy wiatrak stanowi obiekt niezbędny do świadczenia dostaw energii elektrycznej wytwarzanej z wiatru, który jest konieczny do funkcjonowania społeczności (także wiejskiej), w tym do produkcji rolnej i hodowlanej. Wiatraki mogą wspomagać system ekologiczny. Wbrew zarzutom organ I instancji poinformował o wydanej decyzji poprzez obwieszczenie z 3 kwietnia 2012 r. umieszone na stronie internetowej BIP Urzędu Miasta i Gminy K., jak też w formie obwieszczeń umieszonych na tablicy ogłoszeń sołectwa Z., na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy K. Organ podkreślił, że ocena dowodów nie może być korygowana poprzez instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Mogłaby być zwalczana zwykłymi środkami zaskarżenia. Naruszeniu przepisów w tym zakresie nie można przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. SKO wskazało, że organ I instancji postanowieniem z dnia 29 lutego 2012 r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot sprawy, zaliczonego do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a nastąpiło to po zasięgnięciu opinii dwóch organów wskazanych w art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Oceniając sprawę SKO nie dopatrzyło się, aby decyzja z 3 kwietnia 2012 r. dotknięta była którąkolwiek z wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 kpa. Nie została wydana przez organ nieuprawniony, zawiera podstawę prawną, nie została wydana wbrew zakazowi lub nakazowi wynikającemu z przepisów ustawy, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Kolegium podkreśliło, że w odmienny sposób następuje analiza sprawy rozpoznawanej w trybie odwoławczym i zupełnie inaczej sprawy analizowanej w trybach nadzwyczajnych. Wynika to z art. 16 kpa gwarantującego trwałość decyzji administracyjnej. W aspekcie zarzutu dotyczącego aktualnie obowiązujących przepisów, które zezwalają na realizację elektrowni wiatrowych w odległości 10-krotnej wysokości wiatraka, Kolegium wyjaśniło, że może poddać ocenie inwestycję wyłącznie w zakresie zgodności z przepisami obowiązującymi w dniu wydania ostatecznej decyzji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Stowarzyszenie P. wniosło o uchylenie decyzji z 11 września 2017 r. i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez SKO w Kielcach oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zarzucając: 1. Naruszenie art. 107 § 1 kpa przez wydanie decyzji pomimo wadliwego opisu przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie emisji hałasu oraz przez przyjęcie wadliwej metodologii zastosowanej w karcie/raporcie do opisu przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie emisji hałasu. 2. Wydanie przez organ I instancji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia bez uwzględnienia stanu współczesnej wiedzy i metod badań naukowych z zakresu negatywnego oddziaływania elektrowni wiatrowych na zdrowie ludzi i środowisko. 3. Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 1 kpa przez brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego i niedokonanie wystarczających ustaleń w zakresie negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie ludzi i środowisko, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 4. Naruszenie prawa materialnego poprzez wydanie decyzji bez wnikliwej i wszechstronnej analizy przedstawionego w karcie opisu oddziaływania inwestycji na środowisko oraz bez podjęcia jakichkolwiek czynności procesowych zmierzających do zweryfikowania danych przedstawionych w karcie co do ich prawdziwości, poprawności i oddziaływania na środowisko. Zdaniem skarżącego SKO nie odniosło się do większości zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu Stowarzyszenie podniosło, że fakt popełnienia przestępstwa przy wydawaniu decyzji został należycie uprawdopodobniony, zaś szkoda dla interesu społecznego w związku z wykonaniem decyzji jest niewyobrażalna. Zwrócono uwagę na rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji poprzez wydanie jej w oparciu o niewiarygodny materiał dowodowy, tj. kartę informacyjną przedsięwzięcia. Skarżący zauważył, że dokument ten został stworzony na wniosek inwestora bezpośrednio zainteresowanego wydaniem decyzji dla niego pozytywnej. Tym samym uzasadnione są przypuszczenia, że nie stanowi ona obiektywnego przedstawienia faktycznego oddziaływania inwestycji na środowisko. Jako dokument niespójny i pozbawiony obiektywizmu nie przedstawia oczywistego poglądu bezstronnych fachowców. Organ nie dokonał samodzielnej oceny materiału dowodowego, przyjmując bezkrytycznie za prawdziwe dane zawarte w karcie informacyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy podnieść, że w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 11 września 2017 r., znak: [...], którą organ ten odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z 3 kwietnia 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na Budowie elektrowni wiatrowej o mocy do 660 kW na działkach nr ewid. 81 i 82 wraz z infrastrukturą towarzyszącą w obrębie miejscowości Z., gm. K. Odmowa stwierdzenia nieważności tej decyzji nastąpiła na skutek wszczęcia postępowania z urzędu, na żądanie Stowarzyszenia P. Skarga skierowana do Sądu została podpisana przez przedstawiciela Stowarzyszenia (art. 41a ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r. Prawo o stowarzyszeniach, t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 210), który wykazał swoje umocowanie przez wszystkich członków Stowarzyszenia według stanu na dzień wniesienia skargi (k. 22-30, oświadczenie k. 91). Poza tym trzeba odnotować, że choć na podstawie art. 127 § 3 kpa Stowarzyszeniu przysługiwał w tym przypadku wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 52 ust. 3 p.p.s.a. jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa, co miało miejsce w tym przypadku. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Postępowanie nieważnościowe, w wyniku którego została wydana zaskarżona decyzja, polega na badaniu, czy kontrolowana decyzja jest obarczona jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, nie polega zaś na ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej tą decyzją. Tylko stwierdzenie wady lub wad decyzji wymienionych w zamkniętym katalogu w/w przepisu pozwala na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Postępowanie nieważnościowe jest bowiem postępowaniem nadzwyczajnym i dla wzruszenia wprowadzonej skutecznie do obrotu prawnego decyzji administracyjnej – a tym samym wzruszenia zasady stabilności, pewności obrotu prawnego przewidzianej z art. 16 kpa – wymagane jest spełnienie ściśle określonych przesłanek wynikających z art. 156 § 1 kpa. Stanowisko skarżącego Stowarzyszenia opiera się zasadniczo na przesłance przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, tj. przesłance rażącego naruszenia prawa. Przy rozważaniu tego, czy ta przesłanka zachodzi, nie jest przy tym wystarczające wykazanie, że doszło do jakiegokolwiek naruszenia prawa. Z tego względu w orzecznictwie sądów administracyjnych zaostrzono kryteria, pozwalające na stwierdzenie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, dając tym samym pierwszeństwo stabilności obrotu prawnego. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" obejmuje różne stany faktyczne i prawne, przy czym zachodzi ono w przypadku naruszenia przepisu niepozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia. "Rażące" oznacza więc oczywiste, wyraźne, bezsporne. "Rażące naruszenie prawa" o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa stanowi podstawę stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sytuacji gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przekroczenie normy prawnej musi mieć charakter jednoznaczny, co ma miejsce w sytuacji oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, a istnienie sprzeczności da się wykazać przez proste zestawienie przepisu i rozstrzygnięcia. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m.in. wyrok NSA z dnia 27 października 2017r., sygn. II OSK 336/16, Lex nr 2395598, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 22 listopada 2017r., sygn. IV SA/Po 760/17, Lex nr 2408672). Jednocześnie, jak się podnosi, za rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności przepisów regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Odmienna ocena dowodów przeprowadzonych w postępowaniu administracyjnym dokonana przez organ wyższego stopnia w postępowaniu nadzorczym, nie może stać się podstawą stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 kpa (por. m.in. wyroki NSA z dnia 27 stycznia 2016r., sygn. I OSK 3033/15, z dnia 14 stycznia 2016r., sygn. I OSK 374/14). W odniesieniu konkretnie do postępowania prowadzonego na gruncie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1405 ze zm.), dalej jako "u.i.ś.", WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 kwietnia 2013r., sygn. II SA/Wr 815/12, stwierdził, że na merytoryczną ocenę treści raportu nie ma miejsca w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż przekracza ona ramy kontroli nadzorczej wyznaczonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 80 kpa. Wymagałaby ona bowiem przeprowadzenia postępowania dowodowego właściwego dla postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań, co przeczyłoby zarówno funkcji stosowanego w postępowaniu nadzwyczajnym art. 156 kpa, jak i naruszało zasadę dwuinstancyjności postępowania nadzorczego (art. 15 kpa). Niedopuszczalne byłoby oparcie ewentualnego rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność ostatecznej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania na kryteriach stricte ocennych stanowiących w istocie polemikę z ustaleniami raportu. Zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego. Należy zauważyć, że argumentacja Stowarzyszenia zmierzająca do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji sprowadza się głównie właśnie do kwestionowania prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych i dokonanych na tej podstawie ocen (np. co do pomiaru hałasu, oceny walorów ornitologicznych, awifauny, wpływu inwestycji na zdrowie ludzi, środowisko, krajobraz). W tym zakresie, zgodnie z powyższymi spostrzeżeniami, należy podzielić stanowisko SKO, zgodnie z którym postępowanie o charakterze nieważnościowym nie może przerodzić się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie okoliczności faktyczne sprawy. Podkreślenia wymaga, że w niniejszym przypadku przedmiotowa inwestycja, z uwagi na jej parametry techniczne, została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – na podstawie § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 71 ze zm.). W takiej sytuacji zaś, zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2 u.i.ś. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć kartę informacyjną przedsięwzięcia. Stosownie do treści art. 63 ust. 1 u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania przewidziane w ust. 1 art. 63, a także zasięgając opinii właściwych organów (art. 64 ust. 1 u.i.ś.) – w tym przypadku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS). W sprawie niniejszej do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestor przedłożył raport oddziaływania na środowisko, który następnie podlegał uzupełnieniu w formie dwóch aneksów – stosownie do żądania ze strony organu opiniującego, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Należy zauważyć, że raport jest dokumentem bardziej obszernym niż karta informacyjna, a przede wszystkim zawiera informacje, jakie zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 5 u.i.ś. (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania decyzji środowiskowej) taka karta winna spełniać. Zgodnie z definicją ma ona zawierać "podstawowe" informacje o planowanym przedsięwzięciu, w tym wymienione niewyczerpująco ("w szczególności") w powołanym przepisie. Dokument złożony przez inwestora te wymogi spełniał. Należy zaś podzielić stanowisko SKO, zgodnie z którym faktycznie występujące pomyłki, wykazane w treści wniosku o stwierdzenie nieważności, nie dyskwalifikują tego dokumentu jako dowodu, a w szczególności nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. W istocie bowiem z całości raportu (w tym również jego uzupełnień w formie aneksów, gdzie sprostowano np. informację o występowaniu w okolicy innych elektrowni wiatrowych) wynika o jaką inwestycję chodzi i że to jej dotyczą wskazane w nim informacje. Poza tym zauważyć wypada, że co do zasady kartę informacyjną przedsięwzięcia sporządza inwestor, który może zlecić jej wykonanie osobie posiadającej odpowiednią wiedzę i umiejętności w tym zakresie. Po uzyskaniu opinii w/w organów organ na podstawie art. 63 ust. 2 u.i.ś. wydał postanowienie w sprawie braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Organ podzielił przy tym stanowisko RDOŚ, zgodnie z którego opinią dla planowanego przedsięwzięcia nie istniała konieczność przeprowadzenia takiej oceny. Postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy w K. w powyższym przedmiocie posiada stosowne uzasadnienie, zgodnie z wymogiem art. 65 ust. 3 u.i.ś. Trzeba podkreślić, że opinie, o których mowa w art. 64 ust. 1 u.i.ś., są najsłabszą formą współdziałania pomiędzy organami administracji publicznej i nie są wiążące dla organu rozstrzygającego o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (m.in. wyrok WSA w Kielcach z dnia 5 listopada 2009r., sygn. II SA/Ke 523/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2017r., sygn. IV SA/Wa 978/17). Tym samym nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach argument, że drugi z organów opiniujących – PPIS – wyraził opinię odmienną niż RDOŚ, zwłaszcza, że stanowisko co do braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zostało w stosowny sposób uzasadnione. Takie stanowisko powoduje zaś, że zgodnie z art. 84 ust. 1 u.i.ś. (w brzmieniu na datę orzekania przez właściwy organ) w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zgodnie z art. 74 ust. 3 u.i.ś. jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z § 1 tego przepisu wynika zaś, że jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. W niniejszej sprawie organ prawidłowo w początkowej fazie postępowania ustalił (por. k. 124-127), że liczba stron postępowania przekracza 20, co uprawniało go do zastosowania dyspozycji art. 49 kpa. Trzeba zauważyć, że oprócz właścicieli nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie stronami w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych będą również inni, których nieruchomości mieszczą się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Mówiąc o oddziaływaniu należy mieć na uwadze również te miejsca, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub decyzjach na ich podstawie wydanych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2018r., sygn. II SA/Gd 455/17). Nawet zaś zgłoszenie przez konkretny podmiot swojego udziału w sprawie w charakterze strony i aktywne uczestniczenie w rozpoznawaniu sprawy w niczym nie zmienia jego pozycji prawnej, gdyż bez względu na to, czy podmiot ten weźmie aktywny udział w sprawie, czy nie, nie może on być pozbawiony przymiotu strony postępowania. Organ administracji nie ma zatem obowiązku informowania stron, nawet aktywnie uczestniczących w postępowaniu, o podejmowanych czynnościach w inny sposób niż wynikający z art. 49 kpa (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 8 maja 2014r., sygn. II SA/Sz 1525/13). Jak wynika z akt administracyjnych, organ rozpoznający wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonywał stosownych ogłoszeń o podejmowanych czynnościach i wydawanych orzeczeniach (k. 137-145, 157-159, 183-185, 188-190, 214-220, 244-247). Oczywistym jest, że ocena zgodności z prawem decyzji pod kątem spełnienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 kpa może mieć miejsce wyłącznie na gruncie przepisów obowiązujących w dacie wydawania tej decyzji. W tym przypadku zatem brak było podstaw do oceny wymogów przedmiotowej inwestycji w świetle przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016r., poz. 761). Nie może wreszcie stanowić powodu do stwierdzenia nieważności decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach brak – na etapie wydawania tej decyzji – zmiany przeznaczenia gruntów, na których miała być umiejscowiona inwestycja. Na gruncie przepisów u.i.ś. prezentowany jest m.in. pogląd (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2017r., sygn. IV SA/Po 121/17), że organ może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w przypadku: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 u.i.ś.); odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 w/w ustawy; braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 w/w ustawy); gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 w/w ustawy); jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 w/w ustawy). W świetle powyższych rozważań w ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uznało, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Tym samym rozstrzygnięcie tego organu należy uznać za prawidłowe. Ponieważ zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.