II SAB/Ke 43/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Sędzia WSA Dorota Chobian, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. M. M. pismem z dnia 9 czerwca 2017 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, za pośrednictwem organu, po uprzednim złożeniu zażalenia z dnia 5 czerwca 2017 r., skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. "w związku z postępowaniem uznaniowym i wszczętym z urzędu w sprawie zmian stosunku służbowego, o którym został powiadomiony poprzez doręczenie w dniu 6 czerwca 2008 r. dokumentu tytułowanego rozkaz personalny numer [...] , opatrzonego datą 29 maja 2008 r." i wniósł o zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji w S. do "niezwłocznego i zgodnego z prawem przeprowadzenia konstytutywnego postępowania administracyjnego i załatwienia sprawy czynnością kończącą to postępowanie administracyjne w sprawie zmian w stosunku służbowym i stanowisk, podległości oraz praw, uprawnień i obowiązków prawem do nich przypisanych i nałożonych, jak i wiążących od dnia 1 stycznia 2007 r.". W uzasadnieniu skargi, M. M. podniósł między innymi, iż organ poprzestał wyłącznie na zawiadomieniu o wszczęciu postępowania i doręczeniu projektu decyzji administracyjnej, jaką miał zamiar wydać po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Wskazał, iż rozkaz nie mógł zmienić stosunku służbowego, gdyż żaden akt administracyjny nie jest i nie może być wykonany przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Nadto z zawiadomienia nie wynika, aby był potrzebny na innym niż zastępca dyżurnego stanowisku, bowiem w ogniwie ochronnym był zbędny. Następnie w piśmie z dnia 21 lipca 2017 r. skarżący podniósł także, iż w zakresie obowiązków organu ds. osobowych Policji, których nie dopełniono wbrew wymaganiom ustawowym, braku ustalenia prawdziwych okoliczności faktycznych związanych z przebiegiem jego służby czynnej w Policji od dnia 1 stycznia 2007 r., skutków czynności ds. osobowych w jego sprawie, jak i w szczególności próbie tworzenia w jego sprawie osobowej sprawy niedopuszczalnego precedensu prawnego i tworzenia nowej rzeczywistości bez rozpoznania i ustalenia, jakie skutki za sobą pociągnęły z mocy przepisów prawa działania organu w sprawie osobowej w związku z faktycznym i bezterminowym obsadzeniem skarżącego na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S.. Wniósł o zobowiązanie organu do przedłożenia dla celów postępowania uzupełniającego i rozpoznania jego skargi dokumentów z akt osobowych dotyczących faktycznych działań i czynności Komendanta Powiatowego Policji w S., a dotyczących przebiegu faktycznego jego służby czynnej od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia zwolnienia ze służby czynnej w Policji. Nadto wniósł o dokonanie ustalenia i stwierdzenia orzeczeniem sądowym określenia daty skutecznej i bezterminowej zmiany stosunku służbowego przeniesienia na stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S. oraz ustalenia daty zmiany składników uposażenia przysługującego za wykonywanie obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego z mocy art. 106 ustawy o Policji. W dalszej części powyższego pisma skarżący wskazał, iż nie da się wywieść poprawności stanowiska, że jest niedopuszczalne w stanie spoczynku mianowanie funkcjonariusza, czyli dokonanie zmiany stosunku służbowego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP, gdyż zmiana taka nastąpiła faktycznie i w związku z działaniami organu ds. osobowych, a brak aktu administracyjnego stanowi wyłącznie brak formalny, zatem nie da się wywieść, że w jego sprawie osobowej nie istnieje konstytutywny obowiązek ustalenia zmian, daty zmiany stosunku służbowego bezterminowo na stanowisko zastępcy dyżurnego oraz daty i obowiązku zarządzenia do wypłaty różnić w składnikach wypłaconych, a należnych z mocy prawa. Autor skargi podniósł nadto, że przedłożył odpisy grafików służby zespołu dyżurnych KPP w S. od dnia 1 stycznia 2007 r. aż do dnia zaprzestania służby z powodu choroby, wykazujące, iż zajmował stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. w sposób nieprzerwany od dnia 1 stycznia 2007 r., ze stanowiska tego nigdy nie został odwołany. W powołanym piśmie skarżący wskazał także, że z mocy prawa nastąpiła zmiana stanowiska na zastępcę dyżurnego KPP od dnia 1 kwietnia 2007 r., względnie po upływie roku powierzeń. W odpowiedzi na powyższą skargę Komendant Powiatowy Policji S. wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, iż sprawa została już prawomocnie osądzona, a z ostrożności - o jej oddalenie. W uzasadnieniu powyższego stanowiska organ podniósł, iż M. M. to były policjant Komendy Powiatowej Policji w S. zwolniony ze służby w Policji z dniem 20 lutego 2009 r. na mocy rozkazu personalnego nr 23 Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 5 lutego 2009 r. Wniesiona w niniejszej sprawie przez skarżącego skarga z dnia 9 czerwca 2017 r. jest tożsama podmiotowo i przedmiotowo (sprawa dotyczy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 29 maja 2008 r. w kontekście podważenia jego prawidłowości w celu udowodnienia prawa strony do mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S. w myśl art. 32 ustawy o Policji) z prawomocnie zakończonymi sprawami prowadzonymi przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach o sygnaturach akt: II SA/Ke 25/12, II SA/Ke 839/13, II SAB/Ke 30/14, II SA/Ke 41/15, II SAB/Ke 11/15, II SAB/Ke 52/15, II SA/Ke 815/15 i II SA/Ke 1103/15. Wprawdzie skarżący w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze z dnia 9 czerwca 2017 r. użył innych sformułowań w zakresie swojego żądania, jednakże z uzasadnienia skargi jednoznacznie wynika, że M. M. po raz kolejny wnosi o to samo, tj. o zakończenie postępowania w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe zastępcy dyżurnego KPP w S., wskazując na bezczynność organu. Nadto organ podniósł, iż także zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne merytorycznie. Komendant Powiatowy Policji w S. na pisemny wniosek personalny skierowany przez naczelnika Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. wydał rozkaz personalny Nr [...] z dnia 29 maja 2008 r., na mocy którego z dniem 15 czerwca 2008 r. zwolnił M. M. z zajmowanego stanowiska referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji i z dniem 16 czerwca 2008 r. mianował go na równorzędne stanowisko służbowe referenta Ogniwa Ochronnego Sekcji Prewencji. Jednocześnie na czas określony od dnia 16 czerwca 2008 r. do dnia 15 października 2008 r. powierzono wymienionemu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku zastępcy dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji- w dotychczasowych składnikach uposażenia. Rozkaz nr [...] został doręczony stronie w dniu 6 czerwca 2008 r. Organ nie prowadził postępowania administracyjnego w przedmiocie powierzenia obowiązków służbowych M.owi M.emu na stanowisku zastępcy dyżurnego KPP w S., czy też w sprawie mianowania go na to stanowisko, tym samym nie mógł dopuścić się bezczynności, bądź też przewlekłego postępowania. Rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 29 maja 2008 r. wydany został w sposób prawidłowy. Na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2017 r. M. M. wniósł o odroczenie rozprawy, gdyż organ nie przesłał Sądowi pełnej dokumentacji związanej z jego stosunkiem służbowym w okresie pełnienia służby czynnej w Policji, między innymi akt osobowych oraz innych dokumentów związanych z wydawanymi rozkazami personalnymi zmieniającymi stosunek służbowy, w szczególności chodzi o rozkaz nr [...] z dnia 29 maja 2008 r. Skarżący poparł skargę i złożył kopię upoważnienia do dostępu do Krajowego Systemu Informatycznego, z którego wynika, że do odwołania pełnił funkcję zastępcy dyżurnego KPP w S.. Ponadto złożył kopię zeznań A. K. wskazujących na powody wydania rozkazu personalnego nr [...] . Podał, że zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2201/14 ten rozkaz nie jest decyzją administracyjną w całości, a w szczególności co do zmiany stosunku służbowego i na bazie tego wyroku uważa, że organ Policji powinien doprowadzić tę sytuację do stanu zgodności z prawem, ale co powinien zrobić, to już jest rzeczą tego organu. Okazał także skierowane do niego pismo Komendanta Powiatowego Policji w S. datowane na 4 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na wstępie podnieść należy, że Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania z urzędu dopuszczalności skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej "ustawą p.p.s.a."). Zgodnie z art. 58 §1 pkt 4 ustawy p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Przepis ten odnosi się do pojęcia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), która zachodzi przy tożsamości przedmiotowej (tożsamość sprawy) i tożsamości podmiotowej (tożsamość stron). W ocenie Sądu, zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą M. M. z dnia 30 czerwca 2012 r. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w S. w przedmiocie "zgodnego z prawem załatwienia sprawy mianowania z dniem 1 stycznia 2008 r. skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S.", zakończoną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 września 2012 r., w sprawie sygn. akt II SAB/Ke 25/12, oddalającym skargę. Jak wynika ze skargi, a nadto z pisma procesowego skarżącego z dnia 21 lipca 2017r., M. M. zarzuca Komendantowi Powiatowemu Policji w S. bezczynność polegającą na nieprzeprowadzeniu postępowania administracyjnego i niezałatwieniu sprawy czynnością kończącą to postępowanie, a także niedokonaniu ustaleń faktycznych w sprawie zmian w stosunku służbowym w związku z faktycznym i bezterminowym obsadzeniem skarżącego na stanowisku zastępcy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji w S., albowiem, w ocenie skarżącego, faktycznie nastąpiła zmiana jego stosunku służbowego, nie został odwołany ze stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S.. Powyższe obliguje organ, zdaniem autora skargi, do przeprowadzenia postępowania administracyjnego i przedłożenia ewentualnych środków dowodowych celem ustalenia zmian, daty zmian stosunku służbowego w zakresie stanowiska zastępcy dyżurnego KPP w S.. Z akt rozpoznawanej sprawy, a także z akt sprawy II SAB/Ke 25/12, dopuszczonych w niniejszej sprawie z urzędu, jako dowód na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., wynika że obie te sprawy są tożsame. Prawomocnym wyrokiem z dnia 27 września 2012 r. sygn. II SAB/Ke 25/12, tutejszy Sąd merytorycznie rozstrzygnął, że w sprawie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie toczyło się żadne postępowanie administracyjne, a w konsekwencji organ ten nie był zobowiązany do wydania jakiegokolwiek aktu, bądź dokonania czynności kończącej postępowanie. Sąd w wyroku z dnia 27 września 2012 r. stwierdził, iż ponieważ pisemny wniosek o mianowanie M.a M.ego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S. nie został złożony i to zarówno przez skarżącego, jak i przez jego właściwego przełożonego, to nie można przyjąć, aby toczyło się w sprawie tego mianowania jakiekolwiek postępowanie administracyjne, przez co Komendant Powiatowy Policji w S. nie mógł popaść w bezczynność przy jego załatwianiu. Skarżący nie wykazał ponadto, jak zważył Sąd w cyt. wyroku, aby złożył ustny wniosek o mianowanie na przedmiotowe stanowisko, a organ tej okoliczności nie przyznał. Jak wynika nadto z uzasadnienia Sądu w sprawie sygn. akt II SAB/Ke 25/12, postępowanie w sprawie mianowania policjanta na powierzone mu stanowisko nie może toczyć się z urzędu, gdyż żaden przepis ustawy o Policji tego nie przewiduje. Kwestia mianowania policjanta na stanowisko służbowe pozostawiona jest swobodnemu uznaniu przełożonego właściwego w sprawach osobowych funkcjonariusza oraz uzależniona od rzeczywistych możliwości kadrowych, finansowych i organizacyjnych jednostki, w której funkcjonariusz pełni służbę. Konkludując, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest to, że sprawa bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w S. w zakresie mianowania skarżącego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., została już merytorycznie rozstrzygnięta wyrokiem tut. Sądu z dnia 27 września 2012r. w sprawie sygn. akt II SAB/Ke 25/12. W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny i prawny nie uległ żadnej zmianie. Skarżący, wnosząc "o zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji w S. do niezwłocznego i zgodnego z prawem przeprowadzenia konstytutywnego postępowania administracyjnego i załatwienia sprawy czynnością kończącą to postępowanie administracyjne w sprawie zmian w stosunku służbowym i stanowisk, podległości oraz praw, uprawnień i obowiązków prawem do nich przypisanych i nałożonych, jak i wiążących od dnia 1 stycznia 2007 r." , a następnie precyzując w piśmie z dnia 21 lipca 2017 r., iż "nie da się bowiem wywieść poprawności stanowiska, że jest niedopuszczalne w stanie spoczynku mianowanie funkcjonariusza, czyli dokonanie zmiany stosunku służbowego na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP", w istocie domaga się tego samego, co w sprawie zakończonej w./wym. wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 27 września 2012 r. Niedopuszczalne jest natomiast wniesienie kolejnej skargi na bezczynność organu w sprawie mianowania na stanowisko zastępcy dyżurnego KPP w S., w sytuacji gdy wcześniej skarga na bezczynność w tym samym przedmiocie tj. mianowania skarżącego na wskazane wyżej stanowisko, została już prawomocnie przez sąd osądzona. Prawomocne osądzenie sprawy (res iudicata) odnosi ten skutek, że nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. W konsekwencji złożona przez M. M. w tej sprawie skarga na bezczynność organu nie mogła zostać rozpoznana merytorycznie i została odrzucona, ponieważ w dacie orzekania przez Sąd w obrocie prawnym pozostaje prawomocne merytoryczne rozstrzygnięcie takiej samej sprawy wydane wcześniej przez sąd administracyjny. Sąd na podstawie art. 109 ustawy p.p.s.a. oddalił wniosek o odroczenie rozprawy w dniu 17 sierpnia 2017 r. z uwagi na fakt, iż nie zachodziły przesłanki przewidziane tym przepisem, a nadto znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Z powyższych przyczyn, na zasadzie art. 58 §1 pkt 4 ustawy p.p.s.a., Sąd obowiązany był skargę odrzucić.